clone demo
அகிருதவரணர் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
அகிருதவரணர் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

ஞாயிறு, ஜூலை 26, 2015

பீஷ்மரின் நினைவில் வந்த பிரஸ்வாப ஆயுதம்! - உத்யோக பர்வம் பகுதி 187

Praswapa weapon came to the mind of Bhishma | Udyoga Parva - Section 187 | Mahabharata In Tamil

(அம்போபாக்யான பர்வம் – 14)

பதிவின் சுருக்கம் : அந்த நாளும், அதற்கு முந்தைய நாளும் தான் கண்ட காட்சிகளால் கோபம் அடைந்த பரசுராமர் வஜ்ரம் போன்ற கடினமான வேலாயுதம் ஒன்றைப் பீஷ்மர் மேல் வீசியது; அவ்வாயுதத்தால் தாக்குண்ட பீஷ்மரின் உடலில் இரத்தம் பெருகியது; பீஷ்மரால் அடிக்கப்பட்ட கணையால் மார்பில் காயம்பட்ட பரசுராமர் நடுங்கத் தொடங்கியது; அகிருதவரணரால் தேற்றப்பட்ட பரசுராமர் பிரம்மாஸ்த்திரத்தை ஏவியது; பீஷ்மரும் பிரம்மாஸ்திரத்தையே ஏவியது; முழு ஆகாயமும் தீப்பற்றி எரிந்தது; அந்த நேரத்தில் பீஷ்மருக்கு பிரஸ்வாபாஸ்திரமும், அதை எழுப்பும் மந்திரமும் நினைவுக்கு வந்தது...

பீஷ்மர் {துரியோதனனிடம்} சொன்னார், "அந்த இரவு கடந்ததும் எழுந்த நான், ஓ! பாரதா {துரியோதனா}, எனது கனவைக் குறித்து நினைத்து பெரும் மகிழ்ச்சியில் நிறைந்தேன். பிறகு, ஓ! பாரதா {துரியோதனா}, எனக்கும், அவருக்கும் {பரசுராமருக்கும்} இடையிலான மோதல் ஆரம்பித்தது. ஒரு போராக அது கடுமையானதாகவும், ஒப்பற்றதாகவும், அனைத்து உயிர்களுக்கும் மயிர்ச்சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்துவதாகவும் இருந்தது. பார்கவர் {பரசுராமர்} என் மீது பொழிந்த கணைமாரியை, என் கணைமாரி கொண்டு நான் கலங்கடித்தேன். அந்த நாளும், அதற்கு முந்தைய நாளும் தான் கண்டதை நினைத்துக் கோபம் நிரம்பிய ராமர் {பரசுராமர்}, என் மீது இந்திரனின் வஜ்ரத்தைப் போன்று கடினமானதும், யமனின் கதாயுதத்தைப் போன்று பிரகாசமிக்கதுமான வேலாயுதம் ஒன்றை என் மீது வீசினார்.


சுடர்மிகும் தழலைக் கொண்ட நெருப்பு போலவும், அந்தப் போர்க்களத்தின் அனைத்து திசைகளையும் குடித்துவிடுவது {விழுங்கிவிடுவது} போலவும், அது {அந்த வேல்} என்னை நோக்கி வந்தது. பிறகு, ஓ! குருக்களில் புலியே, ஓ குருகுலத்தைத் தழைக்க வைப்பவனே {துரியோதனா}, வானத்தில் செல்லும் மின்னலின் நெருப்பைப் போன்ற அது {அந்த வேல்}, எனது தோளில் விழுந்தது. ராமரால் {பரசுராமரால்}, இப்படிக் காயம்பட்ட எனக்கு, ஓ! சிவந்த கண்களை உடையவனே {துரியோதனா}, (மழைக்குப் பிறகு) மலையில் இருந்து வரும் சிவந்த மணலோடையைப் போல, எனது {என் உடலில் இருந்து} இரத்தம் அதிகமாக வெளிவரத் தொடங்கியது.

பெருங்கோபத்தால் நிறைந்த நான், பாம்பின் விஷத்தைப் போன்று அபாயகரமான ஒரு கொடிய கணையை ஜமதக்னியின் மகன் {பரசுராமரின்} மீது ஏவினேன். அதனால் நெற்றியில் அடிக்கப்பட்டவரும், பிராமணர்களில் சிறந்தவருமான அந்த வீரர் {பரசுராமர்}, ஓ! ஏகாதிபதி {துரியோதனா}, அதன் பிறகு, சிகரம் கொண்ட மலையைப் போல அழகாகத் தோன்றினார். பெரும் கோபம் கொண்ட அந்த வீரர் {பரசுராமர்}, தனது நிலையை மாற்றிக் கொண்டு, பெரும்பலத்துடன் வில்லின் நாணை இழுத்து, அனைத்தையும் அழிக்கும் மரணத்தைப் {காலனைப்} போன்றதும், எதிரிகள் அனைவரையும் வாட்டவல்லதுமான ஒரு பயங்கரக் கணைக்கு என்னை இலக்காக்கினார். (காற்றின் ஊடாக) பாம்பைப் போலச் சீறிக்கொண்டு வந்த அந்தக் கடுங்கணை என் மார்பில் விழுந்தது.

இப்படித் தாக்கப்பட்ட நான், இரத்தத்தில் நனைந்து, பூமியில் விழுந்தேன். சுயநினைவை மீண்டும் அடைந்த நான், வஜ்ரத்தைப் போன்ற பிரகாசமிக்கப் பயங்கரக் கணையொன்றை ஜமதக்னியின் மகன் {பரசுராமர்} மீது ஏவினேன். அந்தக் கணை, அந்தணர்களில் முதன்மையான அவரது {பரசுராமரின்} மார்பில் விழுந்தது. இதனால் உணர்வை இழந்த ராமர் {பரசுராமர்}, பெரிதும் நடுங்கத் தொடங்கினார். பிறகு, அந்தப் பெருந்துறவியின் {பரசுராமரின்} நண்பரும், மறுபிறப்பாளருமான அகிருதவரணர், அவரை {பரசுராமரை} அணைத்துக் கொண்டு பல்வேறு வார்த்தைகளால் ஆறுதல் சொல்லி அவரைத் தணித்தார்.

இப்படித் தைரியமூட்டப்பட்டவரும், உயர் நோன்புகளைக் கொண்டவருமான ராமர் {பரசுராமர்}, பிறகு, கோபத்தாலும், பழிவாங்கும் உணர்வாலும் நிறைந்தார். பெரும் பிரம்மாயுதத்தை {பிரம்மாஸ்திரத்தை} அவர் அழைத்தார். அதைக் கலங்கடிப்பதற்காக நானும் அதே அற்புத ஆயுதத்தைப் {பிரம்மாயுதத்தையே} பயன்படுத்தினேன். ஒன்றின் மேல் ஒன்று மோதிக் கொண்ட அந்த ஆயுதங்கள் இரண்டும் சுடர்விட்டுப் பிரகாசிக்கத் தொடங்கி, யுகத்தின் முடிவில் என்ன நடக்கும் என்பதைக் காட்டின. என்னையோ, ராமரையோ {பரசுராமரையோ} அடைய முடியாத அந்த ஆயுதங்கள் இரண்டும், ஓ! பாரதர்களில் சிறந்தவனே {துரியோதனா}, நடுவானில் ஒன்றை ஒன்று சந்தித்துக் கொண்டன.

பின்னர், முழு ஆகாயமும், தீக்கிரையானது போலத் தோன்றியது. ஓ! ஏகாதிபதி {துரியோதனா}, உயிரினங்கள் அனைத்தும் மிகுந்த வருத்தத்துக்கு உள்ளாயின. அந்த ஆயுதங்களின் சக்தியால் பீடிக்கப்பட்ட, முனிவர்கள், கந்தர்வர்கள் மற்றும் தேவர்கள் அனைவரும் பெரிதும் துன்புற்றனர். பிறகு, மலைகள், கடல்கள் மற்றும் மரங்களுடன் கூடிய பூமாதேவி நடுங்கத் தொடங்கினாள். உயிரினங்கள் அனைத்தும் அந்த ஆயுதங்களின் சக்தியால் சுடப்பட்டுப் பெரிதும் துன்புற்றன. ஆகாயம் பற்றி எரிந்தது. ஓ! மன்னா {துரியோதனா}, அடிவானத்தின் பத்து புள்ளிகளும் {திக்குகளும்} புகையால் நிரம்பின. எனவே, ஆகாயத்தில் திரியும் உயிரினங்களால் ஆகாயத்திலேயே தங்க முடியவில்லை.

இவை யாவற்றினாலும், தேவர்கள், அசுரர்கள், ராட்சர்களுடன் கூடிய உலகம் முழுமையும் துன்பத்தில் கூக்குரலிட ஆரம்பித்த போது, "இதுவே நேரம்" என நினைத்த நான், ஓ! பாரதா {துரியோதனா}, (எனது கனவில் எனக்குத் தோன்றிய) அந்தப் பிரம்மத்தை உரைப்பவர்களின் {அந்த எட்டு 8 பிராமணர்களின்} உத்தரவின் பேரில் பிரஸ்வாப ஆயுதத்தை விரைந்து அடிக்க விரும்பினேன். அந்த அற்புத ஆயுதத்தை அழைக்கும் மந்திரமும் திடீரென எனது மனதில் தோன்றிற்று" என்றார் {பீஷ்மர்}.


வெள்ளி, ஜூலை 24, 2015

பீஷ்மரால் நினைவிழந்த பரசுராமர்! - உத்யோக பர்வம் பகுதி 182

Bhishma caused Parasurama to lose his sense! | Udyoga Parva - Section 182 | Mahabharata In Tamil

(அம்போபாக்யான பர்வம் – 9)

பதிவின் சுருக்கம் : பீஷ்மர் பரசுராமரைத் தேரில் நின்று போரிடுமாறு சொல்வது; பரசுராமர் தேருக்கான உவமையைச் சொல்லி பீஷ்மரைப் போருக்கு அழைப்பது; பரசுராமர் பீஷ்மரைத் தாக்கத் தொடங்கியது; பரசுராமர் தேரில் நிற்பதைப் போன்ற தோற்றத்தைப் பீஷ்மர் காண்பது; பரசுராமர் பீஷ்மரை மேலும் அடிப்பது; தேரில் இருந்து இறங்கிச் சென்ற பீஷ்மர் பரசுராமரை வணங்குவது; பரசுராமர் மகிழ்வது; மீண்டும் போர் தொடங்குவது; மீண்டும் பரசுராமரே பீஷ்மரை முதலில் தாக்குவது; பீஷ்மர் பரசுராமரை நிந்தித்தபடி போரிடத் தொடங்குவது; பீஷ்மரின் கணைகளால் பரசுராமர் இரத்தத்தில் நனைந்து, உதிரம் பெருகி நினைவற்றுப் போனது; தான் செய்த செயலுக்காகப் பீஷ்மர் வருந்துவது; சூரியன் மறைந்து அன்றைய நாள் போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது...

பீஷ்மர் {துரியோதனனிடம்} சொன்னார், "பிறகு, போருக்கு நிலைபெற்றிருந்த ராமரிடம் {பரசுராமரிடம்} நான் புன்னகையுடன், "தேரில் இருக்கும் நான், பூமியில் நின்று கொண்டிருக்கும் உம்மோடு போரிட விரும்பவில்லை. ஓ! வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்டவரே {பரசுராமரே}, ஓ! ராமரே {பரசுராமரே}, உண்மையில், நீர் என்னோடு போரிட விரும்பினால், ஓ! வீரரே {பரசுராமரே} ஒரு தேரில் ஏறுவீராக; உமது உடலில் கவசத்தைத் தரிப்பீராக" என்றேன். ராமரும் {பரசுராமரும்}, அந்தப் போர்க்களத்தில் புன்னகையுடன் என்னிடம், "ஓ! பீஷ்மா, இந்தப் பூமியே எனது தேர், குதிரைகளைப் போன்ற வேதங்களே என்னைச் சுமக்கும் விலங்குகளுமாகும்! காற்றே எனது தேரோட்டி, (காயத்ரி, சாவித்ரி, சரஸ்வதி ஆகிய) வேத தாய்மார்களே எனது கவசமுமாவர். இவர்களால் நன்கு மறைக்கப்பட்டே {பாதுகாக்கப்பட்டே}, ஓ! குருகுலத்தின் மகனே {பீஷ்மா}, நான் இந்தப் போரில் போரிடுவேன்" என்றார் {பரசுராமர்}.


இதைச் சொன்னவரும், கலங்கடிக்கப்பட முடியா ஆற்றல் கொண்டவருமான ராமர் {பரசுராமர்}, ஓ! காந்தாரியின் மகனே {துரியோதனா}, அனைத்துப் புறங்களிலும் என்னை அடர்த்தியான கணைகளால் நிரப்பினார் {தாக்கினார்}. பிறகு நான், அனைத்து வகை அற்புத ஆயுதங்களும் நிரம்பிய தேரில், அந்த ஜமதக்னியின் மகன் {பரசுராமர்} நிற்பதைக் கண்டேன். அவரது அந்தத் தேர் மிக அழகானதாகவும், அற்புதமான தோற்றத்தைக் கொண்டதாகவும் இருந்தது. அவரது சுயவிருப்பத்தின் விளைவாக, அழகிய ஒரு நகரத்தைப் போல அஃது உண்டாக்கப்பட்டிருந்தது. தெய்வீகக் குதிரைகள் அதில் பூட்டப்பட்டிருந்தன. மேலும் தேவைக்குண்டான அனைத்து காப்புகளாலும் அது நன்கு பாதுகாக்கபட்டிருந்தது. முழுவதும் தங்க ஆபரணங்களால் அஃது அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. சுற்றிலும் கடினமான தோல்களால் மூடப்பட்டிருந்த அது, சூரியன் மற்றும் சந்திரனின் இலச்சனைகளைத் தன்னில் கொண்டிருந்தது. வில், அம்பறாத்தூணி ஆகிவற்றைத் தரித்துக் கொண்டிருந்த ராமர் {பரசுராமர்}, தனது விரல்களுக்குத் தோல் கையுறைகளை அணிந்திருந்தார்.

பார்கவரின் {பரசுராமரின்} உயிர் நண்பரும், வேதங்களை நன்கு அறிந்தவருமான அகிருதவரணர், அந்த வீரரின் {பரசுராமரின்} தேரோட்டியுடைய கடமைகளைச் செய்து கொண்டிருந்தார். மேலும் அந்தப் பிருகு குலத்தவர் {பரசுராமர்} என்னை மீண்டும் மீண்டும் போருக்கு அழைத்து, "வா, வந்து எனது இதயத்தை மகிழ்ச்சியூட்டு" என்றார். வெல்லப்பட முடியாதவரும், [1]க்ஷத்திரிய குலத்தை அழித்தவரும், சூரியனைப் போலப் பிரகாசமாக உதித்தவரும், (தன் பங்குக்குத்) தனியாகப் போரிட விரும்பியவருமான ராமரை {பரசுராமரை} எனது எதிரியாக அடைந்த நான் அவருடன் தனியாகவே போரிட்டேன். மூன்று கணைமாரிகளைப் பொழிந்து எனது குதிரைகளை அவர் {பரசுராமர்} துன்புறுத்திய பிறகு, நான் எனது தேரில் இருந்து இறங்கி, எனது வில்லை ஒரு புறமாக வைத்துவிட்டு, கால்நடையாக {காலால் நடந்து} அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவரிடம் {பரசுராமரிடம்} சென்றேன். அவர் {பரசுராமர்} அருகில் சென்று, அந்த அந்தணர்களில் சிறந்தவரை மரியாதையுடன் வழிபட்டேன். முறையாக அவரை {பரசுராமரை} வணங்கிய நான், இந்தச் சிறந்த வார்த்தைகளை அவரிடம் சொன்னேன். நான் {பீஷ்மனாகிய நான் பரசுராமரிடம்}, "ஓ! ராமரே {பரசுராமரே}, நீர் எனக்கு நிகரானவராவோ, என்னைவிட மேன்மையானவராகவோ இருந்தாலும், எனது நல்ல ஆசானான உம்மிடம், இந்தப் போரில் நான் போரிடப் போகிறேன்! ஓ! தலைவா {பரசுராமரே}, நான் வெற்றி பெற எனக்கு ஆசி கூறும்" என்று கேட்டேன்.

இப்படிச் சொல்லப்பட்ட ராமர் {பரசுராமர் பீஷ்மனாகிய என்னிடம்}, "ஓ! குருகுலத்தில் முதன்மையானவனே {பீஷ்மா}, செழிப்பில் விருப்பமுடைய ஒருவன் இப்படித்தான் செயல்பட வேண்டும்! ஓ! வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்டவனே {பீஷ்மா}, தன்னைவிட மேன்மையான போர் வீரர்களோடு போரிடுபவர்கள், இந்தக் கடமையைச் செய்தே ஆகவேண்டும். ஓ! மன்னா {பீஷ்மா}, நீ இப்படி என்னை அணுகவில்லையெனில், நான் உன்னைச் சபித்திருப்பேன். உனது பொறுமையனைத்தையும் திரட்டிக் கொண்டு, கவனமாகப் போரிடுவாயாக. போ. எனினும், ஓ! குரு குலத்தோனே {பீஷ்மா}, உன்னை வீழ்த்த நானே இங்கு நிற்பதால், நீ வெற்றி பெற என்னால் ஆசி கூற முடியாது. போ, உனது நடத்தையால் நான் மகிழ்ந்தேன்" என்றார் {பரசுராமர்}.

அவரை {பரசுராமரை} வணங்கிய நான், விரைந்து திரும்பி, எனது தேரில் ஏறிக் கொண்டு, தங்ககத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட எனது சங்கை மீண்டும் ஒருமுறை ஊதினேன். ஓ! பாரதா {துரியோதனா}, அதன் பிறகு அவருக்கும் {பரசுராமருக்கும்} எனக்குமான மோதல் நடைபெற்றது. மேலும் அஃது, ஓ! மன்னா {துரியோதனா}, ஒருவரை ஒருவர் வீழ்த்த விரும்பிய எங்களுக்கிடையில் பல நாட்கள் போர் நீடித்தது. அந்தப் போரில், கழுகின் இறகுகளைக் கொண்ட தொள்ளாயிரத்து {960} அறுபது நேரான கணைகளால், முதலில் ராமரே {பரசுராமரே} என்னை அடித்தார். அந்தக் கணை மழையால், ஓ! மன்னா {துரியோதனா}, எனது நான்கு குதிரைகளும், எனது தேரோட்டியும் முழுமையாக மறைக்கப்பட்டனர்! கவசம் தரித்திருந்த நான் இவையாவற்றையும் தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல் அந்தப் போரில் அமைதியாக நின்றேன்.

தேவர்களையும், குறிப்பாக அந்தணர்களையும் வணங்கிய நான், போரில் நிலைத்திருந்த ராமரிடம் {பரசுராமரிடம்} புன்னகையுடன், "நீர் எனக்குச் சிறு மதிப்பையும் காட்டவில்லையெனினும், நான் உமது ஆசிரியத்தன்மைக்கு முழுமையான மரியாதையைச் செலுத்திவிட்டேன். ஓ! அந்தணரே, அறம் ஈட்டப்பட மேற்கொள்ள வேண்டிய வேறு பிற மங்கலக் கடமைகளையும் கேளும். உமது உடலில் இருக்கும் வேதங்களையும், உம்மில் இருக்கும் பிரம்மத்தின் உயர்நிலையையும், கடுந்தவங்களால் நீர் ஈட்டிய தவத்தகுதிகளையும் நான் அடிக்கமாட்டேன். எனினும், ஓ! ராமரே {பரசுராமரே}, நீர் ஏற்றிருக்கும் க்ஷத்திரியத் தன்மையை அடிப்பேன். ஒரு பிராமணன் ஆயுதங்களை எடுக்கும்போது, அவன் க்ஷத்திரியனாகிவிடுகிறான். எனது வில்லின் வலுவையும், எனது கரங்களின் சக்தியையும் இப்போதும் பாரும். ஒரு கூரிய கணையைக் கொண்டு உமது வில்லை நான் விரைந்து வெட்டுவேன்" என்றேன்.

ஓ! பாரதக் குலத்தின் காளையே {துரியோதனா}, இதைச் சொன்ன நான், அகன்ற தலையுடைய கூரிய கணையை {அர்த்தச் சந்திர பாணத்தை} அவர் {பரசுராமர்} மேல் செலுத்தினேன். இப்படியே அதைக் கொண்டு, அவரது வில்லின் நுனியை அறுத்து, அந்த வில்லைக் கீழே விழச் செய்தேன். பிறகு, அந்த ஜமதக்னியின் {பரசுராமரின்} தேர் மீது, கழுகின் இறகைக் கொண்டவையும், நேரானவையுமான நூறு {100} கணைகளை அடித்தேன். ராமரின் {பரசுராமரின்} உடலினூடாகத் துளைத்துக் கொண்டு காற்றால் சுமந்து செல்லப்பட்ட அவை {அந்தக் கணைகள்}, ஆகாயத்தில் சென்ற போது (தங்கள் வாய்களில் இருந்து) இரத்ததைக் கக்குவதாகவும், உண்மையான பாம்புகளைப் போலவும் தெரிந்தன.

இரத்தத்தில் நனைந்தபடியும், உடலில் இருந்து இரத்தம் வெளியேறியபடியும் இருந்த ராமர் {பரசுராமர்}, ஓ! மன்னா {துரியோதனா}, தன் மார்பில் நீர் {உருகிய} உலோகங்களாக {liquid Metals} உருளும் ஓடைகளுடன் கூடிய சுமேரு மலையைப் போலவோ, வசந்தகாலத்தின் வருகையால், சிவந்த பூங்கொத்துகளால் மறைக்கப்பட்டிருக்கும் அசோக மரத்தைப் போலவோ, ஓ! மன்னா {துரியோதனா}, பூக்களை ஆடையாகத் தரித்த கின்சுக {பலாச} மரத்தைப் போலவோ விளங்கினார். மற்றொரு வில்லை எடுத்த ராமர் {பரசுராமர்}, கோபத்தால் நிறைந்து, தங்கச் சிறகுகள் படைத்த மிகக் கூரிய எண்ணற்ற கணைகளை என் மீது மழையாகப் பொழிந்தார். மூர்க்கமான வேகம் கொண்டவையும், பாம்பையோ, நெருப்பையோ, நஞ்சையோ போன்றவையான அந்தக் கடுங்கணைகள், அனைத்துப் புறங்களில் இருந்தும் வெளிப்பட்டு, எனது முக்கிய உறுப்புகளைத் துளைத்து என்னை நடுங்கச் செய்தன. எனது பொறுமையனைத்தையும் திரட்டி, அந்த மோதலுக்குப் பதில் சொன்ன நான், கோபத்தால் நிறைந்து, அந்த ராமரை {பரசுராமரை} நூறு {100} கணைகளால் துளைத்தேன்.

நெருப்பு, அல்லது சூரியன், அல்லது கடும்நஞ்சு கொண்ட பாம்புகளின் தோற்றத்தைக் கொண்ட அந்தச் சுடர்மிகும் நூறு {100} கணைகளால் துன்புறுத்தப்பட்ட ராமர் {பரசுராமர்} தனது உணர்வுகளை இழந்தவரைப் போலத் தோன்றினார். ஓ! பாரதா {துரியோதனா}, (அக்காட்சியைக் கண்டு) பரிதாபத்தால் நிறைந்த நான், எனது சுய விருப்பத்தின் படி {அடிப்பதை} நிறுத்தினேன். "போருக்கு ஐயோ, க்ஷத்திரிய நடைமுறைகளுக்கு ஐயோ" என்ற நான், ஓ! மன்னா {துரியோதனா}, துயரில் மூழ்கி, மீண்டும் மீண்டும், "ஐயோ, க்ஷத்திரியப் பயிற்சிகளை நோற்கும் என்னால் எத்தகு பெரும் பாவம் இழைக்கப்பட்டுவிட்டது. எனது ஆசானும், அறம் சார்ந்த ஆன்மா கொண்டவருமான ஓர் அந்தணரைத் துன்புறுத்திவிட்டேனே" என்றேன். அதன்பிறகு, ஓ! பாரதா, ஜமதக்னியின் மகனை {பரசுராமரை} அடிப்பதை நான் நிறுத்தினேன். அவ்வேளையில், தனது கதிர்களால் பூமியைச் சுட்டுவந்த ஆயிரங்கதிர் பேரொளியோன் {சூரியன்}, மேற்கில் இருந்த தனது மாளிகைக்கு நாளின் முடிவில் சென்றான். எங்களுக்குள் நடந்த போரும் நின்றது" என்றார் {பீஷ்மர்}.


[1]க்ஷத்திரிய குலத்தை அழித்தவரும், சூரியனைப் போலப் பிரகாசமாக உதித்தவரும், (தன் பங்குக்குத்) தனியாகப் போரிட விரும்பியவருமான ராமரை {பரசுராமரை} ...
மேலும் விவரங்களுக்கு:
ஜமதக்னி பிறப்பு - வனபர்வம் பகுதி 115
தாயின் சிரம் கொய்த பரசுராமர் - வனபர்வம் பகுதி 116
யுதிஷ்டிரனுக்குக் காட்சியளித்த பரசுராமர் - வனபர்வம் பகுதி 117




புதன், ஜூலை 22, 2015

பீஷ்மரைக் கண்டிக்க குருக்ஷேத்திரம் வந்த பரசுராமர்! - உத்யோக பர்வம் பகுதி 180

Parasurama came to Kurukshetra to condemn Bhishma! | Udyoga Parva - Section 180 | Mahabharata In Tamil

(அம்போபாக்யான பர்வம் – 7)

பதிவின் சுருக்கம் : பிராமணர்களின் உத்தரவில்லாமல் எவனையும் கொல்வதில்லை என்பது தனது உறுதிமொழி என்றும், வேறு ஏதாவது கேட்கும்படியும் பரசுராமர் அம்பையிடம் சொல்வது; அம்பை மீண்டும் பரசுராமரிடம் பீஷ்மரைக் கொல்லச் சொல்வது; இப்படியே மாறி மாறி பேசிக் கொண்டிருந்த அந்த இருவரைக் கண்ட அகிருதவரணர், பீஷ்மரைக் கண்டித்தால் அவரே அடிபணிந்து விடுவார் என்று பரசுராமரிடம் தெரிவிப்பது; பீஷ்மரைக் காண்பதற்காகப் பரசுராமரும் மற்ற அனைவரும் குருக்ஷேத்திரத்தில் தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொள்வது...


பீஷ்மர் {துரியோதனனிடம்} சொன்னார், "ஓ! தலைவா {துரியோதனா}, பீஷ்மரைக் கொல்லும்படி அந்தக் கன்னிகையால் {அம்பையால்} தொடர்ந்து வலியுறுத்தப்பட்ட ராமர் {பரசுராமர்}, அழுது கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணிடம் {அம்பையிடம்}, "ஓ! காசியின் மகளே, ஓ! அழகிய நிறம் கொண்டவளே, வேதங்களை அறிந்தோருக்காக அன்றி வேறு யாருக்காகவும் நான் ஆயுதம் எடுப்பதில்லை. எனவே, என்னால் வேறு என்ன உனக்குச் செய்ய முடியும் என்று சொல்வாயாக! ஓ! இளவரசி {அம்பையே}, பீஷ்மன், சால்வன் ஆகிய இருவரும் எனக்கு மிகவும் கீழ்ப்படிந்து நடப்பவர்களாவர். வருந்தாதே, நான் உனது நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவேன். எனினும், அந்தணர்களின் உத்தரவின்றி நான் ஆயுதம் எடுக்க மாட்டேன். இதுவே எனது நடத்தைவிதியாகும்" என்றார் {பரசுராமர்}.


அம்பை {பரசுராமரிடம்}, "ஓ! புனிதமானவரே, எவ்வழியிலாவது எனது துயர் உம்மால் களையப்பட வேண்டும். எனது அந்தத் துயரத்திற்குக் காரணம் பீஷ்மனாவான். எனவே, ஓ! தலைவா {பரசுராமரே}, அதிகத் தாமதமில்லாமல் அவனை {பீஷ்மனைக்} கொல்வீராக" என்றாள் {அம்பை}.

ராமர் {பரசுராமர் அம்பையிடம்}, "ஓ! காசியின் மகளே, அவ்வார்த்தைகளையே சொல்கிறாய். சொல், எனினும், உனது மதிப்புக்கு தகுதியுடைய வார்த்தைகளைச் சொல். எனது வார்த்தையால் பீஷ்மன், உனது பாதங்களை எடுத்துத் தனது தலையில் வைத்துக் கொள்வான்" என்றார் {பரசுராமர்}.

அம்பையோ {பரசுராமரிடம்}, "ஓ! ராமரே {பரசுராமரே}, அசுரனைப் போலக் கர்ஜிக்கும் பீஷ்மனைப் போரில் கொல்வீராக. உண்மையில், எனக்கு ஏற்புடையதைச் (செய்ய) விரும்பினால், (அவனைப்) போருக்கு அழைத்துக் கொல்வீராக. அதுவும் தவிர, {இங்கு} உமது சூளுரையை உண்மையாக்குவதே உமக்குத் தகும்" என்றாள் {அம்பை}.

பீஷ்மர் {துரியோதனனிடம்} தொடர்ந்தார், "ஓ! மன்னா {துரியோதனா}, ராமரும் {பரசுராமரும்}, அம்பையும் ஒருவருக்கொருவர் இப்படிப் பேசிக் கொண்டிருக்கையில், அறம்சார்ந்த உயர் ஆன்மாக் கொண்ட அந்த முனிவர் (அகிருதவரணர்) {பரசுராமரிடம்}, "ஓ! வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்டவரே {பரசுராமரே}, உமது பாதுகாப்பை நாடும் இந்தப் பெண்ணைக் கைவிடுவது உமக்குத் தகாது! போருக்கு அழைக்கப்பட்டால், அந்த மோதலுக்கு வரும் பீஷ்மன், "நான் வீழ்ந்தேன்" என்றே சொல்வான். அல்லது உமது வார்த்தைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவான். இதனால், ஓ! பிருகு குலத்தின் மகனே {பரசுராமரே}, இந்தக் கன்னிகையின் {அம்பையின்} வேண்டுதலும் நிறைவேறும், ஓ! வீரரே {பரசுராமரே}, ஓ! தலைவா, உம்மால் சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகளும்,  உண்மையாகும். "பிராமணர்களுக்கு எதிரியாக இருப்பவன் பிராமணனாக இருந்தாலும், க்ஷத்திரியனாக இருந்தாலும், வைசியனாக இருந்தாலும், சூத்திரனாக இருந்தாலும் போரில் அவனைக் கொல்வேன்" என்று க்ஷத்திரியர்கள் அனைவரையும் வெற்றிக் கொண்ட பிறகு நீர் அந்தணர்கள் முன்னிலையில் சூளுரைத்தீர். ஓ! ராமரே {பரசுராமரே}, இதுவே உம்மால் ஏற்கப்பட்ட உறுதியாகும்.

மேலும், நீர் எவ்வளவு காலம் வாழ்வீரோ, அவ்வளவு காலமும், அச்சத்துடன் உம்மிடம் வந்து, உமது பாதுகாப்பு நாடி நிற்போரைக் கைவிடமாட்டீர் என்றும், ஓ! பார்கவரே {பரசுராமரே}, கூடியிருக்கும் பூமியின் க்ஷத்திரியர்கள் அனைவரையும் வீழ்த்தும் செருக்கு நிறைந்த போர் வீரனைக் கொல்வதாகவும் நீர் உறுதியேற்றிருக்கிறீர். ஓ! ராம {பரசுராம}, குரு குலத்தைத் தழைக்க வைப்பவனான பீஷ்மனும் (க்ஷத்திரியர்கள் அனைவரிடமும்) அத்தகு வெற்றியை அடைந்திருக்கிறான். ஓ! பிருகு குலத்தவரே {பரசுராமரே}, அவனை {பீஷ்மனை} அணுகி, இப்போதே அவனுடன் போரில் மோதுவீராக!" என்றார் {அகிருதவரணர்}.

ராமர் {பரசுராமர் அகிருதவரணரிடம்}, "ஓ! முனிவர்களில் சிறந்தவரே {அகிருதவரணரே}, முன்பு நான் செய்த எனது உறுதிமொழியை நினைவில் கொள்கிறேன். எனினும், (தற்போதைய சந்தர்ப்பத்தில்) சமரசம் எதைச் சுட்டிக் காட்டுகிறதோ அதையே நான் செய்வேன். ஓ! அந்தணரே, காசியின் மகள் மனதில் கொண்டுள்ள பணி பயங்கரமானதாகும். இந்தக் கன்னிகையை {அம்பையை} என்னுடன் அழைத்துக் கொண்டு பீஷ்மன் இருக்கும் இடத்திற்கு நானே செல்வேன்.

போரில் தான் சாதித்திருப்பதால் செருக்குக் கொண்டு, அந்தப் பீஷ்மன் எனது உத்தரவுக்குக் கீழ்ப்படியவில்லையெனில், அந்த ஆணவம் பிடித்தவனைக் கொன்றுவிடுவேன். இதுவே எனது உறுதியான தீர்மானமாகும். என்னால் அடிக்கப்படும் கணைகள், உடல் கொண்ட உயிரினங்களில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்காது (மாறாகத் துளைத்து அவற்றைக் கடந்து செல்லும்). ஏற்கனவே க்ஷத்திரியர்களுடனான எனது மோதலைக் கண்டிருக்கும் நீர் அதை அறிந்தே இருப்பீர்" என்றார் {பரசுராமர்}.

இதைச் சொன்ன ராமர் {பரசுராமர்}, பிரம்மத்தைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் அவர்களுடன் {முனிவர்களுடன்} சேர்ந்து, அந்த ஆசிரமத்தில் இருந்து புறப்படத் தீர்மானித்தார். பிறகு அந்தப் பெரும் தவசி {பரசுராமர்} தனது ஆசனத்தில் இருந்து எழுந்தார். பிறகு அந்தத் தவசிகள் அனைவரும் அந்த இரவை அங்கேயே கழித்து, (அடுத்த நாள் காலையில்) தங்கள் ஹோமச் சடங்குகளையும், வேண்டுதல்களை {மந்திரங்களை} உரைப்பதையும் நிகழ்த்தினர். பிறகு {பீஷ்மனான} எனது உயிரை எடுக்க விரும்பிய அவர்கள் அனைவரும் {அங்கிருந்து} புறப்பட்டனர். பிரம்மத்துக்குத் தங்களை அர்ப்பணித்திருப்பவர்கள் மற்றும், அந்தக் கன்னிகை {அம்பை} ஆகியோரின் துணையோடு, ஓ! ஏகாதிபதி {துரியோதனா}, ராமர் {பரசுராமர்} குருக்ஷேத்திரத்திற்கு வந்தார். பிருகு குலத்தின் முதன்மையானவரை {பரசுராமரைத்} தலைமையாகக் கொண்ட அந்த உயர் ஆன்மத் தவசிகள் அனைவரும், சரஸ்வதி ஓடையின் கரைக்கு வந்து, தங்களை அங்கே நிறுத்திக் கொண்டனர்.

அம்பையைத் தூண்டிய அகிருதவரணர்! - உத்யோக பர்வம் பகுதி 179

Akritavrana urged Amva! | Udyoga Parva - Section 179 | Mahabharata In Tamil

(அம்போபாக்யான பர்வம் – 6)

பதிவின் சுருக்கம் : சால்வனை மணந்து கொள்ளச் செய்வது, அல்லது பீஷ்மரைக் கொல்வது ஆகிய இரண்டில் ஒரு தீர்வைச் சொல்லுமாறு அகிருதவரணர் அம்பையிடம் கேட்பது; பீஷ்மரின் அறியாமையை அகிருதவரணரிடம் தெரிவித்த அம்பை, இரண்டில் எது அறிவுக்கு இசைவானதோ அதைச் செய்யுமாறு சொல்வது; பீஷ்மரே அம்பையின் துக்கத்திற்குக் காரணம் என்று அகிருதவரணர் அம்பையைத் தூண்டுவது; அடுத்த நாள் அங்கே பரசுராமர் வருவது; அவரிடம் தனது நிலையை அம்பை விளக்குவது; பீஷ்மரைத் தண்டிக்கப் பரசுராமரை அம்பை தூண்டுவது...

அகிருதரவரணர் {அம்பையிடம்}, "உனது இந்தத் துன்பங்கள் இரண்டில், ஓ! அருளப்பட்ட மங்கையே {அம்பையே}, நீ எதற்குத் தீர்வைப் பெற விரும்புகிறாய்? இதை எனக்குச் சொல்வாயாக. சௌபத்தின் தலைவன் {சால்வன்} உன்னை மணந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது உனது விருப்பமாக இருந்தால், உனக்கு நன்மையைச் செய்ய விரும்பும் உயர் ஆன்ம ராமர் {பரசுராமர்} நிச்சயம் அவனை {சால்வனைத்} தூண்டுவார்? அல்லது கங்கையின் மைந்தனான பீஷ்மன் ராமரால் {பரசுராமரால்} போரில் வீழ்த்தப்படுவதை நீ காண வேண்டும் என்றாலும், பார்கவர் {பரசுராமர்} அந்த உனது விருப்பதையும் நிறைவேற்றுவார். சிருஞ்சயர் {ஹோத்திரவாஹனர்} என்ன சொல்லப் போகிறார், நீ என்ன சொல்லப் போகிறாய் என்பதைக் கேட்ட பிறகு, எது செய்யப்பட வேண்டும் என்பது இன்றே தீர்மானிக்கப்படட்டும்" என்றார் {அகிருதவரணர்}.


இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட அம்பை {அகிருதவரணரிடம்}, "ஓ! புனிதமானவரே {அகிருதவரணரே}, {என் நிலையை அறியாமல்} அறியாமையில் செயல்பட்ட பீஷ்மனால் நான் அபகரிக்கப்பட்டேன். ஏனெனில், ஓ! மறுபிறப்பாளரே {பிராமணரே}, எனது இதயத்தை நான் சால்வனுக்குக் கொடுத்திருந்தேன் என்பது பீஷ்மனுக்குத் தெரியாது. இதை உமது மனதில் நினைத்து, நீதிக்கு இசைவானது எதுவோ, அஃது உம்மால் தீர்மானிக்கப்படட்டும்; அந்தத் தீர்மானத்தைச் சாதிக்க வேண்டிய நடைமுறைகளும் மேற்கொள்ளப்படட்டும். ஓ! அந்தணரே {அகிருதவரணரே}, குருக்களில் புலியான பீஷ்மனிடத்திலோ, சால்வர்களின் ஆட்சியாளனிடத்திலோ, அல்லது அந்த இருவரிடத்திலும் எது முறையாகச் செய்யப்பட வேண்டுமோ அதைச் செய்வீராக. நான் எனது துயரத்தின் வேர் குறித்து உம்மிடம் சொல்லிவிட்டேன். ஓ! புனிதமானவரே {அகிருதவரணரே}, அறிவுக்கு இசைவானது எதுவோ, அதைச் செய்வதே உமக்குத் தகும்" என்றாள் {அம்பை}.

அகிருதவரணர் {அம்பையிடம்}, "ஓ! அருளப்பட்ட மங்கையே, ஓ! அழகிய நிறம் கொண்டவளே {அம்பையே}, அறத்தில் நிலைத்த கண்களைக் கொண்டு உன்னால் சொல்லப்படும் இஃது, உண்மையில் உனக்குத் தகுந்ததே. எனினும், நான் சொல்வதைக் கேட்பாயாக! யானையின் பெயரால் அழைக்கப்படும் நகரத்திற்குக் {ஹஸ்தினாபுரத்திற்குக்} கங்கையின் மைந்தன் {பீஷ்மன்} உன்னைத் தூக்கிச் சொல்லவில்லையெனில், ஓ! மருட்சியுடைய பெண்ணே {அம்பையே}, ராமரின் {பரசுராமரின்} உத்தரவின் பேரில் சால்வன் உன்னைத் தலையில் தூக்கி வைத்திருப்பான். ஓ! கொடியிடையாளே {அம்பையே}, பீஷ்மன் உன்னைக் கடத்திச் சென்றதாலேயே மன்னன் சால்வனுக்கு உன்னைக் குறித்துச் சந்தேகங்கள் எழுந்தன. பீஷ்மன் தனது ஆண்மையில் செருக்குக் கொண்டு, வெற்றியால் மகுடம் சூட்டப்பட்டிருக்கிறான். எனவே, நீ உனது பழியுணர்வை (வேறு யார் மீதும் விழச்செய்யாமல்) பீஷ்மன் மீதே விழச் செய்ய வேண்டும்" என்றார் {அகிருதவரணர்}.

அந்தத் தவசியின் {அகிருதவரணரின்} வார்த்தைகளைக் கேட்ட அம்பை {அகிருதவரணரிடம்}, "ஓ! மறுபிறப்பாளரே {பிராமணரே}, இந்த விருப்பம் என் இதயத்திலும் உள்ளது. முடிந்தால், போரில் பீஷ்மனைக் கொல்ல என்னால் ஏற்பாடு செய்யப்பட வேண்டும். ஓ! வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்டவரே, பீஷ்மனோ, மன்னன் சால்வனோ, அவர்களில் எவரைக் நீர் குற்றவாளியாகக் கருதுகிறீரோ, {அவ்விருவரில்} எவரால் எனக்கு இந்தப் பரிதாபகர நிலை ஏற்பட்டதோ அந்த மனிதனைத் தண்டிப்பீராக", என்றாள் {அம்பை}.

பீஷ்மர் {துரியோதனனிடம்} தொடர்ந்தார், "இதுபோன்ற விவாதத்திலேயே, ஓ! பாரதக் குலத்தின் காளையே {துரியோதனா} அந்த நாளும் இரவும், குளிரோ வெப்பமோ இல்லாத இனிய தென்றலுடன் கடந்து சென்றது. பிறகு, சக்தியால் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்த ராமர் {பரசுராமர்} அங்கே தோன்றினார். தலையில் சடாமுடி தரித்து, மான் தோலுடுத்தியிருந்த அந்தத் தவசி {பரசுராமர்} தனது சீடர்களால் சூழப்பட்டிருந்தார். பெருந்தன்மைமிக்க ஆன்மா கொண்டவரான அவரது {பரசுராமரின்} கையில் வில் இருந்தது. வாளும், போர்க்கோடரியும் தரித்திருந்த அந்தப் பாவமற்றவர் {பரசுராமர்}, ஓ! மனிதர்களில் புலியே {துரியோதனா}, அந்தக் காட்டில் இருந்த சிருஞ்சய மன்னனை (ஹோத்திரவாஹனரை) அணுகினார்.

அங்கே வசித்திருந்த தவசிகள், பெரும் தவத் தகுதியை உடைய அந்த மன்னன் {ஹோத்திரவாகனர்} ஆகிய அனைவரும் அவரைக் கண்டு, எழுந்திருந்து, ஓ! மன்னா {துரியோதனா}, கூப்பிய கரங்களோடு காத்திருந்தனர். அந்த ஆதரவற்ற கன்னிகையும் {அம்பையும்} அதையே செய்தாள். தேன் மற்றும் தயிர்க்கடைசல்களைக் காணிக்கையாக அளித்த அவர்கள் அனைவரும், அந்தப் பார்கவரை {பரசுராமரை} மகிழ்ச்சியுடன் வழிபட்டனர். அவர்களால் முறையாக வழிபடப்பட்ட ராமர் {பரசுராமர்}, தன்னைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தவர்களுடன் அமர்ந்தார். ஓ! பாரதா {துரியோதனா}, பிறகு, இப்படி அமர்ந்த ஜமதக்னியின் மகனும் {பரசுராமரும்}, ஹோத்திரவாஹனரும் தங்கள் உரையாடலைத் தொடங்கினர். அவர்களது உரையாடல் முடிந்ததும் கிடைத்த வாய்ப்பில் தவசியான அந்த ஹோத்திரவாஹனர், பிருகு குலத்தின் முதன்மையானவரும், பலமிக்கவருமான ராமரிடம் {பரசுராமரிடம்}, இனிய குரலில் பயனுள்ள வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

அவர் {ஹோத்ததிரவாகனர் பரசுராமரிடம்}, "ஓ! ராமரே {பரசுராமரே}, காசி மன்னனின் மகளான இவள் {அம்பை}, ஓ! தலைவா, எனது மகளின் மகளாவாள் {எனக்குப் பேத்தியாவாள்}. அவளுக்குச் செய்யப்பட வேண்டிய ஒன்று உள்ளது! ஓ! அனைத்துப் பணிகளிலும் திறமிக்கவரே, அவற்றை முறையாகக் கேளும்" என்றார். தனது நண்பரின் {ஹோத்திரவாகனரின்} இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட ராமர் {பரசுராமர்}, அந்தக் கன்னிகையிடம் {அம்பையிடம்}, "நீ சொல்ல வேண்டியதை என்னிடம் சொல்வாயாக" என்றார். இந்த வார்த்தைகளால் அம்பை, சுடர்மிகும் நெருப்பென இருந்த அந்த ராமரை {பரசுராமரை} அணுகி, சிரம் தாழ்த்தி, அவரது பாதங்களை வணங்கி, தாமரைமலர்களின் இணையைப் போல இருந்த அவற்றைத் தன்னிரு கைகளாலும் தொட்டு, அவரெதிரில் அமைதியாக நின்றாள். துயரத்தால் நிறைந்த அவள் {அம்பை} உரக்க அழுதாள். அவளது கண்கள் கண்ணீரால் குளித்தன. துயர்மிக்கவர் அனைவருக்கும் புகலிடமான அந்தப் பிருகு வழித்தோன்றலின் {பரசுராமரின்} பாதுகாப்பை அவள் நாடினாள். ராமர் {அம்பையிடம்}, "உனது இதயத்தில் இருக்கும் துயரை என்னிடம் சொல்வாயாக! நான் உனது வார்த்தைகளின் படி செயல்படுவேன்" என்றார். இப்படி உற்சாகமூட்டப்பட்ட அம்பை {பரசுராமரிடம்}, "ஓ! பெரும் நோன்புகளைக் கொண்டவரே {பரசுராமரை}, இன்று நான் உமது பாதுகாப்பை நாடுகிறேன்! ஓ! தலைவா, முடிவற்ற இந்தத் துன்பக்கடலில் இருந்து என்னை எழுப்புவீராக {மீட்பீராக}" என்றாள் {அம்பை}.

பீஷ்மர் {துரியோதனனிடம்} தொடர்ந்தார், "அவளது {அம்பையின்} அழகையும், இளமை நிறைந்த அவளது உடலையும், அதன் பெரும் நளினத்தையும் கண்ட ராமர் {பரசுராமர் அம்பையிடம்}, "இவள் என்ன சொல்லப் போகிறாள்?" என்று நினைக்கத் தொடங்கினார். பிருகு குலத்தைத் தழைக்கவைப்பவரான அவர் {பரசுராமர்}, தன்னுள்ளேயே இப்படி நினைத்து, இரக்கத்தால் நிறைந்து, அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். பிறகு அவர் {பரசுராமர் இனிய புன்னகைகளைக் கொண்ட அந்தக் கன்னிகையிடம் மீண்டும், "நீ சொல்ல வேண்டியதை எங்களிடம் சொல்வாயாக" என்றார். இப்படி உற்சாகப்படுத்தப்பட்ட அந்தக் கன்னிகை {அம்பை}, நடந்த அனைத்தையும் பார்கவரிடம் {பரசுராமரிடம்} தெரிவித்தாள். அந்த இளவரசியின் {அம்பையின்} வார்த்தைகளைக் கேட்ட ஜமதக்னியின் மகன் {பரசுராமர்}, தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை மனதில் தீர்மானித்துக் கொண்டு அந்த அழகிய நிறம் கொண்ட காரிகையிடம் {அம்பையிடம்}, "ஓ! அழகிய பெண்ணே, குரு குலத்தில் முதன்மையானவனான பீஷ்மனுக்கு நான் சொல்லி அனுப்புகிறேன். எனது உத்தரவு என்ன என்பதைக் கேட்கும் அந்த மன்னன் {பீஷ்மன்}, நிச்சயம் அதற்குக் கீழ்ப்படிவான். எனினும், அந்த ஜானவியின் {கங்கையின்} மைந்தன் {பீஷ்மன்}, எனது வார்த்தைகளின்படி செயல்படவில்லையெனில், ஓ! அருளப்பட்ட பெண்ணே, போரில் நான் அவனை {பீஷ்மனை} அவனது ஆலோசகர்களுடன் சேர்த்து எரித்துவிடுவேன். அல்லது, ஓ! இளவரசி {அம்பையே}, நீ விரும்பினால், சால்வர்களின் வீர ஆட்சியாளனிடம் {சால்வனிடம்} கூட இக்காரியம் குறித்துப் பேசுவேன்" என்றார் {பரசுராமர்}.

ராமரின் {பரசுராமரின்} இவ்வார்த்தைகள் கேட்ட அம்பை {பரசுராமரிடம்}, "எனது இதயம் சால்வர்களின் ஆட்சியாளனிடம் {சால்வனிடம்} முன்பே கொடுக்கப்பட்டது என்பதை அறிந்ததும், ஓ! பிருகுலத்தின் மகனே {பரசுராமரே}, பீஷ்மன் என்னை அனுப்பிவிட்டான். சௌபத்தின் ஆட்சியாளனை அணுகிய நான், சொல்லக்கூடாமுடியாத மொழியில் எல்லாம் அவனிடம் பேசினேன். எனது நடத்தையின் தூய்மையில் சந்தேகங்கொண்ட அவன் {சால்வன்}, என்னை ஏற்க மறுத்துவிட்டான். இவை யாவையும் உமது அறிவின் துணை கொண்டு கருதிப் பார்த்து, ஓ! பிருகு குலத்தின் மகனே {பரசுராமரே}, இந்தச்சூழ்நிலையில் என்ன செய்யப்பட வேண்டுமோ, அதைச் செய்வதே உமக்குத் தகும்.

எனினும், பெரும் நோன்புகளைக் கொண்ட பீஷ்மனே, எனது துயரின் வேராவான். ஏனெனில், அவனே (தனது தேரில்) என்னைப் பலவந்தமாகத் தூக்கி வந்தான். ஓ! பிருகு குலத்தின் புலியே {பரசுராமரே}, எவனால் நான் இத்தகு துயரத்தில் மூழ்கி இதுபோன்ற கசப்பான இன்னல்களை அனுபவிக்கிறேனோ, ஓ! வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்டவரே {பரசுராமரே}, அந்தப் பீஷ்மனைக் கொல்வீராக! ஓ! பிருகு குலத்தவரே {பரசுராமரே}, பேராசையும், இழிதன்மையும் கொண்ட பீஷ்மன் தனது வெற்றியால் செருக்கடைந்திருக்கிறான். எனவே, ஓ! பாவமற்றவரே, நீர் அவனுக்குத் {பீஷ்மனுக்குத்} தகுந்ததைக் கொடுக்க வேண்டும். அவனால் {பீஷ்மனால்} நான் கடத்தப்பட்ட போது, ஓ! தலைவா {பரசுராமரே}, பெரும் நோன்புகள் கொண்ட இந்த வீரனைக் கொல்ல நான் காரணமாக இருக்க வேண்டும் என்பதே எனது இதயத்தின் விருப்பமாக இருந்தது. எனவே, ஓ! பாவமற்ற ராமரே {பரசுராமரே}, எனது விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவீராக! ஓ! வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்டவரே {பரசுராமரே}, விருத்திரனைக் கொன்ற புரந்தரனைப் {இந்திரனைப்} போல, நீர் பீஷ்மனைக் கொல்வீராக!" என்றாள் {அம்பை}.


செவ்வாய், ஜூலை 21, 2015

அம்பையை மடியிலேற்றிய ஹோத்திரவாஹனர்! - உத்யோக பர்வம் பகுதி 178

Hotravahana caused Amva to sit on his lap! | Udyoga Parva - Section 178 | Mahabharata In Tamil

(அம்போபாக்யான பர்வம் – 5)

பதிவின் சுருக்கம் : அம்பையை என்ன செய்வது என்று துறவிகள் அனைவரும் ஆலோசித்தது; அம்பையை அவளது தந்தையிடமே செல்லுமாறு அந்தத் துறவிகள் சொன்னது; அதற்கு அம்பை மறுத்தது; அரசமுனியான ஹோத்திரவாஹனர் அங்கே அந்தக் காட்டுக்கு வந்தது; அம்பையைத் தனது மகளின் மகள் என்று அறிந்து கொண்ட ஹோத்திரவாஹனர், அவளைப் பரசுராமரிடம் செல்லுமாறு சொன்னது; பரசுராமரின் உயிர்த்தோழரான அகிருதவரணர் அவ்விடத்தில் தோன்றியது; அம்பையைக் குறித்து அகிருதவரணர் விசாரித்தது; ஹோத்திரவாஹனர், அவரிடம் அம்பையின் கதையைச் சொன்னது...

பீஷ்மர் {துரியோதனனிடம்}, "அறம்சார்ந்த அந்தத் துறவிகள், தங்களைத் தங்கள் வழக்கமான தொழில்களில் ஈடுபடுத்திக் கொண்டாலும், அந்தக் கன்னிகைக்கு {அம்பைக்கு} தாங்கள் என்ன செய்வது என்பதையே எந்நேரமும் நினைத்து வந்தனர். அவர்களில் சிலர், "இவள், தனது தந்தையின் இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படட்டும்" என்றனர். அவர்களில் மேலும் சிலர், {ஓ! துரியோதனா, கௌர்வர்களாகிய} நம்மை நிந்திப்பதில் தங்கள் இதயங்களை நிலைநிறுத்தினர். சிலர், சால்வர்களின் ஆட்சியாளனிடம் {சால்வனிடம்} சென்று, அந்தக் கன்னிகையை ஏற்றுக் கொள்ளும்படி வேண்ட வேண்டும் என்று நினைத்தனர். சிலரோ, "இல்லை. அவள் {அம்பை}, அவனால் {சால்வனால்} நிராகரிக்கப்பட்டதால், அது செய்யப்படக்கூடாது" என்றனர்.


இப்படியே சில காலம் கழிந்ததும், கடும் நோன்புகளைக் கொண்ட அந்தத் தவசிகள் அவளிடம் {அம்பையிடம்} மீண்டும் ஒருமுறை, "ஓ! அருளப்பட்ட மங்கையே {அம்பையே}, புலன்களை அடக்கிய தவசிகளால் என்ன செய்ய முடியும்? உலகை வெறுத்து, வனவாழ்வுக்கு உன்னை அர்ப்பணிக்காதே! ஓ! அருளப்பட்ட மங்கையே {அம்பையே}, உனக்கு நன்மையான வார்த்தைகளைக் கேட்பாயாக! இங்கிருந்து புறப்பட்டு உனது தந்தையின் மாளிகையை அடைந்து அருளப்பட்டிருப்பாயாக! அடுத்ததாக என்ன செய்யப்பட வேண்டுமோ, அதை உனது தந்தையான மன்னன் செய்வார். ஓ! மங்கலகரமானவளே {அம்பையே}, அனைத்து வசதிகளாலும் சூழப்பட்ட நீ, அங்கே மகிழ்ச்சியாக வாழ்வாயாக! நீ ஒரு பெண். எனவே, ஓ! அருளப்பட்டவளே {அம்பையே}, நீ தற்சமயம் உனது தந்தையைத் தவிர வேறு பாதுகாவலனற்று இருக்கிறாய். ஓ! அழகிய நிறம் கொண்டவளே {அம்பையே}, பெண்ணாகப்பட்டவள், தனது பாதுகாவலனாக அவளது தந்தையோ, அவளது கணவனையோ கொண்டிருக்கிறாள். அவள் வசதியான சூழ்நிலையில் இருக்கும்போது அவளது கணவனே அவளது பாதுகாவலன், ஆனால் துயரத்தில் மூழ்கியிருக்கும்போது, அவள் தனது தந்தையையே தனது பாதுகாவலனாகக் அடைகிறாள்.

வனவாழ்வு என்பது ஒருவருக்கு, அதிலும் குறிப்பாக மென்மையானவர்களுக்கு மிகுந்த வலிநிறைந்ததாகும்! பிறப்பால் நீ ஓர் இளவரசியாவாய்; ஓ! அழகிய காரிகையே {அம்பையே}, அதன் காரணமாக நீ அதிக மென்மையானவளாக இருக்கிறாய். ஓ! அருளப்பட்ட மங்கையே, (வனத்தில் உள்ள) துறவில்லங்களோடு இணைந்த வசதி குறைபாடுகளும், சிரமங்களும் எண்ணிலடங்காதவை. ஓ அழகிய நிறம் கொண்டவளே, அவற்றில் எதையும், உனது தந்தையின் இல்லத்தில் நீ தாங்க வேண்டியிருக்காது" என்றனர் {அந்தத் தவசிகள்}. ஆதரவற்ற அந்தப் பெண்ணைக் கண்ட பிற தவசிகள், அவளிடம் {அம்பையிடம்}, "ஆழ்ந்த வனமான தனிமையான கானகத்தில் உன்னைத் தனியாகக் காணும் மன்னர்கள் உன்னை வேண்டுவார்கள்! எனவே, இத்தகு வழியில் உனது இதயத்தைச் செலுத்தாதே!" என்றனர்.

இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட அம்பை, "எனது உறவினர்கள் அனைவராலும் நான் அவமதிக்கப்படுவேன் என்பதில் ஐயமில்லாததால், காசி நகரத்தில் இருக்கும் எனது தந்தையின் இல்லத்திற்குத் திரும்பிப்போக இயலாதவளாக நான் இருக்கிறேன். தவசிகளே, குழந்தை பருவத்தில் அங்கே நான் எனது தந்தையின் இல்லத்தில் வாழ்ந்தேன். எனினும், எனது தந்தை எங்கிருக்கிறாரோ அங்கே இப்போது என்னால் செல்ல முடியாது. தவசிகளால் பாதுகாக்கப்பட்டு, தவத்துறவுகள் பயில நான் விரும்புகிறேன். அதனால், எனது எதிர்கால வாழ்க்கையிலாவது {அடுத்த பிறவியிலாவது} இது போன்ற கடுந்துன்பங்கள் எனதாகாதிருக்கும். எனவே, தவசிகளில் சிறந்தோரே, தவத்துறவுகளைப் பயில்வதே எனது விருப்பமாகும்" என்றாள் {அம்பை}."

பீஷ்மர் {துரியோதனனிடம்} தொடர்ந்தார், "அவளை {அம்பையைக்} குறித்து அந்த அந்தணர்கள் இப்படி நினைத்துக் கொண்டிருக்கையில், தவசிகளில் சிறந்தவரான அரசமுனி ஹோத்திரவாஹனர் அந்தக் காட்டுக்கு வந்தார். பிறகு அந்தத் தவசிகள், வரவேற்பு மற்றும் மரியாதை நிமித்தமான விசாரணைகளைச் செய்து, ஓர் ஆசனமும் நீரும் கொடுத்து, வழிபாட்டால் அந்த மன்னனுக்கு {ஹோத்திரவாஹனருக்கு} மரியாதை செய்தனர். அவர் அமர்ந்து, சற்று ஓய்வெடுத்த பிறகு, அந்த அரசமுனி {ஹோத்திரவாஹனர்} கேட்டுக் கொண்டிருக்கையிலேயே அந்தக் கன்னிகையிடம் {அம்பையிடம்} மீண்டும் ஒருமுறை பேசினர்.

பெரும் சக்தி கொண்ட அந்த அரசமுனி {ஹோத்திரவாஹனர்}, அம்பை மற்றும் காசி மன்னனின் கதையைக் கேட்டுத் தனது இதயத்தில் மிகவும் கவலை கொண்டார். இவ்விதமாக அவள் பேசுவதைக் கேட்டும், (துயருற்றிருக்கும்) அவளைக் கண்டும், கடும் துறவுகளைக் கொண்ட அரசமுனியான அந்த உயர் ஆன்ம ஹோத்திரவாஹனர் இரக்கத்தால் நிறைந்திருந்தார்.

பிறகு, ஓ! தலைவா {துரியோதனா}, அவளின் {அம்பையின்}  தாய்வழிப் பாட்டனான {மாதாமஹர்} அவர் {ஹோத்திரவாஹனர்}, நடுங்கும் உடலோடு எழுந்திருந்து, அந்தக் கன்னிகையைத் தனது மடியில் அமர்த்திக் கொண்டு, அவளுக்கு ஆறுதல் அளிக்கத் தொடங்கினார். பிறகு அவர், ஆரம்பத்தில் இருந்து அவளது துயரங்களைக் குறித்த விபரங்களை அவளிடம் {அம்பையிடம்} இருந்து பெற்றார். அதன் பேரில், அவள் {அம்பை}, நடந்தது அனைத்தையும் நுட்பமாகச் சொன்னாள். அவள் {அம்பை} சொன்னது அனைத்தையும் கேட்ட அந்த அரச முனி {ஹோத்திரவாகனர்}, இரக்கத்தாலும், துயராலும் நிறைந்தார். மேலும், அந்தப் பெரும் முனிவர் {ஹோத்திரவாகனர்}, அவள் என்ன செய்யலாம் என்பதைக் குறித்துத் தனது மனதில் ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்தார்.

கலக்கத்தால் நடுங்கிய அவர் {ஹோத்திரவாஹனர்}, கவலையில் மூழ்கி துன்புற்றிருந்த அந்தக் கன்னிகையிடம் {அம்பையிடம்}, "ஓ! அருளப்பட்ட மங்கையே {அம்பையே}, நீ உனது தந்தையின் வசிப்பிடத்திற்குத் திரும்ப வேண்டாம். நான் உனது தாயின் தந்தையாவேன். நான் உனது துயரை அகற்றுவேன். ஓ! மகளே {அம்பையே}, என்னை நம்புவாயாக! நீ இப்படி மெலிந்திருப்பதால், உண்மையில், நீ அடைந்த துன்பம் பெரியதானதுதான். எனது ஆலோசனையின் படி, நீ ஜமதக்னியின் மகனான தவசி ராமரிடம் {பரசுராமரிடம்} செல்வாயாக. ராமர் {பரசுராமர்}, இந்தப் பெரும் துன்பத்தையும், உனது துயரத்தையும் அகற்றுவார். பீஷ்மன், அவரது கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியவில்லையென்றால், அவர் {பரசுராமர்} அவனை {பீஷ்மனைக்} கொல்வார். எனவே, யுகநெருப்பின் சக்தியைக் கொண்டவரும், பிருகு குலத்தில் முதன்மையானவருமான அவரிடம் {பரசுராமரிடம்} செல்வாயாக. அந்தப் பெரும் தவசி {பரசுராமர்}, மீண்டும் உன்னைச் சரியான பாதையில் நிறுத்துவார்" என்றார் {ஹோத்திரவாகனர்}.

எப்போதும் கண்ணீரைச் சிந்திக் கொண்டிருந்த அந்தக் கன்னிகை {அம்பை}, இதைக் கேட்டு தனது தாய்வழிப் பாட்டனான ஹோத்திரவாஹனரைத் தனது சிரம் தாழ்த்தி வணங்கி, "உனது உத்தரவின் பேரில் நான் செல்வேன்! ஆனால், உலகத்தால் கொண்டாடப்படும் அந்த மதிப்புமிக்க ஐயாவின் {பரசுராமரின்} காட்சியைப் பெறுவதில் நான் வெல்வேனா? வருத்தம் தரக்கூடிய எனது இந்தத் துயரத்தை அவர் எப்படி அகற்றுவார்? அந்தப் பிருகுவின் வழித்தோன்றலிடம் {பரசுராமரிடம்} நான் எப்படிச் செல்ல வேண்டும்? ஆகிய அனைத்தையும் நான் அறிய விரும்புகிறேன்" என்றாள் {அம்பை}.

ஹோத்திரவாஹனர் {அம்பையிடம்}, "ஓ! அருளப்பட்ட கன்னிகையே {அம்பையே}, பெருங்காட்டில் தவத்துறவுகளில் ஈடுபடுபவரும், பெரும் பலமிக்கவரும், உண்மைக்கு அர்ப்பணிப்புடன் இருப்பவரும், ஜமதக்னியின் மகனுமான ராமரை {பரசுராமரை} நீ காண்பாய். மலைகளில் முதன்மையான மகேந்திர மலையிலேயே ராமர் {பரசுராமர்} எப்போதும் இருப்பார். வேதங்களைக் கற்ற பல முனிவர்களும், கந்தர்வர்கள் மற்றும் அப்சரஸ்கள் பலரும் அங்கே வசிக்கின்றனர். செல்வாயாக. நீ அருளப்பட்டிருப்பாயாக. பெரும் தவத்தகுதியும், கடும் நோன்புகளும் கொண்ட அந்தத் தவசியைச் சிரம் தாழ்த்தி வணங்கிய பிறகு, {அவரிடம்} எனது வார்த்தைகளைச் சொல்வாயாக. ஓ! அருளப்பட்ட பெண்ணே {அம்பையே}, நீ வேண்டுவது அனைத்தையும் அவரிடம் சொல்வாயாக. நீ எனது பெயரைக் குறிப்பிட்டால், ராமர் {பரசுராமர்} உனக்கு அனைத்தையும் செய்வார். ஏனெனில், ஜமதக்னியின் வீர மகனும், ஆயுதந்தரித்திருப்பவர்கள் அனைவரில் முதன்மையானவருமான அவர் {பரசுராமர்}, என்னிடம் மிகவும் மனநிறைவு கொண்டவரும், எனக்கு எப்போதும் நன்மையை விரும்புபவருமான என் நண்பராவார்" என்றார் {ஹோத்திரவாகனர்}.

மன்னன் ஹோத்திரவாஹனர் இவை யாவையும் அந்தக் கன்னிகையிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்த போது, அங்கே ராமரின் {பரசுராமரின்} உயிர்த்தோழரான அகிருதவரணர் தோன்றினார். அவரது வருகையால், அந்த நூற்றுக்கணக்கான முனிவர்கள் மற்றும் வயதால் முதிர்ந்த சிருஞ்சய மன்னன் [1] ஹோத்திரவாஹனர் ஆகிய அனைவரும் எழுந்து நின்றனர். அந்தக் கானக வாசிகள் அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து, அவருக்கான விருந்தோம்பல் சடங்குகளைச் செய்தனர். அவரைச் சுற்றியிருந்த இருக்கைகளில் அவர்கள் அனைவரும் அமர்ந்தனர். ஓ! ஏகாதிபதி {துரியோதனா}, மனநிறைவாலும், மகிழ்ச்சியாலும் நிறைந்த அவர்கள், மகிழ்ச்சிகரமான, பாராட்டத்தக்க, அழகான தலைப்புகளில் உரையாடத் தொடங்கினர்.

[1] சிருஞ்சயர்கள், பாஞ்சாலர்களுடன் தொடர்புடைய குலத்தவராவர். சிருஞ்சயரான ஹோத்திரவாகனர் பாஞ்சால மன்னன் துருபதனுக்குத் தந்தை முறை உறவினராக இருந்திருக்கக்கூடும். வனபர்வத்தின் பகுதி 26ல் யுதிஷ்டிரனைக் கொண்டாடிய ஹோத்திரவாஹனரும் இவராகவே இருக்கக்கூடும். அம்பையின் தாய், உறவுமுறையில் துருபதனின் சகோதரியாக இருந்திருக்க வேண்டும். அடுத்தப் பிறவியில் அம்பை துருபதனின் மகளாகப் பிறக்கிறாள் என்பது இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது.

அந்த உரையாடல்களின் முடிவில் அரச முனியான, உயர் ஆன்ம ஹோத்திரவாஹனர், பெரும் தவசிகளில் முதன்மையான ராமரைக் {பரசுராமரைக்} குறித்து அகிருதவரணரிடம் விசாரிக்கும் வகையில், "ஓ! வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்டவரே, ஓ! அகிருதவரணரே, வேதங்களை அறிந்தோரில் முதன்மையானவரும், பெரும் ஆற்றல் கொண்டவருமான ஜமதக்னியின் மகனை {பரசுராமரை} எங்குக் காணலாம்?" என்று கேட்டார். அதற்கு அகிருதவரணர் அவரிடம் {ஹோத்திரவாஹனரிடம்}, "ஓ! தலைவா, ராமர் {பரசுராமர்}, "சிருஞ்சயர்களின் அரச முனி {ஹோத்திரவாகனர்} எனது உயிர் நண்பராவார்" என்று, ஓ! மன்னா {ஹோத்திரவாகனரே} எப்போதும் உம்மைக் குறித்துப் பேசுவார். நாளை காலை ராமர் இங்கிருப்பார் என நான் நம்புகிறேன் {நினைக்கிறேன்}. உம்மைக் காண அவர் {பரசுராமர்} வரும்போது, இங்கேயே அவரை {பரசுராமரை} நீர் காண்பீர். ஓ! அரச முனியே {ஹோத்திரவாகனரே}, இந்தக் கன்னிகை எதற்காக வனத்திற்கு வந்தாள்? இவள் யாருடையவள்? உமக்கு இவள் என்ன வேண்டும்? இவை அனைத்தையும் அறிய நான் விரும்புகிறேன்" என்றார் {அகிருதவரணர்}.

அதற்கு ஹோத்திரவாஹனர் {அகிருதவரணரிடம்}, "காசியின் ஆட்சியாளனுக்குப் பிடித்தமான மகளான இவள், ஓ! தலைவா {அகிருதவரணரே}, எனது மகளின் குழந்தையாவாள். காசி மன்னனின் மூத்த மகளான இவள், அம்பை என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறாள். ஓ! பாவமற்றவரே {அகிருதவரணரே}, சுயம்வர விழாவுக்கு மத்தியில், தனது தங்கைகள் இருவருடன் இவள் இருந்தாள். ஓ! தவத்தைச் செல்வமாகக் கொண்டவரே {அகிருதவரணரே}, அம்பிகை, அம்பாலிகை ஆகியன இவளது தங்கைகளின் பெயர்களாகும். பூமியின் க்ஷத்திரிய மன்னர்கள் அனைவரும் அங்கே காசி நகரத்தில் கூடியிருந்தனர்.

ஓ! மறுபிறப்பாள முனிவரே {அகிருதவரணரே}, இந்தக் கன்னிகையரின் (சுயம்வரத்தின்) காரணமாக, அங்கே பெரும் விழாக்கள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தன. இதற்கு மத்தியில் பெரும் வீரம் மிக்கவனான சந்தனுவின் மகன் பீஷ்மன், அந்த மன்னர்கள் அனைவரையும் அவமதித்து, இந்தப் பெண்களைக் கடத்திச் சென்றான். அந்த ஏகாதிபதிகள் அனைவரையும் வீழ்த்தியவனும், தூய ஆன்மா கொண்டவனுமான பாரதக் குலத்தின் பீஷ்மன், ஹஸ்தினாபுரத்தை அடைந்து, சத்தியவதியிடம் அனைத்தையும் சொல்லி, தான் கொண்டு சென்ற பெண்களைத் தனது தம்பி விசித்திரவீரியன் திருமணம் செய்யும் வகையில் கட்டளையிட்டான்.

திருமணத்திற்கான ஏற்பாடுகள் அனைத்தும் நிறைவடைந்ததைக் கண்ட இந்தக் கன்னிகை {அம்பை}, ஓ! அந்தணர்களில் காளையே {அகிருதவரணரே}, கங்கையின் மைந்தனிடம் {பீஷ்மனிடம்}, அவனது அமைச்சர்கள் முன்னிலையில், "ஓ! வீரரே {பீஷ்மரே}, எனது இதயத்தினுள் சால்வர்களின் தலைவனை {சால்வனை} எனது கணவனாகத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன். அறநெறி அறிந்த நீர், இதயத்தை வேறு ஒருவருக்குக் கொடுத்திருக்கும் என்னை, உமது தம்பிக்கு அளிக்காதிருப்பதே தகும்" என்றாள்.

இவளின் {அம்பையின்} வார்த்தைகளைக் கேட்ட பீஷ்மன், தனது அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்தான். இந்தக் காரியத்தில் ஆழ்ந்து சிந்தித்த அவன் {பீஷ்மன்}, சத்தியவதியின் சம்மதத்துடன் இந்தக் கன்னிகையை அனுப்பி வைத்தான். பீஷ்மனால் இப்படி அனுமதிக்கப்பட்ட இந்தப் பெண், சௌபத்தின் தலைவனான சால்வனிடம் மகிழ்ச்சியாகச் சென்றாள். இவள் {அம்பை}, அவனிடம் {சால்வனிடம்}, "பீஷ்மரால் நான் விடுவிக்கப்பட்டேன். நீதியில் இருந்து வழுவாமல் என்னைப் பார்த்துக் கொள்ளும்! ஓ! மன்னர்களில் காளையே {சால்வரே}, எனது இதயத்தில் உம்மையே நான் கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்தேன்" என்றாள் {அம்பை}. எனினும் சால்வனோ, இவளது நடத்தையின் தூய்மையில் ஐயங்கொண்டு இவளை {அம்பையை} நிராகரித்தான். தவத்தின் புனிதத்தைக் கருதி, தவத்துறவுகளில் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொள்ள மிகுந்த ஊக்கத்துடன் இவள் {அம்பை} காட்டுக்கு வந்துவிட்டாள்! இவளது பெற்றோரைக் குறித்து இவள் {அம்பை} சொன்னபோதுதான் நான் இவளை {எனது பேத்தியாக} அறிந்தேன். இவளது கவலையைப் பொறுத்தவரை, பீஷ்மனே அதன் {தனது கவலையின்} வேர் என்று இவளால் {அம்பையால்} கருதப்படுகிறான்" என்றார் {ஹோத்திரவாகனர்}.

ஹோத்திரவாஹனர் சொல்வதை நிறைத்தியதும், அம்பை {அகிருதவரணரிடம்}, "ஓ! புனிதமானவரே, எனது தாயின் உடலைப் படைத்தவரும், பூமியின் தலைவரும், சிருஞ்சய குலத்தைச் சார்ந்தவருமான இந்த ஹோத்திரவாஹனர் சொன்னபடியே நடந்தன. ஓ! தவத்தைச் செல்வமாகக் கொண்டவரே {அகிருதவரணரே}, அவமானத்தின் மீது கொண்ட அச்சம் மற்றும் நாணத்தால், ஓ! பெரும் முனிவரே, நான் எனது நகரத்திற்குத் திரும்ப முயலவில்லை. தற்போது, ஓ! புனிதமானவரே {அகிருதவாகனரே}, புனிதமான ராமர் {பரசுராமர்}, எனது உயர்ந்த கடமை என்று எதை எனக்குச் சுட்டிக் காட்டுவாரோ, ஓ! அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, அதுவே எனது தீர்மானமாக இருக்கும்" என்றாள் {அம்பை}.


மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அதிரதன் அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அர்வாவசு அர்ஜுனன் அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அன்சுமான் அனுவிந்தன் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆத்ரேயர் ஆதிசேஷன் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உச்சைஸ்ரவஸ் உசீநரன் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உதங்கர் உதங்கா உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கண்வர் கணிகர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கர்ணன் கருடன் கல்கி கல்மாஷபாதன் கலி கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி காக்ஷிவத் கிந்தமா கிர்மீரன் கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசின் கேசினி கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சக்திரி சக்ரதேவன் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சங்கன் சச்சி சசபிந்து சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சதானீகன் சந்தனு சந்திரன் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சமீகர் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சரஸ்வதி சல்லியன் சலன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுகன்யா சுசர்மன் சுசோபனை சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதக்ஷிணன் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுந்தன் உபசுந்தன் சுநந்தை சுப்ரதீகா சுபத்திரை சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூர்ப்பனகை சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் ததீசர் தபதி தபஸ் தம்போத்பவன் தமயந்தி தமனர் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தக்ஷகன் தாத்ரேயிகை தார்க்ஷ்யர் தாருகன் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திர்கதமஸ் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பர்ணாதன் பர்வதர் பரசுராமர் பரத்வாஜர் பரதன் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிரமாதின் பிராதிகாமின் பிருகத்யும்னன் பிருகதஸ்வர் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாத்ரி மாதலி மாதவி மாந்தாதா மார்க்கண்டேயர் மாரீசன் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷ்யசிருங்கர் ரிஷபர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லக்ஷ்மணன் லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வர்கா வருணன் வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹர்யஸ்வன் ஹரிச்சந்திரன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 

காப்புரிமை

© 2012-2017, செ.அருட்செல்வப்பேரரசன்
இவ்வலைப்பூவின் பதிவுகளை உரிய சுட்டிகளுடன் இணையத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளத் தடையில்லை.
வேறு எவ்வகையிலோ, விதத்திலோ இணையத்திலும், பிற ஊடகங்களிலும் பகிரவும், வெளியிடவும் முன்னனுமதி பெற வேண்டும்.
Blogger இயக்குவது.
Back To Top