clone demo
சகுந்தலை லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
சகுந்தலை லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

சனி, ஏப்ரல் 13, 2013

பரதனை ஏற்றான் துஷ்யந்தன் | ஆதிபர்வம் - பகுதி 74இ

Dushmanta accepted Bharata | Adi Parva - Section 74c | Mahabharata In Tamil

சகுந்தலை, "ஓ மன்னா{துஷ்யந்தா}, நீர் சிறு கடுகளவு இருக்கும் அடுத்தவர்களின் தவறுகளை மட்டும் பார்க்கிறீர். ஆனால் வில்வப் பழத்தைப் போன்ற உமது பெரும் தவறுகளை காண மறுக்கிறீர். மேனகை தேவர்களில் ஒருத்தி. நிச்சயமாக, தேவர்களில் முதன்மையானவளாக அவள் அறியப்படுகிறாள். அதனால் ஓ துஷ்யந்தரே, உமது பிறப்பைவிட எனது பிறப்பு மிகவும் உயர்ந்ததே. ஓ மன்னா {துஷ்யந்தா}, நீர் பூமியில் நடக்கிறீர், நான் வானத்தில் உலாவுகிறேன். நமக்குள், மேரு மலைக்கும், கடுகு விதைக்குமான வித்தியாசத்தைக் காணும். எனது சக்தியைப் பாரும். ஓ மன்னா! நான் நினைத்தால், இந்திரன், குபேரன், யமன் மற்றும் வருணனின் வசிப்பிடங்களுக்குச் செல்ல முடியும்.


ஓ பாவங்களற்றவரே {துஷ்யந்தரே}, நான் உமக்கு முன்பாக சொல்வது அனைத்தும் உண்மையே, எந்த தீய எண்ணத்தினாலும் இதைச் சொல்லவில்லை. நான் சொல்வதனைத்தையும் கேட்டு, பிறகு என்னை மன்னிக்கப்பாரும். அழகற்ற ஒருவன், கண்ணாடியில் தனது முகத்தைக் காணும் வரை, தன்னை அழகானவனாகவே எண்ணிக் கொள்வான். ஆனால் கண்ணாடியில் தனது அழகற்ற முகத்தைக் கண்ட பிறகே, அவனுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை அவன் காண்பான். உண்மையிலேயே அழகாக இருப்பவன், யாரையும் இகழமாட்டான். எப்போதும் தீயவற்றையே விரும்புபவன்தான் வசைபாடுபவனாக இருப்பான். அழகான பூக்கள் நிறைந்த நந்தவனம் இருந்தாலும், பன்றி அழுக்கையும் சகதியையுமே தேடும். அதைப் போல், ஒருவர் பேசும் நல்லதும் அல்லதுமான கருத்துகளில் தீயவற்றையே எடுத்துக் கொள்வர் தீயவர்.

ஆனால் ஞானமுடையோர், நல்லதும் தீயதும் கலந்த மற்றவர் பேச்சினைக் கேட்டு, பாலில் கலந்த நீரைத் தவிர்த்து, பாலை மட்டுமே அருந்தும் அன்னத்தைப் போல அந்தப் பேச்சில் உள்ள நல்லவற்றை மட்டுமே ஏற்பர். நேர்மையானவர்களுக்கு, மற்றவர்களை இழித்துப் பேச வலிக்கும். ஆனால், தீயவர்களுக்கோ அப்படிப் பேசுவதில் தான் இன்பம். நேர்மையானவர்கள் மற்றவர்கள் குறையைத் தேடாமல் மகிழ்வுடன் இருப்பர். ஆனால், தீயவர்கள் மற்றவர்களின் குறையைக் கண்டே மகிழ்வர். தீயவர்கள் எப்போதும் நல்லவர்களை இழித்தே பேசுவர். ஆனால், பின்னவர் (நேர்மையானவர்) முன்னவரால் (தீயவர்) தனக்கு தீங்கேற்பட்டாலும், தீங்கைச் செய்யார். தீயவர்கள், நேர்மையானவர்களைத் தீயவர்கள் என்று குற்றம் சாட்டுவதைவிட கேலிக்கிடமானது இந்த உலகத்தில் வேறு என்ன இருக்க முடியும்? கொடும் விஷங்கொண்ட கோபக்காரப் பாம்புகளைப் போன்ற நாத்திகர்கள்கூட, உண்மை மற்றும் அறத்தைக் கடைப்பிடிப்பதில் வழுவியவர்களைக் கண்டு வெறுப்பர் எனும்போது நம்பிக்கையால் வளர்க்கப்பட்ட நான் எனக்கு என்ன சொல்லிக் கொள்வது? ஒருவன் தன் உருவத்திலேயே ஒரு  மகனைப் பெற்றெடுத்து, அவனை அவனை தன் மகனென்று கருதவில்லையென்றால், அவன் நினைக்கும் உலகத்தை அடைய முடியாது. தேவர்களும் அவனது நற்பேறையும், உடைமைகளையும் அழித்துவிடுவர். ஒரு மகன் ஒரு குலத்தை தொடர வைப்பவன். அது ஒரு சிறந்த அறச்செயல். ஆகையால் ஒருவன் தனது மகனை கைவிடக்கூடாது என்று பித்ருக்கள் சொல்லியிருக்கின்றனர். தனது மனைவியிடம் தானே பெறும் மகன் {1}, மற்றவர்களிடம் இருந்து (பரிசாக) பெறும் மகன் {2}, விலைக்கு வாங்கப்பட்ட மகன் {3}, பாசத்தால் வளர்க்கப்படும் மகன் {4}, மனைவியைத் தவிர மற்ற பெண்டிரிடம் பெறும் மகன் {5} என ஐந்து {5} வகையான மகன்கள் இருப்பதாக மனு சொல்கிறார்.

ஒருவனின் அறத்தையும் சாதனைகளையும் மகன்கள் தாங்கி, அவனது மகிழ்ச்சியை அதிகப்படுத்தி, நரகத்திலிருந்து மூதாதையர்களையும் மீட்கின்றனர். ஓ மன்னர்களில் புலிபோன்றவரே {துஷ்யந்தரே}, நீர் உமது மகனைக் கைவிடலாகாது. ஆகையால், ஓ பூமியின் தலைவரே, ஒரு மகனை மனதில் வைத்தால், உண்மை, அறம், ஆகியன உமது மனதில் தங்கும். ஓ ஏகாதிபதிகளில் சிங்கத்தைப் போன்றவரே {துஷ்யந்தரே}, நீர் இந்த ஏமாற்றுவேலையை செய்யக்கூடாது.

ஒரு ஏரியை அர்ப்பணிப்பது என்பது நூறு {100} கிணறுகளை அர்ப்பணிப்பதை விடத் தகுதிவாய்ந்தது. ஒரு வேள்வியைச் செய்வது என்பது ஒரு ஏரியை அர்ப்பணிப்பதைவிடத் தகுதிவாய்ந்தது. ஒரு மகன் என்பவன் ஒரு வேள்வியைச் செய்வதைவிடத் தகுதிவாய்ந்தவன். உண்மை என்பது நூறு {100} மகன்களைவிடத் தகுதிவாய்ந்தது. ஒரு முறை, நூறு {100} குதிரைவேள்விகள் உண்மையுடன் நிறுத்திப் பார்க்கப்பட்டது. உண்மையே நூறு {100} குதிரை வேள்விகளைவிட அதிக கனம் வாய்ந்ததாக இருந்தது. ஓ மன்னா {துஷ்யந்தா}, உண்மை என்பது முழு வேதங்களுக்கும், அனைத்து புண்ணிய இடங்களில் நீராடியதற்கும் சமம் என்பது நான் கருதுகிறேன். உண்மைக்கு நிகரான வேறு எந்த அறமும் இல்லை. உண்மையைவிட உயர்ந்தது எதுவுமில்லை. ஓ மன்னா, உண்மை என்பதே கடவுள். உண்மையே உயர்ந்த நோன்பு, தவம். ஆகையால் உமது சத்தியத்தை மீறாதீர் ஓ ஏகாதிபதியே {துஷ்யந்தரே} உண்மை உம்மில் ஒருங்கிணைந்திருக்கட்டும். எனது வார்த்தைகளுக்கு நீர் மதிப்பளிக்கவில்லையென்றால், எனது விருப்பப்படியே நான் போவேன். நிச்சயமாக உமது துணை தவிர்க்கப்பட வேண்டும். இருப்பினும், ஓ துஷ்யந்தரே, நீர் சென்ற பிறகு, இந்த எனது மகன், மலைகளின் மன்னனைக் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டு நான்குபுறமும் கடலால் சூழப்பட்ட இந்தப் பூமியை ஆள வேண்டும்", என்றாள்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "சகுந்தலை, அந்த ஏகாதிபதியிடம் {துஷ்யந்தனிடம்} அப்படிச் சொல்லிவிட்டு, அவனது முன்னிலையிலிருந்து அகன்றாள். அவள் {சகுந்தலை} அகன்றதும், காண முடியாத உருவத்தில் வானத்திலிருந்து ஒரு அசரீரி, தனது புரோகிதர்களுடனும், குருக்களுடனும், அமைச்சர்களுடன் அமர்ந்திருந்த துஷ்யந்தனிடம் பேசியது. அந்தக் குரல், "தாயென்பவள் சதையைத் தாங்கும் உறையே, தகப்பனால் உண்டான மகன், அந்தத் தகப்பனே ஆவான்.

ஆகையால், துஷ்யந்தா, உனது மகனை ஏற்றுக் கொள், சகுந்தலையை அவமதிக்காதே. ஓ மனிதர்களில் சிறந்தவனே, தனது சொந்த விதையில் உருவான மகன், யமனின் இடத்திலிருந்து ஒருவனை மீட்கிறான். நீயே இந்த பிள்ளையின் மூதாதை.

சகுந்தலை உண்மையையே பேசினாள். ஒரு கணவன், தனது உடலை இரண்டாகப் பிரித்து, தனது மனைவியிடம் பிள்ளையின் வடிவில் அவனே பிறக்கிறான். ஆகையால், ஓ துஷ்யந்தா, சகுந்தலைக்குப் பிறந்த உனது மகனை ஏற்றுக் கொள். ஓ ஏகாதிபதியே, வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மகனை ஏமாற்றி வாழ்வது என்பது துரதிர்ஷ்டவசமானது. ஆகையால், ஓ புரு குலத்தில் வந்தவனே {துஷ்யந்தனே}, சகுந்தலைக்குப் பிறந்த உனது உயர் ஆன்ம மகனை ஏற்றுக் கொள். எமது வார்த்தையால், நீ இந்தப் பிள்ளையை ஏற்றுக் கொள்வதால், இந்தப் பிள்ளை இது முதல் பரதன் (ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டவன்) என்று அறியப்படட்டும்." என்றது. தேவலோகவாசிகளின் இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட புருகுலத்தில் வந்த ஏகாதிபதி {துஷ்யந்தன்} மிகவும் மகிழ்ந்து, தனது புரோகிதர்களிடமும், அமைச்சர்களிடமும் இப்படிப் பேசினான், "தேவ தூதரால் உச்சரிக்கப்பட்ட வார்த்தைகளைக் கேட்டீரா? இவன்  {பரதன்} எனது மகன் என்பதை நானே அறிவேன்.

சகுந்தலையின் வார்த்தை பலத்தை மட்டுமே கொண்டு இவனை {பரதனை} எனது மகனாகக் கொண்டிருந்தேனானால், எனது குடிமக்கள் இது விஷயத்தில் சந்தேகப்பட்டிருப்பர். எனது மகனும் {பரதனும்} சுத்தமானவனாகக் கருதப்பட்டிருக்க மாட்டான்", என்றான் {துஷ்யந்தன்}.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "ஓ பரதகுலத்தில் வந்தவனே {ஜனமேஜயனே}, அந்த ஏகாதிபதி {துஷ்யந்தன்}, தனது மகனின் {பரதனின்} புனிதம் தேவ தூதர் மூலம் நிறுவப்பட்டதால், மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தான். அந்த மகனை {பரதனை} மகிழ்ச்சியாக ஏற்றுக் கொண்டான். அந்த மன்னன் {துஷ்யந்தன்} தனது மகனுக்கு {பரதனுக்கு} தந்தையால் செய்யப்பட வேண்டிய சடங்குகளைச் செய்தான். அந்த மன்னன்  {துஷ்யந்தன்} தனது மைந்தனின் {பரதனின்} தலையை முகர்ந்து பார்த்து, அவனை {பரதனை} பாசத்தோடு அணைத்துக் கொண்டான். அந்தணர்கள் வாழ்த்துகளை உச்சரித்தனர். கவிஞர்கள் மெச்சிக் கொண்டனர். அந்த ஏகாதிபதி {துஷ்யந்தன்} அந்த மகனின் {பரதனின்} தீண்டலை மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தான். துஷ்யந்தன் தனது மனைவியையும் {சகுந்தலையைப்} பாசத்தோடு ஏற்றுக் கொண்டான். அவளிடம் {சகுந்தலையிடம்} பாசத்தோடு இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான், "ஓ தேவதையே {சகுந்தலையே}, உன்னுடனான எனது கலவி தனிமையில் நடந்தது. ஆகையால், உனது தூய்மையை எப்படி நிறுவுவது என்று நான் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன். எனது மக்கள், நாம் காமத்தால் இணைந்த ஜோடியாக நினைப்பார்களேயன்றி, கணவன் மனைவியாக அல்ல. ஆகையால், எனது வாரிசாக அமரப்போகும் இந்த எனது மைந்தனின் {பரதனின்} பிறப்பு தூய்மையற்றதாகக் கருதப்படும்.

அன்பானவளே {சகுந்தலையே}, ஓ பெரிய கண்களை உடையவளே, கோபத்தால் நீ உச்சரித்த அனைத்து கடுமையான வார்த்தைகளையும் நான் மன்னித்தேன். நீயே எனது அன்புக்குரியவள்", என்றான்.

ஓ பரதா {ஜனமேஜயா}, இப்படி தனது அன்பு மனைவியிடம் பேசிய அந்த அரசமுனி துஷ்யந்தன், வாசனை திரவியங்களும், உணவும், நீரும் கொடுத்து அவளை {சகுந்தலையை} ஏற்றுக் கொண்டான். அந்த மன்னன் துஷ்யந்தன், தனது பிள்ளைக்கு பரதன் என்று பெயரிட்டு, தனது வாரிசாக நியமித்தான். பரதனின் புகழ்வாய்ந்த பிரகாசமான ரதச் சக்கரங்கள், தேவர்களின் ரதச் சக்கரங்களைப் போல வெல்ல முடியாதவையாக சட சட என்ற ஒலியை, தொடர்ந்து உலகம் முழுவதும் எழுப்பிக் கொண்டே இருந்தன. துஷ்யந்தனின் அந்த மைந்தன் {பரதன்} பூமியின் எல்லா மன்னர்களையும் தனது குடையின் கீழ் கொண்டு வந்தான். அவன் அறம்சார்ந்து ஆண்டு பெரும் புகழ் அடைந்தான். அந்தப் பெரும் பலம் வாய்ந்த ஏகாதிபதி, சக்கரவர்த்தி, சர்வபௌமா என்ற பட்டங்களாலும் அறியப்பட்டான். மருதர்களின் தலைவனான சக்ரனைப் (இந்தினைப்) போல அவன் பல வேள்விகளைச் செய்தான். அந்தணர்களுக்கு பெரும் கொடை கொடுத்த அந்த வேள்விகள் அனைத்திற்கும் கண்வர் தலைமைப் புரோகிதராக இருந்தார். புரோகிதர் கூலியாக கண்வருக்கு ஆயிரம் {1000} தங்க நாணயங்களைக் கொடுத்தான். அந்த பரதனே பல பெரும் சாதனைகளைச் செய்தவன். அவன் {பரதன்} பெயரைச் சொல்லியே அவனின் {பரதனின்} குலம் அது முதல் {பரத/பாரத குலமென்று} அழைக்கப்படுகிறது. அந்த பரத குலத்தில் பிறந்தவர்கள், தேவர்களைப் போன்ற பெரும் சக்திகள் கொண்ட ஏகாதிபதிகளாக இருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் பிரம்மனைப் போல இருந்தனர். அவர்களின் எண்ணிக்கை கணக்கிலடங்காதவை. ஆனால், ஓ பரத குலத்தில் வந்தவனே {ஜனமேஜயனே}, அதில் பெரும் நற்பேறு பெற்று, தேவர்களைப் போல இருந்து, உண்மைக்கும் நேர்மைக்கும் தங்களை அர்ப்பணித்த முக்கியமானவர்களின் பெயர்களை என்னால் சொல்ல முடியும்.

துஷ்யந்தனைக் கடிந்து கொண்ட சகுந்தலை | ஆதிபர்வம் - பகுதி 74ஆ

Sakuntala rebuked Dushmanta | Adi Parva - Section 74b | Mahabharata In Tamil

அவ்வப்போது மன்னனின் {துஷ்யந்தனின்} மேல் படும் அவளின் {சகுந்தலையின்} பார்வை , அவனை {துஷ்யந்தனை} எரித்தது. தன் உயரும் கோபத்தையும், துறவின் நெருப்பையும், இயல்புமீறிய (Extra ordinary) முயற்சியால் தனக்குள் கட்டுப்படுத்தினாள். சிறிது நேரம் தனது நினைவுகளைச் சேகரித்தாள். அவளது {சகுந்தலையின்} இதயம் துன்பத்திலும் கோபத்திலும் உழன்றது, அவள் {சகுந்தலை} கோபத்தால் தனது தலைவனை {துஷ்யந்தனைப்} பார்த்து, "எல்லாவற்றையும் அறிந்தும், ஓ ஏகாதிபதியே {துஷ்யந்தனே}, கீழ்த்தரமான மனிதன் போல, எதையும் அறிந்ததில்லை என்று எப்படி உம்மால் சொல்ல முடிகிறது?



உமது இதயமே உண்மைக்கோ பொய்மைக்கோ உண்டான சாட்சி. ஆகையால், உம்மைத் தாழ்த்திக் கொள்ளாமல், உண்மையைப் பேசும். ஒருவன் தனது உண்மை நிலையை விட்டு, வேறொரு நிலையில் தானிருப்பதாக மற்றவர்களுக்குப் பிரதிபலிப்பதென்பது, தன்னைத் தானே திருடுவதற்குச் சமமாகும். அவன் என்ன பாவம்தான் செய்ய மாட்டான்? உமது செயலை நீர் மட்டுமே அறிந்திருப்பதாக நினைக்கிறீர். ஆனால், உமது இதயத்தில் குடியிருக்கும் அளவற்ற ஞானம் கொண்ட பழமையானவரை, (நாராயணனை) நீர் அறியமாட்டீரா? உமது பாவங்கள் அனைத்தையும் அவர் {நாராயணன்} அறிவார். நீர் அவர் முன்னிலையிலேயே பாவம் இழைத்தீர். பாவத்தை செய்பவன், யாரும் நம்மைப் பார்க்கவில்லை என்று நினைக்கிறான். ஆனால், அவன் தேவர்களாலும், தனது இதயத்தில் இருப்பவனாலும் பார்க்கப்படுகிறான். சூரியன், சந்திரன், காற்று, நெருப்பு, பூமி, ஆகாயம், இதயம், யமன், பகல், இரவு, இரவும் பகலும் சந்திக்கும் இரு வேளைகள் (twilights), தர்மம் ஆகியன மனிதனின் செயல்களுக்கு சாட்சியாக இருப்பனவாகும். தனது அனைத்து செயல்களுக்கும் சாட்சியாக தனக்குள் இருக்கும் நாராயணன், ஒருவன் செய்யும் செயல்களில் திருப்தியடைந்தால், ஒருவனது செயல்களுக்கான பாவத்தை  சூரியனின் மகன் யமன், கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள மாட்டான். ஆனால் நாராயணன் திருப்தியடையாவிட்டால் யமன் அவர்களது பாவங்களுக்காக சித்திரவதை செய்வான். தன்னைப் பொய்யாகப் பிரதிபலித்துக் காட்டி (தான் எதுவாக இல்லையோ அதுவாகக் காட்டி), தன் தரத்தைத் தாழ்த்திக் கொள்பவனை கடவுள் என்றுமே ஆசீர்வதிக்கமாட்டார். அப்படிப்பட்டவனை அவனது சொந்த ஆன்மா கூட ஆசீர்வதிக்காது. நான் கணவனுக்கு அடங்கி நடக்கும் மனைவி. நான் எனது சொந்த விருப்பதின் பேரிலேயே வந்தேன் என்பது உண்மையே. ஆனால், அதனால் என்னை மரியாதை குறைவாக நடத்தாதீர். நான் உமது மனைவி, ஆகையால், நான் மரியாதையாக நடத்தப்பட வேண்டும். நான் எனது சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் உம்மை நாடி வந்ததால், என்னை அப்படி மதிக்கவில்லையா? பலபேர் முன்னிலையில், என்னை சாதாரணப் பெண்ணைப் போல ஏன் நடத்துகிறீர்? நான் வெறுமையாக இருப்பதால் அழவில்லை. நான் சொல்வதை நீர் கேட்க மாட்டீரா? ஆனால், நான் இரந்து கேட்பதை நீர் மறுதலித்தால், ஓ துஷ்யந்தரே, உமது தலை இந்த நொடியில் நூறு துண்டுகளாக வெடித்துச் சிதறட்டும்! ஒரு கணவன் தனது மனைவியின் கர்ப்பத்தில் நுழைந்து, தானே மகனாகப் பிறக்கிறான். ஆகையால், வேதங்களின் படி ஒரு மனைவி ஜெயா (அவள் மூலமாக மறுபடியும் பிறப்பதால்) என்று அழைக்கப்படுகிறாள். வேத மந்திரங்களை அறிந்தவர்களுக்கு அப்படிப் பிறக்கும் மகன், வீழ்ந்து கிடக்கும் தங்கள் மூதாதையர்களின் ஆவிகளை மீட்க உதவுகிறான். அப்படிப் பிறக்கும் மகன், புத் எனும் நரகத்தில் விழ வேண்டிய தனது மூதாதையர்களை மீட்பதால், சுயம்புவால் புத்திரன் (புத் எனும் நரகத்தில் இருந்து காப்பவன்) என்று அழைக்கப்படுகிறான். ஒரு மகனால், ஒருவன் மூன்று உலகங்களையும் கைப்பற்றுகிறான். ஒரு மகனின் மகனால், மறுமையில் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறான். ஒரு பேரனின் மகனால், பெருந்தகப்பன்களும், முப்பாட்டன்களும் முடிவில்லா நீடித்த மகிழ்ச்சியை அடைகிறார்கள். வீட்டுக் காரியங்களைக் கவனிப்பதில் நிபுணத்துவம் பெற்றவள் உண்மையான மனைவி. ஒரு மகனைப் பெற்றுக் கொடுத்தவள் உண்மையான மனைவி. தனது தலைவனுக்கு தனது இதயத்தால் பணிந்து நடப்பவள் உண்மையான மனைவி. தனது தலைவனைத் தவிர வேறு யாரையும் அறியாதவள் உண்மையான மனைவி. ஒரு மனைவி என்பவள் ஒரு மனிதனின் பாதியாகும். நண்பர்களில் மனைவியே முதன்மையானவள். மனைவியே, ஒருவனது தர்மத்திற்கும், லாபத்திற்கும், ஆசைக்கும் வேராக (வேர்- root) இருப்பவள். மனைவிகளை உடையவர்களே தர்ம காரியங்கள் செய்ய முடியும். மனைவிகள் உள்ளவர்களே இல்லற வாழ்வு வாழ முடியும். மனைவிகளை உடைவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்க காரணங்கள் இருக்கும். மனைவிகளை உடையவர்களே நற்பேறு பெற முடியும். இனிமையாகப் பேசும் மனைவிகள், மகிழ்ச்சியான தருணங்களில் நண்பர்களாக இருக்கிறார்கள். தர்ம காரியங்கள் செய்யும் போது அவர்கள் தந்தையாக இருக்கிறார்கள். துன்பத்திலும் நோயிலும் அவர்கள் தாயாக இருக்கிறார்கள். ஆழ்ந்த கானகத்திற்குள் பயணிக்கும் ஒருவனுக்கும் மனைவியானவளே புத்துணர்ச்சியும், வசதியுமாவாள். மனைவியை உடைய ஒருவன் எல்லோராலும் நம்பப்படுகிறான். ஆகையால், ஒரு மனைவி என்பவள் ஒருவனது மதிப்புமிக்க சொத்தாவாள். கணவன் இந்த உலகை விட்டு யமனின் உலகத்திற்குச் சென்றாலும், பக்தியுள்ள மனைவி அவனுக்குத் துணையாகச் செல்வாள். முன்னே செல்லும் மனைவி கணவனுக்காகக் காத்திருப்பாள். ஆனால் கணவன் முன்னே சென்றுவிட்டால், கற்புடைய மனைவி, மிக விரைவாக அவனைத் தொடருகிறாள். இந்தக் காரணுங்களுக்காகவே ஓ மன்னா, திருமணம் என்பது நிலைத்திருக்கிறது. கணவன், மனைவியின் துணையால், இவ்வுலகிலும் பரவுலகிலும் மகிழ்ச்சியை அடைகிறான். ஒருவன் தானே தனக்கு மகனாகப் பிறக்கிறான் என்று கற்றவர்களால் சொல்லப்படுகிறது. ஆகையால், மகனைப் பெற்றுக் கொடுத்த மனைவியை ஒருவன் தனது தாயாகவும் பார்க்க வேண்டும். ஒருவன் தனது மனைவியின் மூலம் பெற்றெடுத்த மகனின் முகத்தைக் காணும் போது,  கண்ணாடியில் தன்னைக் காண்பது போல உணர்ந்து, அறம்சார்ந்த மனிதனைப் போல மகிழ்ச்சியடைந்து, சொர்க்கத்தை அடைவான். மனத்துயராலும், உடல் வலியாலும் துன்பப்படும் மனிதன், தனது மனைவியின் துணையால், வேர்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது குளிர்ந்த குளியலால் கிடைக்கும் உற்சாகத்தை அடைகிறான்.

மகிழ்ச்சி, அறம் ஆகியன மனைவியாலே கிடைப்பதால், எந்த மனிதனும், தனது மனைவி ஏற்றுக் கொள்ளாத எதையும் செய்யக்கூடாது. ஒரு மனைவி, தனது கணவன் தானே பிறக்கும் புனிதமான பூமியாகிறாள். முனிவர்களாலும், ஒரு பெண் இல்லாமல் உயிரினங்களை உருவாக்க முடியாது. ஒரு தந்தைக்கு தன்னை நோக்கி ஓடி வரும் மகனை, அவன் உடல்முழுவதும் அழுக்காக இருந்தாலும், வாரியணைத்துக் கட்டிக் கொள்ளும் மகிழ்ச்சியை விட எது மகிழ்ச்சியைத் தர முடியும்? உம்மை அணுகி, உமது முட்டிகள் மேலேற குறுகுறுவென்று பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் உமது மகனை ஏன் இப்படி யாரோ போல் நடத்துகிறீர்? மெதுவான சந்தனக் குழம்பின் தீண்டல், பெண்களின் தீண்டல், நீரின் தீண்டல் ஆகியன ஒரு மகனை வாரியணைத்துக் கட்டிக் கொள்ளும் இன்பத்துக்கு ஈடாகாது. எப்படி ஒரு அந்தணன் இருகால் மிருகங்களில் முதன்மையானவனோ, நான்கு கால் மிருகங்களில் பசு எப்படி முதன்மையானதோ, பெரியவர்களில் எல்லாம் முதன்மையானவனாக எப்படி ஒரு காப்பாளன் இருக்கிறானோ, அப்படி ஒரு மகனே எல்லா பொருட்களிலும் முதன்மையானவன். தீண்டலுக்குத் தகுந்தவன். ஆகையால், இந்த அழகான குழந்தை உம்மை அணைத்துக் கொள்ளட்டும். ஒரு மகனின் அணைப்புக்கு ஈடானது இந்த உலகத்தில் வேறு எதுவும் இல்லை. ஓ எதிரிகளை ஒடுக்குபவரே, ஓ ஏகாதிபதியே, உமது துன்பங்களையெல்லாம் விலக்கவல்ல இந்தப் பிள்ளையை எனது கருவில் மூன்று {3} வருடங்கள் முழுமையாகச் சுமந்து பெற்றிருக்கிறேன். ஓ புருவின் குலத்தில் வந்த ஏகாதிபதியே, "இவன் நூறு குதிரை வேள்விகளை நடத்துவான்" என்று நான் அறையில் படுத்திருக்கும்போது வானத்திலிருந்து அசரீரிகேட்டது. தங்கள் இல்லங்களிலிருந்து வெளியே செல்லும் மக்கள், வெளியே மற்ற பிள்ளைகளாயிருந்தாலும், அவர்களை தங்கள் மடியில் உட்கார வைத்து, தலையை முகர்ந்து, பெரும் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள். குழந்தை பிறந்ததும், நடத்தப்படும் முதல் சடங்கில் (பெயர்வைக்கும்), அந்தணர்கள் இந்த மந்திரங்களைச் சொல்வார்கள் என்று உமக்குத் தெரியும். "ஓ மகனே, நீ எனது உடல் மூலம் பிறந்தாய்! நீ எனது இதயத்தின் மூலம் பிறந்தாய், நீ எனக்கு மகனாக இருக்கும் நான். நீ நூறு வருடங்கள் வாழ்வாய்! எனது வாழ்வு உன்னை நம்பியே இருக்கிறது, எனது குலத்தின் வளர்ச்சி உன்னிடமே இருக்கிறது.

ஆகையால் மகனே, நீ மகிழ்ச்சியாக நூறுவருடங்கள் வாழ்வாய்." இவன் உமது உடலிலிருந்தே முளைத்தான். இவன் உமது இரண்டாவது உருவம். தெளிந்த ஏரியில் உம் உருவத்தைக் காண்பது போல உமது மகனிடம் உம்மைக் காண்பீராக. வேள்வி நெருப்பு, இல்லற நெருப்பால் தூண்டப்படுவதைப் போல, உம்மில் இருந்து இவன் முளைத்தான். நீரே, உம்மை இரண்டாகப் பிரித்துக் கொண்டீர். நீர் வேட்டையாடிக் கொண்டிருக்கும் போது, ஒரு மானைத் தேடிவந்து, என்னை அணுகினீர். ஓ மன்னா {துஷ்யந்தா}, அப்போது நான் கன்னியாக எனது {வளர்ப்புத்} தந்தையின் {கண்வ முனிவரின்} ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்து வந்தேன். ஊர்வசி, பூர்வசித்தி, சஹஜன்யா, மேனகா, விஸ்வாச்சி, கிரிடச்சி ஆகியோர் அப்சரஸ்களில் ஆறு முன்னவர்கள். அவர்களில் அந்தணருக்குப் பிறந்த மேனகையே முதன்மையானவள். அவள் {மேனகை} தேவலோகத்தில் இருந்து இறங்கி வந்து, விஸ்வாமித்ரருடன் கலந்து, என்னைப் பெற்றெடுத்தாள். அந்தக் கொண்டாடப்படும் அப்சரஸ் மேனகை, என்னை இமயமலையின் பள்ளத்தாக்கொன்றில் பெற்றெடுத்தாள். எல்லா பாசபந்தங்களையும் துறந்து, நான் யாருக்கோ பிறந்தவள் போல, என்னை அங்கேயே விட்டுவிட்டு சென்றுவிட்டாள். பச்சிளம் குழந்தையாக இருக்கும் போதே பெற்றோரால் துறக்கப்பட்ட நான், முன் ஜென்மத்தில் என்ன பாவம் செய்தேனோ, இப்போது உம்மாலும் துறக்கப்படுகிறேன். நான் எனது தந்தையிடமே அகதியாகச் செல்லத் தயாராக இருக்கிறேன். ஆனால், உமக்கு சொந்தமான உமது குழந்தையை நீர் துறக்கக்கூடாது", என்றாள்.

இதையெல்லாம் கேட்ட துஷ்யந்தன், "ஓ சகுந்தலா, உன்னிடம் இந்த மகனை நான் பெற்றதாக நான் அறியவில்லை. பொதுவாகவே பெண்கள் பொய் பேசுவர். உனது வார்த்தைகளை யார் நம்புவார்கள்? எல்லா பாச பந்தமற்ற, கற்பற்ற (Lewd - கற்பற்ற (அ) காமவெறி கொண்ட) மேனைகையே உனது தாய். தனது கடவுளருக்கு பூஜையை முடித்தவுடன், பூஜைக்குப் பயன்படுத்திய மலர்களை ஒருவன் தூக்கி எறிவதைப் போல, அவள் {மேனகை} உன்னை இமய மலை அடிவாரத்தில் விட்டுச் சென்றாள்.

க்ஷத்திரிய குலத்தைச் சார்ந்து, அந்தணராக ஆசை கொண்ட, காமம் நிறைந்த உனது தந்தை விசுவாமித்ரரும் எந்த பந்தமும் அற்றவர். இருப்பினும் மேனகை அப்சரஸ்களில் முதன்மையானவள், உனது தந்தையும் {விஸ்வாமித்திரரும்} முனிவர்களின் முதன்மையானவர். அவர்களின் மகளாயிருந்தும், நீ ஏன் காம வெறி கொண்ட பெண் (Lewd woman) போல பேசுகிறாய்? உனது வார்த்தைகள் எந்த மதிப்புக்கும் அருகதையற்றவை. அந்த முனிவர்களில் முதன்மையானவர் {விஸ்வாமித்திரர்} எங்கே? அப்சரஸ் மேனகை எங்கே? துறவு வேடம் பூண்டு நீ ஏன் இவ்வளவு கீழ்த்தரமாக இருக்கிறாய்? உனது குழந்தையோ நன்றாக வளர்ந்திருக்கிறான். அவனை நீ சிறுவன் என்று சொல்கிறாய். ஆனால் அவன் நல்ல பலசாலியாக இருக்கிறான். சால மரத்தைப் போல இவன் எப்படி இவ்வளவு வேகமாக வளர்ந்தான்? உனது பிறப்பே கீழ்த்தரமானது. நீ காமவெறி கொண்ட பெண்போலப் பேசுகிறாய். காமவெறிகொண்ட மேனகையால் நீ பிறந்தாய். பெண்துறவி வேடம் பூண்டு, என்னிடம் நீ சொல்வதெல்லாம் நான் அறியாதவை. உன்னை எனக்குத் தெரியவில்லை. நீ எங்கு செல்ல வேண்டும் என்று நினைக்கிறாயோ அங்கே செல்." என்றான் {துஷ்யந்தன்}.

துஷ்யந்தனிடம் சென்றாள் சகுந்தலை | ஆதிபர்வம் - பகுதி 74அ

Sakuntala went to Dushmanta | Adi Parva - Section 74a | Mahabharata In Tamil

(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் , "துஷ்யந்தன் சகுந்தலைக்கு சத்தியங்களைச் செய்து கொடுத்து ஆசிரமத்தை விட்டு அகன்றதும், கூராகச் செல்லும் தொடைகளைக் கொண்ட அவள் {சகுந்தலை} அளவிடமுடியா சக்தி கொண்ட ஒரு ஆண்பிள்ளையைப் பெற்றெடுத்தாள். அந்தக் குழந்தை, மூன்று வயது அடைந்ததும், எரியும் நெருப்பைப் போன்ற காந்தியைப் பெற்றான். ஓ ஜனமேஜயா, அவன் அழகும், பெருந்தன்மையும், நிபுணத்துவத்துடனும் இருந்தான். அறம் சார்ந்த மனிதர்களின் முதன்மையான கண்வர், தர்மத்தின்படியான சடங்குகளை யெல்லாம் நாளுக்கு நாள் புத்திசாலியாகும் அந்த குழந்தைக்கு செய்வித்தார். அந்த ஆண்பிள்ளை முத்துக்களைப் போன்ற பளபளப்பான பற்களைப் பெற்றிருந்தான். உள்ளங்கையில் அனைத்து அதிர்ஷ்ட ரேகைகளையும் பெற்று, சிங்கத்தை வீழ்த்தும் பலம் பெற்றிருந்தான்.

அகலமான நெற்றியுடன், அழகுவாய்ந்தவனாகவும், பலம் வாய்ந்தவனாகவும் வளர்ந்தான். அவன் தேவலோக குழந்தையைப் போன்ற காந்தியுடன் விளங்கி வேகமாக வளர்ந்தான். அவனுக்கு ஆறு வயதானபோது, பெரும்  பலம் கொண்டு, சிங்கங்கள், புலிகள், கரடிகள், எருமைகள், யானைகள் ஆகியவற்றை அடக்கிக் கவர்ந்து, அந்த ஆசிரமத்தைச் சுற்றியுள்ள மரங்களில் கட்டி வைத்தான். சில மிருகங்கள் மேல் அமர்ந்து சவாரி செய்து, சில மிருகங்களுடன் சண்டையிட்டு விளையாடி மகிழ்ந்தான். கண்வரின் ஆசிரமத்தில் வசிப்பவர்கள் இவனுக்கு ஒரு பெயர் வைத்தனர். இவன் எந்த பலம் மிகுந்த மிருகத்தையும் பற்றி அடக்கி வைப்பதால் சர்வதமனா (அனைத்தையும் அடக்கி கைப்பற்றுபவன்) என்று அழைக்கப்படட்டும் என்று சொன்னார்கள். அதனால் அந்த வீரமும் சக்தியும் பலமும் கொண்ட பிள்ளைக்கு சர்வதமனா என்று பெயர் வைக்கப்பட்டது. முனிவர் {கண்வர்} அந்தப் பிள்ளையின் இயல்புக்குமிக்க செயல்களைக் கண்டு, சகுந்தலையிடம், இவனை அனைவரும் அறிய வாரிசாக நியமிக்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என்று சொன்னார். அந்தப் பிள்ளையின் பலத்தைக் கண்டு, கண்வர் தனது சீடர்களிடம், "சகுந்தலையையும், அவள் மகனையும், அனைத்து அதிர்ஷ்ட குறிகளையும் கொண்ட அவளது கணவனிடம் {துஷ்யந்தனிடம்} தாமதிக்காமல் தாங்கிச் செல்லுங்கள். பெண்கள் தன் தந்தைவழி அல்லது தாய்வழி உறவினர்களிடம் வெகு காலம் வாழக்கூடாது. அப்படித் தங்குவது,  அவர்களது நற்பெயருக்கும், நன்னடத்தைக்கும், அறத்துக்கும் களங்கத்தை ஏற்படுத்தும்.

அதனால் தாமதிக்காமல் உடனே அவளை {சகுந்தலையை} தாங்கிச் செல்லுங்கள்'', என்றார். அந்த சீடர்களும் முனிவரிடம் {கண்வரிடம்}, "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி யானையின் பெயரைக் கொண்ட (ஹஸ்தினாபுரம்) நகரத்திற்கு சகுந்தலையையும், அவளது மகனையும் {சர்வதமனாவையும்} அழைத்துச் சென்றார்கள். அந்த அழகான புருவங்களைக் கொண்டவள் {சகுந்தலை}, தன்னுடன் அந்த தேவலோக அழகுடன், தாமரை இதழ்களைப் போன்ற கண்களை உடைய பிள்ளையை {சர்வதமனாவை} அழைத்துக் கொண்டு, தான் துஷ்யந்தனை முதலில் சந்தித்த அந்த வனத்தைவிட்டு அகன்றாள். மன்னனிடம் {துஷ்யந்தனிடம்} சென்ற பிறகு, அவளும் {சகுந்தலையும்}, உதயசூரியனின் காந்தியைக் கொண்ட அவளது பிள்ளையும் {சர்வதமனாவும்}, அவனுக்கு {துஷ்யந்தனுக்கு} அறிமுகப்படுத்தப்பட்டார்கள். முனிவரின் {கண்வ முனிவரின்} சீடர்கள் அவளை {சகுந்தலையை} மன்னனிடம் அறிமுகப்படுத்திவிட்டு, ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றார்கள். சகுந்தலை, மன்னனை {துஷ்யந்தனை} சரியான முறையில் துதித்து, "இது உமது மகன் {சர்வதமனா}. ஓ மன்னா {துஷ்யந்தா}, இவன் {சர்வதமனா} உமது வாரிசாக நியமிக்கப்படட்டும். ஓ மன்னா {துஷ்யந்தா}, தேவர்களைப் போன்ற இந்தப் பிள்ளையை {சர்வதமனாவை}, நீர் என்னிடம் பெற்றீர். ஆகையால், ஓ மனிதர்களில் சிறந்தவரே {துஷ்யந்தரே}, நீர் என்னிடம் செய்த சத்தியத்தை நிறைவேற்றும். ஓ பெரும் நற்பேறு பெற்றவரே {துஷ்யந்தரே}, என்னுடன் கூடுவதற்கு முன்பு கண்வரின் ஆசிரமத்தில் ஏற்பட்ட நமது ஒப்பந்தத்தை நினைத்துப் பாரும்", என்றாள் {சகுந்தலை}.

மன்னன் {துஷ்யந்தன்}, அவளின் {சகுந்தலையின்} வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அனைத்தையும் நினைத்துப் பார்த்து, "எனக்கு எதுவும் ஞாபகத்திற்கு வரவில்லை. ஓ துறவு கோலத்தில் இருக்கும் தீய பெண்ணே, நீ யார்? தர்மம் (அறம்), காமம் (இன்பம்), அர்த்தம் (பொருள்) ஆகிய செய்கைகளில் எதிலும் உன்னுடனான தொடர்பு இருப்பதாக நினைவில்லையே. போ அல்லது இரு அல்லது நீ என்ன விருப்பப்படுகிறாயோ அதைச் செய்", என்றான். அவனால் {துஷ்யந்தனால்} இப்படிச் சொல்லப்பட்டதும், அந்த அழகான நிறம் கொண்ட அப்பாவி {சகுந்தலை} அதிர்ச்சியடைந்தாள். துன்பம் அவளின் {சகுந்தலையின்} நினைவை இழக்க வைத்தது. சிறிது நேரம் மரக்கட்டை போல் நின்றாள். இருப்பினும், விரைவாக அவளின் {சகுந்தலையின்} கண்கள் தாமிரத்தைப் போன்று சிவப்பாயின, உதடுகள் நடுங்கத் தொடங்கின.

வெள்ளி, ஏப்ரல் 05, 2013

சகுந்தலையை மயக்கிய துஷ்யந்தன் | ஆதிபர்வம் - பகுதி 73

Dushmanta seduced Sakuntala | Adi Parva - Section 73 | Mahabharata In Tamil

(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "இவை எல்லாவற்றையும் கேட்ட மன்னன் துஷ்யந்தன், " ஓ இளவரசியே {சகுந்தலையே}, நீ என்னவெல்லாம் சொன்னாயோ அவற்றை நன்றாகச் சொன்னாய், ஓ அழகானவளே, நீ என் மனைவியாகு. நான் உனக்காக என்ன செய்யட்டும்? தங்க மாலை, ஆடைகள், தங்கத்தாலான கம்மல்கள், பல நாடுகளில் இருந்து வரவழைக்கப்பட்ட அழகான வெண்முத்துக்கள், தங்க நாணயங்கள், சிறந்த தரைவிரிப்புகள் ஆகியவற்றை இன்றே உனக்கு பரிசளிக்கிறேன். எனது முழு அரசாங்கமும் இன்று உனதாகட்டும். ஓ அழகானவளே! {சகுந்தலையே} என்னருகே வா, ஓ அச்சமுள்ளவளே, அழகானவளே, கந்தர்வ முறைப்படி என்னை மணந்து கொள். ஓ கூராக இறங்கிச் செல்லும் தொடைகளைக் கொண்டவளே, திருமண முறைகள் எல்லாவற்றிலும் கந்தர்வ முறையே முதன்மையானதாக மதிக்கப்படுகிறது", என்றான் {துஷ்யந்தன்}.



இதைக்கேட்ட சகுந்தலை, "ஓ மன்னா {துஷ்யந்தா}, எனது தந்தை {கண்வ முனிவர்} பழங்கள் கொண்டு வருவதற்காக வெளியே சென்றிருக்கிறார். சிறிது நேரம் பொறுமை கொள்வீர்; அவரே {கண்வ முனிவரே} என்னை உமக்கு அளிக்க வேண்டும்" என்றாள் {சகுந்தலை}.

துஷ்யந்தன், "ஓ அழகானவளே, களங்கமற்றவளே, நீ எனது வாழ்க்கைத் துணையாக நான் விரும்புகிறேன். நான் உனக்காகவே வாழ்கிறேன் என்பதை அறிந்து கொள். எனது இதயம் உன்னிடமே இருக்கிறது. தானே தனக்கு நிச்சயமான நண்பன். நிச்சயம் ஒருவர் தன்னைச் சார்ந்திருக்கலாம். ஆகையால், முறைப்படி, நீயே உன்னை எனக்கு அளிக்கலாம்.

மொத்தம் எட்டு {8} வகை திருமணங்கள் இருக்கின்றன. அவை, பிரம்மம், தெய்வ, அர்ஷ, பிரஜாபத்ய, அசுர, கந்தர்வ, ராட்சத, பைசாச என்ற வகைகளாகும். சுயும்புவின் மகன் மனு, இவற்றின் எல்லா தகுதிகளையும் அவற்றின் ஒழுங்குக்கேற்ப சொல்லயிருக்கிறார்.
ஓ களங்கமற்றவளே {சகுந்தலையே},
அந்தணர்களுக்கு முதல் நான்கு {4} வகையும் பொருந்தும்,
சத்திரியர்களுக்கு முதல் ஆறு {6} வகையும்  பொருந்தும்.
மன்னர்களுக்கு இராட்சத வகையும் அனுமதிக்கப்படுகிறது.
அசுர வகை வைசியர்களுக்கும், சூத்திரர்களுக்கும் அனுமதிக்கப்படுகிறது. முதல் ஐந்தில் மூன்று சரியானவை, மீதம் இரண்டும் சரியில்லாதவை. பைசாச மற்றும் அசுர வகைகள் நடைமுறையில் செய்யப்படவே கூடாது.

இவையே தர்மத்தின் அங்கங்களாகும். எவனொருவனும் அதன்படி நடக்க வேண்டும். கந்தர்வ மற்றும் இராட்சத வகை சத்திரியர்களுக்கு ஏற்றது. நீ இதனால் சிறு பயமும் அடையத் தேவையில்லை. கடைசியில் சொன்ன இருவகையில் எந்த ஒரு வகையும், அல்லது இருவகையும் கலந்து நமது திருமணம் நடைபெறலாம். ஓ அழகான நிறம் கொண்டவளே {சகுந்தலையே}, ஆசையால் நிறைந்திருக்கிறேன் நான். நீயும் அவ்வாறே இருக்கிறாய். கந்தர்வ முறைப்படி நீ எனது மனைவியாகு", என்றான் {துஷ்யந்தன்}.

இதையெல்லாம் கேட்ட சகுந்தலை பதிலளித்தாள், "இதுதான் தர்மத்தின் பாதை என்றால், நிச்சயமாக நானே என்னை அளிக்கலாம். ஓ புரு குலத்தில் முதன்மையானவரே, எனது நிபந்தனைகளைக் கேளும். நான் கேட்பனவற்றை எனக்குக் கொடுப்பதாக எனக்கு சத்தியம் செய்து கொடுக்க வேண்டும். என் மூலமாகப் பிறக்கும் மகனே உமது வாரிசாக வேண்டும். ஓ மன்னா {துஷ்யந்தா}, இதுவே எனது நிலையான மனத்துணிவு. ஓ துஷ்யந்தரே, இந்த வரத்தை நீர் எனக்களிப்பதாக இருந்தால், நமது கூடுகை நடக்கலாம்", என்றாள் {சகுந்தலை}.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "அந்த ஏகாதிபதி {துஷ்யந்தன்}, சிந்திக்க எந்த நேரமும் எடுத்துக் கொள்ளாமல் உடனடியாக, "அப்படியே ஆகட்டும். ஓ ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் புன்னகை கொண்டவளே {சகுந்தலையே}, நான் உன்னை எனது தலைநகருக்கே அழைத்துச் செல்வேன். நான் உனக்கு உண்மையாகச் சொல்கிறேன். ஓ அழகானவளே {சகுந்தலையே}, நீ இது எல்லாவற்றுக்கும் தகுதியானவளே", என்றான். இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, அந்த மன்னர்களில் முதன்மையானவன் {துஷ்யந்தன்}, அழகான நடைகொண்ட சுந்தரமான சகுந்தலையை மணந்து,  மனைவியாக அவளை அறிவித்து கொண்டான். அவளுக்கு உறுதிகளைக் கொடுத்துவிட்டு, சென்றுவிட்டான். அவன் {துஷ்யந்தன்} அவளிடம் {சகுந்தலையிடம்} "உனது பாதுகாப்புக்காக எனது நான்கு வகைப் படைகளை அனுப்பி வைக்கிறேன். நிச்சயமாக நான் உன்னை எனது தலைநகருக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன் ஓ இனிமையான புன்னகை கொண்டவளே" எனத் திரும்ப திரும்ப சொல்லிச் சென்றான் {துஷ்யந்தன்}.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "ஓ ஜனமேஜயா, இப்படி சத்தியம் செய்துவிட்டு, மன்னன் {துஷ்யந்தன்} சென்றுவிட்டான். அவன் {துஷ்யந்தன்} வந்தவழியே  தனது இல்லம் நோக்கிச் சென்று, காசியபரைக் குறித்து நினைத்தான். அவன் {துஷ்யந்தன்} தனக்குத் தானே, 'எல்லாவற்றையும் அறிந்த பிறகு, சிறப்புமிக்க துறவி காசியபர் என்ன சொல்வார்' என்று நினைத்துக் கொண்டே தனது தலைநகருக்குள் நுழைந்தான்.

மன்னன் {துஷ்யந்தன்} சென்ற நிமிடத்தில், கண்வர் தனது குடிலுக்கு வந்தார். ஆனால் சகுந்தலை, வெட்கப்பட்டுக்கொண்டு தனது தந்தையை  {கண்வ முனிவரை} அழைக்கச் செல்லவில்லை. இருந்தாலும், அந்தப் பெரும் துறவி, தனது ஆன்ம ஞானத்தால் எல்லாவற்றையும் அறிந்தார். ஞானக்கண் கொண்டு எல்லாவற்றையும் கண்டு, அந்த சிறப்புவாய்ந்தவர் {கண்வர்} மகிழ்ந்து, அவளிடம் {சகுந்தலையிடம்}, "இனிமையானவளே, எனக்காகக் காத்திராமல் ரகசியமாக இன்று நீ என்ன செய்தாயோ, அதனால் உனது நல்லொழுக்கத்துக்கு இழுக்கில்லை. புலன் ஆசை கொண்ட ஆணும், பெண்ணும் எந்த மந்திரமும் இல்லாமல் கந்தர்வ முறைப்படி சேர்வது சத்திரியர்களுக்கு சிறந்ததே. அந்த மனிதர்களில் சிறந்த துஷ்யந்தன், உயர் ஆன்மா கொண்டவனும் அறம் சார்ந்தவனுமாவான். ஓ சகுந்தலா, நீ அவனைக் கணவனாக ஏற்றுக் கொண்டாய். உனக்குப் பிறக்கப் போகும் மகன் இந்த உலகில் பெரும் பலம் வாய்ந்தவனாகவும், சிறப்பு வாய்ந்தவனாகவும் இருப்பான்.

அவன் கடல் மீதும் ஆதிக்கம் செலுத்துவான். அந்த சிறப்பு வாய்ந்த மன்னர்களுக்கு மன்னன் தனது படைகளுடன் எதிரிகளிடம் சென்றால் அது தாங்கமுடியாததாக இருக்கும்", என்றார்.

சகுந்தலை அதன்பிறகே தனது களைப்படைந்த தந்தையை {கண்வ முனிவரை} அணுகி, அவரது காலைக் கழுவினாள். அவரது சுமையை வாங்கிக் கொண்டு பழங்களை சரியான முறையில் அடுக்கி வைத்து, அவரிடம் {கண்வ முனிவரிடம்}, "என்னால் கணவராக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட துஷ்யந்தரையும் அவரது அமைச்சர்களையும் நீங்கள், உங்கள் கருணையால் அருள வேண்டும்", என்றாள்

அதற்கு கண்வர், "ஓ அழகான நிறம் கொண்டவளே {சகுந்தலையே}, உனக்காகவே நான் அவனை {துஷ்யந்தனை} ஆசீர்வதிப்பேன். ஆனால், ஓ அருளப்பட்டவளே {சகுந்தலையே}, என்னிடமிருந்து நீ ஆசைப்படும் ஒரு வரத்தை பெற்றுக் கொள்." என்றார்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "சகுந்தலா, துஷ்யந்தனுக்கு அனுகூலமாக இருக்க ஆசைப்பட்டு, பௌரவ ஏகாதிபதிகள் எப்போதும் அறம் வழுவாமல், தங்கள் அரியணையை இழக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்ற வரத்தைக் கேட்டாள்", என்றார்.

வியாழன், ஏப்ரல் 04, 2013

விஸ்வாமித்திரரும் மேனகையும் | ஆதிபர்வம் - பகுதி 72

Viswamitra and Menaka! | Adi Parva - Section 72 | Mahabharata In Tamil

(சம்பவ பர்வம் - 8)

பதிவின் சுருக்கம் : விஸ்வாமித்ரரை மயக்கிய மேனகை; மேனகை பெற்றெடுத்த மகள்; சகுந்தலையைக் கண்ட கண்வர்; சகுந்தலையின் பெயர்க்காரணம்; துஷ்யந்தனிடம் தன் கதையைச் சொல்லி முடித்த சகுந்தலை...

கண்வர் தொடர்ந்தார், "அவளால் {மேனகையால்} இப்படிச் சொல்லப்பட்ட சக்ரன் {இந்திரன்}, அனைத்து இடங்களையும் அணுகவல்லவனிடம் (காற்று தேவன் வாயுவிடம்), முனிவரின் {விஸ்வாமித்திரரின்} முன் மேனகை இருக்கும் நேரத்தில், அவளோடு இருக்குமாறு ஆணையிட்டான்.(1) பிறகு, மருட்சியுடையவளும், அழகானவளுமான மேனகை, அந்த ஓய்வில்லத்தில் நுழைந்து, தன் தவங்களால் தன் பாவங்கள் அனைத்தையும் எரித்தவரான விஸ்வாமித்ரர் இன்னும் தவத்தில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருப்பதை அங்கே கண்டாள்.(2) முனிவரை {விஸ்வாமித்திரரை} வணங்கிய அவள் {மேனகை}, அவர் முன்பாக விளையாடத் தொடங்கினாள். சரியாக அதே நேரத்தில் மருத்தன் {வாயு தேவன்}, சந்திரனைப் போன்ற வெண்மையுடன் கூடிய அவளது {மேனகையினது} ஆடைகளைக் களவாடிச் சென்றான்.(3) அதன்பேரில் பெரும் நாணத்தில் நிறைந்த அவள் {மேனகை}, ஏதோ தான் மருத்தனிடம் {வாயு தேவனிடம்} மிகவும் எரிச்சல் அடைந்ததைப் போலவும் தன் ஆடையைப் பிடிக்க ஓடினாள்.(4)

அவள், நெருப்பைப் போன்ற சக்தி கொண்ட விஸ்வாமித்ரரின் கண்களுக்கு முன்பாகவே இவையாவற்றையும் செய்தாள். விஸ்வாமித்ரரும் அவளை அதே மனோபாவத்துடனேயே கண்டார்.(5) ஆடைகள் விலகிய அவள் {மேனகை} அவள் களங்கமற்ற {நிறைவான} அழகு கொண்டவளாக இருப்பதையும் அவர் {விஸ்வாமித்ரர்} கண்டார். அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் {விஸ்வாமித்ரர்}, மேனியில் வயதின் தடயம் ஏதும் இல்லாமால் மிக அழகானவளாக அவள் {மேனகை} இருப்பதைக் கண்டார்.(6) அவளது அழகையும், வித்தகத் தன்மையையும் கண்ட அந்த முனிவர்களில் காளை {விஸ்வாமித்ரர்}, காமங்கொண்டு, தான் அவளது தோழமையை விரும்புவதாகக் குறிப்பால் உணர்த்தினார்.(7) அதன்படியே அவர் அழைக்கவும் செய்தார், களங்கமில்லா அழகுடைய அவளும் அந்த அழைப்புக்கான ஏற்பை வெளிப்படுத்தினாள். பிறகு அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் துணையாக நீண்ட காலத்தை அங்கே கழித்தனர் [1].


[1] வேறொரு பதிப்பில் இதன் பிறகு இன்னும் அதிகம் இருக்கிறது. அது பின்வருமாறு, “எப்போதும் தவத்திலிருந்த ரிஷியானவர் இவ்வாறு காமக் குரோதங்களை அடக்காதவராகி அநேக ஆயிர வருஷங்கள் கடந்து போனதை நினைக்காமற்போனார். அந்த ரிஷி வெகுகாலமாகச் சம்பாதித்த தவத்துக்கு அழிவைச் செய்து கொண்டார். தவமிழந்ததனாலேயும் அம்முனிவர் மோகத்தை அடைந்தார். கோபமே இயல்பாகவுடையவரும், காய் கிழங்குகளைப் புசிப்பவருமாகிய முனிவர் பெண் மயக்கத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்டு காலலம்புவதனால் ஜலத்தில் சப்தத்தைச் செய்துவிட்டு நதியின் உள் திட்டிலுள்ள ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார். தானும் விட்டு நீங்குவதற்கு விரும்பின மேனகை ஜலத்தின் சப்தத்தைக் கேட்டாள். “தபஸினால் ஜ்வலித்த மகிமையுள்ள இவர் போவதும் வருவதும் ஆகாசமார்க்கத்தாலேதான். இப்போது இவர் தவம் குறைந்து போனதினுடைய அடையாளத்தை நான் அறிகிறேன். இப்போது நாம் போவது சரியன்று” என்று சொல்லி, மேனகை ருதுஸ்நானஞ்செய்து, காமத்தின் விருப்பத்தில் அகப்பட்டவராகிய அம்முனிவரின் அருகிற்சென்றாள்” என்றிருக்கிறது. கங்குலியிலும், மன்மதநாததத்தரின் பதிப்பிலும் மேற்கண்ட கதை இல்லை.

மிக நீண்ட காலத்தை ஏதோ அஃது ஒரு நாளை போல எண்ணி, தாங்கள் விரும்பியவாறெல்லாம் ஒருவரோடொருவர் விளையாடியதால், அந்த முனிவர், மேனகையிடம் சகுந்தலை என்ற பெயரில் ஒரு மகளைப் பெற்றார். (8,9) மேனகையும் (தான் கருத்தரித்ததும்) அழகிய இமய மலைகளின் பள்ளத்தாக்கில் ஓடும் மாலினி ஆற்றின் கரைக்குச் சென்றாள். அங்கே அவள் அந்த மகளை ஈன்றெடுத்தாள் [2]. அவள், புதிதாகப் பிறந்த பச்சிளங்குழந்தையை அந்த ஆற்றங்கரையிலேயே விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிட்டாள் [3].(10) மனிதர்களற்றதும், சிங்கங்களும், புலிகளும் நிறைந்ததுமான அந்தக் காட்டில் கிடக்கும் புதிதாய்ப் பிறந்த பச்சிளங்குழந்தையைக் கண்ட எண்ணற்ற கழுகுகள் தீங்கிலிருந்து அதை {அந்தக் குழந்தையைப்} பாதுகாப்பதற்காகச் சுற்றிலும் அமர்ந்தன. எந்த ராட்சசனோ, ஊனுண்ணும் விலங்கோ அதன் உயிரை எடுக்க வில்லை.(11,12) அந்தக் கழுகுகள் மேனகையின் மகளைப் {சகுந்தலையைப்} பாதுகாத்தன. நான் அங்கே என் தூய்மையாகும் சடங்கை {நீராடலைச்} செய்யச் சென்று, கழுகுகள் சூழக் காட்டில் தனியாகக் கிடக்கும் அந்தப் பச்சிளம் குழந்தையைக் கண்டேன் [4]. அவளை {சகுந்தலையை} இங்கே கொண்டு வந்து, எனது மகளாக்கிக் கொண்டேன்.(13,14)

[2] வேறொரு பதிப்பில் இதன் பிறகு இன்னும் அதிகம் இருக்கிறது. அது பின்வருமாறு, “தெய்வப் பெண்ணுக்கு ஒப்பானவளும், எல்லா ஆபரணங்களும் அணிந்து கொண்டு அழகிய சயனத்தில் படுத்திருப்பவளுமான அந்தப் பெணைப் பார்த்து, மேனகை, “பெண்ணரசியே! நீ உக்கிரமான தவமுள்ள மஹரிஷியின் வீரியமாக இருக்கிறாய். {அதாவது மானிடப் பெண்ணை ஸ்வர்க்கத்தில் எடுத்துக் கொண்டு போகக் கூடாது}. ஆதலால் தேவகாரியத்திற்காக வந்த நான் ஸ்வர்க்கம் செல்வன்” என்று சொன்னாள்” என்று இருக்கிறது. கங்குலியிலும், மன்மதநாததத்தரின் பதிப்பிலும் மேற்கண்ட கதை இல்லை.

[3] மன்மதநாததத்தரின் பதிப்பிலும், வேறொரு பதிப்பிலும் இங்கே இதன் பிறகு, “தான் வந்த காரியம் வெற்றிகரமாக முடிந்ததும் அவள் விரைவில் இந்திரனிடம் திரும்பினாள்” என்றிருக்கிறது. இவ்வரி கங்குலியில் இல்லை. இது தவறுதலாகவே விடுபட்டிருக்க வேண்டும்.

[4] வேறொரு பதிப்பில் இதன் பிறகு இன்னும் அதிகம் இருக்கிறது. அது பின்வருமாறு, “அழகாகக் கூவுகின்ற பக்ஷியெல்லாம் என்னைப் பார்த்துக் கிட்ட வந்து என் கால்களில் விழுந்து, “பிராமணரே, இந்த விசுமாத்திரருடைய பெண்ணை அடைக்கலம் போல் வைத்துக் காப்பாற்றக் கடவீர். உமது சினேகிதர் காமக் குரோதங்களை அடக்காமல் கௌசிகி நதிக்குச் சென்றார். ஆதலால் தயையோடு அவருடைய பெண்ணை வளர்க்கக்கடவீர்” என்று இனிமையாகவும் தெளிவில்லாமலும் சொல்லின. பிராணிகளின் பாஷைகளையெல்லாம் தெரிந்தவனும், எல்லாப் பிராணிகளிடத்தும் தயையுள்ளவனுமாகிய நான் உடனே அவளைக் கொண்டு வந்து பெண்ணாக வைத்துக் கொண்டேன்” என்று இருக்கிறது. கங்குலியிலும், மன்மதநாததத்தரின் பதிப்பிலும் மேற்கண்ட கதை இல்லை.

உண்மையில், உடலைப் படைப்பவன், உயிரைக் காப்பவன், உணவு கொடுப்பவன் ஆகிய மூவரும், சாத்திரங்களின் படி தரத்தில் தந்தைளாகின்றனர்.(15) காட்டில் தனியாக அவள் சகுந்தங்களால் {பறவைகளால்} சூழப்பட்டிருந்த காரணத்தால், அவள் சகுந்தலை [5] (பறவைகளால் காக்கப்பட்டவள்} என என்னால் பெயரிடப்பட்டாள்.(16) ஓ பிராமணரே, இப்படியே சகுந்தலை எனது மகளானாள் என்பதை அறிவீராக. அந்தக் களங்கமற்ற சகுந்தலையும் என்னைத் தந்தையாகவே கருதுகிறாள்" என்றார் {கண்வ முனிவர்}.(17)

[5] சகுந்த – பறவைகளினால், லா – கிருஹிக்கப்பட்டவள் என்று வேறொரு பதிப்பில் விளக்கம் இருக்கிறது.

அந்த முனிவரால் கேட்கப்பட்டதும், எனது தந்தை {கண்வ முனிவர்} அவரிடம் இதையே சொன்னார். ஓ மனிதர்களின் மன்னா {துஷ்யந்தரா}, இப்படியே நான் கண்வரின் மகளாவேன் என்பதை அறிந்து கொள்வீராக.(18) எனது உண்மை தந்தையை {விஸ்வாமித்திரரை} அறியாத நான் கண்வரையே எனது தந்தையாகக் கருதுகிறேன். இப்படியே, ஓ மன்னா {துஷ்யந்தரே}, எனது பிறப்பைக் குறித்து நான் கேள்விப்பட்டது அனைத்தையும் உமக்குச் சொல்லிவிட்டேன்" என்றாள் {சகுந்தலை}.(19)


ஆங்கிலத்தில் | In English

மேனகையின் ஆயத்தம்! | ஆதிபர்வம் - பகுதி 71

Menaka made provisions! | Adi Parva - Section 71 | Mahabharata In Tamil

(சம்பவ பர்வம் - 7)

பதிவின் சுருக்கம் : சகுந்தலையைக் கண்ட துஷ்யந்தன்; தன் பிறப்பு முதலிய வரலாற்றைச் சொன்ன சகுந்தலை; மேனகைக்கும், இந்திரனுக்கும் இடையில் நடந்த உரையாடல்...

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "அதன் பிறகு அந்த ஏகாதிபதி {துஷ்யந்தன்}, குறைக்கப்பட்டிருந்த தன் பரிவாரத்தையும் ஆசிரமத்தின் வாசலில் விட்டான். தனியாகவே {ஆசிரமத்தினுள்ளே} நுழைந்த அவன், கடும் நோன்புகளைக் கொண்ட முனிவரை {கண்வரைக்} காணவில்லை.(1) முனிவரை {கண்வரைக்} காணாமலும், வசிப்பிடம் வெறுமையாக இருப்பதைக் கண்டும் அவன் {துஷ்யந்தன்}, “ஓ இங்கே யார் இருப்பது?” என்று உரக்கக்கேட்டான். {அந்தக் காட்டில்} அவனது குரல் எதிரொலித்தது.(2) அவனது குரலைக் கேட்டு, ஒரு துறவியின் மகளைப் போல உடுத்தியிருந்தவளும், ஸ்ரீயை (லட்சுமியைப்) போன்ற அழகுடையவளுமான ஒரு கன்னிகை {சகுந்தலை}, அந்த முனிவரின் {கண்வரின்} வசிப்பிடத்தில் இருந்து வெளியே வந்தாள்.(3) கருங்கண்களைக் கொண்ட அந்த அழகி, மன்னன் துஷ்யந்தனைக் கண்டதும், அவனுக்கு நல்வரவு கூறி மரியாதையுடன் வரவேற்றாள்.(4) அவனுக்கு {துஷ்யந்தனுக்கு} ஆசனம் கொடுத்து, கால்களைக் கழுவ நீரும், அர்க்கியமும் கொடுத்த அவள் {சகுந்தலை}, அந்த மன்னனின் உடல்நிலை மற்றும் மனநிலை குறித்து விசாரித்தாள்.(5)

இவ்வாறு மன்னனை வழிபட்டு, அவனது உடல்நிலை மற்றும் மனநிலையைக் கேட்ட அந்தக் கன்னிகை {சகுந்தலை}, “ஓ மன்னா, எது செய்யப்பட வேண்டும்? உமது உத்தரவுகளுக்காக நான் காத்திருக்கிறேன்” என்று மரியாதையாகக் கேட்டாள்.(6) அவளால் முறையாக வழிபடப்பட்ட மன்னன் {துஷ்யந்தன்}, களங்கமற்ற பண்புகளையும், இனிய பேச்சையும் கொண்ட அந்தக் கன்னிகையிடம்,(7) “பெரும் அருள் கொண்ட முனிவர் கண்வரை நான் வழிபட வந்திருக்கிறேன். ஓ இனிமையானவளே, அழகானவளே, சிறப்புமிக்க முனிவர் கண்வர் எங்கே சென்றிருக்கிறார் என்பதை எனக்குச் சொல்வாயாக" என்று கேட்டான்.(8) அதற்குச் சகுந்தலை, "சிறப்புமிக்க என் தந்தை {கண்வர்}, பழங்கள் கொணர்ந்து வர ஆசிரமத்தைவிட்டு வெளியே சென்றார். ஒருக்கணம் பொறுத்தால், அவர் வருகையில் நீர் அவரைக் காணலாம்" என்று சொன்னாள்.(9)

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "முனிவரை {கண்வ முனிவரைக்} காணாது, அவளால் இப்படிச் சொல்லப்பட்ட மன்னன் {துஷ்யந்தன்}, அந்தக் கன்னிகை மிகுந்த அழகும், கச்சிதமான உடலமைப்பும் கொண்டவளாக இருப்பதைக் கண்டான். அவள் இனிமையான புன்னகையுடன் இருப்பதையும் கண்டான். (10) அவளது களங்கமற்ற பண்புகள், தவத்துறவுகள், பணிவு ஆகியவற்றின் அழகால் அலங்கரிக்கப்பட்டு அவள் {சகுந்தலை} நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் {சகுந்தலை} இளமையின் தொடக்கத்தில் {கன்னிப் பருவத்தில்} இருப்பதையும் மன்னன் {துஷ்யந்தன்} கண்டான்.(11)

எனவே அவன் {துஷ்யந்தன்}, அவளிடம் {சகுந்தலையிடம்}, "ஓ அழகியே, நீ யார்? எவருடைய மகள் நீ? மேலும் நீ ஏன் இந்தக் காட்டுக்கு வந்தாய்? ஓ எழில்வாய்ந்தவளே, இப்படிப்பட்ட பண்புகளுடனும், இவ்வளவு அழகுடனும் உள்ள நீ எங்கிருந்து வந்தாய்?(12) ஓ ஆழகானவளே, முதல் பார்வையிலேயே நீ என் இதயத்தைத் திருடிவிட்டாய்! நான் உன்னைப்பற்றி முழுவதும் அறிய விரும்புகிறேன். எனவே, அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்வாயாக” என்றான்.(13) அந்த ஏகாதிபதியால் {துஷ்யந்தனால்} இப்படிக் கேட்கப்பட்ட அந்தக் கன்னிகை {சகுந்தலை} புன்னகையுடன் கூடிய இனிமையான வார்த்தைகளில்,(14) "ஓ துஷ்யந்தரே, நற்குணம், ஞானம், உயர்ந்த ஆன்மா ஆகியவற்றைக் கொண்ட சிறப்புமிக்க முனிவர் கண்வரின் மகள் நான் " என்று மறுமொழி கூறினாள் {சகுந்தலை}.(15)

துஷ்யந்தன், "உலகம் முழுவதும் வழிபடப்படுபவரும், உயர்ந்த அருளைக் கொண்டவருமான முனிவர் {கண்வ முனிவர்}, உயிர்வித்தை மேலெழுப்பியவராவார் {காம இச்சைக்களைக் கட்டுப்படுத்தியவர் ஆவார்}. தர்மன் கூடத் தன் பாதையில் தவறலாம், ஆனால் கடும் நோன்புகளைக் கொண்ட ஒரு தவசி தவறவே முடியாது.(16) எனவே, ஓ அழகான நிறம் கொண்டவளே, அவரது மகளாக நீ எப்படிப் பிறந்திருக்க முடியும்? எனது இந்தப் பெரும் ஐயப்பாட்டைக் களைவதே உனக்குத் தகும்" என்றான் {துஷ்யந்தன்}.(17) சகுந்தலை, "ஓ மன்னா {துஷ்யந்தரே}, பழங்காலத்தில் எனக்கு என்ன நேர்ந்தது, முனிவரின் மகளாக நான் எப்படி ஆனேன் என்பதை நான் அறிந்த வரை உமக்குச் சொல்கிறேன் கேட்பீராக.(18) முன்பொரு காலத்தில், ஒரு முனிவர் இங்கு வந்து எனது பிறப்பைக் குறித்துக் கேட்டார். ஓ மன்னா {துஷ்யந்தரே}, அவரிடம் அந்தச் சிறப்பு மிகுந்தவர் (கண்வர்) சொன்னது அனைத்தையும் என்னிடம் இருந்து இப்போது கேட்பீராக.(19)

முனிவரின் கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும் வகையில் எனது தந்தை கண்வர், "பழங்காலத்தில் கடுந்தவத்தில் ஈடுபட்ட விஸ்வாமித்ரர் [1], அவரது தவங்களால் சொர்க்கத்தின் உயர்ந்த ஆசனத்தில் இருந்து தன்னைத் தள்ளிவிடக் கூடும் என்று நினைத்த தேவர்களின் தலைவனான இந்திரனை அச்சுறுத்தினார். இப்படி அஞ்சிய இந்திரன், மேனகையை அழைத்து, அவளிடம்,(20,21) “ஓ மேனகையே, நீயே அப்ரஸுகளில் முதன்மையானவள், எனவே, ஓ இனிமையானவளே {மேனகையே}, எனக்கு ஒரு சேவையைச் செய்வாயாக. நான் சொல்வதைக் கேட்பாயாக.(22) காந்தியில் சூரியனைப் போன்ற இந்தப் பெரும் தவசி விஸ்வாமித்ரர் தவங்களில் கடுமையானவற்றைச் செய்துவருகிறார். என் இதயம் அச்சத்தால் நடுங்குகிறது.(23) உண்மையில், ஓ கொடியிடை மேனகையே, இஃது உன் தொழிலே. ஆழ்ந்த தியானத்தில் மெய்மறந்த ஆன்மா கொண்டவரும், கடும் தவங்களில் ஈடுபடுபவருமான விஸ்வாமித்ரரால் என்னை என் ஆசனத்தில் {பதவியில்} இருந்து தள்ள முடியும் என்பதை நீ பார்க்க வேண்டும் {அறிவாயாக}. நீ சென்று அவரை மயக்கி, அவர் தொடர்ந்து வரும் தவங்களைக் கலங்கடித்து என் நன்மையைச் சாதிப்பாயாக.(24,25) ஓ அழகானவளே, உன் அழகு, இளமை, ஏற்புடைமை, கலைகள், புன்னகை மற்றும் பேச்சால் அவரை மயக்கி, அவரது தவங்களில் இருந்து விலக்குவதில் அவரை வெல்வாயாக” என்றான் {இந்திரன்}.(26)

இவையாவற்றையும் கேட்ட மேனகை, "அந்தச் சிறப்புமிக்க விஸ்வாமித்திரர் பெரும் சக்தியைக் கொண்ட வலிமைமிக்கத் துறவியாவார். நீர் அறிந்தவாறே அவர் மிகவும் முன்கோபம் கொண்டவருமாவார்.(27) அந்த உயர் ஆன்மாவின் சக்தி, தவங்கள், கோபம் ஆகியவை உம்மையே கவலை கொள்ளச் செய்திருக்கின்றன. நானும் ஏன் கவலை கொள்ளலாகாது?(28) சிறப்புமிக்க வசிஷ்டரே கூடத் தன் பிள்ளைகளின் அகால மரணத்தைக் காணும் வேதனையை அடையச் செய்தவரும் அவரே. முதலில் க்ஷத்திரியராகப் பிறந்திருப்பினும், அடுத்து தன் தவத் துறவுகளின் அறத்தால் பிராமணரானவர் ஆவார்.(29) கடக்கக் கடினமானதும், கௌசிகி என்ற பெயரில் அறியப்படும் புனித ஓடையுமான ஓர் ஆழமான ஆற்றைத் தன் தூய்மைச் சடங்குகளுக்காக {புனித நீராடலுக்காக} உண்டாக்கியவர் அவரே.(30)

தந்தையின் சாபத்தால் வேடுவனாக வாழ்ந்த வந்த அரசமுனி மதங்கன் (திரிசங்கு), கொடும் காலத்தில் {பஞ்ச காலத்தில்} இருந்த விஸ்வாமித்ரரின் மனைவியை ஆதரித்தான்.(31) பஞ்சம் தீர்ந்ததும், திரும்பிக் கொண்டிருந்த விஸ்வாமித்திரர், தனது ஆசிரமம் எங்கிருந்ததோ அந்த ஓடையின் {நதியின்} பெயரை கௌசிகி என்பதிலிருந்து பாரை என்று மாற்றினார்.(32) மதங்கனின் சேவைகளுக்குப் பதிலாக {நன்றிக்கடனாக}, வேள்விகளில் பின்னவனின் {மதங்கனின்} புரோகிதராக ஆனார். {அந்த வேள்விகளில்} தேவர்களின் தலைவரே அச்சத்தால் சோமச்சாற்றை அருந்த சென்றார் {அச்சத்தால் நீரே சென்றீர்}.(33) சிரவணத்தை {திரவோணம் நட்சத்திரத்தை} முதலாகக் கொண்ட எண்ணற்ற நட்சத்திங்களுடன் கூடிய இரண்டாம் உலகத்தைக் கோபத்தால் உண்டாக்கியவர் விஸ்வாமித்ரரே. மேன்மையானவரின் {ஆசான் வசிஷ்டரின்} சாபத்தில் கெட்டிருந்த திரிசங்குவுக்குப் பாதுகாப்பளித்தவர் அவரே.(34) இத்தகு செயல்களைச் செய்த அவரை அணுக நான் அஞ்சுகிறேன். ஓ இந்திரரே, அவரது கோபத்தால் நான் எரிந்துவிடாதவாறு, என்ன வழிமுறைகளைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதை எனக்குச் சொல்வீராக.(35)

தன் காந்தியால் மூவுலகங்களை எரிக்கவும், (தன் பாதத்தின்) ஒரு மிதியால் பூமியை நடுங்கவும் செய்ய இயன்றவர் அவர் {விஸ்வாமித்ரர்}. பெரும் மேருவை {மகாமேருவை} பூமியிர் இருந்து பெயர்த்தெடுத்து, எவ்வளவு தூரம் வேண்டுமானாலும் வீச இயன்றவர் அவர். ஒருக்கணத்தில் பூமியின் பத்து {திசைப்} புள்ளிகளையும் சுற்றி வர இயன்றவர் அவர்.(36) சுடர்மிக்க நெருப்பைப் போலத் தவ அறங்கள் நிறைந்தவரும், தன் ஆசைகளை முழுக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டவருமான ஒருவரை என்னைப் போன்ற ஒரு பெண்ணால் எவ்வாறு தீண்டவும் முடியும்?(37) அவரது வாய் சுடர்மிக்க நெருப்பைப் போன்றது; அவரது கண்களின் கருவிழிகள் சூரியனையும், சந்திரனையும் போன்றன; அவரது நாக்கு யமனையே போன்றது. ஓ தேவர்களின் தலைவரே {இந்திரரே}, என்னைப் போன்ற ஒரு பெண்ணால், எவ்வாறு அவரைத் தீண்டவும் முடியும்?(38) யமன், சோமன், பெரும் முனிவர்கள், சத்யஸ்யர்கள், விஸ்வர்கள், வாஹில்யர்கள் ஆகியோரும் அவரது ஆற்றலை நினைத்தால் அஞ்சுவர். என்னைப் போன்ற ஒரு பெண்ணால் எவ்வாறு அஞ்சாமல் அவரைக் காணவும் முடியும்? (39)

எனினும், ஓ தேவர்களின் மன்னா {இந்திரரே}, உம்மால் ஆணையிடப்படும் நான் எவ்வாறேனும் அம்முனிவரை அணுக வேண்டும்.ஆனால், ஓ தேவர்களின் தலைவரே {இந்திரரே}, உம்மால் பாதுகாக்கப்படும் நான் அந்த முனிவரிடம் பாதுகாப்பாக இருக்கும் வகையில் ஏதாவது திட்டத்தைத் தீட்டுவீராக.(40) அந்த முனிவரின் {விஸ்வாமித்ரரின்} முன்னிலையில் நான் விளையாடத் தொடங்குகையில் மருத்தன் (காற்று தேவன் {வாயு}) அங்கு வந்து, என் ஆடைகளைக் களவாடுவது நன்று என்றும், உமது ஆணையின் பேரில் மன்மதனும் (காமதேவன்} எனக்கு உதவுவது நன்று என்றும் நான் நினைக்கிறேன்.(41) அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் மருத்தன், காட்டில் இருந்து நறுமணத்தை அங்கே கொண்டு வந்த அம்முனிவரை {விஸ்வாமித்ரரை} மயக்கட்டும்” என்று மறுமொழி கூறினாள் {மேனகை}. இதைச் சொல்லியும், தான் கேட்ட அனைத்தும் முறையாகக் கிடைத்ததைக் கண்டும் மேனகை, அந்தப் பெரும் கௌசிகரின் ஓய்வில்லத்திற்குச் சென்றாள்" {என்றார் கண்வர்}.(42)

[1] கௌசிகர் {விஸ்வாமித்திரர்}, மன்னன் குசநாபனின் மகனாவார். வசிஷ்ட முனிவரோடு ஏற்பட்ட போட்டியின் காரணமாக, கடுமையான தவங்களைச் செய்து பிரம்ம ரிஷியானவர். தமிழ்நாட்டின் திருநெல்வேலி மாவட்டம், ராதாபுரம் வட்டத்தில் உள்ள விஜயாபதி (Vijayapathi) என்னும் ஊரில் விசுவாமித்திரருக்குக் கோயில் உள்ளது. இவ்வூரின் அண்மையிலுள்ள ஊர்கள்: இடிந்தகரை, கூடன்குளம் ஆகியனவாகும்.


ஆங்கிலத்தில் | In English

வெள்ளி, மார்ச் 12, 2010

சகுந்தலை

சகுந்தலை = பறவைகளால் காக்கப்பட்டவள்
சகுந்தலை

தந்தை : விசுவாமித்திரர்
தாயார் : மேனகை {தேவலோக அப்சரஸ்}

கண்வர், “கானகத்தில் தனிமையில் பறவைகளால் (சங்குந்தா) சூழப்பட்டு இருந்ததால், என்னால் அவளுக்கு சகுந்தலை (பறவைகளால் காக்கப்பட்டவள்) என்ற பெயர் சூட்டப்பட்டது”.

மேலும் விபரங்களுக்கு கீழே சொடுக்கவும்:



மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அதிரதன் அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அர்வாவசு அர்ஜுனன் அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அன்சுமான் அனுவிந்தன் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆத்ரேயர் ஆதிசேஷன் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உச்சைஸ்ரவஸ் உசீநரன் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உதங்கர் உதங்கா உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கண்வர் கணிகர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கர்ணன் கருடன் கல்கி கல்மாஷபாதன் கலி கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி காக்ஷிவத் கிந்தமா கிர்மீரன் கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசின் கேசினி கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சக்திரி சக்ரதேவன் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சங்கன் சச்சி சசபிந்து சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சதானீகன் சந்தனு சந்திரன் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சமீகர் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சரஸ்வதி சல்லியன் சலன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுகன்யா சுசர்மன் சுசோபனை சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதக்ஷிணன் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுந்தன் உபசுந்தன் சுநந்தை சுப்ரதீகா சுபத்திரை சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூர்ப்பனகை சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் ததீசர் தபதி தபஸ் தம்போத்பவன் தமயந்தி தமனர் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தக்ஷகன் தாத்ரேயிகை தார்க்ஷ்யர் தாருகன் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திர்கதமஸ் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பர்ணாதன் பர்வதர் பரசுராமர் பரத்வாஜர் பரதன் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிரமாதின் பிராதிகாமின் பிருகத்யும்னன் பிருகதஸ்வர் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாத்ரி மாதலி மாதவி மாந்தாதா மார்க்கண்டேயர் மாரீசன் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷ்யசிருங்கர் ரிஷபர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லக்ஷ்மணன் லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வர்கா வருணன் வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹர்யஸ்வன் ஹரிச்சந்திரன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 
Creative Commons License
முழுமஹாபாரதம் by முழுமஹாபாரதம் is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Based on a work at http://mahabharatham.arasan.info.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://mahabharatham.arasan.info.
mahabharatham.arasan.info. Blogger இயக்குவது.
Back To Top