clone demo
ஆஸ்தீகர் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
ஆஸ்தீகர் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

செவ்வாய், மார்ச் 19, 2013

வேள்வி நின்றது! | ஆதிபர்வம் - பகுதி 58

The sacrifice stopped! | Adi Parva - Section 58 | Mahabharata In Tamil

(ஆஸ்தீக பர்வம் - 46)

பதிவின் சுருக்கம் : ஆஸ்தீகர் புரிந்த அற்புதம்; வேள்வி முடிந்தது; லோகிதாக்ஷனுக்குப் பரிசளித்த ஜனமேஜயன்; ஆஸ்தீகருக்குப் பாம்புகள் அளித்த வரம்...

சௌதி, "இப்போது, ஆஸ்தீகருடன் தொடர்புடைய ஓர் அற்புத நிகழ்வைச் சொல்கிறேன் கேளுங்கள். மன்னன் ஜனமேஜயன் ஆஸ்தீகருக்கு வரத்தை அருளி திருப்தி செய்யும் தருணத்தில் இந்திரனின் கைகளில் இருந்து தூக்கி எறியப்பட்ட பாம்பு {தஷகன்}, கீழே விழாமல் அந்தரத்தில் மிதந்தது. தக்ஷகன் பெயரைச் சொல்லி ஆகுதி {நெய்} சரியான முறையில் வேள்வித்தீயில் ஊற்றப்பட்டும், அச்சத்துடனிருந்த தக்ஷகன் கீழே நெருப்பில் விழாததைக் கண்ட ஜனமேஜயன் ஆச்சரியப்பட்டான்" என்றார் {சௌதி}.



சௌனகர், “ஓ சூதா, விவேகிகளான அந்த அந்தணர்களின் மந்திரங்களுக்கு வீரியமில்லையா? அதனால்தான் தக்ஷகன் நெருப்பில் விழவில்லையா?” என்று கேட்டார்.

சௌதி, “இந்திரனால் கைவிடப்பட்டு, சுயநினைவை இழந்த அந்தப் பாம்புகளில் சிறந்தவனான தக்ஷகனை நோக்கி ஆஸ்தீகர் ‘நில், நில், நில்’ என்று மூன்று முறைக் கூறினார். கலங்கிய இதயத்துடன் கூடிய அவன் {தக்ஷகன்} அந்தரத்திலே, பூமிக்கும், ஆகாயத்திற்கும் நடுவில் நிற்கும் மனிதன் போல் நின்றான்” என்றார். {அதாவது செங்குத்தாக நின்றான் என்று பொருள்}

பிறகு சதஸ்யர்களால் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொள்ளப்பட்ட மன்னன் {ஜனமேஜயன்}, "ஆஸ்தீகர் சொன்னது போல் நடக்கட்டும். இந்த {நாக} வேள்வி இத்துடன் நிற்கட்டும். பாம்புகள் காக்கப்படட்டும், இந்த ஆஸ்தீகரும் அருளப்படட்டும். ஓ சூதரே உமது வார்த்தைகளும் உண்மையாகட்டும் [1]" என்றான்.

[1] ஆதிபர்வம்-பகுதி:51 சூதனின் தீர்க்கத் தரிசனத்தில் உள்ளது போல்

ஆஸ்தீகருக்கு வரம் அருளப்பட்ட போது, மகிழ்ச்சி ஆரவாரங்கள் அந்த இடம் முழுவதையும் நிறைத்தன. பாண்டவ குலத்தில் வந்த மன்னன் {ஜனமேஜயன்}, அந்தப் பரீக்ஷித் மைந்தனின் {ஜனமேஜயனின்} வேள்வி அத்துடன் முடிவுக்கு வந்தது. மன்னன் {ஜனமேஜயன்} மனநிறைவுகொண்டு, ரித்விக்குகளுக்கும், சதஸ்யர்களுக்கும், மற்றும் அங்கு வந்திருந்த அனைவருக்கும் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் செல்வத்தைக் கொடுத்தான். கட்டுமானப்பணியில் சிறந்த, கட்டடங்கள் மற்றும் அடித்தளங்களின் விதிகளை அறிந்து, பாம்பு வேள்வி தடைபடுவதற்கு ஓர் அந்தணன் காரணமாவான் என்று முதலிலேயே சொன்ன சூத சாதியைச் சேர்ந்த லோஹிதாக்ஷனுக்குப் [2] பெரும் செல்வங்களைக் கொடுத்தான்.

[2] வேறொரு பதிப்பில் புராணத்தை நினைவு கூர்ந்த லோஹிதாக்ஷரும், யாகம் நிற்கும் என்று கூறிய ஸ்தபதியும் ஒருவர் அல்லாது, இருவராகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

குறிப்பிடத்தக்க கருணையுடன் மன்னன் {ஜனமேஜயன்}, இன்னும் பல பொருட்களையும், உணவுகளையும், ஆடைகளையும் அவரது {சூதன் லோஹிதாஷா} விருப்பத்திற்கேற்பக் கொடுத்து மனநிறைவடைந்தான். தன் காரியத்தை முடித்துத் திருப்தியுடனிருந்த ஆஸ்திகரை மரியாதையுடன் நடத்தி அவரை வீட்டிற்கு விடைகொடுத்தனுப்பிய பிறகு, உரிய சடங்குகளுடன் வேள்வியை அவன் {ஜனமேஜயன்} முடித்தான்.

மன்னன் {ஜனமேஜயன்} அவரிடம் {ஆஸ்தீகரிடம்}, "நீர் திரும்பவும் வந்து எனது பெரும் குதிரை வேள்வியில் (அஸ்வமேத வேள்வி) சதயஸ்யராக இருக்க வேண்டும்" என்றான். ஆஸ்தீகர், "சரி" என்று சொல்லி, அந்த ஏகாதிபதியை {ஜனமேஜயனை} மனநிறைவுப்படுத்தித் தன் குறிக்கோளை அடைந்த மகிழ்ச்சியுடன் தனது இல்லத்திற்குச் சென்றார். அப்படி மகிழ்ச்சியாகச் சென்று தனது மாமன் {வாசுகி} மற்றும் தாயின் {ஜரத்காருவின்} கால்களில் விழுந்து ஆசிபெற்று, {நாக வேள்வியில்} நடந்தவை நடந்தபடியே அனைத்தையும் அவர்களிடம் சொன்னார் {ஆஸ்தீகர்}.

சௌதி தொடர்ந்தார், "அவர் {ஆஸ்தீகர்} சொன்னதையெல்லாம் கேட்ட பாம்புகள் பெரும் மகிழ்வு கொண்டனர். அவர்கள் அச்சம் நீங்கியது. ஆஸ்தீகரிடம் பெரும் மனநிறைவு கொண்டு அவருக்கு {ஆஸ்தீகருக்கு} ஒரு வரம் தருவதாகச் சொல்லினர், "ஓ கற்றவனே {ஆஸ்தீகனே}, உனக்கு நாங்கள் என்ன நன்மை செய்வது? உன்னிடம் நாங்கள் பெரும் மனநிறைவுகொண்டோம். எங்களையெல்லாம் காப்பாற்றிவிட்டாய். உனக்காக நாங்கள் என்ன செய்யட்டும் குழந்தாய்" என்றனர்.

ஆஸ்தீகர், "காலையிலோ, மாலையிலோ, எனது இந்தப் புனிதமான செயலையுடைய வரலாறை கவனத்துடனும், மகிழ்ச்சியுடனும் படிக்கும் அந்தணர்களும் மற்ற மனிதர்களும், உங்களிடம் எந்தவிதமான அச்சத்தையும் அடையாதிருக்கட்டும்" என்றார். அதற்கு அந்தப் பாம்புகள் பெருமகிழ்வுடன், "ஓ மருமகனே, உன் வரமானது நீ கேட்டபடியே ஆகட்டும். ஓ மருமகனே, நீ என்ன கேட்டாலும் நாங்கள் மகிழ்ச்சியோடு செய்வோம். ஆஸ்தீகன், அர்திமான், சுனிதன் என்று பகலிலோ, இரவிலோ மனதால் நினைப்பவர்களுக்கும் பாம்புகளினால் பயம் ஏற்படாது.

'நான் எனது மனத்தில் ஜரத்காருவுக்குப் பிறந்தவரும் பாம்பு வேள்வியிலிருந்து பாம்புகளைக் காத்தவருமான ஆஸ்தீகரை நினைக்கிறேன். அதனால் பெரும் நற்பேறு பெற்ற பாம்புகளே, நீங்கள் என்னைக் கடிக்காதிருங்கள். இங்கே இருந்து சென்றுவிடுங்கள், நீங்கள் அருளப்படுவீர்கள். கடும் விஷம் கொண்ட பாம்புகளே சென்றுவிடுங்கள். ஜனமேஜயனின் பாம்பு வேள்விக்குப் பிறகு ஆஸ்தீகர் சொன்ன வார்த்தைகளை நினைவுகூருங்கள் பாம்புகளே. எந்தப் பாம்பு ஆஸ்தீகரைக் குறித்துச் சொல்லியும் கடிக்கிறதோ, அந்தப் பாம்புகளின் தலை சிம்சா மரத்தின் கனி போல நூற்றுக்கணக்காகப் பிளந்து போகட்டும்.' என்று யார் சொன்னாலும் அவர்களுக்கும் பாம்புகளால் எந்த ஆபத்தும் ஏற்படாது" என்றனர்.

சௌதி தொடர்ந்தார், "அந்தணர்களில் முதன்மையானவரே {சௌனகரே}, அப்படி முக்கியமான பாம்புகள் கூடி சொன்னபோது ஆஸ்தீகர் பெரிதும் மகிழ்ந்தார். அதன்பிறகு அந்த உயர் ஆன்ம முனிவர் {ஆஸ்தீகர்} அங்கிருந்து சென்றுவிடுவதில் தனது இதயத்தைச் செலுத்தினார். அப்படிப் பாம்பு வேள்வியில் இருந்து பாம்புகளைக் காத்த அந்த அந்தணர்களில் சிறந்தவர் {ஆஸ்தீகர்}, தனக்குரிய காலத்தில் மகன்களையும் பேரன்களையும் விட்டு மேலுலகம் சென்றார்.

ஆஸ்தீகர் வரலாற்றை எப்படி நடந்ததோ அப்படியே சொல்லிவிட்டேன். இந்த வரலாற்றைச் சொல்வதால் பாம்புகளின் மேல் இருக்கும் பயம் விலகும்.

சௌதி தொடர்ந்தார், "ஓ அந்தணர்களே, ஓ பிருகு பரம்பரையில் முதன்மையானவரே {சௌனகரே}, உமது முன்னோரான பிரம்மதி, இதுகுறித்து விசாரித்த ருருவிடம் சொன்னவாறே, நான் கேட்டவாறே, கல்விமானான ஆஸ்தீகர் குறித்த இந்த அருள்நிறைந்த வரலாற்றைத் தொடக்கமுதல் சொன்னேன். ஓ அந்தணரே {சௌனகரே}, ஓ எதிரிகளை ஒடுக்குபவரே {சௌனகரே}, {நீர் பாம்பு} துந்துபாவின் கதையைக் கேட்டவுடன் நீர் விரும்பிய அறம்வளர்க்கும் புனிதமான ஆஸ்தீகர் வரலாற்றைக் கேட்டீர். உமது ஆர்வம் நிறைவடையட்டும்" என்றார் {சௌதி}.


ஆங்கிலத்தில் | In English

ஞாயிறு, மார்ச் 17, 2013

தக்ஷகனைக் கைவிட்டான் இந்திரன்! | ஆதிபர்வம் - பகுதி 56

Indra cast off Takshaka! | Adi Parva - Section 56 | Mahabharata In Tamil

(ஆஸ்தீக பர்வம் - 44)

பதிவின் சுருக்கம் : ஆஸ்தீகரைப் பாராட்டி வரமளிக்க முன்வந்த ஜனமேஜயன்; இந்திரனின் பாதுகாப்பில் தக்ஷகன் இருப்பதாக ஜனமேஜயனுக்குச் சொல்லப்படுவது; அச்சத்தால் தக்ஷகனைக் கைவிட்ட இந்திரன்; வேள்வியை நிறுத்தும் வரத்தைக் கோரிய ஆஸ்தீகர்...

ஜனமேஜயன், "இவர் சிறுவனைப் போல இருந்தாலும், விவேகமுள்ள முதிர்ந்தவர் போலப் பேசுகிறார். இவர் சிறுவனில்லை. விவேகி. முதிர்ந்தவர். இவருக்கு நான் வரமளிக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். அந்தணர்களே, அதற்கான அனுமதியை எனக்கு அளியுங்கள்" என்றான்.

அதற்குச் சதயஸ்யர்கள், "அந்தணன் ஒருவன் சிறுவனாக இருந்தாலும், மன்னனால் மதிக்கப்பட வேண்டியவன். கற்றோர் எப்போதும் அப்படியே செய்வர். இந்தச் சிறுவனின் விருப்பங்கள் உன்னால் நிச்சயம் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். ஆனால், வேகத்துடன் தக்ஷகன் வந்து விழுவதற்கு முன்னால் அல்ல " என்றனர்.



சௌதி தொடர்ந்தார், "மன்னன் {ஜனமேஜயன்} அந்த அந்தணச் சிறுவனிடம் {ஆஸ்தீகனிடம்}, "ஒரு வரத்தைக் கேள்" என்றான். இதனால் அதிருப்தி அடைந்த ஹோத்ரி {சண்டபார்கவர்}, "தக்ஷகன் இன்னும் இந்த வேள்விக்குள் வரவில்லை" என்றார்.

"ஜனமேஜயன், "உங்கள் பலத்தில் சிறந்ததைச் செய்து, தக்ஷகனை விரைவாக வர வைத்து, இந்த வேள்வியை முடித்து வையுங்கள். அவன் {தஷகன்} எனது எதிரி" என்றான்.

"அதற்கு ரித்விக்குகள், "புராணங்களும் {சாத்திர அறிவும்}, இந்த நெருப்பும் {அக்னி பகவானும்} என்ன சொல்கிறதென்றால், ஓ ஏகாதிபதியே {ஜனமேஜயனே}, தக்ஷகன் பயத்தால் பீடிக்கப்பட்டு இந்திரனின் இருப்பிடத்தில் இருக்கிறான் (என்று தோன்றுகிறது)" என்றனர்.

சௌதி தொடர்ந்தார், "புராணங்களில் தெளிந்த அறிவுடைய சூத சாதியைச் சேர்ந்த லோஹிதாக்ஷன் [1] என்று அழைக்கப்பட்ட சிறப்பு மிகுந்தவர் முன்பே ஒன்றைச் சொல்லியிருக்கிறார்.

[1] சிவந்த கண்களைக் கொண்டவர் என்று பொருள்

மன்னனால் {ஜனமேஜயனால்} தற்போது கேட்கப்பட்டு, அந்த ஏகாதிபதிக்கு மீண்டும் சொன்னார் {லோஹிதாக்ஷர்}. "ஐயா {ஜனமேஜயரே}, அந்தணர்கள் கூறுவதையே புராணங்களை அறிந்த நானும் சொல்கிறேன், ஓ ஏகாதிபதியே {ஜனமேஜயரே}, இந்திரன் "என்னிடம் மறைவாக இருப்பாயாக. அக்னி உன்னை எரிக்கமாட்டான்" என்ற வரத்தை அவனுக்கு {தஷகனுக்கு} அளித்திருக்கிறான்" என்றார்.

சௌதி தொடர்ந்தார், "வேள்வியில் அமர்த்தப்பட்ட மன்னன் {ஜனமேஜயன்}, இதைக் கேட்டு மிகவும் கவலை கொண்டு, ஹோத்ரியை {சண்டபார்கவரைத்} தனது கடமையைச் செய்யத் தூண்டினான். அந்த ஹோத்ரி, மந்திரங்களை உச்சரித்து, தெளிந்த நெய்யை நெருப்பில் விடும்போது இந்திரன் தோன்றினான்.

அந்தச் சிறப்பு மிகுந்தவன், தேவர்கள் சுற்றிலும் நின்று போற்ற, மேகக் கூட்டங்களும், தேவலோக பாடகர்களும், தேவலோக நடன மாதர்களின் கூட்டங்களும் பினதொடர தன் தேரில் தெரிந்தான்

தக்ஷகன் பயத்தினால் கலக்கமடைந்து இந்திரனின் மேலாடையினுள் ஒளிந்து கொண்டு கண்ணுக்குப் புலப்படாமல் இருந்தான். மன்னன் {ஜனமேஜயன்} மிகுந்த கோபம் கொண்டு, தக்ஷகனை அழிக்கும் நோக்கத்தில் மந்திரங்கள் அறிந்த அந்தணர்களிடம், "அந்தப் பாம்பு தக்ஷகன், இந்திரனின் இருப்பிடத்தில் இருந்தால், அவனை {தஷகனை} இந்திரனோடே வந்து இந்த நெருப்பில் விழச்செய்யுங்கள்" என்றான் {ஜனமேஜயன்}.

சௌதி தொடர்ந்தார், "இப்படித் தக்ஷகனைக் குறித்து ஜனமேஜயனால் தூண்டப்பட்ட ஹோத்ரி அங்கிருந்த அவனது {தஷகனின்} பெயரைச் சொல்லி நெய்யை ஊற்றினார். அப்படி ஊற்றப்படும்போது, கலவரமடைந்த தக்ஷகன், புரந்தரனுடன் {இந்திரனுடன்} உடனே வானத்தில் தெரிந்தான். புரந்தரன் {இந்திரன்}, அந்த வேள்வியைப் பார்த்து எச்சரிக்கையடைந்து விரைவாகத் தக்ஷகனைக் கைவிட்டுத் தனது இருப்பிடம் திரும்பினான். இந்திரன் அப்படிச் சென்றதும், அந்தப் பாம்பு இளவரசன் தக்ஷகன் பயத்தால் உணர்விழந்து மந்திரங்களின் வலிமையால் வேள்வித் தீச்சுடரின் அருகே வந்துவிட்டான்.

அப்போது ரித்விக்குகள், "ஓ மன்னர் மன்னா {ஜனமேஜயா}, உனது வேள்வி சிறப்பாக நடக்கிறது. ஓ தலைவா, இனி நீ இந்த அந்தணர்களில் முதல்வனுக்கு வரத்தை அருளலாம்" என்றனர்.

"ஜனமேஜயன், "அளவற்ற அழகுடன் குழந்தையைப் போல் இருப்பவரே, உமக்குத் தக்க வரமளிக்க விரும்புகிறேன். அதனால், உமது இதயத்தில் நீர் விரும்புவதைக் கேளும். கொடுக்க முடியாததையும் உமக்குக் கொடுக்கிறேன் என்று நான் உறுதியளிக்கிறேன்" என்றான்.

ரித்விக்குகள், "ஓ ஏகாதிபதியே {ஜனமேஜயனே}, தக்ஷகன் விரைவாக உனது கட்டுப்பாட்டுக்கள் வருவதைப் பார். அவனது {தஷகனது} கொடூரமான கதறலும், சத்தமான உருமலும் கேட்கிறது பார். நிச்சயமாக வஜ்ரத்தைத் தாங்குபவன் {இந்திரன்} அந்தப் பாம்பைக் கைவிட்டுவிட்டான். உனது மந்திரங்களால் அவனது உடல் செயலிழந்துள்ளது, அவன் {தஷகன்} மேலுலகில் இருந்து விழுந்து கொண்டிருக்கிறான். இப்போது, வானத்தில் உருண்டு, சுய உணர்வை இழந்து, சத்தமாக மூச்சுவிட்டுக் கொண்டு அந்தப் பாம்புகளின் இளவரசன் {தஷகன்} வந்து கொண்டிருக்கிறான்" என்றனர்.

"சௌதி தொடர்ந்தார், "அப்படி அந்தப் பாம்புகளின் இளவரசன் தக்ஷகன் அந்த வேள்வித்தீயில் விழுவதற்குச் சிறிது நேரத்திற்கு முன் ஆஸ்தீகர், "ஓ ஜனமேஜயா, நீ எனக்கு ஒரு வரம் அருள்வதாக இருந்தால், இந்த உனது வேள்வி இத்தோடு முடிவுக்கு வரட்டும். மேலும் பாம்புகள் இந்தத் தீயில் விழ வேண்டாம்" என்றார் {ஆஸ்தீகர்}.

"ஓ அந்தணரே {சௌனகரே}, அந்தப் பரீக்ஷித்தின் மைந்தன் {ஜனமேஜயன்}, ஆஸ்தீகரால் இப்படிக் கேட்கப்பட்டதால் மிகவும் வருந்தி அவரிடம் {ஆஸ்தீகரிடம்}, "ஓ சிறந்தவரே, தங்கம், வெள்ளி, பசுக்கள் என்று நீர் எதை விரும்பினாலும் நான் தருகிறேன். ஆனால் எனது வேள்வி நிற்காதிருக்கட்டும்" என்றான் {ஜனமேஜயன்}.

ஆஸ்தீகர், "நான் தங்கம், வெள்ளி, பசுக்கள் என்று எதையும் உன்னிடம் கேட்கவில்லை. ஓ ஏகாதிபதியே {ஜனமேஜயனே}, உனது இந்த வேள்வி இத்தோடு நிற்கட்டும். எனது தாய்வழி {பெண் பாம்பு ஜரத்காருவின்} உறவினர்கள் {பாம்புகள்} இதனால் விடுதலை அடையட்டும்" என்றார்.

சௌதி தொடர்ந்தார், "அந்தப் பரீக்ஷித்தின் மைந்தன் ஆஸ்தீகரால் இப்படிக் கேட்கப்பட்டு, மீண்டும் மீண்டும் அந்தப் பேச்சாளர்களில் முதன்மையானவரிடம் {ஆஸ்தீகரிடம்}, "அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, வேறு ஏதாவது வரத்தைக் கேளும். நீர் அருளப்பட்டு இருப்பீர்!" என்றான். ஆனால், ஓ பிருகு குலத்தோரே {சௌனகரே}, அவர் {ஆஸ்தீகர்} வேறு எந்த வரத்தையும் வேண்டவில்லை. அதன்பிறகு வேதமறிந்த சத்யஸ்யர்களும் அனைவரும் ஒருமித்த குரலில் மன்னனிடம் {ஜனமேஜயனிடம்}, "இந்த அந்தணன் தனது வரத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளட்டும்" என்றனர்" {என்றார் சௌதி}.


ஆங்கிலத்தில் | In English

ஆஸ்தீகர் புகழ்ச்சி! | ஆதிபர்வம் - பகுதி 55

Adoration of Astika! | Adi Parva - Section 55 | Mahabharata In Tamil

(ஆஸ்தீக பர்வம் - 43)

பதிவின் சுருக்கம் : ஜனமேஜயனையும், மற்றவர்களையும் புகழ்ந்த ஆஸ்தீகர்; அனைவரும் ஆஸ்தீகரிடத்தில் மனநிறைவு அடைந்தனர்…

ஆஸ்தீகர் சொன்னார், "பழங்காலத்தில் பிரயாகையில் சோமனும் வருணனும், பிரஜாபதியும் வேள்விகளைச் செய்தனர். ஆனால் உனது வேள்வி, அவற்றில் எதிலும் குறைந்ததில்லை. ஓ பாரதக் குலத்தில் முதன்மையானவனே, ஓ பரீக்ஷித்தின் மைந்தனே {ஜனமேஜயனே}, நம் அன்பிற்குரியவர்கள் [1] அனைவரும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு இருக்கட்டும்! சக்ரன் (இந்திரன்) நூறு வேள்விகளை நடத்தினான். ஆனால் உனது இந்த வேள்வி, சக்ரனின் பத்தாயிரம் வேள்விகளுக்குச் சமமானதாகும். ஓ பாரதக் குலத்தில் முதன்மையானவனே, ஓ பரீக்ஷித்தின் மைந்தனே {ஜனமேஜயனே}, நம் அன்பிற்குரியவர்கள் அனைவரும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு இருக்கட்டும்! யமன், ஹரிமேதன், ரந்திதேவ மன்னன் ஆகியோரது வேள்வியைப் போலவே உனது வேள்வியும் இருக்கிறது.


[1] இதற்கு மன்னன், ரித்விக்குகள் முதலியவர்களுக்கு என்றும், நாகர்களுக்கு என்றும் இரண்டு பொருள் தோன்றும் என்று சொல்லப்படுகிறது.

ஓ பாரதக் குலத்தில் முதன்மையானவனே, ஓ பரீக்ஷித்தின் மைந்தனே, நம் அன்பிற்குரியவர்கள் அனைவரும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு இருக்கட்டும்! மயன், மன்னன் சசபிந்து, மன்னன் வைஸ்ரவணன் {குபேரன்} ஆகியோரது வேள்வியைப் போலவே உனது இந்த வேள்வியும் இருக்கிறது. நிருகன், அஜமீடன், தசரத மைந்தன் {ஸ்ரீராமன்} ஆகியோரது வேள்வியைப் போலவே உனது வேள்வியும் இருக்கிறது.

ஓ பாரதக் குலத்தில் முதன்மையானவனே, ஓ பரீக்ஷித்தின் மைந்தனே, நம் அன்பிற்குரியவர்கள் அனைவரும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு இருக்கட்டும்! அஜமீட குலத்தைச் சேர்ந்த தேவ மைந்தன், மன்னன் யுதிஷ்டிரன் நடத்தியதும், தேவலோகத்திலும் அறியப்படுவதுமான வேள்வியைப் போலவே உனது இந்த வேள்வியும் இருக்கிறது.

ஓ பாரதக் குலத்தில் முதன்மையானவனே, ஓ பரீக்ஷித்தின் மைந்தனே, நம் அன்பிற்குரியவர்கள் அனைவரும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு இருக்கட்டும்! தானே தலைமைப் புரோகிதராக இருந்து சத்தியவதியின் மைந்தனான கிருஷ்ணன் {கிருஷ்ண துவைபாயனர்=வியாசர்} நடத்திய வேள்வியைப் போலவே உனது வேள்வியும் இருக்கிறது.

ஓ பாரதக் குலத்தில் முதன்மையானவனே, ஓ பரீக்ஷித்தின் மைந்தனே, நம் அன்பிற்குரியவர்கள் அனைவரும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு இருக்கட்டும்! இங்கே இந்த வேள்வியில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருப்போர் அனைவரும் (ரித்விக்குகளும், சதஸ்யர்களும்) விருத்திரனைக் கொன்றவனைப் {இந்திரனைப்} போலவும், பிரகாசத்தில் சூரியனுக்கு இணையாகவும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அறிந்து கொள்ள இனி வேறு எதுவும் இல்லை. அவர்களுக்கு வழங்கப்படும் பரிசுகள் யாவும் அழிவற்ற தகுதியைப் பெறுகின்றன. உனது ரித்விக்கு, துவைபாயனருக்கு {கிருஷ்ண துவைபாயனருக்கு = வியாசருக்கு} இணையான வேறு எந்த ரித்விக்கும் இந்த உலகத்தில் இல்லை என்பது எனது தீர்மானம். அவரது சீடர்கள் ரித்விக்குகளாகி, தங்கள் கடமைகளுக்குத் தகுந்தவர்களாக, உலகம் முழுவதும் பயணிக்கின்றனர்.

விபாவசு என்றும், சித்ரபானு என்றும் அழைக்கப்படுபவனும், தங்கத்தைத் தன் உயிர்வித்தாகக் கொண்டவனும், கரும்புகையால் அடையாளம் காட்டப்படும் பாதையைக் கொண்டவனும், வலப்புறமாக எரியும் சுடர்களைக் கொண்டவனுமான உயரான்மா (அக்னி), உனது இந்தத் தெளிந்த நெய்யை தேவர்களுக்கு எடுத்துச் செல்லுகிறான். இந்த மனிதர்களின் உலகத்தில், உன்னைப் போல் குடிகளைக் காக்கும் மன்னன் இன்னொருவன் இல்லை. உனது விரதங்களால் நான் எப்போதும் பெருமை கொள்கிறேன். உண்மையில் நீயே வருணனும், நீதிதேவன் யமனும் ஆவாய்.

வஜ்ரத்தைக் கைகளில் தாங்கியிருக்கும் சக்ரனைப் {இந்திரனைப்} போல இந்த உலகத்திலுள்ள அனைத்து உயிர்களையும் நீயே காக்கின்றாய். நீ கட்வாங்கன், நாபாகன், திலீபன் போன்றவன். வீரத்தில் நீ யயாதியைப் போலவும், மாந்தாதா போலவும் இருக்கிறாய். சூரியனைப் போன்ற பிரகாசமும், அற்புதமான சபதங்களும் ஏற்றிருக்கும் ஓ ஏகாதிபதியே நீ பீஷ்மரை போல் இருக்கின்றாய். வால்மிகியைப் போல உனது சக்தியை மறைத்து வைத்திருக்கிறாய். வசிஷ்டரைப் போல உனது கோபத்தை அடக்கி வைத்திருக்கிறாய். இந்திரனின் தலைமையைப் போல உனது தலைமையும் இருக்கிறது.

உனது காந்தி நாராயணனைப் போல இருக்கிறது. நீதி வழங்குவதில் யமனைப் போல இருகின்றாய். அனைத்து அறங்களும் கொண்ட கிருஷ்ணனைப் போல இருக்கிறாய். நீயே வசுக்களின் நற்பேறுகள் நிறைந்த வீடு. எல்லா வேள்விகளுக்கும் அடைக்கலம் கொடுப்பவன் நீயே. தாம்வோபவனின் பலத்திற்கு ஈடாக உனது பலம் இருக்கிறது. ராமனைப் (ஜமதக்னி மைந்தன் பரசுராமன்) போல, சாத்திரங்களிலும், ஆயுதப்பயிற்சியிலும் சிறந்திருக்கிறாய். அவுர்வா மற்றும் திரித்தனின் சக்திக்கு ஈடாக இருக்கிறது உனது சக்தி. உனது பார்வையால் பகீரதனைப் போல அச்சமூட்டுகிறாய்" {என்றார் ஆஸ்தீகர்}.

"சௌதி சொன்னார், "ஆஸ்தீகன் இப்படி அவர்கள் அனைவரையும், மன்னனையும் {ஜனமேஜயனையும்}, சத்யஸ்யர்களையும், ரித்விக்குகளையும், வேள்வி நெருப்பையும் வாழ்த்தி மனநிறைவடையச் செய்தார். மன்னன் ஜனமேஜயன், சுற்றியிருக்கும் சூழ்நிலையின் மாறுதல்களைக் {வேள்வி செய்வோரின் குறிப்புகளை} கவனித்துப் பேசினான்” {என்றார் சௌதி}.


ஆங்கிலத்தில் | In English

ஆஸ்தீகர் உறுதி! | ஆதிபர்வம் - பகுதி 54

Promise of Astika! | Adi Parva - Section 54 | Mahabharata In Tamil

(ஆஸ்தீக பர்வம் - 42)

பதிவின் சுருக்கம் : ஆஸ்திகருக்கு ஜரத்காரு பழைய வரலாறுகளைத் தெரிவித்தாள்; ஆஸ்தீகர் பாம்புகளை விடுவிக்க உதவுவதாக வாக்களிப்பது; வேள்வி அரங்கில் நுழைந்த ஆஸ்தீகர்...

சௌதி சொன்னார், "அதன்பிறகு, அந்தப் நாகமங்கை ஜரத்காரு, தனது மகனை {ஆஸ்தீகனை} அழைத்து, பாம்புகளின் மன்னன் வாசுகி சொன்ன படி பேசினாள், "ஓ மகனே {ஆஸ்தீகனே}, எதற்காக நான் எனது தமையனால் {வாசுகியால்} உனது தந்தைக்கு {ஜரத்காருவுக்கு} அளிக்கப்பட்டேனோ அந்தக் குறிக்கோளை அடைய இப்போது நேரம் வந்து விட்டது. ஆகையால் எது செய்யப்பட வேண்டுமோ அதைச் செய்" என்றாள் {பெண் பாம்பு ஜரத்காரு}.

ஆஸ்தீகர், "ஓ தாயே {ஜரத்காருவே}, மாமா {பாம்பு மன்னன் வாசுகி} ஏன் உன்னை எனது தந்தைக்கு {முனிவர் ஜரத்காருவுக்கு} மணமுடித்துக் கொடுத்தார்? உண்மை முழுமையும் சொல்வாயானால், அதைக் கேட்டதும் நான் தகுந்ததைச் செய்ய ஏதுவாக இருக்கும்" என்றார்.



தனது உறவினர்களின் நன்மையில் விருப்பம் கொண்டவளும், துயரத்தால் கலங்காதவளுமான, அந்தப் பாம்புகள் மன்னனின் {வாசுகியின்} தங்கை ஜரத்காரு, "ஓ மகனே {ஆஸ்தீகனே}, பாம்புகள் அனைவருக்கும் தாய் கத்ரு என்று அறியப்படுகிறாள். கோபத்தால் தனது மைந்தர்களை {பாம்புகளை} அவள் {கத்ரு} ஏன் சபித்தாள் என்பதை அறிந்து கொள்.

அவள் {கத்ரு} [1] பாம்புகளிடம், "வினதையைப் பந்தயத்தின் படி வீழ்த்தி எனது அடிமையாக்கிக் கொள்ள, அந்தக் குதிரைகளின் இளவரசன் உச்சைஸ்ரவஸின் பொய்யான தோற்றமுண்டாக்க நீங்கள் {பாம்புகள்} மறுத்ததால், வாயுவைச் சாரதியாகக் கொண்டவன் {அக்னியானவன்}, ஜனமேஜயன் வேள்வியில் உங்களை எரிக்கட்டும். அங்கே அழிந்து மீட்கப்படாத ஆவிகளின் உலகத்தை {யமலோகத்தை} நீங்கள் {பாம்புகளாகிய நீங்கள்} அடைவீர்கள்" என்றாள்.

[1] கத்ரு பாம்புகளைச் சபித்த விவரங்களுக்கு, கீழ்கண்ட பகுதிகளைப் பார்க்கவும் -

அன்னையைச் சபித்த அருணன் | ஆதிபர்வம் - பகுதி 16

தாய் கத்ருவிடம் பாம்புகள் பெற்ற சாபம் | ஆதிபர்வம் - பகுதி 20

இதைக் கேட்ட அனைத்து உலகங்களின் பெருந்தகப்பன் {பிரம்மன்} அவளிடம் {கத்ருவிடம்}, "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி அவளது சாபத்தை அங்கீகரித்தான். வாசுகி {பாம்புகளின் மன்னன்}, அந்தச் சாபத்தையும், பெருந்தகப்பனின் {பிரம்மனின்} வார்த்தைகளையும் கேட்டு, அமுதம் கடையப்பட்ட சந்தர்ப்பத்தில் தேவர்களின் பாதுகாப்பை நாடினான். ஓ குழந்தாய் {ஆஸ்தீகனே}, தேவர்கள் சிறந்த அமுதத்தை அடைந்து, தங்கள் காரியம் நிறைவேறியதும், வாசுகியை முன்னிட்டுக் கொண்டு பெருந்தகப்பனைச் {பிரம்மனைச்} சந்தித்தனர். அந்தச் சாபத்தை விலக்க மன்னனான வாசுகியுடன் அனைத்துத் தேவர்களும், தாமரையில் பிறந்தவனிடம் {பிரம்மனிடம்} மன்றாடினர்.

தேவர்கள், "ஓ தலைவனே {பிரம்மனே}, பாம்புகள் மன்னன் வாசுகி, தனது உறவினர்களை நினைத்து வருந்துகிறான். அவனது தாயின் {கத்ருவின்} சாபத்தை எப்படி விலக்க முடியும்?" என்றனர்.

பிரம்மன், "ஜரத்காரு {முனிவர்}, ஜரத்காரு என்ற மங்கையை மனைவியாக வரிப்பான். அவளுக்குப் பிறக்கும் அந்தணன் {ஆஸ்தீகன்}, அந்தப் பாம்புகளை விடுவிப்பான்" என்று கூறினான்.

ஓ தேவர்களைப் போன்றவனே {ஆஸ்தீகனே}, அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட பாம்புகளில் சிறந்த வாசுகி, வேள்வி நடப்பதற்குச் சிறிது காலம் முன்னர், என்னை உனது உயர் ஆன்மத் தந்தைக்கு {முனிவர் ஜரத்காருவிற்கு} மணமுடித்துக் கொடுத்தார். அந்தத் திருமணத்தால் நீ எனக்குப் பிறந்தாய். இப்போது அந்த நேரம் வந்துவிட்டது. எங்களை இந்த ஆபத்தில் இருந்து நீ காக்க வேண்டும்.

என்னை உனது விவேகமுள்ள தந்தைக்கு {முனிவர் ஜரத்காருவிற்கு} அளித்த காரணம் நிறைவேறாது போகாமலிருப்பதற்காக எனது தமையனையும் {வாசுகியையும்} என்னையும் {பெண் பாம்பு ஜரத்காருவையும்} அந்த நெருப்பிலிருந்து காப்பாற்ற வேண்டும். நீ என்ன நினைக்கிறாய் மகனே?" என்றாள் {பெண் பாம்பு ஜரத்காரு}.

சௌதி தொடர்ந்தார், "இப்படிச் சொல்லப்பட்ட ஆஸ்தீகர் தனது தாயிடம் {ஜரத்காருவிடம்}, "ஆம், நான் நிறைவேற்றுவேன்" என்று சொல்லிவிட்டு, கலக்கமடைந்திருந்த வாசுகியிடம் அவனுக்கு உயிர் கொடுப்பது போல, "ஓ வாசுகி, பாம்புகளில் சிறந்தவரே, உயர்ந்தவரே, அந்தச் சாபத்திலிருந்து உம்மை விடுவிப்பேன், என்று உமக்கு உண்மையாகச் சொல்வேன். கவலை கொள்ளாதீர். ஓ பாம்பே! {வாசுகியே!} இனிமேல் எந்தப் பயமும் உமக்கு இல்லை. நன்மையைச் செய்ய நான் கடுமையாக முயற்சிப்பேன். கேலிக்காக நான் கூறிய வார்த்தைகள் கூடப் பொய்த்தது என்று இதுவரை யாரும் சொன்னதில்லை.

இதைப் போன்ற முக்கியமான நேரத்தில் நான் கூறுவதற்கு வேறொன்றுமில்லை. , ஓ மாமனே {வாசுகியே}, இன்று அங்கு நான் சென்று, வேள்வியில் அமர்ந்திருக்கும் அந்த ஏகாதிபதிக்கு {ஜனமேஜயனுக்கு} எனது வார்த்தைகளில் அருள் கலந்து அவனை {ஜனமேஜயனைத்} மனநிறைவுப்படுத்தி, ஓ அருமையானவரே {வாசுகியே}, அந்த வேள்வியை நிறுத்துகிறேன். ஓ உயர்ந்த மனம் கொண்டவரே {வாசுகியே}, ஓ பாம்புகளின் மன்னரே {வாசுகியே}, நான் சொல்லும் அனைத்தையும் நம்புங்கள். எனது தீர்மானம் நிறைவடையாமல் இருக்காது என்பதை நம்புங்கள்" என்றார் {ஆஸ்தீகன்}.

வாசுகி, "ஓ ஆஸ்தீகா, எனக்கு மயக்கம் வருகிறது. எனது இதயம் உடைகிறது. நான் தாயின் சாபத்தால் பீடிக்கப்பட்டிருப்பதால், பூமிகளின் புள்ளிகளை என்னால் காண முடியவில்லை" என்றான்.

ஆஸ்தீகர், "பாம்புகளில் சிறந்தவரே {வாசுகியே}, நீர் இனி வருந்தவேண்டியதில்லை. அந்த நெருப்பின் மீதான உமது பயத்தை நான் போக்குகிறேன். யுகத்தின் முடிவைப் போல் எரியும் நெருப்பைப் போன்ற இந்தத் தண்டனையைப் போக்குகிறேன். உமது பயத்தை வளர்க்காதீர்" என்றார்.

சௌதி தொடர்ந்தார், " பிறகு அந்தணர்களில் சிறந்தவரான ஆஸ்தீகர், வாசுகியின் இதயத்தில் இருக்கும் பயத்தைப் போக்கி, அதைத் தான் எடுத்துக்கொண்டு, பாம்புகளின் மன்னனின் {வாசுகியின்} நன்மைக்காக, எல்லாச் சிறப்புகளுடனும் கூடிய ஜனமேஜயனின் வேள்விக்கு விரைந்தார். அங்குச் சென்ற ஆஸ்தீகர் அருமையான வேள்வி சாலையையும், அங்குச் சூரியனையும், அக்னியையும் ஒத்த ஒளிபொருந்திய எண்ணற்ற சதஸ்யர்களையும் கண்டார். ஆனால் வாயில் காப்போரால் அவர் {ஆஸ்தீகர்} உள்ளே அனுமதிக்கப்படவில்லை. அந்தப் பெரும் துறவி {ஆஸ்தீகர்} அவர்கள் ஏற்கும் படி அவர்களை வாழ்த்தி வேள்வி நடக்கும் இடத்திற்குள் நுழைந்தார். அந்தணர்களில் சிறந்தவரும், அறம் மிக்கோரில் முதன்மையானவருமான அந்த ஆஸ்திகர், அந்த அருமையான யாகசாலைக்கு உள்ளே நுழைந்ததும், எண்ணற்ற சாதனைகள் புரிந்த மன்னனையும் {ஜனமேஜயனையும்}, ரித்விக்குகளையும், சதஸ்யர்களையும், புனிதமான அக்னியையும் போற்றி வாழ்த்தினார் {ஆஸ்தீகர்}.


ஆங்கிலத்தில் | In English

புதன், மார்ச் 13, 2013

ஆஸ்தீகர் பிறப்பு! | ஆதிபர்வம் - பகுதி 48

The Birth of Astika! | Adi Parva - Section 48 | Mahabharata In Tamil

(ஆஸ்தீக பர்வம் - 36)

பதிவின் சுருக்கம் : வாசுகியும் அவன் தங்கை ஜரத்காருவும் பேசியது; வாசுகி மகிழ்ச்சி; ஆஸ்தீகர் பிறந்தார் ...

சௌதி சொன்னார், "ஓ தவத்தைச் செல்வமாகக் கொண்டவரே {சௌனகரே}, தனது தலைவன் தன்னைவிட்டுப் பிரிந்தவுடன், ஜரத்காரு தனது தமையனிடம் {வாசுகியிடம்} சென்றாள். அவனிடம் {வாசுகியிடம்} நடந்த அனைத்தையும் சொன்னாள். அந்தப் பாம்புகளின் இளவரசன் {வாசுகி}, பேரழிவு {போன்ற} செய்தியைக் கேட்டு, பரிதாபகரமாக இருந்த தனது சகோதரியிடம் {ஜரத்காருவிடம்}, அதைவிடப் பரிதாபமான நிலையில் இருந்து பேசினான்.

அவன் {வாசுகி}, "ஓ இனிமையானவளே, உன்னை அளித்த காரணத்தை நீயே அறிவாய். பாம்புகளின் நனமைக்காக உங்கள் சேர்க்கையினால் மகன் பிறந்தால், அந்தச் சக்தி மிக்கவன், பாம்பு வேள்வியில் இருந்து நம் எல்லோரையும் காப்பான். பழங்காலத்தில் தேவர்களின் முன்னிலையில் பெருந்தகப்பனே {பிரம்மனே} இதைச் சொல்லியிருக்கிறான். ஓ அதிர்ஷ்டசாலியே {ஜரத்காருவே}, அந்த முனிவனுடனான {ஜரத்காருவுடனான} சேர்கையால் நீ கருவுற்றனையா? அந்த ஞானமுள்ளவருக்கு {முனிவர் ஜரத்காருவுக்கு} உன்னை அளித்தது கனியற்றதாக இருக்கக்கூடாது என்பதே என் இதயத்தின் விருப்பம்.

உண்மையில், இதை நான் உன்னிடம் கேட்பது சரியாகாது. இருப்பினும், விஷயத்தின் முக்கியத்தைக் கருதியே நான் உன்னைக் கேட்கிறேன். எப்போதும் கடுமையான தவங்களில் ஈடுபடுபவரான உன் தலைவனின் {முனிவர் ஜரத்காருவின்} பிடிவாதத்தை அறிந்த நான், அவர் சபித்து விடக்கூடும் என்பதால் {அவர் திரும்பி வர வேண்டி} அவன் பின் செல்லமாட்டேன். ஓ இனிமையானவளே, உனது தலைவன் {ஜரத்காரு} என்னவெல்லாம் செய்தான் என்று விவரமாகக்கூறு. எனது இதயத்தில் நெடுங்காலமாகச் செருகப்பட்டிருப்பதும், பயங்கரமாகக் கலங்கடிப்பதுமான கணையை அகற்றி விடு" என்றான் {வாசுகி தனது தங்கை ஜரத்காருவிடம்}.

பாம்புகளின் மன்னனான வாசுகியால் இப்படிக் கூறப்பட்ட ஜரத்காரு, விரிவாகப் பேசி அவனைச் சமாதானப்படுத்தினாள். "தவவலிமைக் கொண்டவரான அந்த உயரான்ம முனிவரிடம் {முனிவர் ஜரத்காருவிடம்} பிள்ளையைப் பற்றி நான் கேட்டதற்கு, "இருக்கிறது" என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். அவர் {முனிவர் ஜரத்காரு}, கேலிக்காகக் கூட உண்மையற்றதைப் பேசி நான் கேட்ட நினைவில்லை.

ஓ மன்னா {வாசுகி}, இதைப் போன்ற முக்கிய நேரத்தில் அவர் ஏன் பொய்ம்மை பேச வேண்டும்? அவர் {முனிவர் ஜரத்காரு}, "பாம்பினத்தின் மகளே {வாசுகியின் தங்கை ஜரத்காருவே}, நமது தாம்பத்தியத்தின் நோக்கமான பலனை எண்ணி நீ வருந்தாதே. ஒளிரும் கதிரவனைப் போன்ற பிரகாசத்துடன் உனக்கொரு மகன் பிறப்பான்" என்றார். ஓ சகோதரா {வாசுகி}, இதைச் சொல்லிவிட்டு, தவத்தைச் செல்வமாகக் கொண்ட எனது கணவர் {முனிவர் ஜரத்காரு} சென்றுவிட்டார். ஆகையால், உனது மனத்தில் உள்ள ஆழ்ந்த வருத்தமானது மறையட்டும்" {என்றாள் பாம்பு ஜரத்காரு}

சௌதி தொடர்ந்தார், "இதைக் கேட்ட பாம்புகளின் மன்னன் வாசுகி தனது சகோதரியின் {பாம்பு ஜரத்காருவின்} வார்த்தைகளை ஏற்று, பெருமகிழ்வுடன், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்றான். அந்தப் பாம்புகளின் தலைவன் {வாசுகி}, தன் தங்கையை வாழ்த்தியும், பொருத்தமாகப் புகழ்ந்தும், செல்வத்தை அளித்தும் நன்கு கவனித்துக் கொண்டான். பிறகு, ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவரே {சௌனகரே}, மிகுந்த காந்தியைக் கொண்ட அந்தக் கரு, வானத்தில் இருக்கும் வளர்பிறை மதியைப் போல வளர ஆரம்பித்தது.

அந்தப் பாம்புகளின் சகோதரி {ஜரத்காரு}, குறித்த நேரத்தில், தேவலோகக் குழந்தையை ஒத்த காந்தியுடன் ஒரு மகனை ஈன்றெடுத்தாள். அவன் {பின்னாளில்} தன் முன்னோர்களையும் தாய்வழி உறவினர்களையும் அச்சத்திலிருந்து விடுவிப்பவன் ஆனான். அந்தக் குழந்தை, பாம்பு மன்னனுடைய {வாசுகியுடைய} வீட்டிலேயே வளர்ந்தான். வேதங்களையும், அதன் கிளைகளையும், பிருகுவின் மைந்தனான முனிவன் சியவனனுடன் சேர்ந்து படித்தான். சிறுவனாக இருந்தபோதிலும் அவனது நோன்புகள் கடுமையானதாக இருந்தன. அறிவுக்கூர்மையைக் கொடையாகவும், அறம்சார்ந்த எல்லாக் குணங்களுடனும், ஞானத்துடனும், உலக விருப்பங்கள் அற்று, ஞானியைப் போல இருந்தான். அவன் கருவில் இருந்தபோது ‘இருக்கிறது’ என்று சொல்லி அவன் தந்தை காட்டிற்குச் சென்றதால் அவன் ஆஸ்திகன் [1] என்ற பெயரில் அழைக்கப்பட்டான். அவன் சிறுவனாக இருந்தபோதிலும் புத்திக்கூர்மையோடு தீவிரமானவனாக இருந்தான்.


[1] ‘அஸ்தி’ என்றால் இருக்கிறது என்று பொருள். அவன் தந்தை “அஸ்தி” என்று கூறிசென்றதால் ஆஸ்திகன் என்றழைக்கப்பட்டான்.

பாம்புகளின் அரண்மனையில் பெரும் அக்கறையுடன் அவன் {ஆஸ்தீகன்} வளர்க்கப்பட்டான். திரிசூலம் தரித்தவனும், தேவர்களின் தலைவனும், சிறப்பு வாய்ந்தவனுமான மகாதேவனைப் போலப் பொன்வண்ணமாக அவன் {ஆஸ்தீகன்} இருந்தான். நாளுக்கு நாள் அவன் வளர்ந்து, பாம்புகளை மகிழ்வூட்டினான்" {என்றார் சௌதி}.


ஆங்கிலத்தில் | In English

செவ்வாய், பிப்ரவரி 05, 2013

பெண் பாம்பை மணந்த ஜரத்காரு! | ஆதிபர்வம் - பகுதி 15

Jaratkaru married she serpent! | Adi Parva - Section 15 | Mahabharata In Tamil

(ஆஸ்தீக பர்வம் - 3)

பதிவின் சுருக்கம் : பாம்புகளின் தாய் கத்ரு அளித்த சாபத்தில் இருந்து விடுபடவே வாசுகி தனது தங்கையை ஜரத்காருவுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தான் எனச் சௌதி சொல்லும் பீடிகை; ஆஸ்திகரின் வரலாறு சுருக்கமாக...

பாம்பு வேள்வி
சௌதி சொன்னார், "பிரம்மத்தை அறிந்த மனிதர்களில் முதன்மையானவர்களே, முன்பொரு சமயம் பாம்புகளின் தாய், "காற்றைத் தேரோட்டியாகக் கொண்டவன் (அக்னி), ஜனமேஜயன் வேள்வியில் உங்களைச் சுட்டெரிப்பான்" என அந்தப் பாம்புகளைச் சபித்தாள். அந்தச் சாபத்தை சமன்செய்யவே {சாபத்தின் கொடுமையை சமாளிக்கவே} அந்தப் பாம்புகளின் தலைவன் {வாசுகி}, உயர்ந்த நோன்புகளை நோற்ற அந்த உயரான்ம முனிவருக்குத் {ஜரத்காருக்குத்} தனது தங்கையைக் {ஜரத்காருவைக்} கொடுத்தான். அந்த முனிவரும் {ஜரத்காருவும்} (சாத்திரங்களில்) சொல்லப்பட்டிருக்கும் முறையான சடங்குகளுடன் அவளை மணமுடித்தார்.

அவர்களுக்கு மகனாக உயரான்ம ஆஸ்தீகர் பிறந்தார். வேதங்களிலும் அதன் கிளைகளிலும் ஆழ்ந்த ஞானம் கொண்டிருந்த அந்த புகழ்பெற்ற முனிவர் {ஆஸ்தீகர்} அனைத்திலும் சமமான கண்ணோட்டம் கொண்டவர், தனது பெற்றோர் இருவரின் பயத்தையும் போக்கினார்.


"வெகு காலத்திற்குப் பிறகு, பாண்டவ வழியில் வந்த ஒரு மன்னன் {ஜனமேஜயன்} ஒரு பெரிய வேள்வியை நடத்தினான். அந்த {நாக} வேள்வி பாம்புகளின் அழிவிற்காக நடத்தப்பட்ட போது ஆஸ்தீகர், தனது சகோதரர்களும், தாய்வழி மாமன்களுமான அந்தப் பாம்புகளையும் மற்ற பாம்புகளையும் (நெருப்பு மரணத்திலிருந்து) காப்பாற்றினார். தான் பிள்ளைப் பேறு பெற்றதால் அவரது மூதாதையர்களையும் விடுவித்தார். ஓ அந்தணரே {சௌனகரே}, தனது கடுமையான விரதங்களாலும், தவத்தாலும், ஆழ்ந்த வேத கல்வியினாலும், தனது கடன்கள் அனைத்திலுமிருந்து விடுபட்டார். வேள்விகளால் தேவர்களை மனநிறைவு கொள்ளச் செய்து, பிரம்மச்சரியத்தால் முனிவர்களை மனநிறைவு கொள்ளச் செய்து, பிள்ளைப்பேறு பெற்றதால் தனது மூதாதையர்களையும் {யாயாவரர்களையும்} மனநிறைவு கொள்ளச் செய்தார்.

இப்படியாக கடுமையான நோன்புகளை நோற்றவரான ஜரத்காரு,  தனது மூதாதையர்களின் {யாயாவரர்களின்} தளையை விடுவித்து அவர்களுக்கு தான் பட்டிருந்த பெருங்கடனைத் தீர்த்தார். இப்படி சிறந்த அறத்தைப் புரிந்த ஜரத்காரு, தனது மைந்தன் ஆஸ்தீகரை {சந்ததிக்காக} விட்டு பல வருடங்கள் கழித்து மேலுலகம் சென்றார். இதுவே ஆஸ்திகரின் கதை [1]; நான் உள்ளபடிக்குச் சொல்லிவிட்டேன். ஓ பிருகு குலத்தில் புலியானவரே {சௌனகரே}, வேறு என்ன நான் சொல்லட்டும்" {என்றார் சௌதி}.

[1] ஜரத்காருவின் கதை இங்கே {ஆதிபர்வத்தின் பகுதிகள் 13 முதல் 15 வரை} சுருக்கமாகச் சொல்லப்பட்டிருந்தாலும், ஆதிபர்வத்தின் பகுதிகள் 45 முதல் 48 வரை விரிவாக மீண்டும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.


ஆங்கிலத்தில் | In English

சனி, பிப்ரவரி 02, 2013

ருருவுக்கு சஹஸ்ரபத்தின் அறிவுரை! | ஆதிபர்வம் - பகுதி 11

Sahasrapat addressing Ruru! | Adi Parva - Section 11 | Mahabharata In Tamil

(பௌலோம பர்வம் - 8)

பதிவின் சுருக்கம் : சஹஸ்ரபத்தும் ககமனும்; ககமனை அச்சமூட்டிய சஹஸ்ரபத்; சஹஸ்ரபத் பெற்ற சாபம்; சகஸ்ரபத்துக்கு அளிக்கப்பட்ட சாப விமோசனம்...

சௌதி தொடர்ந்தார், ``துந்துபா வகைப் பாம்பானது {சஹஸ்ரபத்} ருருவிடம், "முன்பு ஒரு காலத்தில், எனக்குக் ககமன் என்ற நண்பன் இருந்தான். அவன் பேச்சில் அவசரப்படுபவனாக, கடுந்தவங்களின் பயனால் ஆன்மிகச் சக்தியுடன் இருந்தான். ஒருநாள் அவன் {ககமன்} நெருப்பு வேள்வி (அக்னி ஹோத்ரம்) செய்து கொண்டிருக்கும்போது, புற்களால் பாம்பு போன்ற தோற்றத்தைச் செய்து, அதைக்காட்டி விளையாட்டுக்காக அவனைப் {ககமனைப்} பயமுறுத்தினேன். அவன் உடனே மயக்கமுற்று விழுந்தான். உண்மை பேசுபவனும், தனது விரதங்களில் உறுதியாய் இருக்கும் துறவியுமான அவனுக்குப் புலனுணர்வு மீண்டவுடன், கோபம் கொண்டு, "சக்தியில்லாத பொய்ப்பாம்பைக் காட்டி என்னைப் பயமுறுத்தியதால், என் சாபத்தினால் நீ நஞ்சில்லாப் பாம்பாகப் போ" என்ற சபித்தான். ஓ துறவியே, எனக்கு அவனது தவமகிமை தெரியும், ஆகையால் கலங்கிய உள்ளத்துடன், கைகூப்பிக் குனிந்து, "நண்பா, விளையாட்டுக்காக, உன்னை மகிழ்விக்கவே அப்படிச் செய்தேன். மன்னிப்பதே உனக்குத் தகுந்தது. உன் சாபத்தைத் திருப்பி எடுத்துக் கொள்வாயாக" என்றேன்.


அப்படிக் கலங்கிய நிலையில் என்னைக் கண்ட அந்தத் துறவி {ககமன்}, சற்றே நெகிழ்ந்து சூடான கடுமையான மூச்சுடன், "நான் சொன்னது நடந்தே தீரும். நான் என்ன சொல்கிறேன் என்பதைக் கேட்டு உனது இதயத்தில் பதிய வைத்துக் கொள்வாயாக. ஓ நல்லவனே, பிரமாதியின் தூய்மையான மைந்தன் ருரு எப்போது உன் முன் தோன்றுவானோ, அப்போது அவனைக் கண்ட மாத்திரத்தில் உனக்குச் சாப விடுதலை கிடைக்கும்" என்றான் {ககமன்}.

நீயே அந்தப் பிரமாதியின் மைந்தன் ருரு. எனது சுய உருவை அடைந்ததும், உனக்கு ஒரு நல்லதைச் சொல்கிறேன்" என்றான் துந்துபா {சஹஸ்ரபத்}.

"அப்படிச் சொன்ன அந்தணர்களில் சிறந்தவனான அந்த ஒப்பற்ற மனிதன் {சஹஸ்ரபத்}, தனது பாம்பு வடிவம் நீங்கிப் பிரகாசமான உண்மை வடிவத்தை அடைந்தான். அதன்பிறகு ஒப்பற்ற சக்தி கொண்ட ருருவிடம், "ஓ படைத்தவற்றில் முதன்மையானவனே, மனிதர்களுக்கு உயர்ந்த அறம் கொல்லாமையே. அதனால் எந்த அந்தணனும் எந்த உயிரினத்தின் உயிரையும் எடுக்கக்கூடாது. அந்தணன் எப்போதும் மென்மையானவனாகவே இருக்க வேண்டும். இதுவே வேதங்களின் மிகப் புனிதமான விதி. ஓர் அந்தணன் வேதங்களையும், வேதாங்கங்களையும் நன்கு அறிந்து வைத்திருக்க வேண்டும். உயிரினங்களுக்குக் கடவுள் நம்பிக்கையை ஊட்ட வேண்டும். எப்படி வேதங்களை நினைவில் வைத்திருப்பது முதற்கடமையோ அவ்விதமே எல்லா உயிர்களுக்கு நன்மை கருதுவதும், உண்மையோடு இருப்பதும், மன்னிப்பதும் {கடமையே} ஆகும். உனது கடமை, க்ஷத்திரியரின் கடமையன்று. கடுமையாக நடந்து கொள்வது, செங்கோலுடன் அதிகாரம் செய்வது, குடிமக்களை முறையாக ஆள்வது ஆகியவை க்ஷத்திரியனின் கடமைகள். ஓ ருருவே, முன்பொரு காலத்தில் ஜனமேஜயன் பாம்புகளின் அழிவிற்காக ஒரு வேள்வி நடத்தியபோது[1] வேத சாத்திரங்களில் தேர்ந்தவரும், ஆன்மிகச் சக்தி மிக்கவரும், இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவருமான ஆஸ்திகரால் எப்படி அந்தப் பயங்கொண்ட பாம்புகளுக்கு விடுதலை கிடைத்தது என்ற வரலாற்றைக் கேள்" என்றான் {சஹஸ்ரபத்}" {என்றார் சௌதி}.

[1] ஆக இந்த ருருவின் கதை மகாபாரதம் நடந்த காலத்திற்குப் பிந்தையது மட்டுமல்ல, மகாபாரதக் கதை நடந்து, கணேசரைக் கொண்டு வியாசர் எழுதிய பிறகு, ஜனமேஜயன் வேள்வியில் மகாபாரதம் வைசம்பாயனரால் உரைக்கப்பட்ட பிறகே நடந்திருக்கிறது. எனவே, இது சௌதியால் சொல்லப்படும் வரலாறேயன்றி, வைசம்பாயனராலோ, வியாசராலோ சொல்லப்பட்டது அல்ல என்பது இங்கே தெளிவாகிறது.


ஆங்கிலத்தில் | In English

மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அதிரதன் அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அர்வாவசு அர்ஜுனன் அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அன்சுமான் அனுவிந்தன் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆத்ரேயர் ஆதிசேஷன் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உச்சைஸ்ரவஸ் உசீநரன் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உதங்கர் உதங்கா உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கண்வர் கணிகர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கர்ணன் கருடன் கல்கி கல்மாஷபாதன் கலி கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி காக்ஷிவத் கிந்தமா கிர்மீரன் கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசின் கேசினி கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சக்திரி சக்ரதேவன் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சங்கன் சச்சி சசபிந்து சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சதானீகன் சந்தனு சந்திரன் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சமீகர் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சரஸ்வதி சல்லியன் சலன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுகன்யா சுசர்மன் சுசோபனை சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதக்ஷிணன் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுந்தன் உபசுந்தன் சுநந்தை சுப்ரதீகா சுபத்திரை சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூர்ப்பனகை சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் ததீசர் தபதி தபஸ் தம்போத்பவன் தமயந்தி தமனர் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தக்ஷகன் தாத்ரேயிகை தார்க்ஷ்யர் தாருகன் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திர்கதமஸ் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பர்ணாதன் பர்வதர் பரசுராமர் பரத்வாஜர் பரதன் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிரமாதின் பிராதிகாமின் பிருகத்யும்னன் பிருகதஸ்வர் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாத்ரி மாதலி மாதவி மாந்தாதா மார்க்கண்டேயர் மாரீசன் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷ்யசிருங்கர் ரிஷபர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லக்ஷ்மணன் லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வர்கா வருணன் வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹர்யஸ்வன் ஹரிச்சந்திரன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 
Creative Commons License
முழுமஹாபாரதம் by முழுமஹாபாரதம் is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Based on a work at http://mahabharatham.arasan.info.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://mahabharatham.arasan.info.
mahabharatham.arasan.info. Blogger இயக்குவது.
Back To Top