clone demo
அறிமுகம் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
அறிமுகம் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

வெள்ளி, மார்ச் 27, 2015

சாரு நிவேதிதா அவர்களுக்கும் புதிய தலைமுறை இதழுக்கும் நன்றி!

புதிய தலைமுறை இதழில் முழுமஹாபாரதத்தை அறிமுகப்படுத்தி வைத்திருக்கும் எழுத்தாளர் திரு.சாரு நிவேதிதா அவர்களுக்கு நன்றி...

**************************************************

சாரு அவர்கள் புதிய தலைமுறை இதழில் "வேற்றுலகவாசியின் டயரிக் குறிப்புகள்" என்ற தொடரை எழுதிவருகிறார் என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். அந்த வரிசையில், 26 மார்ச் 2015 தேதியிட்ட புதிய தலைமுறை இதழில் "மஹாபாரதத்தை மறக்கலாமா?" என்ற தலைப்பின் கீழ் நமது முழு மஹாபாரதத்தை அறிமுகப்படுத்தி வைத்திருக்கிறார்.
அவர் முழுமஹாபாரதம் குறித்து அறிமுகப்படுத்தியிருக்கும் பாராக்களை மட்டும் தட்டச்சு செய்து கீழே இடுகிறேன்...

**************************************************

நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு விவசாயிகள் 18 தினங்கள் இரவு முழுவதும் அமர்ந்து பாரதம் பார்த்தார்கள்.

அதையே 21-ஆம் நூற்றாண்டிலும் செய்தால் சரியா? தெருக்கூத்துக்குப் பதிலாக இப்போது தொலைக்காட்சி மகாபாரதம்.

இந்த நிலை மாறி மகாபாரதத்தை எப்போது வாசிக்கப் போகிறோம்?

அப்படி வாசிக்க வேண்டுமானால் என்ன செய்யலாம்?

ம.வீ.ரா., பதிப்பில் இரண்டு பிரச்சனைகள். ஒன்று மணிப்பிரவாள நடை. இன்னொன்று, 18 பர்வங்களும் மறுபதிப்பு இன்னும் தயாராகவில்லை.

இந்நிலையில், செ.அருட்செல்வப்பேரரசன் முழு மகாபாரதத்தையும் வியாசர் எழுதியபடியே தமிழில் மொழிபெயர்த்து அதை இணையதளத்திலும் (http://mahabharatham.arasan.info) வெளியிட்டு வருகிறார்.

பகலில் DTP வேலையும், இரவில் மகாபாரத வேலையுமாக ஒரு தனி மனிதர் இந்தக் காரியத்தைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார். பல்கலைக்கழகங்களும், தமிழ் / சமஸ்கிருதப் பேராசிரியர்களும் செய்ய வேண்டிய வேலை.

இணையதளத்தில் இலவசமாகக் கிடைக்கும் இந்த மகாபாரதத்தை லட்சக்கணக்கான மக்களிடம் எடுத்துச் செல்ல நம் பதிப்பகங்கள் முன் வர வேண்டும்.

அருட்செல்வப்பேரரசனின் தமிழ் சாமானிய மனிதனுக்கும் புரியக் கூடியதாக இருக்கிறது.

நன்றி : 26 மார்ச் 2015 தேதியிட்ட புதிய தலைமுறை இதழ்....

**************************************************

தான் பங்காற்றிவரும் பல்வேறு தளங்களின் மூலம் தனது வாசகர்கள் அனைவருக்கும் நமது முழுமஹாபாரதத்தை அறிமுகப்படுத்திவரும் திரு.சாரு அவர்களுக்கு கோடனுகோடி நன்றிகள்.

வியாழன், அக்டோபர் 31, 2013

சுவடுகளைத் தேடி.... (திரௌபதி சிரித்தாள்)

செப்டம்பர் 9, 2013 அன்று சபா பர்வம் மொழிபெயர்ப்பைத் தொடங்கினேன். அன்று விநாயகர் சதுர்த்தி. சபா பர்வத்தில் கதையோட்டம் அதிகம் இருக்காது, கதாபாத்திரங்கள் பேசும் மொழிகளே அதிகம் இருக்கும். பல புரியாத சொற்களுக்கு அகராதியைத் தேடி மொழி பெயர்க்க வேண்டியிருக்கும். ஆகையால், சபாபர்வத்தை ஆரம்பித்த போது, இதை முடிக்க குறைந்தது மூன்று மாதங்கள் ஆகும் என்று எண்ணினேன்.

ஞாயிறு, செப்டம்பர் 08, 2013

வந்த வழியைத் திரும்பிப் பார்க்கிறேன்!


சுவடுகளைத் தேடி! 



கடந்து வந்த பாதையின் சுவடுகளைத் தேடிப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவலில் எழுத அமர்ந்திருக்கிறேன். இது நீண்ட நாளாக நான் செய்ய நினைத்தது. வாசகர்களுடன் ஒரு உரையாடல் செய்து, தன்னிலை விளக்கம் அளிக்க வேண்டும் என்று பல நாள் நினைத்திருக்கிறேன். சரி ஆதிபர்வம் முடியட்டும். மனதில் இருப்பதை வாசகர்களுக்குத் தெரிவிக்கலாம் என்று இருந்தேன். இதோ ஆதிபர்வம் முடிந்துவிட்டது....

எப்படி இந்த மஹாபாரத மொழியாக்கம் தொடங்கியது? நினைவுகளைச் சுழற்றிப் பார்க்கிறேன்...

வியாழன், ஆகஸ்ட் 08, 2013

சம்வர்ணனும் தபதியும் - ஆதிபர்வம் பகுதி 173

Samvarana and Tapati | Adi Parva - Section 173 | Mahabharata In Tamil

(சைத்ரரத பர்வத் தொடர்ச்சி)

அர்ஜுனன், "நீ என்னை தபதேயா  என்று (ஒரு முறைக்கும் அதிகமாக) அழைத்தாய். ஆகையால், அந்த வார்த்தையின் பொருளை அறிய நான் விரும்புகிறேன்.  ஓ அறம்சார்ந்த கந்தர்வா, குந்தி மைந்தர்களாகிய நாங்கள் நிச்சயமாக கௌந்தேயர்களே {குந்தி மைந்தர்களே}. ஆனால் நாங்கள் தபதேயர்கள் என்று அழைக்கப்படக் காரணமான தபதி என்பது யார்?'' என்று கேட்டான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "இப்படிக் கேட்கப்பட்ட கந்தர்வன், குந்தியின் மைந்தனான தனஞ்செயனிடம் {அர்ஜுனனிடம்} மூவுலகங்களும் அறிந்த பின்வரும் கதையைச் சொன்னான்.


கந்தர்வன், "ஓ பிருதையின் {குந்தியின்} மைந்தா, புத்திசாலி மனிதர்களில் முதன்மையானவனே, அந்த அழகான கதையை நான் உங்களுக்கு முழுமையாக உரைப்பேன். தபதேயா என்று நான் உன்னை அழைத்ததற்கான காரணத்தை விரிவாக நான் சொல்லப்போகிறேன். கவனமாகக் கேள். தபதி என்பவள், தேவன் விவஸ்வத்தின் {சூரியன்} மகளாவாள். சாவித்ரிக்கு இளைய தங்கையாவாள். அவள் தனது துறவு நோன்புகளுக்காக மூவுலகங்களாலும் கொண்டாடப்பட்டாள். தேவர்களிலும், அசுரர்களிலும், யக்ஷர்களிலும், அப்சரஸ்களிலும், கந்தர்வர்களிலும் கூட அவளுக்கு இணையான அழகு கொண்ட பெண் யாரும் இல்லை. அளந்து வைத்த அளவு போலச் சரியான மற்றும் சமச்சீரான வனப்புகளுடைய உடலமைப்புடன், களங்கமற்ற குணம் கொண்டு, கறுத்த அகலமான கண்களுடன், அழகான ஆடை அணிந்த அந்தப் பெண், கற்புக்கரசியாகவும், சரியான நடத்தையுள்ளவளாகவும் இருந்தாள். ஓ பாரதா {அர்ஜுனா}, அவளைக் கண்ட சூரியன், அவளுக்கு இணையான அழகுடனும், நடத்தையுடனும், கல்வியுடனும் அவளுக்குக் கணவனாகும் தகுதியுடன் மூவுலகங்களிலும் யாரும் இல்லை என்று நினைத்தான்.

அவள் வயதுக்கு வந்ததும், அவளுக்கு சரியான கணவனைக் காண முடியாமால் அவளது தந்தை மன நிம்மதி இழந்து,  சரியான மனிதரை எப்படித் தேர்ந்தெடுப்பது என்றே எப்போதும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த நேரத்தில், ஓ குந்தியின் மகனே, ரிக்ஷாவின் மகனும், குரு குலத்தின் காளையுமான, பெரும் பலம் வாய்ந்த மன்னன் சம்வர்ணன், அர்க்கியம், பூமாலை, நறுமணப் பொருட்கள் ஆகியவற்றை, உறுதிகளுடனும் விரதங்களுடனும், பலதரப்பட்ட துறவு நோன்புகளுடனும் சூரியனை வணங்கி வந்தான்.

உண்மையில் அந்த மகிமைவாய்ந்த சம்வர்ணன், அர்ப்பணிப்பு, பணிவு மற்றும் பக்தியுடன் சூரியனை வழிபட்டான். அறவிதிகளைக் கடைப்பிடித்து வந்த சம்வர்ணன், பூமியில் இணையில்லாத அழகுடன் திகழ்வதைக் கண்ட சூரியன், அவனே தனது மகள் தபதிக்கு சரியான இணை என்று நினைத்தான். ஓ குரு குலத்தவனே {அர்ஜுனா}, தனது மகள் தபதியை அந்த மன்னர்களில் சிறந்தவனான, உலகப்புகழ் கொண்ட குலத்தின் கொழுந்தான, சம்வர்ணனுக்கு அளிக்க விவஸ்வத் முடிவு செய்தான். சூரியன் எப்படி ஆகாயத்தில் தனது பிரகாசத்தைப் பரப்பினானோ, அப்படியே மன்னன் சம்வர்ணனும், அனைத்துப் பகுதிகளையும் தனது நற்சாதனைகளின் பிரகாசத்தால் பிரகாசிக்க வைத்தான். ஓ பார்த்தா {அர்ஜுனா}, அந்தணர்களைத் தவிர்த்து அனைத்து மனிதர்களும் சம்வரணனை வழிபட்டார்கள். நற்பேறு அருளப்பட்ட மன்னன் சம்வர்ணன், நண்பர்களின் இதயங்களை வெல்வதில் சோமனை {நிலவை} மிஞ்சினான். எதிரிகளின் இதயங்களை எரிப்பதில் சூரியனை மிஞ்சினான். ஓ கௌரவா {அர்ஜுனா}, தபனா (சூரியன்} தனது மகள் தபதியை, அனைத்து அறங்களும் சாதனைகளும் கொண்ட மன்னன் சம்வர்ணனுக்கு அளிக்கத் தீர்மானித்தான்.

ஒரு சமயத்தில், ஓ பார்த்தா {அர்ஜுனா}, அழகும், அளவிடமுடியா வீரமும் கொண்ட அந்த மன்னன் சம்வர்ணன், மலையின் மார்பில் இருக்கும் அடர்ந்த கானகத்திற்குள் வேட்டைக்காகச் சென்றான். அவன் மான்களைத் தேடி உலவிக்கொண்டிருக்கும்போது, ஓ பார்த்தா, அம்மன்னனின் அருமையான குதிரை, சோர்வலும், களைப்பாலும், தாகத்தாலும் அந்த மலையிலேயே இறந்தது. அந்தக் குதிரையைக் கைவிட்ட அம்மன்னன், ஓ அர்ஜுனா, அந்த மலையின் மார்பில் நடந்து உலாவினான். அப்படி உலாவும் போது, அந்த ஏகாதிபதி, பெரிய கண்களுடைய ஒரு அழகான மங்கையைக் கண்டான். அந்த இடத்தில் அவ்வளவு அழகோடிருந்தவளைக் கண்ட மன்னன், அவளை ஸ்ரீ {லட்சுமி} என்றே நினைத்தான். அடுத்து அவளை சூரியனின் கதிரில் உருவான உருவம் என்று நினைத்தான். அவளது பிரகாசம் நெருப்புக்கு ஒப்பாகவும், அருளைடைமையாலும், இனிமையாலும் நிலவைப் போலவும் இருந்தாள். அந்த மலையின் மார்பில் நின்று கொண்டிருந்த அந்தக் கறுத்த கண் உடைவள், பொற்சிலையெனப் பிரகாசமாக நின்றாள். கொடிகளுடனும் செடிகளுடனும் கூடிய அந்தமலையே, இந்த மங்கையின் அழகாலும், அவள் அணிந்து வந்த ஆடையாலும், பொன்மயமாக மாறியதாகத் தோன்றிற்று. அவளைக் கண்டது, தனது கண்கள் செய்த புண்ணியம் என்று நினைத்தான். அம்மன்னன், தான் பிறந்ததிலிருந்தே இப்படியொரு அழகைக் கண்டதில்லை என்றே நினைத்தான். அந்த மங்கையால், அம்மன்னனின் இதயமும் கண்களும் வெல்லப்பட்டன. கயிற்றால் கட்டப்பட்டவன் போல அவன் அந்த இடத்திலேயே உணர்வுகளற்று வேர் முளைத்து நின்றான். இவ்வழகைப் படைத்த படைப்பாளி நிச்சயம் அசுரர்கள் மற்றும் மனிதர்களின் உலகை நன்றாகக் கடைந்த பிறகே செய்திருக்க வேண்டும் என்று அந்த மன்னன் நினைத்துக் கொண்டான். இப்படி பலதரப்பட்ட சிந்தனைகளுடன் இருந்த மன்னன் சம்வர்ணன், அந்த மங்கையின் அழகு என்ற செல்வம், மூவுலகங்களிலும் இல்லாதது என்ற தீர்மானத்துக்கு வந்தான்.

புனிதமான வழியில் வந்த அந்த ஏகாதிபதி, அந்த அழகான மங்கையைக் கண்டு, காமனின் (மன்மதனின்) கணைகளால் துளைக்கப்பட்டு, தனது மன அமைதியைத் தொலைத்தான். ஆசையெனும் கடுந்தீயால் உந்தப்பட்டு அவன், தனது இளமையின் ஆரம்பத்திலிருந்த அந்த அப்பாவி பெண்ணிடம், "நீ யார், யாருடையவள்? நீ ஏன் இங்கு இருக்கிறாய்? ஓ இனிமையாகப் புன்னகைப்பவளே, இந்த ஏகாந்தமான கானகத்தில் ஏன் தனிமையில் சஞ்சரிக்கிறாய்? களங்கமற்ற சரியான அனைத்து குணங்களுடனும், ஆபரணங்கள் போன்ற உனது அங்கங்களை மறைக்க வேறு ஆபரணங்கள் கொண்டு மறைத்திருப்பவளே, உன்னைப் பார்த்தால் அசுரராகவோ, யக்ஷராகவோ, ராட்சசராகவோ, நாகராகவோ, கந்தர்வராகவோ, மனிதப் பிறப்பாகவோ தெரியவில்லை. ஓ அற்புதமானவளே, நான் இதுவரை கண்டதிலும் கேட்டதிலும் சிறந்த பெண் நீ தான். உனது அழகை யாருடனும் ஒப்பு நோக்க முடியாது! ஓ அழகான முகம் கொண்டவளே, மதியை {நிலவை} விட இனிமையான முகமும், தாமரை இதழ்களைப் போன்ற அருள் நிறைந்த கண்களுடனும் இருக்கும் உன்னைக் கண்டதால், காமதேவன் என்னைத் துளைத்தெடுக்கிறான்," என்றான்.

மன்னன் சம்வர்ணன் கானகத்திலிருந்த அந்த மங்கையிடம் இப்படிச் சொன்னதும், அம்மங்கை ஆசைத்தீயில் வெந்துகொண்டிருந்த அந்த ஏகாதிபதியிடம் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, மேகத்தினூடே இருக்கும் மின்னலைப் போல அந்த அகன்ற கண்களுடைய மங்கை, அந்த ஏகாதிபதி பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே மறைந்து போனாள். அம்மன்னன் கானகம் முழுவதும் அப்பெண்ணைத் தேடினான். ஆனால், அவளைக் கண்டுபிடிப்பதில் தோல்வியுற்ற அந்த ஏகாதிபதிகளில் சிறந்தவன் தனக்குள்ளேயே பெரும்புலம்பல் புலம்பி, துயரத்துடன் அங்கேயே அசைவற்று நின்றான்.


திங்கள், ஆகஸ்ட் 05, 2013

அங்காரபர்ணனும் {சித்திரரதனும்} அர்ஜுனனும் - ஆதிபர்வம் பகுதி 172

Angaraparna and Arjuna | Adi Parva - Section 172 | Mahabharata In Tamil

அங்காரபர்ணனை {சித்ரரதனை}
 வீழ்த்திய அர்ஜுனன்
(சைத்ரரத / சித்ரரத பர்வத் தொடர்ச்சி (Chaitraratha Parva continued))

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "வியாசர் சென்ற பிறகு, அந்த மனிதர்களில் காளைகளான பாண்டவர்கள், அந்த அந்தணரை {வியாசரை} வழியனுப்பிவிட்டு, மகிழ்ச்சி நிறைந்த இதயங்களுடன் தங்கள் தாயை {குந்தியை} தங்கள் முன்பு விட்டு (பாஞ்சாலம் நோக்கி) முன்னேறினர். அந்த எதிரிகளை அழிப்பவர்கள், தங்கள் இலக்கை அடைய வடக்கு நோக்கி இரவும் பகலுமாகப் பயணித்தனர். புருவத்தில் பிறை குறி தாங்கியிருக்கும் சிவனின் புனிதமான நகரத்தை அடையும்வரை பயணித்தனர். அந்த மனிதர்களில் புலிகளான பாண்டுவின் மைந்தர்கள், கங்கையின் கரையை வந்தடைந்தனர். அந்தப் பெரும் ரத வீரனான தனஞ்சயன் {அர்ஜுனன்} கையில் விளக்குடன் {எரிகொள்ளி} முன் நடந்து அவர்களுக்குப் பாதையைக் காட்டி, அவர்களைப் (காட்டு விலங்குகளிடம் இருந்து) பாதுகாத்து வந்தான். அப்போது, அந்த கங்கையின் நீரில் தனிமையான அந்த சூழ்நிலையில், தனது மனைவியருடன் ஒரு கந்தர்வன் கர்வத்துடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.
அந்த நதியை அணுகும் பாண்டவர்களின் பாத அடியோசைகள் அந்தக் கந்தர்வ மன்னனுக்குக் கேட்டது. பாத அடியோசையைக் கேட்ட அந்த பெரும்பலம் வாய்ந்த கந்தர்வன் மிகுந்த சினம் கொண்டு, அந்த எதிரிகளைத் தண்டிப்பவர்களான பாண்டவர்களைக் கண்டான். அவர்கள் {பாண்டவர்கள்} தங்கள் தாயாருடன் {குந்தியுடன்} வருவதைக் கண்டு அவர்களை {பாண்டவர்களை} அணுகி, தனது பயங்கரமான வில்லை வட்டமாக வளைத்து, "முதல் நாற்பது வினாடிகளைத் தவிர்த்து மாலையும் இரவும் சந்திக்கும் சந்திப்பொழுது முழுவதும், தங்கள் விருப்பத்திற்கேற்ற வகையில் எங்கும் செல்லக்கூடிய யக்ஷர்களும், கந்தர்வர்களும் மற்றும் ராட்சசர்களும் உலாவுவதற்காக நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மீத நேரமனைத்தும் மனிதன் வேலை செய்வதற்காக நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஆகையால், அந்த நேரத்தில் லாபத்தின் மீதிருக்கும் பேராசையின் காரணமாக மனிதர்கள் எங்கள் அருகில் வந்தால், நாங்கள் இருவரும் (யக்ஷ, கந்தர்வர்கள்) ராட்சசர்களும் அந்த முட்டாள்களை {மனிதர்களைக்} கொன்றுவிடுவோம். ஆகையால், மன்னர்களைத் தலைமையாகக் கொண்டு இந்த நேரத்தில் குளங்களை அணுகினாலும் வேதங்களை அறிந்த மனிதர்கள் அவர்களை மெச்சுவதில்லை. தூரத்தில் நில், என்னை அணுகாதே. நாங்கள் பகீரதியின் நீரில் {கங்கையின்} குளித்துக் கொண்டிருப்பதை நீங்கள் அறியவில்லையா? சுயபலத்தில் நம்பிக்கையுள்ள கந்தர்வன் அங்காரபர்ணன் {Angaraparna} நான் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். நான் பெருமையும், கர்வமும் கொண்டவனும் குபேரனின் {Kuvera} நண்பனும் ஆவேன். இது எனது புலனுணர்வுகளைத் தணித்துக் கொள்ள நான் விளையாடும் எனது கானகமாகும். கங்கைக்கரையிலுள்ள இக்கானகம் அங்காரபர்ணம் என்ற எனது பெயர் கொண்டதாகும். இங்கே தேவர்களோ, கபாலிகர்களோ, கந்தர்வர்களோ, யக்ஷர்களோ கூட வர முடியாது. குபேரனின் கிரீடத்தில் உள்ள பிரகாசமான அணிகலனான என்னை அணுகுவதற்கு எப்படி நீங்கள் துணிந்தீர்கள்?" என்று கேட்டான் {அங்காரபர்ணன்}.

கந்தர்வனின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட அர்ஜுனன், "மரமண்டையே {மடையனே} பகலாகட்டும், இரவாகட்டும், சந்திப் பொழுதாகட்டும், சமுத்திரத்திலிருந்தும், இமயத்தின் பகுதிகளிலிருந்தும், இந்த நதியிலிருந்தும் மற்றவர்களைத் தடுக்க யாரால் முடியும்? ஓ விண்ணதிகாரியே, வயிறு காலியாக இருந்தாலும், நிறைந்திருந்தாலும், அது இரவானாலும் பகலானாலும், நதிகளில் முதன்மையான கங்கைக்கு வருவதற்கென்று குறிப்பிட்ட நேரமெல்லாம் கிடையாது. அதன் காரணமாக, பலம் வாய்ந்த நாங்கள், உன்னைத் தொந்தரவு செய்வதை மதிக்க மாட்டோம். தீயவனே, போரில் பலவீனமானவர்களே உன்னை வழிபடுவார்கள்.

இமயத்தின் பொன் முகடுகளிலிருந்து வெளிவரும் இந்த கங்கை, ஏழு நீரோடைகளாகப் பிரிந்து சமுத்திரத்தின் நீரில் கலக்கிறது. கங்கை, யமுனை, சரஸ்வதி, விதஷ்தா, சரயு, கோமதி மற்றும் கண்டகி ஆகிய இந்த ஏழு நீரோடைகளில் {ஆறுகளில்} நீரெடுத்து குடிப்பவர்கள், தங்களது அனைத்துப் பாவங்களையும் துடைத்தெறிகிறார்கள்.

ஓ கந்தர்வா, இந்தப் புனிதமான கங்கை, அளகநந்தை என்ற தேவலோகப் பகுதியிலிருந்து பாய்கிறது. அது பித்ருகளின் உலகத்தில், பாவிகளால் கடக்க முடியாத வைதரணீ ஆகிறது என்று கிருஷ்ண துவைபாயனரே {வியாசரே} சொல்லியிருக்கிறார். இந்த அதிர்ஷ்டமான தேவலோக நதி {கங்கை}, ஒருவனை அனைத்து ஆபத்துகளிலிருந்து காத்து அவனை சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்லக் கூடியது. அப்படியிருக்கும் போது எங்களைத் தடுக்க நீ ஏன் விரும்புகிறாய்? உனது இந்த செயல் நித்திய அறச்செயலுக்கு இசைவாயில்லை. அனைத்து ஆபத்துகளிலிருந்தும் விடுதலை அடைய வந்திருக்கும் எங்களை யாரும் தடுக்க முடியாது. உனது வார்த்தைகளைப் புறக்கணித்து, பகீரதியின் இந்தப் புனிதமான நீரைத் தொடாமல் இருப்போமா?." என்றான் {அர்ஜுனன்}.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "அர்ஜுனனின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட அங்காரபர்ணன் பெருஞ்சினம் கொண்டு, தனது வில்லை வட்டமாக வளைத்து, கொடும்பாம்புகளைப் போன்ற அவனது அம்புகளை பாண்டவர்கள் மீது அடிக்க ஆரம்பித்தான். பிறகு பாண்டுவின் மைந்தனான தனஞ்சயன் {அர்ஜுனன்}, ஒரு கையில் {தோல்} கவசத்துடனும், ஒரு கையில் விளக்கு பந்தத்துடனும் அந்த அம்புகள் அனைத்தையும் விலக்கி அந்த கந்தர்வனிடம், "ஓ கந்தர்வா, ஆயுதங்களின் நிபணத்துவம் வாய்ந்தவர்களை பயமுறுத்த எண்ணாதே, அப்படி நீ வீசும் ஆயுதங்கள் நீர்க்குமிழி போல மறைந்து போகும். ஓ கந்தர்வா, நீ மனிதர்களை விட {வீரத்தில்} உயர்ந்தவன் என்று நான் கருதுகிறேன். ஆகையால் தெய்வீக ஆயுதங்களைக் கொண்டு நான் போரிடுவேன். கபடப் போர் செய்ய மாட்டேன். (நான் உன் மீது இப்போது வீசப்போகும்) இந்த நெருப்பாலான ஆயுதத்தை, இந்திரனின் மரியாதைக்குரிய குருவான பிருஹஸ்பதி பரத்வாஜருக்குக் கொடுத்தார், அவரிடம் {பரத்வாஜரிடம்} இருந்து அதை அக்னிவேஸ்யர் {Agnivesya} அடைந்தார். அக்னிவேஸ்யரிடமிருந்தும், அந்தணர்களில் முதன்மையான எனது குரு துரோணர் அடைந்தார். அவர் {துரோணர்} அதை {நெருப்பாலான ஆயுதத்தை} எனக்குக் கொடுத்தார்."

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்ன அந்தப் பாண்டவன் {அர்ஜுனன்}, தனது நெருப்பாலான ஆயுதத்தை அந்த கந்தர்வன் மீது ஏவினான். அவ்வாயுதம் அந்த கந்தர்வனின் ரதத்தை ஒரு நொடிப்பொழுதில் எரித்தது. அந்த ஆயுதத்தின் வல்லமையால் உணர்விழந்த அந்தப் பெரும்பலம் வாய்ந்த கந்தர்வன், அந்த ரதத்திலிருந்து தலைகீழாக விழுந்தான். தனஞ்சயன் {அர்ஜுனன்} மலர்மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த அவனது தலைமுடியைப் பற்றி, உணர்விழந்து கிடந்த அந்த கந்தர்வனைத் தனது சகோதரர்களிடம் இழுத்துச் சென்றான். இதைக்கண்ட கந்தர்வனின் மனைவியான கும்பீனசி, தனது கணவனை {அங்காரபர்ணனைக்} காக்க விரும்பி, யுதிஷ்டிரனிடம் ஓடி, அவனின் {அங்காரபர்ணனின்} பாதுகாப்பை வேண்டினாள். அந்த கந்தர்வி, "ஓ மேன்மைமிக்கவரே, உமது பாதுகாப்பை எனக்கு அருளும்! எனது கணவரை விடுவியும்! ஓ தலைவா, எனது பெயர் கும்பீனசி {Kumbhinasi}, இக்கந்தர்வரின் மனைவி, நான் உமது பாதுகாப்பைக் கோருகிறேன்!" என்று கேட்டாள். (இப்படித் துயருற்ற) அவளை {கும்பீனசியை} கண்ட யுதிஷ்டிரன் அர்ஜுனனிடம், "ஓ எதிரிகளை அழிப்பவனே, ஓ குழந்தாய், வீரமற்று, பெண்ணின் பாதுகாப்பை அடைந்து, புகழை இழந்து,  போரில் தோற்றவனை யார்தான் கொல்வார்கள்?" என்று கேட்டான். அதற்கு அர்ஜுனன், "ஓ கந்தர்வா, உனது உயிரைப் பெற்றுக்கொண்டு செல். வருத்தப்படாதே. குருக்களின் மன்னர் யுதிஷ்டிரன் உனக்கு கருணை காட்டச் சொல்லி எனக்கு கட்டளையிட்டிருக்கிறார்.." என்றான்.

அதற்கு அந்த கந்தர்வன் {அங்காரபர்ணன்}, "நான் உன்னால் தோற்கடிக்கப்பட்டேன். ஆகையால், நான் எனது அங்காரபர்ணன் (ஒளிரும் வாகனம் என்ற பொருள் கொண்ட) என்ற எனது பெயரைக் கைவிடுகிறேன். ஓ நண்பா, எனது பலம் ஒடுக்கப்பட்ட பிறகு, கர்வங்கொண்ட பெயரை வைத்திருக்கக்கூடாது. தெய்வீக ஆயுதங்களைத் தாங்கியிருக்கும் ஓ அர்ஜுனா, உன்னை அடைய நான் புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும். கந்தர்வர்கள் மட்டுமே அறிந்த மாய சக்திகளை (மாயத்தை உற்பத்தி செய்யும் நுணுக்கம்) நான் உனக்குக் கொடுக்க விரும்புகிறேன். தோற்றத்தில் வித்தியாசமான அற்புதமான எனது ரதம் உனது நெருப்பாயுதத்தால் எரிக்கப்பட்டது. இதற்கு முன்பு எனது அழகான தேருக்காக அந்தப் பெயரால் அழைக்கப்பட்ட நான் {சித்திர ரதன்}, இப்போது எரிந்த அந்த தேரின் பெயரைக் கொள்ள வேண்டும். மாயையை உற்பத்தி செய்யும் அறிவியலை முன்பு நான் எனது துறவு நோன்புகளால் அடைந்தேன். அந்த அறிவியலை நான் எனது உயிரைக் காப்பாற்றிய உனக்கு இன்று அளிக்கிறேன். ஒருவன் தனது எதிரியை பலத்தால் வென்ற பிறகு, அந்த எதிரி கேட்கும்போது அவனது உயிரைத் திருப்பித் தருபவன், என்ன அதிர்ஷ்டத்திற்குத்தான் தகுதியில்லாதவன்? இந்த அறிவியலுக்குப் பெயர் சாக்ஷுஷி {Chakshushi} என்பதாகும். இது மனுவால் {Manu} சோமனுக்கும் {Soma}, சோமனால் விஸ்வவசுக்கும் {Viswavasu}, கடைசியில் விஸ்வவசுவால் எனக்கும் உரைக்கப்பட்டது.

ஒரு சக்தியும் இல்லாத என்னிடம், எனது குரு {விஸ்வவசு} மூலமாக வந்தடைந்த அந்த அறிவியல், என்னிடம் வந்ததால் கனியற்றிருக்கிறது. நான் அதன் தோற்றத்தையும், மாற்றங்களையும் விவரித்தேன். இப்போது அதன் சக்தியைக் கேள்! ஒருவன், (இதன் துணை கொண்டு) அவன் விரும்பியதைப் பார்க்கலாம். அதேபோல் விரும்பியவாறும் (பொதுவாகவும், குறிப்பாகவும்) பார்க்கலாம். ஒருவன் இந்த அறிவியலை, ஆறுமாதங்கள் ஒற்றைக் காலில் நின்றால் அடையலாம். இருப்பினும் நான் உனக்கு இந்த அறிவியலை எந்த கடினமான நோன்பும் நோற்காமல் கொடுக்கிறேன். ஓ மன்னா, இந்த அறிவாலேயே {கந்தர்வர்களாகிய} நாங்கள் மனிதர்களை விட மேன்மையாக இருக்கிறோம். ஆன்ம பார்வை கொண்டு எதையும் நாங்கள் பார்க்க முடிவதால் நாங்கள் தேவர்களுக்குச் சமமானவர்களாகவும் இருக்கிறோம். ஓ மனிதர்களில் சிறந்தவனே {அர்ஜுனனே}, நான் உனக்கும் உனது சகோதரர்களுக்கும் கந்தர்வர்களின் நாட்டில் பிறந்த நூறு {100} குதிரைகளைக் கொடுக்க விரும்புகிறேன். தெய்வீக நிறத்துடன், மனோ வேகம் கொண்ட அக்குதிரைகள் தேவர்களையும் கந்தர்வர்களையும் சுமக்க நியமிக்கப்பட்டிருந்தன. அவை சதையற்று ஒல்லியாக இருந்தாலும் அவை களைப்படைவதில்லை, எக்காரணம் கொண்டும் துயரடைவதில்லை. பழங்காலத்தில் வஜ்ராயுதம் {இடியுடன் கூடிய மின்னலான இந்திரனின் ஆயுதம்} தேவர்கள் தலைவனால் (விரித்தாசுரனால்) விரிதனைக் கொல்ல உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால், அது அவன் மீது ஏவப்பட்டபோது, விரிதாசுதரின் தலைபட்டு அது நூறு துண்டுகளாக உடைந்தது. அந்த துண்டுகளைத் தேவர்கள் மரியாதையுடன் வணங்குகின்றனர். அவை மூவுலகத்திலும், வஜ்ராயுதத்தின் பகுதிகளாக அதன் புகழுக்காக அறியப்படுகிறது. வேள்வித்தீயில் தெளிந்த நெய்யை விடும் அந்தணர்களின் கரங்களும், க்ஷத்திரியர்கள் போர் புரியும் ரதங்களும், வைசியர் செய்யும் தானமும், சூத்திரர் செய்யும் சேவையும் அந்த வஜ்ரத்தின் சிதறிய பாகங்களே. ஆகையால், க்ஷத்திரியர்களின் ரதத்தின் ஒரு பகுதியாக குதிரைகள் இருப்பதால், அவை அழிக்கப்பட முடியாதவை என்று நம்பப்படுகிறது. க்ஷத்திரியனின் தேரை அலங்கரிக்கும் குதிரை, வடவனின் வாரிசாகிறது. கந்தர்வர்களின் பகுதியில் பிறந்த இக்குதிரைகள், அதன் முதலாளிகள் விரும்புவது போல எந்நிறத்தையும்  எவ்வேகத்தையும் கொள்ளும்.  நான் கொடுக்கும் இந்த எனது குதிரைகள், உங்கள் விருப்பங்களை எப்போதும் நிறைவேற்றும்.

கந்தர்வனின் இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட அர்ஜுனன், "ஓ கந்தர்வா, ஆபத்து காலத்தில் உனது உயிரை அடைந்ததால் நீ இந்த அறிவியலையும், குதிரைகளையும் கொடுப்பதாய் இருந்தால், நான் அவற்றைக் கொடையாகக் கொள்ள மாட்டேன்." என்றான். அதற்கு அந்த கந்தர்வன், "ஒரு சிறப்பு வாய்ந்த மனிதரைச் சந்திப்பது எப்போதும் திருப்தியின் ஊற்றுக்கண்ணாகும். அதுவும் தவிர்த்து நீ எனக்கு எனது உயிரை அளித்திருக்கிறாய். உன்னால் திருப்தியடைந்து, நான் இந்த அறிவியலை உனக்குக் கொடுக்கிறேன். எனினும் அக்கடமை அனைத்தும் ஒரு புறம் மட்டும் இருக்காது. ஓ பீபத்சு {பீபத்சு} {அர்ஜுனா}, ஓ பரத குலத்தின் காளையே, நான் உனது அற்புதமான தெய்வீக ஆயுதமான நெருப்பாயுதத்தை {அக்னேயாவை} உன்னிடமிருந்து எடுத்துக் கொள்வேன்." என்றான்.

அர்ஜுனன், "நான் உனது குதிரைகளை எனது ஆயுதத்துக்கான பண்டமாற்றாகப் பெற்றுக் கொள்கிறேன். நமது நட்பு நிலைத்திருக்கட்டும். ஓ நண்பா, மனிதர்களாகிய நாங்கள் கந்தர்வர்கள் முன் பயந்து நிற்க வேண்டிய அவசியம் என்ன என்பதைச் சொல். எதிரிகளைத் தண்டிப்பவர்களான நாங்கள் அறம்சார்ந்தவர்கள். வேதமறிந்தவர்கள். ஓ கந்தர்வா, இரவு நேரத்தில் பயணம் செய்யும் எங்களை நீங்கள் கண்டிக்கிறீர்கள்", என்று கேட்டான்.

அதற்கு கந்தர்வன், "மனைவிகளற்றவர்கள் நீங்கள் (கல்வி காலம் நிறைந்த பிறகும்), நீங்கள் எந்தக் குறிப்பிட்ட ஆசிரமத்தையும் (வாழ்க்கை முறையையும்) ஏற்றுக் கொள்ள வில்லை {பிரம்மச்சரியம், இல்லறம், வானப்பிரஸ்தம், சந்நியாசம் ஆகிய நான்கு வாழ்க்கைமுறைகள்}. கடைசியாக, நீங்கள் அந்தணரை முன்கொண்டு நடக்கவில்லை. ஆகையால், பாண்டு மைந்தர்களே, நீங்கள் என்னால் கண்டிக்கப்பட்டீர்கள். யக்ஷர்களும், ராட்சசர்களும், கந்தர்வர்களும், பிசாசங்களும், உரகங்களும், தானவர்களும் குரு பரம்பரையினரின் வரலாற்றை அறிந்து வைத்துள்ளனர். அதில் ஞானமும் கொண்டுள்ளனர். ஓ வீரர்களே, நாரதரிடமிருந்தும், மற்ற தெய்வீக முனிவர்களிடமிருந்தும் உங்கள் மூதாதையர்களின் நற்செயல்களை அறிந்து வைத்திருக்கிறேன். கடலைக் கச்சையாக அணிந்திருக்கும் இந்த உலகை நான் சுற்றி வரும்போது உனது குலத்தின் வீரத்தைக் கண்டிருக்கிறேன். ஓ அர்ஜுனா, மூன்று உலகங்களின் அவரது ஆயுத அறிவுக்காவும், வேத அறிவுக்காகவும் புகழப்படும் பரத்வாஜரின் மகனான உனது குருவையும் {துரோணரையும்} நான் அறிவேன். ஓ குரு குலத்தின் புலியே, ஓ பிருதையின் {குந்தியின்} மைந்தனே, நான் தர்மன், வாயு, சகரன், அஸ்வினி இரட்டையர்கள், மற்றும் பாண்டுவாகிய குருகுலத்தை என்றும் நிலைக்க வைத்திருக்கும் ஆறு மூலங்களையும் அறிவேன். இவர்கள் உங்கள் குலத்தை தழைக்க வைக்கும் தேவர்களும் மனிதர்களும் ஆவர். நீங்கள் ஐந்து சகோதரர்களும், கல்வி கற்று, உயர்ந்த ஆன்மா கொண்டு, அனைத்து ஆயுதங்களிலும் முதன்மையடைந்த அறம்சார்ந்தவர்கள் என்பதையும் அறிவேன். உங்கள் நல்ல இதயங்களையும், களங்கமற்ற நடத்தைகளையும் அறிந்தே நான் உங்களைக் கண்டித்தேன். ஓ குரு குலத்தவரே, பலம் நிறைந்த எந்த மனிதனும் தனது மனைவின் எதிரில் தவறாக நடத்தப்பட்டால் பொறுமையாக இருக்க மாட்டான். ஓ குந்தியின் மைந்தா {அர்ஜுனா}, குறிப்பாக ஒருவனுக்கு இருளின் ஆதிக்கம் அதிகரிக்கும்போது கரத்தின் பலம் அதிகரிக்கும்போது, அதுவும் அவனது மனைவி அவனுடன் இருக்கும்போது பொறுமையாக இருக்க மாட்டான். ஆகவேதான் நான் கோபம் கொண்டேன். ஓ நோன்பு நோற்பவர்களின் சிறந்தவர்களே, இருப்பினும் நான் உங்களால் போரில் வீழ்த்தப்பட்டேன். நான் ஏன் இந்த இழிந்த நிலையை அடைந்தேன் என்பதைக் குறித்து கேளுங்கள். பிரம்மச்சரியமே வாழ்க்கை முறையில் உயர்ந்தது. இப்போது நீங்கள் அந்த அந்த முறையிலேயே இருக்கிறீர்கள். அதனால்தான், ஓ பார்த்தா {அர்ஜுனா}, நான் போரில் உங்களால் வீழ்த்தப்பட்டேன். ஓ எதிரிகளைத் தண்டிப்பவர்களே, மணம்புரிந்த எந்த க்ஷத்திரியன் எங்களுடன் இரவில் போரிட்டாலும், அவன் உயிருடன் தப்பவே முடியாது.

ஆனால், ஓ பார்த்தா {அர்ஜுனா}, ஒரு அந்தணனால் சுத்திகரிக்கப்பட்ட மணம் புரிந்த க்ஷத்திரியன், தனது மாநிலத்தின் புரோகிதரை நன்றாக கவனித்துக் கொள்பவன் இரவில் உலவுபவர்களைத் தனது பலத்தால் அழிப்பான். ஓ தபதியின் மைந்தனே {அர்ஜுனனே}, ஆகையால் மனிதர்கள், எப்போதும் கற்ற புரோகிதர்களை தாங்கள் செய்ய விரும்பும் அனைத்து நற்காரியங்களிலும் நியமித்துக்கொள்ள வேண்டும். வேதங்களை அதன் ஆறு கிளைகளுடன் அறிந்து, சுத்தமாகவும், உண்மையாகவும், அறம்சார்ந்த ஆன்மாக கொண்டு, சுயகட்டளை கொண்ட அந்தணன், ஒரு மன்னனுக்கு புரோகிதனாக இருக்கத் தகுதி வாய்ந்தவன்.

நீதிகளின் விதிகளை அறிந்த அந்தணனைப் புரோகிதனாக அடைந்த ஒரு ஏகாதிபதி என்றும் வெற்றி வாகை சூடுபவனாக இருந்து, தனது வார்த்தைகளுக்குத் தலைவனாக இருந்து, நன்னடத்தையோடு இருந்து, இறுதியில் சொர்க்கத்தை அடைவான். கிடைக்காதது கிடைக்க, தான் கொண்டதைக் காக்க ஒரு மன்னன் எப்போதும் தகுதி வாய்ந்த ஒரு புரோகிதரை அடைய வேண்டும். தனது வளமையை விரும்பும் ஒருவன் எப்போதும் புரோகிதரின் வழிநடத்துதலோடு செயல்பட்டால், அவன் கடலை கச்சையாக அணிந்திருக்கும் முழு உலகத்தையும் அடைவான். ஓ தபதியின் மைந்தனே {அர்ஜுனனே}, அந்தணன் இல்லாத ஒரு மன்னன், தனது வீரத்தால் நிலத்தையோ அல்லது, பிறப்பால் மட்டுமே புகழையோ அடைய முடியாது. ஆகையால், ஓ குரு குலத்தை தழைக்க வைப்பவனே, அந்தணர்களை அதிகாரத்தில் வைத்திருக்கும் அரசாட்சி நீடித்திருக்கும் என்பதை அறிந்து கொள்", என்றான் {சித்ரரதன்}.


புதன், ஜூலை 31, 2013

அந்தணர் சொன்ன துரோணர் துருபதன் கதை - ஆதிபர்வம் பகுதி 168

Drona and Drupada story said by the Brahmana | Adi Parva - Section 168 | Mahabharata In Tamil

(சைத்ரரத பர்வத் தொடர்ச்சி)

அந்தணர், "கங்கை நதி, சமவெளியை அடையும் பகுதியின் அருகில், கடுந்தவங்களுக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்த ஒரு பெரும் முனிவர் இருந்தார். கடும் நோன்புகள் நோற்று, பெரும் ஞானம் கொண்ட அவர் பரத்வாஜர் என்ற பெயர் பெற்றிருந்தார். ஒரு நாள் தனது சுத்திகரிப்பு காரியங்களுக்காக கங்கைக்கு வந்த அவர், அப்சரஸ் கிரிடச்சி தனது சுத்திகரிப்பை முடித்துக் கொண்டு கரையில் நின்று கொண்டிருந்ததைக் கண்டார்.

அப்போது, காற்று எழுந்து, அங்கே நின்று கொண்டிருந்த அப்சரசின் ஆடையை விலக்கியது. ஆடை விலகிய அவளைக் கொண்ட முனிவர் காமங்கொண்டார். இளமையிலிருந்தே தன்னை அடக்கிக் கடுமையான நோன்புகள் நோற்றிருந்தும், அவர் காமனின் ஆளுகையை உணர்ந்தார். அதன்காரணமாக அவரது உயிர்நீர் வெளியே வந்தது. அப்படி அது வெளியே வரும்போதும், அவர் அதை ஒரு பானையில் (துரோணம்) பிடித்தார். அப்படிப் பானையில் பாதுகாக்கப்பட்ட அந்த நீரால் அவருக்கு துரோணர் என்று அழைக்கப்பட்ட ஒரு மகன் பிறந்தார். துரோணர் அனைத்து வேதங்களையும், அதன் பல கிளைகளையும் கற்றுத் தேர்ந்தார்.


பரத்வாஜருக்கு பிருஷதன் என்ற பாஞ்சால மன்னன் நண்பனாக இருந்தான். துரோணர் பிறந்த நேரத்தில், பிருஷதன் துருபதன் என்ற பெயர் கொண்ட மகனைப் பெற்றான். பிருஷதனின் மகனான அந்த க்ஷத்திரியக்காளை, தினமும் பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்திற்கு சென்று, துரோணருடன் விளையாடவும் கல்வி கற்கவும் செய்தான்.

பிருஷதன் இறந்த பிறகு, துருபதன் அரியணை ஏறினான். அவ்வேளையில் (பெரும் அந்தண வீரரான) ராமன் {பரசுராமன்}(தனது ஓய்வை அறிவித்து கானகம் புறப்படும் மாலை வேளையில்) தனது செல்வங்களையெல்லாம் கொடுத்துவிடத் தீர்மானித்திருக்கிறார் என்பதை துரோணர் கேள்விப்பட்டார்.

இதைக் கேட்ட பரத்வாஜரின் மகன், கனாகத்திற்குள் ஓய்வுக்காகப் புகப் போகும் ராமனிடம் {பரசுராமனிடம்} சென்று, "ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, என்னை துரோணன் என்று அறிந்து கொள்ளும். நான் உம்மிடம் செல்வத்தை அடைய வந்திருக்கிறேன்." என்றார். அதற்கு ராமன், நான் எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிட்டேன். இப்போது என்னிடம் இருப்பதெல்லாம், எனது இந்த உடலும், எனது ஆயுதங்களும் மட்டும்தான். ஓ அந்தணா, எனது உடலோ அல்லது எனது ஆயுதங்களோ, இந்த இரண்டில் ஒன்றை நீ என்னிடம் கேட்கலாம்." என்றார். அதற்கு துரோணர், "ஐயா, உமது ஆயுதங்களை (அதன் மர்மங்களுடன்), அதைத் தொடுக்கவும், திரும்பப் பெறவும் உரிய வழிகளுடன் எனக்குத் தாரும்." என்று கேட்டார்.

அந்தணர் தொடர்ந்தார், "பிறகு பிருகு குலத்தில் வந்த ராமன், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி, தனது ஆயுதங்களையெல்லாம் துரோணருக்குக் கொடுத்தார். இதனால், துரோணர் வெற்றிமகுடம் சூடியவராகத் தன்னை நினைத்துக் கொண்டார். பெரும் சக்தி வாய்ந்த ஆயுதங்களையெல்லாம் ராமனிடம் இருந்து பெற்ற துரோணர், பிரம்மாயுதத்தை அழைத்து மிகவும் மகிழ்ந்து, அதைப் பெற்றதால், தான் அனைத்து மனிதர்களிலும் மேன்மை அடைந்ததாகத் தன்னை நினைத்துக் கொண்டார். அந்த பெரும் சக்திவாய்ந்த பரத்வாஜரின் மகன், மன்னன் துருபதனிடம் சென்றார். மனிதர்களில் புலியான அந்த ஏகாதிபதியை அணுகிய அவர், "என்னை உனது நண்பனாக அறிந்து கொள்" என்றார். இதைக் கேட்ட துருபதன், "தாழ்ந்த பிறப்பு பிறந்தவன், சுத்தமான உயர்ந்த பிறப்பில் வந்தவனிடம் நண்பனாக இருக்க முடியாது, ரதவீரனல்லாதவன், ரதவீரனின் நண்பனாக முடியாது. அப்படியே மன்னனல்லாதவன், ஒரு மன்னனுக்கு நண்பனாக முடியாது.

ஆகையால், (நமது) முந்தைய நட்பை ஏன் (மீட்க) விரும்புகிறீர்?

அந்தணர் தொடர்ந்தார், "பெரும் புத்திசாலித்தனத்தைக் கொடையாகக் கொண்ட துரோணர், இதனால் பெரும் துன்பத்துக்குள்ளாகி, பாஞ்சால மன்னனை அவமதிக்க சரியான சந்தர்ப்பத்தை மனதில் நிச்சயித்துக் கொண்டு, யானையின் பெயரால் அழைக்கப்படும் குருக்களின் (கௌரவர்களின்) தலைநகரத்திற்குச் சென்றார். அங்கே பீஷ்மர் தனது பேரப்பிள்ளைகளை, பரத்வாஜரின் மகனிடம் {துரோணரிடம்} கல்வி கற்க அனுப்பிவைத்தார். துரோணருக்கு அனைத்து விதமான செல்வங்களையும் பரிசளித்தார். மன்னன் துருபதனை அவமதிக்க விரும்பிய துரோணர், தனது சீடர்கள் அனைவரையும் கூட்டி, "பாவங்களற்றவர்களே, நீங்கள் ஆயுதகல்வி கற்ற பிறகு, நான் மனதில் நினைத்திருப்பதை எனக்குக் குருதட்சணையாக நீங்கள் தர வேண்டும்." என்று கேட்டார். அர்ஜுனனும் மற்றவர்களும் தங்கள் குருவிடம், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்றனர். பிறகு நினைத்த குறியை அடித்து, ஆயுதங்களில் திறமையடைந்த பாண்டவர்களிடம் "பிருஷதனின் மகன் துருபதன், சத்திரவதிக்கு {காம்பில்யம் என்று நினைக்கிறேன்} மன்னனாவான். அவனிடம் இருந்து அவனது நாட்டைப் பறித்து, என்னிடம் கொடுங்கள்." என்று தனது குருதட்சணையைக் கேட்டார். பிறகு பாண்டவர்கள் போரில் துருபதனை வீழ்த்தி, அவனை அவனது அமைச்சர்களுடன் கைதியாக்கி, துரோணரிடம் கொடுத்தனர். துரோணர் வீழ்ந்த ஏகாதிபதியிடம், "ஓ மன்னா, நான் உனது நட்பைக் கோருகிறேன்; மன்னனல்லாதவன் மன்னனின் நட்பை நாடத் தகுதியில்லாதவனாகையால், ஓ யக்ஞசேனா {துருபதா}, நான் உனது நாட்டை நமக்குள் இரண்டாகப் பிரித்துக் கொள்ளத் தீர்மானிக்கிறேன். நீ பகீரதிக்கு (கங்கைக்கு) தெற்கே உள்ள நாட்டை ஆண்டு கொள். அதே வேளை வடக்கை நான் ஆண்டு கொள்கிறேன்." என்றார்.

அந்தணர் தொடர்ந்தார், "ஞானமுள்ள பரத்வாஜரின் மகனால் இப்படிச் சொல்லப்பட்ட பாஞ்சால மன்னன், அந்த அந்தணர்களில் சிறந்தவரிடம், மனிதர்களில் முதன்மையானவரிடம், "ஓ பரத்வாஜரின் உயர் ஆன்ம மகனே, நீ அருளப்பட்டிரு. நான் நமக்குள் நிலைத்த தெய்வீகமான நட்பை விரும்புகிறேன்." என்றான். இப்படி ஒருவருக்கொருவர் நிரந்தர ஒப்பந்தத்தை நிறுவிக் கொண்டனர். பிறகு துரோணரும் பாஞ்சால மன்னனும் அவரவர் எங்கிருந்து வந்தனரோ அங்கேயே சென்றனர். ஆனால் இந்த அவமதிப்பு மன்னனின் மனதிலிருந்து ஒரு நொடிப்பொழுதும் அகலவில்லை. இதயத்தில் துன்பம் கொண்ட அந்த மன்னன் தனது நாட்களை அப்படியே போக்கினான்.


ஞாயிறு, ஜூலை 21, 2013

ஹிடிம்பனைக் கொன்றான் பீமன் - ஆதிபர்வம் பகுதி 156

Bhima Killed Hidimva | Adi Parva - Section 156 | Mahabharata In Tamil

பீமனைக் கோபமூட்டும் அர்ஜுனன்
(ஹிடிம்ப வத பர்வம்)

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "தங்கள் தாயுடன் உறக்கத்திலிருந்து எழும்பிய அந்த மனிதர்களில் புலி போன்றவர்கள், ஹிடிம்பையின் அசாதாரண அழகைக் கண்டு வியந்தனர். குந்தி, அவளது அழகைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டு, அவளிடம் இனிமையாக, "ஓ தேவர்களின் மகளைப் போல இருப்பவளே, நீ யாருடையவள்? யார் நீ? ஓ அழகான நிறம் கொண்டவளே, என்ன காரியமாக நீ இங்கே வந்திருக்கிறாய்? எங்கிருந்து வந்திருக்கிறாய்? நீ கானக தேவதையாகவோ அல்லது அப்சரஸாகவோ இருப்பின், உன்னைப் பற்றி முழுமையாக சொல்லி, நீ ஏன் இங்கிருக்கிறாய் என்பதையும் சொல்." என்று கேட்டாள். அதற்கு ஹிடிம்பை, "நீ பார்த்துக் கொண்டிருக்கும், நீல மேக நிறம் கொண்ட {இருண்ட} இந்த விரிந்த கானகம், ஹிடிம்பன் என்ற ராட்சசனின் வசிப்பிடமாகும். ஓ அழகான பெண்மணியே, என்னை அந்த ராட்சசத் தலைவனுடைய தங்கையாக அறிந்து கொள்.

மதிப்புக்குரிய பெண்மணியே, நான் எனது சகோதரனால் ஏவப்பட்டு, உன்னையும் உனது பிள்ளைகளையும் கொல்ல வந்தேன். கொடூரமான எனது சகோதரனின் கட்டளையால் இங்கு வந்த நான், உனது பலம்வாய்ந்த மகனைக் கண்டேன். ஓ அருளப்பட்ட மங்கையே, பிறகு, எல்லா உயிரினுள்ளும் உறையும் காதல் தேவன் என்னை, உனது மகனின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தான். பிறகு, உனது பலம் வாய்ந்த மகனை எனது கணவராக நான் (மனதால்) தேர்ந்தெடுத்தேன். உங்களையெல்லாம் வெளியேற்ற என்னால் முடிந்த வரை முயன்றேன். ஆனால் (உனது மகனின் எதிர்ப்பால்) முடியவில்லை. பிறகு, அந்த நரமாமிசம் உண்பவன், எனது தாமதத்தைக் கண்டு, இந்த உனது பிள்ளைகளைக் கொல்ல இங்கே வந்தான். ஆனால் அவன், உனது பெரும் பலம் வாய்ந்த மகனான, எனது கணவரால் {பீமனால்} வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் செல்லப்பட்டுள்ளான். நரனும் ராட்சசனும் ஆன அந்த இரும் பெரும் பலசாலிகளும் தங்கள் வீரத்தைக் காண்பித்து, சண்டையிட்டுக் கொண்டு, ஒருவரை ஒருவர் நசுக்கி, இந்த முழு பகுதியையும் தங்கள் சத்தத்தால் நிரப்பிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்." என்றாள்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "அவளது வார்த்தைகளைக் கேட்ட யுதிஷ்டிரன், அர்ஜூனன், நகுலன் மற்றும் பெரும் சக்தி படைத்த சகாதேவன் ஆகியோர் வேகமாக எழுந்து, பீமனும், ராட்சசனும் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டனர். ஒருவரை ஒருவர் முந்திக்கொண்டும், ஒருவரையொருவர் பெரும் பலத்துடன் இழுத்துக் கொண்டும் இரு சிங்கங்கள் மோதிக் கொள்வதைப் போல மோதிக் கொண்டனர். அவர்களது சண்டையால் எழுந்த தூசிப்படலத்தால், அந்தக் காடே பற்றி எரிவதுபோலத் தெரிந்தது. அவர்களது உடல்கள் தூசியால் மூடி, பார்ப்பதற்கு அவர்கள் பனியால் மூடப்பட்ட இரண்டு பெரும் மலைகளைப் போலிருந்தனர். பிறகு, பீமன் ராட்சசனால் ஒடுக்கப்படுவதைக் கண்ட அர்ஜுனன் மெதுவாக, உதடுகளில் புன்னகையுடன், "ஓ பெரும் கரம் கொண்ட பீமா, அஞ்சாதே! நீ இந்தப் பயங்கரமான ராட்சசனோடு சண்டையிட்டு களைத்துப் போவதை நாங்கள் (உறங்கிக் கொண்டிருந்ததால்), அறியாமல் இருந்தோம். உனக்கு உதவி செய்ய நான் இப்போது இங்கே நிற்கிறேன். நான் இந்த ராட்சசனைக் கொல்ல, நீ வழிவிடு. நகுலனும் சகாதேவனும் நமது தாயைக் காக்கட்டும்." என்றான். இதைக் கேட்ட பீமன், "ஓ சகோதரா, "அந்நியனைப் போல் நின்று சண்டையை மட்டும் பார் சகோதரா! முடிவை எண்ணி அஞ்சாதே. எனது கரங்கள் எட்டும் தூரத்திற்கு வந்த பிறகு, இவன் உயிருடன் தப்பமாட்டான்." என்றான். அர்ஜுனன், "ஓ பீமா, இந்த ராட்சசனை இவ்வளவு நேரம் உயிருடன் வைத்திருப்பதன் அவசியம் என்ன? ஓ எதிரிகளை ஒடுக்குபவனே, நாம் செல்ல வேண்டும். இன்னும் இங்கேயே தங்க முடியாது. கிழக்கு சிவக்கிறது, காலை சந்தி வரப்போகிறது. அக்காலத்தில் ராட்சசர்களின் பலம் கூடும். ஆகையால், ஓ பீமா, விளையாடாமல் துரிதமாக செயல்பட்டு இந்த பயங்கரமான ராட்சசனை உடனே கொல். நாளின் இரு சந்தி காலங்களில் ராட்சசர்கள் தங்கள் மாய சக்திகளைப் பயன்படுத்தி ஏமாற்றுவார்கள். உனது கரங்களில் பலம் அத்தனையையும் பயன்படுத்து." என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "அர்ஜுனனின் இந்தப் பேச்சால் கோபம் மூண்ட பீமன், பிரளய காலத்தில் பயன்படும் வாயுவின் (தனது தந்தையின்) பலத்தைக் கொண்டு, பெரும் கோபம் கொண்டு அந்த நீல மேகம் போன்ற ராட்சசனின் உடலைத் தூக்கி, நூறு முறை சுழற்றினான். பிறகு பீமன், அந்த நரமாமிசம் உண்பவனிடம், "ஓ ராட்சசா, உனது புத்திகூர்மை வீண். வீணாக இந்த பெருத்த புனிதமற்ற சதைகளை நீ வளர்த்திருக்கிறாய். ஆகையால் நீ புனிதமற்ற இறப்புக்கு தகுதியுள்ளவனே. நான் இன்று உன்னை ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்கிவிடுகிறேன். நான் இன்று இந்தக் கானகத்தை முட்செடிகள் இல்லாத அருளப்பட்ட கானகமாக்குகிறேன். ஓ ராட்சசா, நீ மனிதர்களை உனது உணவாக இனி கொள்ள முடியாது." என்றான். அப்போது அர்ஜுனன், "ஓ பீமா, இந்த ராட்சசனைக் கொல்வது கடினமாக இருப்பின், நான் உனக்கு உதவி செய்து, நேரத்தைக் கடத்தாமல் உன்னுடன் சேர்ந்து அவனைக் கொல்கிறேன். அல்லது ஓ விருகோதரா {பீமா}, நான் தனியாக இந்த ராட்சசனைக் கொல்கிறேன். அதற்காவது வழிவிடு. நீ களைத்திருக்கிறாய். கிட்டத்தட்ட வேலையை முடித்துவிட்டாய். உனக்கு ஓய்வு தேவைப்படுகிறது." என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "அர்ஜுனனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட பீமன், நெருப்பெனக் கோபம் கொண்டு ராட்சசனைத் தரையில் தேய்த்து, அவனை மிருகத்தைக் கொல்வதைப் போலக் கொன்றான். அந்த ராட்சசன் கொல்லப்படும்போது, பயங்கரமான சத்தத்தை எழுப்பினான். அச்சத்தம் அக்கானகம் முழுதும் நிறைந்து, ஈரமான பேரிகை {நனைந்த மேளம்} போல ஆழமான சத்தமாக இருந்தது. பிறகு அந்த பலம்வாய்ந்த பீமன், அவ்வுடலை தனது கைகளில் பிடித்து, இரண்டாக மடித்து, நடுவில் உடைத்து அவனது சகோதரர்களைத் திருப்திப்படுத்தினான்.

ஹிடிம்பன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டதும், அவர்கள் பெரிதும் மகிழ்ந்து, நேரங்கடத்தாமல் எதிரிகளைத் தண்டிக்கும் பீமனை வாழ்த்தினர். பெரும் வீரம் கொண்ட அந்த சிறப்பு மிக்க பீமனை, பெரிதும் கொண்டாடிய அர்ஜுனன், அவனிடம், "மரியாதைக்குரிய அண்ணா, இக்கானகத்திற்கு அருகிலேயே ஒரு நகரமிருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன். நீ அருளப்பட்டிருப்பாய். உடனே நாம் அங்கு சென்றால், துரியோதனனால் நமது சுவடுகளை அறிய முடியாது." என்றான்.

பிறகு, அந்த பலம்வாய்ந்த ரத வீரர்கள், அந்த மனிதர்களில் புலிகள், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி, தங்கள் தாயுடன் தொடர்ந்தனர். அவர்களை ராட்சசப் பெண் ஹிடும்பையும் பின்தொடர்ந்தாள்.



தமிழில் தட்டச்சு செய்ய இயலாதவர்கள், ஆங்கிலத்திலாவது உங்களது கருத்துகளை மறுமொழி பெட்டகத்தில் நிரப்பித் தெரிவியுங்கள். இவ்வலைப்பூவையும், வளரும் முழு மஹாபாரதத்தையும் செழுமைப்படுத்த அது உதவும்.

செவ்வாய், ஜூலை 02, 2013

தூக்கமிழந்த திருதராஷ்டிரன் - ஆதிபர்வம் பகுதி 141

Dhritarashtra lost his sleep | Adi Parva - Section 141 | Mahabharata In Tamil


(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "ஓ மன்னா, ஒரு வருடம் சென்றதும், திருதராஷ்டிரன், மக்கள் மீது அன்பு கொண்டு, பாண்டுவின் மகன் யுதிஷ்டிரனை, அவனது உறுதிக்காகவும், மனோபலம், பொறுமை, கருணை, வெளிப்படைத்தன்மை, மற்றும் நேர்மையான இதயத்துக்காகவும் தன் அரசின் இளவரசனாக நிறுவினான். குறுகிய காலத்திற்குள், அந்த குந்தி மைந்தன் யுதிஷ்டிரன் தனது நன்னடத்தையாலும், நல்ல குணங்களாலும், கடமையில் கண்ணும் கருத்துமாக இருந்ததாலும், பாண்டுவின் செயற்கரிய செயல்களை மறைய வைத்தான். இரண்டாவது பாண்டவனான விருகோதரன், சங்கர்ஷனரிடம் (பலராமனிடம்) வாட்போரிலும், கதாயுத்தத்திலும், ரதப்போரிலும் தொடர்ந்து பாடங்களைக் கற்றுக் கொண்டிருந்தான். பீமனின் பயிற்சி காலம் முடிந்ததும், தியுமத்சேனனைப் போன்ற பலம் பெற்று, தொடர்ந்து தனது சகோதரர்களுடன் ஒற்றுமையாகத் வாழ்ந்து, தனது வீரத்தைப் பெருக்கத் தொடங்கினான். அர்ஜூனன், தனது (ஆயுதங்களின் மீதான) உறுதியான பிடியாலும், நகர்வதில் உள்ள லாவகத்தாலும், குறியில் கச்சிதத்தாலும், க்ஷூரா, நாராசா, பலா, விபதா போன்ற நேரான, வளைந்த மற்றும் கனமான ஆயுதங்களில் திறமை பெற்றிருந்ததாலும், பெரிதும் கொண்டாடப்பட்டான். துரோணர், அர்ஜூனனுக்கு நிகராக கரங்களின் லாவகமும், நிபுணத்துவம் கொண்ட ஒருவன் உலகத்தில் இல்லை என்று உறுதிகூறினார்.

ஒரு நாள், துரோணர் கூடியிருந்த கௌரவ இளவரசர்களின் முன்னிலையில் அர்ஜூனனிடம், "அகஸ்தியருக்கு, அக்னிவேசன் என்ற பெயரில் ஆயுத அறிவியல் பயிலும் சீடர் ஒருவர் இருந்தார். அவர் எனக்கு குருவாகவும், நான் அவருக்கு சீடனாகவும் இருந்தோம். எனது ஆன்மத் தகுதியால், நான் அவரிடமிருந்து, இடியைப் போன்ற, முழு உலகத்தையும் உட்கொள்ளும் சக்தி கொண்ட, பொய்க்காத ஆயுதமான பிரம்மசிரஸ் என்ற ஆயுதத்தை அடைந்தேன். அந்த ஆயுதம், ஓ பாரதா, எனது இந்த செயலால், இப்போதிருந்து, சீடனுக்கு சீடன் பெயர்ந்து கொண்டே இருக்கும். அதை எனக்குக் கொடுக்கும்போது எனது குரு என்னிடம், "ஓ பரத்வாஜரின் மகனே, இந்த ஆயுதத்தை எப்போதுமே நீ மனிதர்கள் மீது ஏவக்கூடாது. குறிப்பாக சக்தி குறைந்தவர்கள் மீது ஏவவே கூடாது." என்று சொன்னார். ஓ வீரனே, நீ யாரும் பெறமுடியாத இந்தத் தெய்வீக ஆயுதத்தை இப்போது அடைந்திருக்கிறாய். ஆனால் முனிவரின் (அக்னிவேசரின்) கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து நட. இங்கே பார் அர்ஜூனா, இப்போது உனது சகோதரர்கள் மற்றும் உறவினர்கள் முன்னிலையில் நீ உனது ஆசாரியனுக்கு கூலியைக் (தட்சணையைக்) கொடு." என்றார். இதைக்கேட்ட அர்ஜூனன், தனது குரு என்ன கேட்டாலும் தருவதாக வாக்களித்தான். அதற்கு குரு, "ஓ பாவங்களற்றவனே, நான் உன்னுடன் போரிடும் போது, நீயும் என்னுடன் போரிட வேண்டும்." என்று கேட்டார். அந்த குரு இளவரசர்களின் எருதைப் போன்றவன் தனது வார்த்தைகளால் அதற்கு உறுதி கூறி, துரோணரின் பாதத்தைத் தொட்டு, வடக்கு நோக்கி சென்றான். ஆழி சூழ் உலகத்தில் அர்ஜூனனுக்கு நிகரான வில்லாளி இல்லை என்ற வார்த்தை உலகமெங்கும் எதிரொலித்தது {பரவியது}. நிச்சயமாக தனஞ்சயன் கதாயுத்தமாகட்டும், வாட்போராகட்டும், ரதத்திலிருந்து வில் பயன்படுத்துவதாகட்டும் எல்லாவற்றிலும் அற்புதமான திறமைபெற்றிருந்தான். சகாதேவன், கடமைகள் மற்றும் நீதிகளின் அறிவியலை தேவர்களின் ஆன்மீகத் தலைவனிடமிருந்து (பிருஹஸ்பதி) பெற்று, தொடர்ந்து தனது சகோதரர்களின் கட்டுப்பாட்டுகள் வாழ்ந்தான். தனது சகோதரர்களுக்கு அன்பான நகுலன், துரோணரால் பயிற்சி கொடுக்கப்பட்டு, சிறந்த வீரனாகவும், பெரும் ரதப் போராளியாகவும் (அதிரதனாகவும்) இருந்தான். கந்தர்வர்களால் படையெடுக்கப்பட்டும், தொடர்ந்து மூன்று வருடங்கள் வேள்வி செய்த பெரும் சௌவீரனைக் கொல்லும் அளவுக்கு, அர்ஜூனனும் மற்றவர்களும் பெரும் பலசாலிகளாகினர். பாண்டுவாலேயே அடக்கமுடியாத அந்த யவனர்களின் {சௌவீர} அரசனை, அர்ஜூனன் கட்டுப்படுத்தினான். மறுபடியும், எப்போதும் குரு குலத்தவரை அவமதித்தே வந்த *சௌவீரர்களின் மன்னனான பெரும் வீரம் கொண்ட விபுலனை, புத்திசாலி அர்ஜூனன் ஆட்சி அதிகாரத்தின் எல்லையை உணர வைத்தான். அர்ஜூனன், திடமாகப் போரிட்ட தத்தாமித்ரா என்று அழைக்கப்பட்ட சௌவீர மன்னன் சுமித்திரனை (அவனது தற்பெருமையை) தனது கணைகளால் நசுக்கினான். பீமனின் துணை கொண்டு, தனி ரதத்தில் சென்ற மூன்றாவது பாண்டவன் {அர்ஜூனன்},  பத்தாயிரம் ரதங்களுடன் இருந்த கிழக்கு நாடுகளின் மன்னர்களை அடக்கினான். தனஞ்சயன், அதே போலவே தனி ரதத்தில் சென்று தெற்கு நாடுகளையும் குரு குலத்தவரின் அரசுக்கு பெரும் கப்பம் கட்ட வைத்தான்.

இப்படியே அந்த மனிதர்களில் முதன்மையான சிறப்புமிக்க பாண்டவர்கள், மற்ற மன்னர்களின் பகுதிகளை வெற்றி கொண்டு, தங்கள் நாட்டின் எல்லைகளை விரிவுபடுத்தினர். அந்த பெரும்பலம்வாய்ந்த வில்லாளிகளின் பெரும் வீரத்தையும் பலத்தையும் கண்ட மன்னன் திருதராஷ்டிரனுக்கு பாண்டவர்கள் மீது வைத்திருந்த நல்லெண்ணம் விஷமாகி, அன்றிலிருந்து அவர்களைக் குறித்து கவலை கொண்டு, தூக்கமின்றி இருந்தான்.

படத்தின்மீது சொடுக்கினால் படம் பெரிதாகும்.
_____________________________________________________________________
* சௌவீரம் என்ற பெயரில் 12 இளவரசர்களால் ஆளப்பட்ட 12 நாடுகள் சிந்து நதிக்கரையோரம் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. சௌவீரம் என்றால் நூறு வீரர்களின் அரசு என்று பொருள். ஜெயத்ரதன் அவர்களுக்கெல்லாம் தலைவனாக இருந்தான். மஹாபாரதம் 3.263ல் ஜெயத்ரதன் பாஞ்சாலியிடம் அந்த மனிதர்களின் பெயர்களை வரிசையாகக் கூறுகிறான்.

ஞாயிறு, ஜூன் 30, 2013

துருபதன் சிறை பிடிக்கப்பட்டான் - ஆதிபர்வம் பகுதி 140

Drupada captured | Adi Parva - Section 140 | Mahabharata In Tamil


(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "பாண்டவர்கள் மற்றும் திருதராஷ்டிரன் மகனின் ஆயுதத் தேர்ச்சியைக் கண்ட துரோணர், தனது கூலியைக் {தட்சணையைக்} கேட்கும் தருணம் வந்ததெனக் கருதினார். ஓ மன்னா, குரு துரோணர், ஒரு நாள், தனது சீடர்களை அழைத்து, "பாஞ்சால மன்னன் துருபதனிடம் போரிட்டு அவனைப் பிடித்து என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள்.

அதுவே உங்களிடம் நான் ஏற்றுக் கொள்ளும் கூலியாக {தட்சணையாக} இருக்கும்" என்று கூறினார். அந்த வீரர்களும், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி, குருவுக்குத் தங்கள் காணிக்கையைக் கொடுக்க எண்ணி, அவரையும் அழைத்துக் கொண்டு வேகமாகத் தங்கள் ரதங்களில் ஏறிக் கிளம்பினர்.

அந்த மனிதர்களில் எருதைப் போன்றவர்கள், போகும் வழியெங்கும் பாஞ்சாலர்களை அடித்துக்கொண்டே சென்று, பெரும் பலம்வாய்ந்த துருபதனின் நகரத்தை முற்றுகையிட்டனர். துரியோதனன், கர்ணன், பலம்வாய்ந்த யுயுத்சு, துட்சாதனன், விகர்ணன், ஜலசந்தன், சுலோசனன் ஆகியோரும், பெரும் வீரம் கொண்ட க்ஷத்திரிய இளவரசர்கள் பலரும் சேர்ந்து தாக்குதலில் முன்னணி பெற ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிட்டுச் சென்றனர். முதல் தரமான ரதங்களில் சென்ற அந்த இளவரசர்கள், தங்கள் குதிரைப்படையைத் தொடர்ந்து எதிரியின் தலைநகருக்குள் {காம்பில்யத்திற்குள் [காம்பில்யம் | Kampilya]} நுழைந்து, அந்த நகரின் தெருக்களில் முன்னேறினர்.

அதே நேரத்தில், பாஞ்சால மன்னன், பெரும் படையைக் கண்டும், பலத்த ஆரவாரத்தைக் கேட்டும், தனது சகோதரர்களுடன் அரண்மனையைவிட்டு வெளியே வந்தான்.

மன்னன் யக்ஞசேனன் {துருபதன்} நல்ல படைபலத்துடன் இருந்தாலும், குரு குலத்தவரின் படையினர் கணைகளை மழையெனப் பொழிந்து கடுந்தாக்குதல் தொடுத்துப் போர்க்குரல் எழுப்பினர். எனினும், எளிதாகப் போரில் அடக்க முடியாத யக்ஞ்சேனன், குரு குலத்தவரைத் தனது வெண்ணிற ரதத்தில் அணுகி, களத்தைச் சுற்றிலும் தனது கடும்கணைகளை மழையெனப் பொழிய ஆரம்பித்தான்.

அந்தப் போர் தொடங்குவதற்கு முன்னரே, கௌரவ இளவரசர்கள் தங்கள் வீரத்தில் தற்பெருமை காட்டியதைக் கண்ட அர்ஜூனன், தனது குருவான அந்தணர்களில் சிறந்த துரோணரிடம், "இவர்கள் தங்கள் வீரத்தைக் காட்டியபிறகு, நாங்கள் இம்முயற்சியில் இறங்குகிறோம். பாஞ்சால மன்னனை இவர்களில் எவரும் போரில் அணுக முடியாது." என்றான். தனது சகோதரர்களால் சூழப்பட்டிருந்த பாவங்களற்ற குந்தியின் மகன், இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, நகரத்திற்கு வெளியே ஒரு மைல் தொலைவில் காத்திருந்தான். அதே நேரத்தில் துருபதன் கௌரவ முற்றுகையாளர்களைக் கண்டு, அவர்களிடம் விரைந்து, சுற்றிலும் கொடும் கணைகளை மழையெனப் பொழிந்து, கௌரவர்களின் தளபதிகளைக் கடும் துன்பத்துக்குள்ளாக்கினான்.  போர்க்களத்தில் அவன் நகர்வது அவ்வளவு லகுவாக இருந்தது. எந்த ஆதரவுமின்றித் தனி ரதத்தில் அவன் போரிட்டாலும், கௌரவர்களுக்குப் பல துருபதர்கள் அவர்களை எதிர்த்து நிற்பது போலத் தோன்றிற்று.

பாஞ்சாலர்களின் வீடுகளிலிருந்து சங்கு, பேரிகை, பறைகளின் பயமுறுத்தும் சத்தம் கேட்கும் வரை, அந்த ஏகாதிபதியின் கடுமையான கணைகள் எல்லாபுறங்களிலும் விழுந்தன. அந்தப் பெரும்பலம் வாய்ந்த பாஞ்சாலன் சிம்ம கர்ஜனை செய்தான். அவனது வில்லின் நாணொலி வானுலகையே அடைவது போலக் கேட்டது. பிறகு துரியோதனன், விகர்ணன், சுவாஹூ, தீர்கலோசனன், துட்சாதனன் ஆகியோர் கடும் கோபம் கொண்டு, தங்கள் கணைகளை எதிரியின் மீது மழையெனப் பொழிந்தனர். ஆனால், போரில் வெல்லப்பட முடியாத அந்த பெரும் வில்லாளியான பிரிஷடனின் மகன் {துருபதன்}, எதிரிகளின் கணைகளால் துளைக்கப்பட்டாலும், ஓ பாரதா, எதிர்ப்படைத் தளபதிகளைப் பெரும் வலிமையுடன் துன்புறுத்தினான். நெருப்புச் சக்கரம் போல அந்தக் களத்தில் சுழன்ற துருபதன், தனது கணைகளால் துரியோதனன், விகர்ணன் மற்றும் பலம்வாய்ந்த கர்ணனையும் மற்றும் பல வீர இளவரசர்களையும், எண்ணற்ற வீரர்களையும், அடித்து, அவர்களின் போர்த் தாகத்தைத் தணித்தான். பிறகு அந்நாட்டு குடிமக்கள் அனைவரும், மேகம் பூமியின் மீது தனது மழைத்துளிகளைப் பொழிவது போல, கௌரவர்கள் மீது பலதரப்பட்ட ஏவுகணைகளைப் {அம்புகள் என்றே நினைக்கிறேன். கங்குலி Missiles என்கிறார்}, பொழிந்தனர். இளைஞர்களும் முதியவர்களும் களத்திற்குள் நுழைந்து கௌரவர்களைப் பெரும்பலத்துடன் தாக்கினர். ஓ பாரதா, பிறகு, கௌரவர்கள், போர் தங்களுக்கெதிராக உக்கிரமடைவதைக் கண்டு, போர் செய்வதை விடுத்து, பாண்டவர்களை நோக்கி ஓடினர்.

பாண்டவர்கள், தோற்றவர்களின் பயங்கரமான கதறல்களைக் கேட்டு, துரோணரை வணங்கி, தங்கள் ரதங்களில் ஏறினர். அர்ஜூனன் அவசரமாய் யுதிஷ்டிரனை அழைத்து போரில் அவன் ஈடுபட வேண்டாம் என்று சொல்லித் தடுத்துவிட்டு, விரைவாக முன்னேறினான். அவன் தனது ரதச்சக்கரங்களுக்கு காவலாய் மாத்ரியின் மகன்களை (நகுலன், சகாதேவன் ஆகியோரை)  நியமித்தான். ரதத்தில் நின்று போரிடும் பீமசேனன் அன்று படைகளுக்கு முன்னணியில் கையில் கதையுடன் ஓடினான். தனது சகோதரர்களுடன் சென்ற அந்தப் பாவங்களற்ற அர்ஜூனன், எதிரிகளின் கர்ஜனையைக் கண்டு, அவர்களை நோக்கி முன்னேறி, அந்த முழுக்களத்தையே தன் தேர்ச்சக்கரங்களின் ஒலியால் நிரப்பினான். பெரும் கரம் கொண்ட பீமன், மகரம் கடலுக்குள் நுழைவதைப் போல, பாஞ்சாலர்களின் படைக்குள் புகுந்து, புயலால் கலங்கிய சமுத்திரமென கூச்சலிட்டு, இரண்டாவது எமனாகக் காட்சியளித்தான்.

கையில் கதையுடனிருந்த பீமன், எதிரிகளின் யானைப்படையை நோக்கி முன்னேறினான். போர்த்திறன் வாய்ந்த அர்ஜூனன், தனது கரத்தின் பலத்தால் அந்த எதிரிப் படையைத் தீவிரமாகத் தாக்கிய அதே நேரத்தில், பீமன், பெரும் எமனைப் போல தனது கதையைக் கொண்டு யானைகளைக் கொல்ல ஆரம்பித்தான். பீமன், மலையை நிகர்த்த அந்தப் பெரும் மிருகங்களைக் கதையால் அடித்து, அவற்றின் தலைகளைச் சிதறடித்தான். இரத்த ஊற்றில் நனைந்த அவை, இடியால் தகர்ந்த மலைப்பாறைகள் போலத் தரையில் விழுந்தன. பாண்டவர்கள், ஆயிரக்கணக்கான யானைகளையும், குதிரைகளையும், ரதங்களையும் தரையில் விழ வைத்தனர். பல காலாட்படை வீரர்களையும், பல ரத வீரர்களையும் கொன்றனர். உண்மையாக, கானகத்தில் ஒரு மேய்ப்பன் ஒரு தடியை வைத்துக் கொண்டு எண்ணிலடங்கா மாடுகளை எளிதாக ஓட்டுவதுபோல, விருகோதரனும் {பீமனும்}, எதிரிகளின் பல ரதங்களையும், யானைகளையும் ஓட்டிச்சென்றான்.

அதேநேரத்தில் பரத்வாஜரின் மகனுக்கு {துரோணருக்கு} நன்மையை விரும்பிய பல்குனன் {அர்ஜூனன்}, பிரிஷடனின் மகனை {துருபதனை} கணை மழையால் தீவிரமாகத் தாக்கி, அவன் அமர்ந்திருந்த யானையிலிருந்து விழவைத்தான். ஓ ஏகாதிபதியே, யுகத்தின் முடிவில் அனைத்தையும் உட்கொள்ளும் கடும் நெருப்பைப் போல இருந்த அர்ஜூனன், குதிரைகளையும், ரதங்களையும், யானைகளையும் ஆயிரக்கணக்கில் தரையில் வீழ்த்தினான். பாண்டவர்களால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்ட பாஞ்சாலர்களும், சிருஞ்சயர்களும், பலதரப்பட்ட ஆயுத மழையால் அவனை எதிர்கொண்டனர். அவர்கள் பெருங்குரலெழுப்பி அர்ஜூனனுடன் மூர்க்கமாகப் போரிட்டனர். பார்வைக்கு அந்தப் போர் கடுமையானதாகவும் பயங்கரமானதாகவும் தெரிந்தது. எதிரிகளின் குரலைக்கேட்ட இந்திரனின் மகன் {அர்ஜூனன்} பெரும் கோபம் கொண்டு, எதிரிகள் மீது தனது அடர்த்தியான கணைகளை மழையெனப் பொழிந்து, புத்துயிரூட்டப்பட்ட பலத்துடன் கடுமையாகப் போரிட்டான். அவன் கணைகளைத் தொடர்ந்து அடித்துக் கொண்டே இருந்ததால், அந்த நேரத்தில் அர்ஜூனனைக் கண்டவர்கள், கணையை அவன் நாணில் பூட்டுவதற்கும், அதைத் தொடுப்பதற்கும் உள்ள இடைவெளியைக் காணவில்லை. அங்கே எழுந்த குரல்கள் சத்தமானதாக இருந்தன. சில குரல்கள் உற்சாக அங்கீகரிப்பாகவும் இருந்தன. பிறகு, பாஞ்சால மன்னன் தனது தளபதி சத்தியஜித்துடன், அர்ஜூனனை நோக்கி, சம்பராசுரன் {சம்பரன்} தேவர்த்தலைவனை நோக்கி வருவது போல வந்தான். அர்ஜூனன் அந்தப் பாஞ்சால மன்னனைத் தனது கணை மழையால் மறைத்தான். அப்போது பாஞ்சாலர்களின் அணியில், தலைமை யானையை எதிர்த்து வரும் சிம்மத்தைக் கண்ட மற்ற யானைகளின் பிளிறல் போல ஒரு பயம் கலந்த கூச்சல் எழுந்தது. பாஞ்சால மன்னனைச் சிறைப்பிடிக்க வரும் அர்ஜூனனைக்கண்ட பெரும் வீரம் கொண்ட சத்யஜித், அவனை நெருங்கினான். இந்திரனையும், அசுரன் விரோசனனின் மகனையும் {பலிச் சக்கரவர்த்தியையும்} ஒத்திருந்த அந்த இரு வீரர்களும் போருக்காக ஒருவரையொருவர் விரைவாக அணுகி ஒருவர் மற்றவர் படையைக் கலங்கடித்தனர். பிறகு அர்ஜூனன் பெரும் பலத்துடன் ஆற்றல்வாய்ந்த பத்து கணைகளால் சத்தியஜித்தைத் துளைத்தான். இதைக்கண்ட பார்வையாளர்கள் அதிசயித்தனர். ஆனால் சத்தியஜித் நேரத்தை வீணடிக்காமல் நூறு கணைகளால் அர்ஜூனனைக் கடுமையாகத் தாக்கினான்.

பிறகு நகர்வதில் லாவகம் கொண்ட, அந்த பெரும் ரதவீரனான அர்ஜூனன், இப்படிக் கணைகளை மழையால் மறைக்கப்பட்ட போது, தனது கணைகளின் பலமும் வேகமும் கூடுவதற்காகத் தனது வில்லின் நாணை உருவித் தேய்த்தான். பிறகு எதிரியின் வில்லை இரண்டாகப் பிளந்த அர்ஜூனன், பாஞ்சால மன்னனை நோக்கி விரைந்தான். ஆனால் சத்தியஜித் இன்னும் விரைவாக மேலும் கடுமையான வில்லை எடுத்து, பார்த்தனையும், அவனது ரதத்தையும், அவனது தேரோட்டியையும், குதிரைகளையும் தனது கணைகளால் துளைத்தான். இப்படி பாஞ்சால வீரனால் போரில் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்ட எதிரிகளை மன்னிக்காத அர்ஜூனன், அவனை {சத்தியஜித்தை} விரைவாகக் கொல்ல விரும்பி, எண்ணற்ற கணைகளால் எதிரியின் குதிரையையும், கொடியையும், வில்லையும், வில்லைப் பிடித்த (இடது) கையையும், தேரோட்டியையும், தேரின் பின் இருந்த பணியாளையும் துளைத்தான்.

பிறகு, சத்தியஜித் தனது விற்கள் தொடர்ந்து இரண்டாகப் பிளப்படுவதையும், குதிரைகள் கொல்லப்படுவதையும் கண்டு, போரை நிறுத்தித் திரும்பினான்.

தனது தளபதி தாக்குதலில் இருந்து பின்வாங்கியதைக் கண்ட பாஞ்சால மன்னன், அந்தப் பாண்டவ இளவரசன் மீது, தானே கணைகளின் மழையைப் பொழிய ஆரம்பித்தான்.

பிறகு, வெற்றியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வீரர்களில் முதன்மையான அந்த அர்ஜூனன், கடுமையாகப் போரிட ஆரம்பித்து, எதிரியின் வில்லை இரண்டாகப் பிளந்து, அவனது கொடிக்கம்பத்தை வீழ்த்தி, எதிரியின் குதிரைகளையும் தேரோட்டியையும் ஐந்து கணைகளால் துளைத்தான். பிறகு தனது வில்லைத் ஒரு புறமாகத் தூக்கியெறிந்த அர்ஜூனன், அம்பறாத்தூணியை எடுத்து, அதிலிருந்த முனை அகன்ற கொடுவாளை எடுத்து, பெருத்த குரல் எழுப்பி, தனது ரதத்தில் இருந்து எதிரியின் ரதத்திற்குக் குதித்தான். அங்கே அச்சமற்று நின்று, கடலின் நீரைக் கலங்கடித்து, பெரும்பாம்பைப் பிடிக்கும் கருடனைப் போல, துருபதனைச் சிறைப் பிடித்தான். இந்தக் காட்சியைக் கண்ட பாஞ்சாலப் படையினர் பல திசைகளில் ஓடினர்.

பிறகு இருதரப்பு படைகளுக்கெதிரேயும் தனது கரத்தின் பெரும்பலத்தைக் காட்சிப்படுத்திய தனஞ்சயன், பெரும் குரலெழுப்பி, பாஞ்சாலர்களிடமிருந்து வெளியே வந்தான். அவன் (சிறைபிடிக்கப்படவனுடன்) திரும்பி வருவதைக் கண்ட இளவரசர்கள் துருபதனின் தலைநகரை நிர்மூலமாக்க ஆரம்பித்தனர். அவர்களிடம் அர்ஜூனன், "ஏகாதிபதிகளில் சிறந்த இந்த துருபதன், குரு குல வீரர்களின் உறவினனாவான்.

ஆகையால், ஓ பீமா, அவனது வீரர்களைக் கொல்லாதே. நமது குருவுக்கான காணிக்கையை மட்டும் நாம் கொடுப்போம்." என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "ஓ மன்னா, இப்படி அர்ஜூனனால் தடுக்கப்பட்ட பீமசேனன், தனது போர்ப்பயிற்சியில் {இந்தப் போரினால்} திருப்தியடையவில்லை என்றாலும், எவரையும் கொல்லாமல் திரும்பினான். ஓ பரத குலத்தில் காளையே, பிறகு அந்த இளவரசர்கள் சிறைபட்ட துருபதனை அவனது நண்பர்கள் மற்றும் ஆலோசகர்களுடன் அழைத்துச் சென்று, துரோணரிடம் கொடுத்தனர். அவமதிக்கப்பட்டு, செல்வம் பறிக்கப்பட்டு, முழு கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்ட துருபதனைக் கண்ட துரோணர், அந்த ஏகாதிபதியுடனான பழைய பகையை நினைத்து, அவனிடம், "உனது அரசும் உனது தலைநகரமும் என்னால் நிர்மூலமாக்கப்பட்டன.

ஆனால், என்னதான் உனது உயிர் எதிரியின் கையில் இருந்தாலும், நீ அதற்காக அஞ்சாதே. நீ இப்போது (என்னுடனான) உனது நட்புக்கு உயிரூட்ட விரும்புகிறாயா?" என்று கேட்டார். இதைச் சொல்லிச் சிறிது புன்னகைத்து மறுபடியும், "வீர மன்னா, உனது உயிருக்கு அஞ்சாதே! அந்தணர்களாகிய நாங்கள் எப்போதும் மன்னிப்பவர்களே. ஓ க்ஷத்திரியர்களில் காளையே, உன்னுடன் ஆசிரமத்தில் குழந்தை பருவத்திலிருந்து விளையாடியதால்,  உன்னிடம் நான் கொண்ட பாசமும் அன்பும் வளர்ந்தே வந்திருக்கிறது.

ஆகையால், ஓ மன்னா, நான் உனது நட்பை மறுபடியும் கேட்கிறேன். உனக்கு ஒரு வரமாக, (உனது நாடாக இருந்த) பாதி நாட்டைக் கொடுக்கிறேன். மன்னன் அல்லாதவன் ஒரு மன்னனுக்கு நண்பனாக இருக்க முடியாது என்று நீ முன்பு சொன்னாய். ஓ யக்ஞ்சேனா, அதனாலேயே நான் உனக்குப் பாதி நாட்டைக் கொடுக்கிறேன். பகீரதிக்கு {கங்கை ஆறு} தெற்கேயுள்ள நாட்டுக்கு நீயே மன்னன். அதே வேளையில், அந்த நதிக்கு வடக்கே இருக்கும் நாட்டுக்கு நான் மன்னன். ஓ பாஞ்சாலா, உனக்கு விருப்பமிருந்தால், என்னை உனது நண்பனாக அறிந்து கொள்." என்றார்.

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட துருபதன், "நீர் பெரும் வீரம் கொண்ட உயர்ந்த ஆன்மா. ஆகையால், ஓ அந்தணரே, நீர் செய்யும் இச்செயலால் நான் ஆச்சரியமடையவில்லை. நான் உம்மிடம் மிகுந்த திருப்தி கொண்டேன். நான் உமது நிலைத்த நட்பை விரும்புகிறேன்." என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "அதன்பிறகு, ஓ பாரதா, துரோணர் பாஞ்சால மன்னனை சில வழக்கமான மரியாதைகளுடன் மகிழ்ச்சியாக விடுவித்து, பாதி நாட்டையும் அவனுக்கு அளித்தார். அன்றிலிருந்து துருபதன், கங்கைக் கரையில் பல நகரங்களுடன் கூடிய மகந்தி மாகாணத்தில் உள்ள  காம்பில்யத்தில் கவலையுடனே வசித்து வந்தான். துரோணரிடம் பெற்ற தோல்விக்குப் பிறகு, துருபதன், சர்மண்வதி ஆற்றின் கரை வரை இருந்த தென் பாஞ்சால நாட்டை ஆட்சி செய்தான். பிரம்மசக்தியில் {ஆன்ம பலத்தில்} தாழ்ந்தவனாக இருக்கையில், வெறும் க்ஷத்திரிய பலத்தால் மட்டுமே துரோணரை வெல்லமுடியாது என்று நினைத்த துருபதன், (தனது அந்தண எதிரியை அடக்க) ஒரு மகனைப் பெறுவதற்காக உலகம் முழுவதும் சுற்றினான்.

அதே நேரத்தில், துரோணர் அஹிச்சத்திராபுரியிலேயே தொடர்ந்து வசிக்கலானார். ஓ மன்னா, இப்படியே நகரங்களும் பட்டணங்களும் அடங்கிய அஹிச்சத்திராபுரி அர்ஜூனனால் அடையப்பட்டு, துரோணருக்கு அளிக்கப்பட்டது.


சனி, ஜூன் 29, 2013

அர்ஜூனன் மாயாஜாலம் - ஆதிபர்வம் பகுதி 137

Arjuna showed his profound skill | Adi Parva - Section 137 | Mahabharata In Tamil


(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "பலம் பொருந்திய குரு மன்னனும் பீமனும் அரங்கத்தினுள் நுழைந்ததும், பார்வையாளர்கள் தங்கள் மனக்கோட்டத்தினால் {மனவேற்றுமையால்} ஏற்பட்ட ஈர்ப்பு காரணமாக இருபிரிவாகப் பிரிந்தனர். சிலர், "குருக்களின் வீர மன்னனைப் பாருங்கள்" , சிலர், "பீமனைப் பாருங்கள்!" என்றும் கூவினர். இப்படிப்பட்ட கூவல்களின் காரணமாக அங்கே திடீரென பெருங்கூச்சல் எழுந்தது. அந்த இடம் ஒரு கலங்கியக் கடலைப் போலக் காட்சி அளித்ததைக் கண்ட புத்திசாலியான பரத்வாஜர் {துரோணர்}, தனது மகன் அஸ்வத்தாமனை அழைத்து, "பயிற்சியில் தேர்ந்த பெரும்பலம் கொண்ட இந்த இரு வீரர்களையும் தடுத்து நிறுத்து.

பீமனுக்கும் துரியோதனனுக்குமான இந்த மோதலால் கூட்டத்தின் கோபம் தூண்டப்படக் கூடாது." என்றார்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "பிரளயகாலத்தில் உருவாகும் காற்றினால் கொந்தளிக்கிற இரு கடல்களைப் போல தங்கள் கதைகளை உயர ஓங்கியபடி இருவரும் நிற்கையில், குரு மைந்தன் {அஸ்வத்தாமன்} அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தினான். துரோணர் அரங்கத்தினுள் நுழைந்து இசைக்கலைஞர்களைத் தங்கள் இசையை நிறுத்தச் சொல்லி, மேகங்களைப் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார், "என் மகனிடம் போன்றே நான் அன்பு வைத்திருக்கும், அனைத்து ஆயுத நிபுணன், இந்திரனின் மைந்தன், இந்திரனின் தம்பிக்கு (விஷ்ணு) ஒப்பான பார்த்தனைப் {அர்ஜூனன்} பாருங்கள்." என்றார். சடங்குகளைத் திருப்திகரமாகச் செய்த இளைஞன் பல்குனன் {அர்ஜூனன்}, தனது கையுறை கவசத்தையும், தங்கத்தாலான உடற்கவசத்தையும் தரித்து, அம்பறாத்தூணியில் கணைகளை நிறைத்து, கைகளில் வில்லேந்தி, அரங்கிலிருந்த கூட்டத்தின் முன்பு, மாலை நேர சூரியனின் கதிர்களால் வானவில்லின் நிறம்பெற்ற, மின்னலுடன் கூடிய மேகம் போல {மின்னலோடு கூடிய சந்தியா காலச் சிவப்பு மேகம் போல என்று கூறுகிறார் ம.வீ.ரா} காட்சியளித்தான்.

மொத்தக் கூட்டமும் அர்ஜூனனைக் கண்டதும் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்து, தங்கள் சங்கங்களை {சங்குகளை} எடுத்து ஒலியெழுப்பினர். இன்னிசை வாத்தியங்களும் இசைக்கப்பட்டன. "குந்தியின் நேர்த்தியான மகன் இவன்" "இவனே பாண்டவர்களில் நடுவன் (மூன்றாமவன்)", "இவனே பெரும்பலம்வாய்ந்த இந்திரனின் மகன்.", "இவனே குரு குலத்தைக் காக்கப் போகிறவன்.", "இவனே ஆயுதந்தரித்தவர்களில் முதன்மையானவன்", "இவனே அறத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்களில் முதன்மையானவன்", "இவனே சரியான நடத்தையுள்ளவர்களில் முதன்மையானவன்", "இவனே ஞான காரியங்களின் பெரும் கொள்கலன்"  என்று கூட்டத்தில் இருந்து ஆச்சரியக் கூச்சல்கள் எழுந்தன. இந்தப் பாராட்டுகளைக் கேட்டதால், குந்தி ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தாள், அவள் மார்பில் சுரந்த பாலுடன் அக்கண்ணீர் சேர்ந்து, அவளது மார்பை நனைத்தது. மனிதர்களில் முதல்வனான திருதராஷ்டிரன் இந்தக் கூச்சல்களால் காதடைத்து, மகிழ்ச்சியுடன் விதுரனிடம், "ஓ க்ஷத்ரி {விதுரா}, கலங்கியப் பெருங்கடல் போல, வானுலகிற்கே கேட்குமளவு ஏன் இப்படி தீடீரெனக் கூச்சல் எழுகிறது?" என்று கேட்டான். விதுரர், "ஓ பெரும்பலம்வாய்ந்த ஏகாதிபதியே, பாண்டு மற்றும் பிருதையின் மகனான பல்குனன் {அர்ஜூனன்}, தனது கவசங்களை அணிந்து கொண்டு அரங்கத்தினுள் நுழைந்திருக்கிறான். அதனால்தான் இந்த கூச்சல் எழுகிறது." என்றார். திருதராஷ்டிரன், "ஓ பெரும் ஆன்மா கொண்டவனே, பிருதையிடம் உதித்த புனிதமான நெய்யைப் போன்ற மூன்று நெருப்புகளால், நிச்சயம் நான் அருளப்பட்டவனாக, கருணையை அடைந்தவனாக, காக்கப்பட்டவனுமாக உணர்கிறேன்." என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருந்த பார்வையாளர்கள் தங்கள் சுய உணர்வு பெற்றனர். பீபத்சு {பீபத்சு} ஆயுதங்களில் தனது லாவகத்தைக் அரங்கத்திலுள்ளோருக்குக் காட்சிப்படுத்தினான். அவன், அக்னேய ஆயுதத்தால் நெருப்பை உண்டாக்கினான், வருண ஆயுதத்தால் நீரை உண்டாக்கினான், வயவ்யா ஆயுதத்தால் (வாயு அஸ்திரம்} காற்றை உண்டாக்கினான். பரஜன்யா ஆயுதத்தால் {மேகாஸ்திரம்) மேகங்களை உண்டாக்கினான். மேலும் பௌமா ஆயுதத்தால் நிலத்தை உண்டாக்கினான், பர்வத்ய ஆயுதத்தால் {பர்வதாஸ்திரம்} மலைகளை உருவாக்கினான். பிறகு அந்தர்தான ஆயுதத்தால் முன்பு உண்டாக்கிய அனைத்தையும் மறையவைத்தான். பிறகு, அந்த குருவுக்கு விருப்பமானவன் {அர்ஜூனன்} ஒரு நொடியில் உயர்ந்து காணப்பட்டான், மறுநொடியில் தாழ்ந்து {குள்ளமாகக்} காணப்பட்டான். ஒரு நொடியில் தேர்த்தட்டிலும், மறுநொடியில் தேர் நடுவிலும், அதற்கடுத்த நொடியில் தரையிலும் காணப்பட்டான். கரங்களைத் திறமையாகப் பயன்படுத்த பயிற்சி பெற்ற அந்த வீரன், பல கணைகளைக் கொண்டு சில மென்மையான, சில கடுமையான, சில அடர்த்தியான குறிகளை அடித்துக் காட்டினான். நகர்ந்து கொண்டே இருக்கும் இரும்புப் பன்றியின் வாயில் ஐந்த கணைகளை ஒரே கணை போல தடையில்லாமல் தனது வில் நாணிலிருந்து அடித்தான். கயிற்றில் தொங்கியபடி அங்குமிங்கும் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் துளையிடப்பட்ட மாட்டின் கொம்பில் இருபத்தியொரு கணைகளை அடித்தான். ஓ பாவங்களற்றவனே, இப்படி அர்ஜூனன், வாள், வில், கதை ஆகிய ஆயுதங்களில் தனக்கு உண்டான ஆழமான நிபுணத்துவத்தைக் காட்டி அந்த அரங்கத்தைச் சுற்றி வந்தான்.

ஓ பாரதனே, அந்தக் கண்காட்சி நல்லபடியாக முடிந்ததும், அரங்கத்திலிருந்த பார்வையாளர்களின் குதூகலம் அடங்கியது. இசைவாத்தியங்களின் ஒலி நின்றது, அப்போது, வாயிலருகே கைதட்டும் ஓசை கேட்டது. அச்சத்தம், தட்டுபவரின் பலத்தையும் சக்தியையும் முன்னறிவிக்கும் வகையில் இடிச்சத்தம் போலக் கேட்டது. ஓ மன்னா, அந்நொடியில் இந்தச் சத்தத்தைக் கேட்ட கூடியிருந்த கூட்டம், "பூமியின் மலைகள் பிளந்தனவா? அல்லது பூமியே பிளந்துவிட்டதா? அல்லது வானத்தில் மேகங்கள் கூடி கர்ஜிக்கின்றனவா?" என்று நினைத்தனர். பிறகு பார்வையாளர்கள் அனைவரும் வாயிலை நோக்கினர். துரோணர், ஐந்து நட்சத்திரங்களின் கூட்டமான ஹஸ்த நட்சத்திரத்துடன் கூடிய சந்திரன் போல ஐந்து சகோதரர்களான குந்தியின் மைந்தர்களுடன் சேர்ந்து நின்றிருந்தார். எதிரிகளை அழிக்கும் துரியோதனன், செருக்குள்ள தனது நூறு சகோதரர்களுடனும் அஸ்வத்தாமனுடனும் பரபரப்புடன் எழுந்து நின்றான். ஒங்கிய ஆயுதங்களுடன் நின்ற தனது நூறு சகோதரர்கள் சூழ, கையில் கதையுடன் நின்ற அந்த இளவரசன், தானவர்களை எதிர்த்து போரிடச் செல்கையில் தேவர்களால் சூழப்பட்ட புரந்தரன் {இந்திரன்} போல இருந்தான்.


வெள்ளி, ஜூன் 28, 2013

பிரம்மாயுதத்தைப் பெற்ற அர்ஜூனன் - ஆதிபர்வம் பகுதி 135

Arjuna gained Brahmastra | Adi Parva - Section 135 | Mahabharata In Tamil


(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "அனைவரும் தோற்றதும், துரோணர் புன்னகையுடன் அர்ஜூனனை அழைத்து, "உன்னால் அக்குறி அடிக்கப்பட வேண்டும்; ஆகையால், உனது பார்வையை அதில் செலுத்து. நான் உத்தரவிட்டதும் நீ உனது கணையைப் பறக்க விட வேண்டும்.

ஆகையால், ஓ மகனே, வில் மற்றும் கணையுடன் சிறிது நேரம் இங்கே நில்" என்றார். இப்படிக் கேட்டுக் கொள்ளப்பட்ட அர்ஜூனன், குருவின் விருப்பப்படி தனது வில்லை வளைத்து அப்பறவைக்கு குறி வைத்து நின்றான். ஒரு நொடிக்குப் பிறகு துரோணர் மற்றவர்களிடம் கேட்டது போல, "ஓ அர்ஜூனா, அங்கே இருக்கும் பறவையையும், அம்மரத்தையும் என்னையும் பார்க்கிறாயா?" என்று கேட்டார். அதற்கு அர்ஜூனன், "நான் அப்பறவையை மட்டுமே காண்கிறேன். உம்மையோ அல்லது அம்மரத்தையோ காணவில்லை." என்றான். கட்டுக்கடங்காத துரோணர் அர்ஜூனனிடம் மிகுந்த திருப்தி கொண்டு, அடுத்த நொடியில், பாண்டவர்களின் பலம் வாய்ந்த ரதவீரனிடம் {அர்ஜூனனிடம்} "நீ அக்கழுகைக் காண்கிறாயென்றால், அதைப் பற்றி விவரி." என்று கேட்டார். அர்ஜூனன், "நான் அக்கழுகின் தலையை மட்டுமே காண்கிறேன், அதன் உடலைக் காணவில்லை." என்றான். அர்ஜூனனின் இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட துரோணருக்கு மகிழ்ச்சியால் உடலெங்கும் முடிகள் சிலிர்த்துக் கொண்டன. பிறகு அவர் பார்த்தனிடம் {அர்ஜூனனிடம்}, "அடி {shoot}" என்றார். இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட அர்ஜூனன், உடனே தனது கணையை பறக்க விட்டான். அந்தக் கூர்மையான கணை வேகமாக சென்று மரத்திலிருந்த கழுகின் தலையை அடித்து, அதை தரையில் வீழ்த்தியது. அந்தக் காரியம் முடிந்ததும், துரோணர் ஓடி வந்து பல்குனனைத் {அர்ஜூனனைத்} தனது மார்புறக் கட்டித் தழுவிக் கொண்டு, துருபதனும் அவனது நண்பர்களும் ஏற்கனவே போரில் வீழ்ந்துவிட்டதாக நினைத்துக் கொண்டார்.

சில காலம் கழித்து, ஓ பாரத குலத்தவரில் காளையே, துரோணர் தனது சீடர்களை அழைத்துக் கொண்டு கங்கைக் கரைக்கு, அதன் புனிதமான நீரோட்டத்தில் நீராடச் சென்றார்.

துரோணர் அந்த நீரோட்டத்தில் இறங்கியதும், மரணத்தால் அனுப்பப்பட்டது போன்ற ஒரு பெரும் பலம் வாய்ந்த முதலை அவரது தொடையைப் பற்றியது. அந்த இக்கட்டிலிருந்து தன்பலத்தாலேயே அவர் மீளமுடியும் என்றாலும், அவசரத்துடன் துரோணர், சீடர்களைத் தன்னைக் காக்கும்படி கேட்டார்.

அவர், "ஓ, இந்த மிருகத்தைக் கொன்று, என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்" என்றார். அவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், மற்ற சீடர்கள் திகைத்துப் போய் அவரவர் இடத்திலேயே நின்றாலும், பீபத்சு {பீபத்சு} (அர்ஜூனன்), கட்டுக்கடங்காத தனது ஐந்து கூர்மையான கணைகளால் அந்த மிருகத்தை நீரிலேயே அடித்து வீழ்த்தினான். அர்ஜூனனின் தயார் நிலையைக் கண்ட துரோணர், அவனை அவரது சீடர்களிலேயே முதன்மையானவனாகக் கருதி அவனிடம் பெரும் திருப்தி கொண்டார். அந்த மிருகம், அர்ஜூனனின் கணைகளால் இரு கூறுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டதால், அந்தச் சிறப்புமிக்க துரோணர் ஆவியை விட்டிருந்த அம்முதலையிடமிருந்து விடுபட்டார்.

பிறகு பரத்வாஜரின் மகன் {துரோணர்} அந்த ரதவீரனான அர்ஜூனனை அழைத்து, "ஓ பெரும் பலம்வாய்ந்தவனே, இந்த மிக மேன்மையான கட்டுக்கடங்காத ஆயுதமான பிரம்மாயுதத்தை {பிரம்மாஸ்திரத்தை} அதை ஏவும் மற்றும் திரும்பப் பெறும் முறைகளுடன் பெற்றுக் கொள். இருப்பினும், நீ எப்போதும் இதை மனித எதிரியின் மீது பயன்படுத்தக் கூடாது. தாழ்ந்த சக்தி கொண்ட எந்த எதிரியின் மீது இது ஏவப்பட்டாலும், இந்த முழு அண்டத்தையே அது எரித்துவிடும். ஓ குழந்தாய், மூவுலகத்திலும் இதற்கு ஒப்பான ஆயுதம் இல்லை என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆகையால் நான் சொல்வதைக் கேட்டு, நீ இதை கவனத்துடன் வைத்துக் கொள். ஓ வீரனே, எப்போதாவது மனிதனல்லாத எதிரி உன்னுடன் போர் புரியும்போது, அவனது மரணத்திற்காக நீ இதை பயன்படுத்தலாம்." என்றார். தனக்குச் சொல்லப்பட்டதை ஏற்று, உறுதிகூறி, குவிந்த கரங்களுடன் அந்த பெரும் ஆயுதத்தைப் பெற்றுக் கொண்டான் பீபத்சு {பீபத்சு} {அர்ஜூனன்}.

குரு அவனிடம் மறுபடியும், "இவ்வுலகத்தில் உனக்கு மிஞ்சிய வில்லாளி இருக்க மாட்டான். நீ எந்த எதிரியாலும் வீழ்த்தப்பட மாட்டாய். நீ பெரும் சாதனைகளைச் செய்வாய்." என்று சொன்னார்.

மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அதிரதன் அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அர்வாவசு அர்ஜுனன் அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அன்சுமான் அனுவிந்தன் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆத்ரேயர் ஆதிசேஷன் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உச்சைஸ்ரவஸ் உசீநரன் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உதங்கர் உதங்கா உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கண்வர் கணிகர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கர்ணன் கருடன் கல்கி கல்மாஷபாதன் கலி கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி காக்ஷிவத் கிந்தமா கிர்மீரன் கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசின் கேசினி கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சக்திரி சக்ரதேவன் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சங்கன் சச்சி சசபிந்து சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சதானீகன் சந்தனு சந்திரன் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சமீகர் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சரஸ்வதி சல்லியன் சலன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுகன்யா சுசர்மன் சுசோபனை சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதக்ஷிணன் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுந்தன் உபசுந்தன் சுநந்தை சுப்ரதீகா சுபத்திரை சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூர்ப்பனகை சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் ததீசர் தபதி தபஸ் தம்போத்பவன் தமயந்தி தமனர் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தக்ஷகன் தாத்ரேயிகை தார்க்ஷ்யர் தாருகன் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பர்ணாதன் பர்வதர் பரசுராமர் பரத்வாஜர் பரதன் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிரமாதின் பிராதிகாமின் பிருகத்யும்னன் பிருகதஸ்வர் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாத்ரி மாதலி மாதவி மாந்தாதா மார்க்கண்டேயர் மாரீசன் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷ்யசிருங்கர் ரிஷபர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லக்ஷ்மணன் லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வர்கா வருணன் வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹர்யஸ்வன் ஹரிச்சந்திரன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 

காப்புரிமை

© 2012-2017, செ.அருட்செல்வப்பேரரசன்
இவ்வலைப்பூவின் பதிவுகளை உரிய சுட்டிகளுடன் இணையத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளத் தடையில்லை.
வேறு எவ்வகையிலோ, விதத்திலோ இணையத்திலும், பிற ஊடகங்களிலும் பகிரவும், வெளியிடவும் முன்னனுமதி பெற வேண்டும்.
Blogger இயக்குவது.
Back To Top