clone demo
சனத்சுஜாதர் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
சனத்சுஜாதர் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

செவ்வாய், மார்ச் 03, 2015

அந்தணன் யார்? - உத்யோக பர்வம் பகுதி 42ஆ

Who is a Brahmana! | Udyoga Parva - Section 42b | Mahabharata In Tamil

(சனத்சுஜாத பர்வத் தொடர்ச்சி - 2)
பதிவின் சுருக்கம் : அறம் மற்றும் செயல்பாடுகளின் திறன் குறித்துத் திருதராஷ்டிரன் சனத்சுஜாதரிடம் வினவுவது; அறப்பயிற்சி மற்றும் செயல்பாடு ஆகிய இரண்டுமே மனிதனுக்கு வெற்றியைத் தரும் என்று சனத்சுஜாதர் சொல்வது; மண்ணுலகச் செழிப்பு மற்றும் விண்ணுலகச் செழிப்பு ஆகியவற்றைச் சனத்சுஜாதர் சொல்வது ...

திருதராஷ்டிரன் {சனத்சுஜாதரிடம்} சொன்னான், “இவ்வுலகில், சிலர் அறம் பயில்கிறார்கள், சிலர் செயல் அல்லது கர்மத்தைத் துறக்கிறார்கள் (சந்நியாச யோகம் என்று அழைக்கப்படுவதை மேற்கொள்கிறார்கள்). (அறம் பயில்வோரை மதித்து) நான் கேட்கிறேன். தீமையை அழிக்கும் திறன் அறத்திற்கு இருக்கிறதா? அல்லது தீமையால் அது {அறம்} அழிவுக்குள்ளாகிறதா?”


அதற்குச் சனத்சுஜாதர் {திருதராஷ்டிரனிடம்}, “அறத்தின் கனிகள் {பலன்கள்}, (முற்றான) செயலின்மை ஆகிய இரண்டும் அந்த வகையில் (விடுதலை பெறும் வகையில்) பயனுடையதே. உண்மையில், {இந்த} இரண்டும் விடுதலையை அடைவதற்கு உறுதியான வழிமுறைகளே. எனினும், அறிவுள்ள ஒருவன் {ஞானி}, அறிவால் (செயலின்மையால்) வெற்றியை அடைகிறான். மறுபுறம், ஒரு பொருள்முதல்வாதி (செயலால்) தகுதியை {புண்ணியத்தை} அடைந்து, அதன் விளைவால் விடுதலையை அடைகிறான். (அவனது நாட்டத்தின் போக்கில்) அவன் பாவத்துக்கும் ஆட்படுகிறான். நிலையற்றவையான அறம் மற்றும் மறம் {தீமை} ஆகிய இரண்டின் கனிகளையும் {பலன்களையும்} அடையும் செயல்பாடுள்ள ஒரு மனிதன் {செயலாற்றுபவன்}, (அறவோன் மற்றும் பாவி ஆகியோருக்குச் சொர்க்கம் மற்றும் நரகம் ஆகிய இரண்டுக்கும் ஒரு முடிவு இருக்கிறது என்பதால்), தனது முந்தைய அறங்கள் மற்றும் மறங்களின் விளைவால், மீண்டும் செயலுக்கு அடிமையாகிறான். எனினும், செயல்புரியும் ஒரு மனிதன் அறிவுடையவனாக இருந்தால், அவன் தனது பாவங்களை அறச்செயல்கள் மூலம் அழிக்கிறான். எனவே, அறம் வலிமையானதே. எனவே, செயல்பாடுள்ள மனிதனும் வெற்றியடைகிறான்” என்றார் {சனத்சுஜாதர்}.

திருதராஷ்டிரன் {சனத்சுஜாதரிடம்}, “அறம் பயிலும் இருபிறப்பாளர்கள் {துவிஜர்கள்}, தங்கள் சொந்த அறச் செயல்களின் கனிகளால் {பலன்களால்} அடையத்தக்க அழிவற்ற உலகங்களை, அதனதன் படிநிலைகளின்படி {தரவரிசைப்படி} எனக்குச் சொல்லும். அதே போன்ற பிற உலகங்களையும் எனக்குச் சொல்லும். ஓ! கற்ற அய்யா {மேதையே} {வித்வானே}, (மனிதர்களின் இதயத்தால் இயல்பாக விரும்பப்படுவதும், எவ்வளவுதான் தலையிட்டாலும் பாவத்தைத் தருகின்ற) செயல்பாடுகளைக் {கர்மாவை} குறித்து நான் கேட்க விரும்பவில்லை!” என்றான் {திருதராஷ்டிரன்}

{தெய்வீக செழிப்பு}


சனத்சுஜாதர் {திருதராஷ்டிரனிடம்}, “பலமிக்கவர்கள் தங்கள் பலத்தில் பெருமை கொள்வதைப் போல, தங்கள் யோகப் பயிற்சிகளில் பெருமை கொள்ளும் இருபிறப்பாளர்கள் {பிராமணர்கள்}, இங்கிருந்து விடைபெற்றுப் பிரம்மலோகத்தில் ஒளிர்கிறார்கள். வேள்விகளையும், வேதச் சடங்குகளையும் பெருமையுடன் செய்யும் இருபிறப்பாளர்கள், அதன் பலனாக அறிவை அடைந்து, அந்தச் செயலின் விளைவால் இந்த உலகத்தில் இருந்து விடுதலையடைந்து தெய்வங்களின் வசிப்பிடமாக இருக்கும் உலகத்திற்குச் செல்கிறார்கள். மேலும் வேதமறிந்தவர்களில் சிலர், (வேதங்களால் விதிக்கப்பட்ட) வேள்விளையும் சடங்குகளையும் செய்வது கட்டாயம் (அவற்றைச் செய்யாமல் விடுவது பாவம்) என்ற கருத்துடையவர்களாக இருக்கிறார்கள். அக வளர்ச்சிக்கு முயல்பவர்கள், வெளிப்புற வடிவங்களில் ஒன்றியிருப்பவர்கள், (அறத்தின் நிமித்தமாகவே இந்தச் சடங்குகளைச் செய்கிறார்கள், குறிப்பிட்ட நோக்கங்களை அடைவதற்காக இவற்றை அவர்கள் செய்வதில்லை என்பதால்), {இவர்களுக்குச் சில மரியாதைகள் அளிக்கப்பட வேண்டுமென்றாலும்} இவர்கள் மிக உயர்வாகக் கருதப்பட வேண்டியவர்கள் அல்ல.

மழைக்காலத்தில் ஓர் இடத்தில் உள்ள புல்லையும் நாணலையும் போல, ஓர் அந்தணனுக்குத் தேவையான உணவும், நீரும் எங்கு அதிகமாக இருக்கிறதோ, அங்கே (சொற்பமான வழிமுறைகளையே கொண்ட இல்லறவாசிகளை வேதனைப்படுத்தாமல்) ஒரு யோகி தனது வாழ்வை அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும். எந்த வகையிலும் அவன் பசி மற்றும் தாகத்தால் தனது சுயத்தை ஒடுக்காமல் இருக்க வேண்டும்.

ஒருவனின் மேன்மையைத் தெளிவு படுத்தும் இடத்தில், மற்றவனின் வெறுப்பைச் சம்பாதிக்கும் சிரமமும், ஆபத்தும் ஒருவனுக்கு இருந்தால், தனது மேன்மையை அறிவிக்காதவனே அறிவிப்பனை விடச் சிறந்தவனாவான். அடுத்தவன் தனது மேன்மையை வெளிப்படுத்தும்போது, அதைக் கண்டு துன்புறாதவன் அளிக்கும் உணவும், அந்தணர்களுக்கும், விருந்தினர்களுக்கும் உரிய பங்கைக் கொடுக்காமல் உண்ணாதவன் அளிக்கும் உணவும் நீதிமிக்கவர்களால் அங்கீகரிக்கப்படுகிறது. எப்படி ஒரு நாய் பல சமயங்களில் தன் சொந்த வெளியேற்றங்களையே {கழிவுகளை} உண்கிறதோ, அதே போல அந்த யோகியர், தங்கள் முக்கிய நிலையை வெளிப்படுத்தாமல், தங்கள் வாழ்வாதாரத்திற்காகத் தங்கள் சொந்த வாந்தியையே {Vomit} உண்கின்றனர்.

{அந்தணன்}


இரத்த உறவுகளுக்கு மத்தியில் வாழ்ந்து கொண்டு, தான் செய்யும் அறப் பயிற்சிகளை அவர்கள் {உறவுகள் கூட} எப்போதும் அறியாதிருக்க விரும்புபவனையே அந்தணன் என்று ஞானியர் அறிகிறார்கள். நிலையற்ற, குணங்களற்ற, மாற்றமற்ற, எந்த வகையான இருமையுமற்ற தனியனான பரமாத்மாவை அறிவதை விட ஓர் அந்தணன் வேறு எதை அறிய வேண்டும்? இத்தகு பயிற்சிகளின் விளைவாக ஒரு க்ஷத்திரியன் பரமாத்மாவை அறிந்து கொண்டு, தன்னைத் {அந்தப் பரமாத்மாவைத்} தனது சொந்த ஆன்மாவிலேயே காணலாம். ஆத்மா நடிப்பதாகவும் சுயத்தில் அதை உணர்வதாகவும் கருதி, ஆன்மாவிடமிருந்து அதன் குணங்களை அபகரிக்கும் ஒரு திருடன் என்ன பாவங்களைத்தான் செய்யமாட்டான்? {ஒரு விதமாக இருக்கும் ஆத்மாவை, மற்றொரு விதத்தில் இருப்பதாக அறிந்து, அந்த ஆத்மாவை அதன் குணங்களிடமிருந்து அபகரிக்கும் ஒரு திருடனால் எந்தப் பாவம் செய்யப்பட்டத்தகாது?}.

ஓர் அந்தணன் முயற்சி அற்றவனாக இருக்க வேண்டும், பரிசுகளை ஏற்கக்கூடாது, நீதிமான்களின் மதிப்பை வெல்ல வேண்டும், அமைதியாக இருக்க வேண்டும், வேதங்களை அறிந்திருந்தாலும் அறியாதவன் போல இருக்க வேண்டும். அப்படி இருந்தால் தான் அவனால் அறிவை {ஞானத்தை} அடைந்து பிரம்மத்தை அறிய முடியும். மண்ணுலக {மனித} செல்வத்தில் ஏழையாகவும், விண்ணுலக {தெய்வீக} செல்வம் மற்றும் வேள்விகளில் செல்வந்தனாகவும் இருப்பவர்கள் வெல்லப்பட முடியாதவர்களாகவும், அச்சமற்றவர்களாகவும் ஆகிறார்கள். அப்படிப்பட்டவர்கள் பிரம்மத்தின் உருவம் {உடல்=சரீரம்} என்றே அவர்கள் கருதப்பட வேண்டும். (வேள்விகளைச் செய்வோர்) விரும்பும் அனைத்து வகையான பொருட்களையும் அளிக்கும் தேவர்களைச் சந்திப்பதில், (வேள்விகள் செய்வதால்) வென்றவனேயானாலும், பிரம்மத்தை அறிந்தவனுக்கு அவன் இணையாக முடியாது. ஏனினில், வேள்விகளைச் செய்பவனோ முயற்சிக்கு ஆளாகிறான். (அதே வேளையில் பிரம்மத்தை அறிந்தவன் அத்தகு முயற்சிகள் ஏதுமில்லாமலே அவனை {அந்த தெய்வத்தை} அடைகிறானே). செயல்பாடுகள் அற்ற ஒருவன் தெய்வங்களால் மதிக்கப்பட்டால், அவனே உண்மையில் மதிப்படைந்தவனாகச் சொல்லப்படுகிறான். பிறரால் மதிக்கப்பட்டவன், தானே மதிக்கப்பட்டதாக எப்போதும் கருதக்கூடாது. எனவே, ஒருவன் பிறரால் மதிக்கப்படாத போதும் வருந்தக்கூடாது.

தங்கள் கண் இமைகளைத் திறந்து மூடுவதைப் போலவே, மக்கள் தங்கள் இயல்புக்கு ஏற்றவாறு செயல்படுகிறார்கள்; கற்றோர் மட்டுமே பிறருக்கு மரியாதை செலுத்துகிறார்கள். மதிப்பைப் {மரியாதையைப்} பெற்ற ஒருவன் இப்படியே {அதை} நினைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

பாவம் செய்பவர்களும், ஏமாற்றுத்தனமுள்ளவர்களுமாக இருக்கும் இவ்வுலகத்தின் மூடர்கள், மரியாதைக்குத் தகுந்தவர்களுக்கு மரியாதை செலுத்துவதில்லை; மறுபுறம், அத்தகு மனிதர்களுக்கு அவர்கள் அவமரியாதையே செய்கிறார்கள். உலகின் மதிப்பும் தவமும் (மௌனப் பயிற்சிகளும்) ஒன்றாகச் சேர்ந்திருக்க முடியாது. மரியாதைக்குரியவர்களுக்கே இவ்வுலகம் என்றும், அதே வேளையில் தவத்திற்குத் தன்னை அர்ப்பணித்தவர்களுக்குப் பிற உலகம் என்றும் அறிவாயாக. ஓ க்ஷத்திரியா {திருதராஷ்டிரா}, இவ்வுலகத்தில், மகிழ்ச்சி (உலகின் மதிப்பு) மண்ணுலகச் செழிப்பில் வசிக்கிறது. எனினும், பிந்தையது {மண்ணுலகச் செழிப்பு}, {தெய்வீக அருளை அடையத்} தடையாகும். மறுபுறம், உண்மையான ஞானமில்லாதவனால் தெய்வீகச் செழிப்பை அடையவே முடியாது. இந்த வகைச் செழிப்பை அடைய, காக்க கடினமான பல்வேறு வகையான வாயில்கள் இருக்கின்றன என்று நீதிமான்கள் சொல்கின்றனர். அவை {வாயில்கள்}, உண்மை, நேர்மை, பணிவு, தற்கட்டுப்பாடு, மனத்தூய்மை, நடத்தை, (வேத) அறிவு ஆகியனவாகும். இந்த ஆறும் மாயை அறியாமை ஆகியவற்றை அழிக்கவல்லவையாகும்” என்றார் {சனத்சுஜாதர்}. 

திங்கள், மார்ச் 02, 2015

அறியாமையே மரணம்! - உத்யோக பர்வம் பகுதி 42அ

Ignorance is death! | Udyoga Parva - Section 42a | Mahabharata In Tamil

(சனத்சுஜாத பர்வத் தொடர்ச்சி - 2)
பதிவின் சுருக்கம் : மரணம் குறித்த இரு கருத்துகளில் எது உண்மை எனத் திருதராஷ்டிரன் சனத்சுஜாதரிடம் கேட்பது; அறியாமையே மரணம் என்றும், ஆத்மாவின் தத்துவங்கள் குறித்தும் சனத்சுஜாதர் திருதராஷ்டிரனுக்கு உரைப்பது...

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} சொன்னார் “பிறகு, விதுரனின் வார்த்தைகளைப் பாராட்டிய சிறப்புமிக்கவனும், புத்திமானுமான மன்னன் திருதராஷ்டிரன், அறிவுகள் அனைத்திலும் உயர்ந்ததை {ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை} அடைய விரும்பி சனத்சுஜாதரிடம் தனிமையில் பேசினான்”

மன்னன் {திருதராஷ்டிரன்}, முனிவரிடம் {சனத்சுஜாதரிடம்}, “ஓ! சனத்சுஜாதரே, மரணம் இல்லை என்ற கருத்தை நீர் கொண்டிருப்பதாக நான் கேள்விப்பட்டேன். மரணத்தைத் தவிர்ப்பதற்காகவே தேவர்களும், அசுரர்களும் தவம் பயில்கிறார்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது. பின், இந்த இரு கருத்துகளில் எதுதான் உண்மை?” என்று கேட்டான்.


{அறியாமையே மரணம்}


சனத்சுஜாதர் {திருதராஷ்டிரனிடம்}, “சில குறிப்பிட்ட செயல்கள் {கர்மங்கள்} மரணத்தை நிவர்த்திசெய்ய வல்லைவை என்று சிலர் சொல்கிறார்கள்; பிறர் மரணம் இல்லை என்ற கருத்தைக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; எது உண்மை என நீ என்னிடம் கேட்கிறாய். ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரா}, இதுகுறித்து நான் சொல்கிறேன் கேள். அதனால் உனது ஐயங்கள் அகலும். ஓ! க்ஷத்திரியா {திருதராஷ்டிரா}, இவை இரண்டுமே உண்மைதான் என அறிந்து கொள்வாயாக. அறியாமையின் விளைவே மரணம் எனக் கற்றோர் கருதுகின்றனர். நானோ, அறியாமையே மரணம் என்றும், அறியாமையின்மையே (அறிவே {ஞானமே}) இறவா {அமர} நிலை என்றும் சொல்கிறேன்.

அறியாமையினாலேயே அசுரர்கள் தோல்விக்கும் மரணத்துக்கும் ஆட்படுகிறார்கள். அறியாமையின்மையினாலேயே {அறிவாலேயே} தேவர்கள் பிரம்மனின் {பிரம்மத்தின்} இயல்பை அடைகிறார்கள். புலியைப் போல, மரணம் உயிரினங்களை விழுங்குவதில்லை; அதன் {மரணத்தின்} உருவம் அறியமுடியாததாக இருக்கிறது. இஃது ஒருபுறமிருக்க, சிலர் யமனே மரணம் எனக் கற்பனை செய்கிறார்கள். எனினும், இது  {இந்த எண்ணம்} பலமற்ற {பலவீனமான} மனதினால் விளைவதே.

பிரம்மம் அல்லது தன்னறிவின் {சுய அறிவின்} நோக்கம், அழியா நிலையை {இறவா நிலையை} அடைவதே. நல்லவர்களுக்கு அருளின் ஊற்றுக்கண்ணாகவும், பாவிகளுக்குத் துன்பத்தின் ஊற்றுக்கண்ணாகவும் திகழும் பித்ருக்களின் உலகை, அந்தத் (கற்பனையான) தேவன் (யமன்) ஆட்சி செய்கிறான். அவனது {யமனின்} கட்டளையின் பேரில் கோபம், அறியாமை, பேராசை ஆகியவற்றின் உருவத்தை ஏற்று வரும் மரணம், மனிதர்கள் மத்தியில் ஏற்படுகிறது {அதனால் மனிதர்களுக்கு மரணம் ஏற்படுகிறது}.

செருக்கில் தத்தளிக்கும் மனிதர்கள் அநீதியான பாதையிலேயே எப்போதும் நடக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு மத்தியில் இருப்பவன் எவனும் தனது உண்மையான இயல்பை அடைவதில் {ஆத்ம தரிசனத்தைப் பெறுவதில்} வெற்றி பெறுவதில்லை. புரிந்து கொள்ளும் தன்மை மறைக்கப்பட்டு {மோகம் கொண்டு}, ஆசைகளில் தத்தளித்து, தங்கள் உடல்களைத் துறக்கும் அவர்கள், மீண்டும் மீண்டும் நரகத்திற்குள்ளேயே விழுகிறார்கள். அவர்கள் எப்போதும் தங்கள் புலன்களால் தொடரப்படுகிறார்கள். {அவர்களது புலன்கள், தங்கள் செயல்களை ஒட்டியே சுற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன}. இதற்காகவே, அறியாமை மரணம் என்ற பெயரைப் பெறுகிறது.

செயல்பாடுகளின் கனிகளை {பலன்களை} விரும்பும் மனிதர்கள், அந்தக் கனிகளை {பலன்களை} அனுபவிக்கும் நேரம் வரும்போது தங்கள் உடல்களை விட்டு விட்டுச் சொர்க்கத்திற்குச் செல்கின்றனர். எனவே, அவர்களால் மரணத்தைத் தவிர்க்க முடியாது. உருவம் கொண்ட உயிரினங்கள், பிரம்மத்தின் அறிவை அடையும் திறன் இன்மையாலும், உலகளாவிய இன்பங்களில் தாங்கள் கொள்ளும் தொடர்புகளாலும் மறுபிறவி எனும் சுழற்சியில் மேலாகவும், கீழாகவும், சுற்றியே உலவி கொண்டிருக்கும் கடமைக்கு ஆட்படுகின்றனர.

உண்மையற்றதை {பொய்மையை} நோக்கி நாட்டங்கொள்ளும் மனிதனின் இயற்கையான உந்துதலே, புலன்கள் தவறானவற்றை அடைய காரணமாக அமைந்து வழிகாட்டுகிறது. உண்மையற்ற பொருட்களில் தொடர்ந்து நாட்டங்கொள்வதால் பாதிப்படையும் ஆன்மா, எப்போதும் தான் ஈடுபட்டவைகளை {ஈடுபட்ட செயல்களை மட்டுமே} நினைவு கூர்ந்து, தன்னைச் சூழ்ந்திருக்கும் உலகளாவிய இன்பங்களை மட்டுமே வழிபடுகிறது.

{மூன்று}


இன்பங்களில் விருப்பமே {ஆசையே} முதலில் மனிதர்களைக் கொல்கிறது. இச்சையும் {காமமும்}, சினமும் {கோபமும்} விரைவில் அதன் பின்னேயே தொடர்ந்து வருகின்றன. இன்பங்களில் விருப்பம், காமம், கோபம் ஆகிய மூன்றும் மூடர்களை மரணத்திற்கு வழிநடத்துகின்றன. எனினும், தங்கள் ஆன்மாக்களை வென்றவர்கள், தன்னடக்கத்தில் வென்று, மரணத்தில் இருந்து தப்பிக்கிறார்கள்.

தனது குறிக்கோளின் மீது கொண்ட ஆசையால் உற்சாகமடைந்து, தான் பாதிக்காத வகையில் தனது ஆன்மாவை வென்றவன், தன்னறிவின் {சுயஞானத்தின்} உதவியால் இவற்றை {ஆசை, காமம், கோபம் ஆகியவற்றை} மதிப்பில்லாதவை எனக் கருதி இவையாவையும் வெல்கிறான்.

இம்முறையில் தனது விருப்பங்களை அடக்கியவனான கற்ற மனிதன் ஒருவனை, யமனின் உருவத்தை ஏற்று வரும் அறியாமையால் விழுங்க முடியாது. தனது விருப்பங்களைப் பின்தொடரும் மனிதன், தனது விருப்பங்களுடன் சேர்த்தே அழிக்கப்படுகிறான். எனினும், ஆசையையைத் துறக்க முடிந்தவனால் நிச்சயமாக அனைத்துவிதமான துன்பங்களை விரட்டிவிட முடியும்.

உண்மையில் ஆசையே அறியாமை. அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் அதுவே இருளும் நரகமுமாகும். அதில் {அறியாமையில்} தத்தளிக்கும் உயிரினங்கள் தங்கள் அறிவை இழக்கின்றன. தெருவில் போதையில் நடக்கும் மனிதர்கள் மேடு பள்ளங்களில் விழுவதைப் போல, ஆசையால் பீடிக்கப்பட்ட மனிதர்கள், இன்பங்களில் ஏமாந்து தவறான வழியை அடைந்து அழிவை நோக்கி ஓடுகிறார்கள். ஆசையால் குழப்பப்படவோ, தவறாக வழிநடத்தப்படவோ முடியாத ஆன்மாவைக் கொண்ட மனிதனை மரணத்தால் என்ன செய்துவிட முடியும்? வைக்கோலாலான புலியைப் போல மரணம் அவனுக்குப் பயத்தை {எப்போதும்} அளிப்பதில்லை.

எனவே, ஓ! க்ஷத்திரியா {திருதராஷ்டிரா}, அறியாமையான ஆசையின் இருப்பு அழிக்கப்பட வேண்டுமானால், மிகச் சிறிய ஆசையாகவே இருந்தாலும், எந்த ஆசையும் மனதால் நினைக்கப்படவோ, தொடரப்படவோ கூடாது. கோபம், பேராசை ஆகியவற்றைக் கொண்டு, உனது உடலுக்குள் இருக்கும் ஆன்மா, அறியாமையில் நிறைந்தால் அதுவே மரணமாகும். மரணம் இப்படியே உண்டாகிறது என்பதை அறிந்தவன், அறிவைச் சார்ந்திருந்து, மரண அச்சத்தை ஊக்குவிப்பதில்லை. உண்மையில், மரணத்திற்கு ஆட்படும் உடல் அழிக்கப்படுவது போலவே, அறிவுக்கு {ஞானத்திற்கு} ஆட்படும் மரணமும் அழிகிறது.

திருதராஷ்டிரன் {சனத்சுஜாதரிடம்}, “வேண்டுதல்கள் மற்றும் வேள்விகளால் மறுபிறப்பாள வர்க்கத்தினர் {பிராமண ஜாதியினர்} அடையத்தக்கவையும், விடுவிக்கும் திறன்பெற்றவையுமான மிகப்புனிதமான, அழிவற்ற பகுதிகளை {உலகங்களை} வேதங்கள் தீர்மானித்திருக்கின்றன. இதை அறிந்தும், ஒரு கற்ற மனிதர் (அறச்) செயல்களைச் செய்வதில்லையே [1]” என்று கேட்டான்.

[1] //திருதராஷ்டிரனின் கேள்வி மிக எளிமையானதே. அறிவையும், அதன் திறனையும் முனிவர் மெச்சிப் பேசியதும், “அறிவுக்கு இத்தகு திறன் இருக்குமாயின், கர்மங்களின் அதாவது செயல்களின் மதிப்புதான் என்ன? அதாவது வேதங்களில் விதிக்கப்பட்டுள்ள வேண்டுதல்கள் {துதிகள்} மற்றும் வேள்விகளின் மதிப்புதான் என்ன?” என்று கேட்கிறான். {மூலத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள} இஜ்யாயம் {Ijyayam} என்பது இஜ்யத்தின் {Ijya} செயல்வடிவும் ஆகும். அது வேள்விகள், அறச் சடங்குகள், விழாக்கள் என்று பொருள் படும். {மூலத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள} பரார்த்தம் {Parartham} என்பதை நீலகண்டர் மோட்சபிரபகத்வம் என்பதாக, அதாவது விடுதலையை நோக்கிச் செல்லும் திறன் என்பதாக விளக்குகிறார். இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது என்னவென்றால், விடுதலையைப் பற்றிய இந்து சிந்தனை {Hindu Idea}, நினைவில் அனுபவிக்கும் பேரின்பம் {அருள்} அல்ல. {நினைவால் அனுபவிக்கப்படும் பேரின்பம் விடுதலையைக் கொடுக்கும் என்பது ஓர் இந்துவின் சிந்தனையாக இருக்காது}. மாறாக, அது {இந்து சிந்தனை}, மறுபிறப்பு மற்றும் கர்மங்களின் {செயல்களின்} கடமைகளில் இருந்து பெறும் விடுதலையே பேரின்பம் என்கிறது. இது போன்று, வெறும் கர்மமே {செயலே}, வலி மற்றும் துன்பத்தைக் குறிப்பால் உணர்த்துகிறது என்றும், பரமாத்மாவோ {பரப்பிரம்மமோ}, செயல்கள், அல்லது பண்புகள் இல்லாமல் இருக்கிறான் என்கிறது. பிற தத்துவ அமைப்புகளில் பிற வகை முக்திகள் பேசப்பட்டாலும், கர்மத்தில் இருந்து விடுதலையே இந்தக் கேள்விகளுக்கும் பதில்களுக்கும் விடுதலையின் பொருள் உருவமாகத் திகழ்கிறது.// என்கிறார் கங்குலி.

சனத்சுஜாதர் {திருதராஷ்டிரனிடம்}, “உண்மையில், அறிவு இல்லாதவன் {ஞானம் இல்லாதவன்}, நீ குறிப்பிடும் பாதையிலேயே செல்கிறான். அங்கேதான் பேரின்பமும் விடுதலையும் இருக்கின்றன என்று வேதங்களும் சொல்கின்றன. ஆனால், தனது மனித உடலையே தானாகக் {சுயம் என்று} கருதும் ஒருவன், ஆசையைக் கைவிடுவதில் வென்றால், உடனே விடுதலையை {பிரம்மத்தை} அடைகிறான். எனினும், விடுதலைக்கு முயலும் ஒருவன், ஆசையைக் கைவிடாதிருந்தால், செயலுக்காகப் (பரிந்துரைக்கப்பட்ட) பாதையில் சென்று, தான் ஒரு முறை கடந்து சென்ற வழித்தடங்களின் வழியே திரும்பும் வாய்ப்புகளை அழிப்பதில் கவனம் கொள்ள வேண்டும்” என்றார் {சனத்சுஜாதர்} [2]

[2] //போஜ-மோக்ஷாக்ய-பிரயோஜனா சமன்யம் {Bhoja-mokshakhya-prayojana samanyam.} என்பதை “ஆம், உண்மையில் கர்மம் அல்லது செயல் விடுதலை நிலைக்கே வழிவகுக்கிறது. நீ சொல்லும் பகுதிகளில் பேரின்பமும் விடுதலையும் (அர்த்தஜாதம்) (Arthajata) இருக்கின்றன” என்று முனிவர் {சனத்சுஜாதர்} பதில் சொல்வதாக விளக்குகிறார் நீலகண்டர். இரண்டாவது வரியின் கட்டுமானம் நீளமாக இருக்கிறது பராத்மா அனிஹா (சன்) பரம் அயாதி; (அநயாத-து) மர்கேன மர்கன் நிஹத்ய பரம் (பிரயாதி). {Paratma aniha (san) param ayati; (anyatha-tu) margena margan nihatya param (prayati)}. ஒருவன் தனது உடலையே தானாகக் {சுயமாகக்} கருதுவதைப் பராத்மா என்கிறார் நீலகண்டர். அடுத்தடுத்த சுலோகங்களில் முனிவர் {சனத்சுஜாதர்}, தேஹின் என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகிறார். இது தொடர்பாகவே பார்த்தால் தேஹாபிமானின் என்ற சொல்லுடனும் இது பொருந்தும். முனிவரின் {சனத்சுஜாதரின்} பதில், “தனது ஆசையைக் கைவிடுவதால், ஒரு பொருள் முதல்வாதி {Materialist} {பௌதீகவாதி} பரமாத்மா என்ற நிலையை அடைகிறான்” என்கிறது. அதாவது விடுதலையை அடைகிறான். ஆசையைக் கைவிட்டால் செயல்பாடுகள் மற்றும் பண்புகள் ஆகிய இரண்டும் தொலைந்து போகும் என்பதாகவே இங்குப் பொருளை உணர முடிகிறது. எனவே, அது போன்ற ஓர் ஆன்மாவின் நிலை, செயல்பாடற்ற அமைதியை அடைந்து, பண்புகளையும் இழந்த நிலையே ஆகும். அதுவே பரமாத்மாவின் சரியான இயல்பும் ஆகும். மேலும், ஆசையை விடாமல் கோரப்படும் விடுதலை. அதாவது (வேண்டுதல்கள் மற்றும் வேள்விகள் போன்ற) செயல்களின் உதவியால், ஒவ்வொரு பாதையாகக் கைவிட்டு {அந்த விடுதலை} அடையப்பட வேண்டியிருக்கும். அஃதாவது அவ்வழியில் முயல்பவன், பரிந்துரைக்கப்பட்ட, விதிக்கப்பட்ட உறுதியான பாதையில் சென்று தான் கடக்கும் பாதையை மீண்டும் கடக்க நேராமல் கவனமாகச் செல்ல வேண்டும். அடுத்தச் சுலோகத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளது போல, செயல், பேரின்பம் மற்றும் விடுதலையுடைய பகுதிகளுக்கு அது வழிவகுக்கும் என்பது உண்மையே, ஆனால், அந்த நிலை மறையும் நிலை கொண்டது. தகுதி {புண்ணியம்} தீர்ந்ததும், அதன்விளைவாக அடையப்பட்ட நிலை அழிந்து போகும். அப்படி வீழும் மனிதன் மீண்டும் அச்செயலையே செய்ய வேண்டியிருக்கும். எனவே, நிலைத்த விடுதலையைப் பெற வேண்டுமாயின், மறுதொடக்கமாக வரும் செயல்களின் கடமைகளை அவன் துறக்க வேண்டும். அதாவது. தான் கடந்து சென்ற பாதையின் பகுதிகளை மீண்டும் கடக்க நேராமல் இருக்கக் கவனம் கொள்ள வேண்டும்.// என்கிறார் கங்குலி.

திருதராஷ்டிரன் {சனத்சுஜாதரிடம்}, “பிறப்பற்ற பழமையானவனைத் {பரமாத்மாவைத் (அ) பரம்பொருளைத்} தூண்டுவது யார்? அனைத்திற்குள்ளும் தானே நுழைந்திருப்பதன் விளைவால் (ஆசையில்லாமல் இருக்கும் அவன்) அனைத்திலும் தானாக இருக்கும் இந்த அண்டத்தில், அவனின் {பரமாத்மாவின்} செயல் என்றோ, அல்லது அவனது மகிழ்ச்சி என்றோ என்ன இருக்க முடியும்? ஓ! கற்ற தவசியே {சனத்சுஜாதரே}, இவை அனைத்தையும் எனக்கு உண்மையாகச் சொல்வீராக?” என்று கேட்டான். [3]

[3] //திருதராஷ்டிரனின் இந்தக் கேள்வி, முன்னர்க் கேட்கப்பட்டதற்குத் தொடர்பில்லாமல் இருப்பது வெளிப்படை. எனினும், அந்த முனிவர் {சனத்சுஜாதர்} சொன்ன கடைசிப் பதிலுக்குத் துணையாக இந்தக் கேள்வி தொடரப்படுவதால், அதன் தொடர்பு நெருக்கமானதே. “ஒரு குறிப்பிட்ட செயல்முறை (அஃதாவது ஆசையைத் துறக்கும் செயல்) மூலம் சாதாரண ஆன்மா பரமாத்மா நிலையை அடைகிறது” என்று முனிவர் {சனத்சுஜாதர்} சொன்னதும், திருதராஷ்டிரன் மாற்றுக் கருத்தாக, “பரமாத்மாவே சாதாரண ஆன்மாவாகிறான்” என்பதை முன்வைக்கிறான். (நியாயப் பள்ளியின் {குறிப்பிட்ட நியாயசாஸ்திரங்களை நம்புபவர்களின்} சொற்றொடர்களில் நீலகண்டர் இதைச் சேர்க்கிறார்). வேறுபட்ட பொருட்கள், ஒரே இயல்பைக் கொண்டு, ஒரே தன்மையடையாமல், தன்னிடம் இல்லாத ஒன்றாக ஆக முடியாதல்லவா? இந்த நியாயத்தைப் பொருத்திப் பார்த்தால், சாதாரண ஆன்மா பரமாத்மாவாக ஆகும்போது, அவை வேறுபட்டிருப்பதில்லை {ஆத்மாவும், பரமாத்மாவும் ஒன்றாகவே இருக்கிறது}. எனவே, பரமாத்மாவே சாதாரண ஆத்மாவாகிறான். இந்த உணர்விலேயே திருதராஷ்டிரன் கேட்கிறான். “பரமாத்மாவே சாதாரண ஆன்மா ஆகிறானென்றால், பரமாத்மாவை அப்படிச் செய்யத் தூண்டுவது யார் {அல்லது எது}? பரமாத்மா அனைத்தினுள்ளும் ஊடுருவி நுழைந்திருப்பதால், இவையனைத்தும் (இந்தப் பிரபஞ்சம் அனைத்தும்), அந்த ஆன்மாவே என்றால், பின், ஆசைகளற்றுப் பரமாத்மாவாகும்போது, செயலுக்கான சாத்தியங்கள் எங்கே இருக்கின்றன? (செயல் அல்லது வேலை என்பது ஆசையின் விளைவுகளாக இருக்கின்றனவே?). இதற்கு, இந்த அண்டமே தெய்வத்தின் லீலை (விளையாட்டு அல்லது ஏதோ ஒரு தத்துவத்தைச் சார்ந்தது) என்று பதிலுரைத்தால், இப்படிக் குறிப்பிடப்படும் ஒவ்வொரு விளையாட்டுக்கும், மகிழ்ச்சியைத் தரக்கூடிய ஏதோ ஒரு நோக்கம் இருக்கும் அல்லவா? அப்போது தெய்வத்தின் மகிழ்ச்சி என்பது என்னவாக இருக்க முடியும்? தெய்வம் தான் ஆசையற்று இருப்பவனாயிற்றே?// என்கிறார் கங்குலி.

சனத்சுஜாதர் {திருதராஷ்டிரனிடம்}, “இரு வேறுபட்ட உயிரினங்களை (இங்கு இருப்பது போல) முழுமையாக அடையாளம் காண்பதில் ஏற்படும் பெரும் தடைகள், நிலைகளின் இணைப்புகளால் உருவாகின்றன (அவற்றின் சாரம் என்ன என்பது நிலைமைகளற்றது). இந்தப் பார்வை {தரிசனம்}, பிறப்பற்ற பழைமையானவனின் {பரமாத்மாவின் / பரம்பொருளின்} மேலாதிக்கத்தைக் குறைத்துவிடாது. மனிதர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்களும் நிலைமைகளின் இணைப்புகளாலேயே உற்பத்தியாகிறார்கள். தோன்றும் இவையனைத்தும் அழிவற்ற பரமாத்மாவே அன்றி வேறில்லை.
உண்மையில், உருமாற்றங்களுக்கு ஆட்படும் இந்த அண்டமே பரமாத்மாவால் படைக்கப்பட்டதுதான். அதன் சக்தி மற்றும் அதன் உடைமையாளர் ஆகியவற்றை அடையாளங்காண வேதங்கள் மற்றும் இன்னும் பிறவும் அதிகாரம் கொண்டிருக்கின்றன. [4]

[4] வேறுபட்ட பொருட்களின் குறிப்பிட்ட அடையாளம் அல்லது முழுமையை ஏற்றுக் கொள்வதில் பெரும் தடை இருக்கிறது. அதாவது சாதாரண ஆத்மா மற்றும் பரமாத்மா ஆகியன வேறுபட்டிருப்பதால், அதன் அடையாளம் {என்ற அனுமானம்} ஏற்றுக் கொள்ளப்படுவதில்லை. உயிரினங்களைப் பொறுத்தவரை, அவை அநாதியோகத்தை {Anadi-Yoga} {அதாவது இடம், நேரம் போன்ற இன்னும் பிறவற்றின் நிலைகளோடு (நிலையுருவற்றுத் தன்னளவில் இருக்கும்) பரமாத்மாவுடன் இணைவதை} நோக்கி தொடர்ச்சியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. எனவே, சாதாரண ஆன்மாவுக்கும், பரமாத்மாவுக்கும் இடையில் இருக்கும் அடையாளம் முழுமையற்றதாகவும், குறிப்பிட்ட அடையாளம் அற்றதாகவுமே இருக்கிறது. இதன் விளைவாகவே, பரமாத்மா மேன்மையை இழப்பதில்லை. (இதற்கு எதிர் கோட்பாடு அந்த மேன்மையை அழிப்பதாகவே இருக்கும்). 
பரமாத்மாவுக்கும் அண்டத்துக்குமான {பிரபஞ்சத்துக்குமான} தொடர்பு குறித்து இந்த {தத்துவ} பள்ளியின் சிந்தனையாளர்களுக்குப் பிடித்தமான இந்த ஒப்புமை, ஆகாசத்துடன் கடாக்ஷ்சம் கொள்ளும் இணைப்பில் இருந்து பெறப்பட்டதே. அஃதாவது, ஒரு பாத்திரத்தின் வரம்புகளின் மூலம் முழுமையான மற்றும் நிலையுருவற்ற வெளியின் {Space} எல்லை குறிக்கப்படுகிறது. ஒரு பெயரைக் கொண்டிருக்கும் இது {அந்த வெளி}, அந்தப் பாத்திரம் நகரும் போது, தானும் நகர்ந்து, அதற்குள் கட்டுப்பட்டு இருக்கிறது. அதே வேளையில், அந்தப் பாத்திரத்தில் இருக்கும் வெளி, வெளியே பரந்திருக்கும் வெளியின் ஒரு பகுதியாகிறது. வெளியில் இருக்கும் வெளியோ முழுமையாகவும், நிலையுருவற்றதாகவும், அசையாததாகவும், வரம்பற்றதாகவும் இருக்கிறது.

வெள்ளி, பிப்ரவரி 27, 2015

சனத்சுஜாதர் வருகை! - உத்யோக பர்வம் பகுதி 41

The arrival of Sanatsujata! | Udyoga Parva - Section 41 | Mahabharata In Tamil

(சனத்சுஜாத பர்வத் தொடர்ச்சி - 1)
பதிவின் சுருக்கம் : அறம் குறித்து மேலும் சொல்லுமாறு கேட்ட திருதராஷ்டிரனிடம், தான் சூத்திரன் என்பதால் இதற்கு மேல் சொல்ல முடியாதென்றும், அந்தணரான சனத்சுஜாதர் அவனது சந்தேகங்களைப் போக்குவார் என்றும் சொல்வது; விதுரன் தன்னை நினைப்பதை அறிந்த சனத்சுஜாதர் அங்கே வந்தது; திருதராஷ்டிரனின் சந்தேகத்தைப் போக்குவதே அவருக்குத் தகும் என விதுரன் சனத்சுஜாதரிடம் தெரிவித்தது...


திருதராஷ்டிரன் {விதுரனிடம்} சொன்னான் “இன்னும் உன்னால் சொல்லப்பட வேண்டியது ஏதேனும் இருந்தால், ஓ! விதுரா, நான் கேட்கத் தயாராக இருக்கிறேன் சொல். இந்தச் சொற்பொழிவு, உண்மையில் அழகாகத்தான் இருக்கிறது” என்றான்.

அதற்கு விதுரன் {திருதராஷ்டிரனிடம்}, “ஓ! திருதராஷ்டிரரே, ஓ! பாரதக் குலத்தவரே, பழமையானவரும், இறப்பற்றவரும், நிலைத்த {நித்திய} பிரம்மச்சர்ய வாழ்வை வாழ்பவரும், அறிவாளிகளில் முதன்மையானவரும், “மரணம் என்பது இல்லை” என்று சொன்னவருமான சனத்சுஜாதர் {Sanatsujata}, வெளிப்படுத்தியும், வெளிப்படுத்தாமலும் உமது மனதில் நீர் கொண்டிருக்கும் சந்தேகங்கள் அனைத்தையும் தெளிவுபடுத்துவார்” என்றான் {விதுரன்}.


திருதராஷ்டிரன் {விதுரனிடம்}, “அந்த இறப்பற்ற முனிவர் {சனத்சுஜாதர்} என்னிடம் என்ன சொல்வார் என்பதை நீ அறிவாயா? ஓ! விதுரா, உண்மையில் அந்த அளவுக்கு ஞானம் {அறிவு} உன்னிடம் இருந்தால் அதை நீ எனக்குச் சொல்லலாமே?” என்று கேட்டான்.

விதுரன் {திருதராஷ்டிரனிடம்}, “நான் சூத்திர வகையில் பிறந்தவன். எனவே, நான் ஏற்கனவே சொன்னதைவிட அதிகமாகச் சொல்ல என்னைத் துணிய வைக்காதீர். எனினும், பிரம்மச்சர்ய வாழ்வை மேற்கொள்ளும் அந்த முனிவரின் புரிதல் முடிவிலியானது என்றே என்னால் கருதப்படுகிறது. பிறப்பாலோ, ஆழமான புதிர்களைக்கூட {எளிதாக} உரையாடும் தகுதியாலோ பிராமணனான ஒருவரால் தேவர்களின் நிந்தனை நேர்வதில்லை. இதற்காக மட்டுமே இது குறித்து நான் உம்மிடம் உரையாடவில்லை {உமது சந்தேகத்திற்கு விடை எனக்குத் தெரியும். ஆனால், நான் சூத்திரன் என்பதால் அதைச் சொல்லத் துணியவில்லை}” என்றான் {விதுரன்}.

திருதராஷ்டிரன் {விதுரனிடம்}, “ஓ! விதுரா, இந்த எனது உடலுடன் நான் எவ்வாறு அந்த இறப்பற்ற பழமையானவரைச் {சனத்சுஜாதரைச்-Sanatsujata} சந்திக்க இயலும்? அதை எனக்குச் சொல்” என்றான்.

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} சொன்னார், “பிறகு, விதுரன் அந்தக் கடும்நோன்புகள் கொண்ட முனிவரை {சனத்சுஜாதரைக்} குறித்துச் சிந்திக்க ஆரம்பித்தான். தான் நினைக்கப்படுவதை அறிந்த அந்த முனிவர் {சனத்சுஜாதர்-Sanatsujata}, ஓ! பாரதா {ஜனமேஜயா}, அங்கே தன்னை வெளிப்படுத்தினார். பிறகு, விதிமுறைகள் பரிந்துரைக்கும் சடங்குகளைச் செய்து, விதுரன் அவரை வரவேற்றான். 

சிறிது நேர ஓய்வுக்குப் பிறகு, அந்த முனிவர் வசதியாக அமர்ந்ததும், விதுரன் அவரிடம் {சனத்சுஜாதரிடம்}, “ஓ! சிறப்பு மிக்கவரே, என்னால் விளக்க முடியாத சந்தேகமொன்று திருதராஷ்டிரரின் மனதில் இருக்கிறது. எனவே, அதைத் தெளிவுபடுத்துவதே உமக்குத் தகும். உமது உரையாடலைக் கேட்கும் இந்த மனிதர்களின் தலைவர் {திருதராஷ்டிரர்}, தனது சோகங்களைக் கடந்து, ஆதாயம் மற்றும் இழப்பு, ஏற்புடையவை மற்றும் ஏற்பில்லாதவை, முதுமை மற்றும் மரணம், அச்சம் மற்றும் பொறாமை, பசி மற்றும் தாகம், செருக்கு மற்றும் செழிப்பு, வெறுப்பு, உறக்கம், இச்சை {காமம்} மற்றும் கோபம், குறைவு மற்றும் அதிகரிப்பு ஆகிய அனைத்தையும் தாங்கிக் கொள்ளுமாறு செய்வீராக” என்றான் {விதுரன்}.

மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அதிரதன் அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அர்வாவசு அர்ஜுனன் அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அன்சுமான் அனுவிந்தன் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆத்ரேயர் ஆதிசேஷன் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உச்சைஸ்ரவஸ் உசீநரன் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உதங்கர் உதங்கா உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கண்வர் கணிகர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கர்ணன் கருடன் கல்கி கல்மாஷபாதன் கலி கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி காக்ஷிவத் கிந்தமா கிர்மீரன் கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசின் கேசினி கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சக்திரி சக்ரதேவன் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சங்கன் சச்சி சசபிந்து சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சதானீகன் சந்தனு சந்திரன் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சமீகர் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சரஸ்வதி சல்லியன் சலன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுகன்யா சுசர்மன் சுசோபனை சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதக்ஷிணன் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுந்தன் உபசுந்தன் சுநந்தை சுப்ரதீகா சுபத்திரை சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூர்ப்பனகை சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் ததீசர் தபதி தபஸ் தம்போத்பவன் தமயந்தி தமனர் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தக்ஷகன் தாத்ரேயிகை தார்க்ஷ்யர் தாருகன் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பர்ணாதன் பர்வதர் பரசுராமர் பரத்வாஜர் பரதன் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிரமாதின் பிராதிகாமின் பிருகத்யும்னன் பிருகதஸ்வர் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாத்ரி மாதலி மாதவி மாந்தாதா மார்க்கண்டேயர் மாரீசன் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷ்யசிருங்கர் ரிஷபர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லக்ஷ்மணன் லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வர்கா வருணன் வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹர்யஸ்வன் ஹரிச்சந்திரன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 

காப்புரிமை

© 2012-2018, செ.அருட்செல்வப்பேரரசன்
இவ்வலைப்பூவின் பதிவுகளை உரிய சுட்டிகளுடன் இணையத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளத் தடையில்லை.
வேறு எவ்வகையிலோ, விதத்திலோ இணையத்திலும், பிற ஊடகங்களிலும் பகிரவும், வெளியிடவும் முன்னனுமதி பெற வேண்டும்.
Blogger இயக்குவது.
Back To Top