clone demo
சம்பவ பர்வம் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
சம்பவ பர்வம் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

சனி, ஜூலை 06, 2013

கணிகர் நீதி - ஆதிபர்வம் 142 இ

Kanika's Law | Adi Parva - Section 142 | Mahabharata In Tamil


(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

ஒரு மன்னன், அனைத்தையும் தனது ஒற்றர்களின் கண்களால் கண்டு, வசை சொல்லுக்கு அஞ்சாமல் தனது அலோசகர்களை அருகிலேயே வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அவன், தனது எதிரியின் ஒற்றர்கள் முன்பு, தனது உணர்வுகளை மறைக்க வேண்டும். ஒரு மீனவன் மீன்களைப் பிடித்து கொன்று வளமையடைவதைப் போல, ஒரு மன்னன் தனது எதிரியின் உயிர் போன்ற முக்கியமானவற்றைக் கிழிக்காமலும், கொடூர செய்கைகள் செய்யாமலும் இருந்தால் வளமை பெற முடியாது. உனது எதிரியின் பலம், அவனது படைபலத்தில் உள்ளது. அது முற்றிலும் நிர்மூலமாகப்பட்ட வேண்டும். அவற்றை உழுது மேலேயெடுத்து, கத்தரித்துத் தள்ளாவிட்டால், நோயால் தாக்கப்பட்டு, பசியால் துன்பப்பட்டு, குடியை எதிர்பார்க்க வேண்டியதிருக்கும் {and want of drink என்கிறார் கங்குலி}. தேவையிருக்கும் ஒருவன் ஒருபோதும் (விருப்பத்தால்) வளமானவனை நாடமாட்டான்.
ஒருவனின் தேவை பூர்த்தியான பிறகு, அவன் எதையும் பெறுவதற்காக யாரையும் அணுகத் தேவையில்லை. ஆகையால், நீ ஒருவனுக்கு எதையும் செய்தால், அதை முழுமையாகச் செய்யாதே. ஆனால், மற்றவர்கள் (அவர்களின் தேவை உனக்கிருப்பின், அவர்கள்) விரும்பிக் கேட்கும்படி ஏதையாவது மிச்சம் வை. வளமையில் விருப்பமுள்ள ஒருவன், எப்போதும் அக்கறையுடன் கூட்டாளிகளையும், ஆதாரங்களையும் தேடிக் கொண்டு, கவனமாகத் தனது போரைத் தொடுக்க வேண்டும். இக்காரியங்களில் அவனது உழைப்பு, மதிநுட்பத்தால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். ஒரு மதிநுட்பம் வாய்ந்த மன்னன் எப்போதும், தான் செய்யப்போகும் காரியங்களின் நோக்கத்தை, நண்பர்களும் எதிரிகளும் அறியா வண்ணம் வைத்திருக்க வேண்டும். பிறகு, அந்தச் செயல் செய்யப்படும்போதோ அல்லது முடியும்போதோ, அதை அவர்கள் உணர்ந்து கொள்ளட்டும். ஆபத்து நேராத வரை மட்டுமே நீ அஞ்சுவது போல நடிக்க வேண்டும். ஆனால் ஆபத்து நெருங்கிவிட்டால், நீ தைரியமாக அதைப் பற்றிப் பிடிக்க வேண்டும். பலத்தால் தனது கட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்ட எதிரியை நம்புபவன், தனது கருத்துருவில் செயல்படும் நண்டைப் போலத் தனது மரணத்தைத் தானே வரவழைத்துக் கொள்கிறான். எதிர்காலத்தில் நீ செய்ய வேண்டிய காரியத்திற்கு {ஆபத்து கருதி} இப்போதே அவசியம் வந்துவிட்டதாக நீ உணர வேண்டும் (அதைச் சந்திக்க ஒரு ஒத்திகை பார்க்க வேண்டும்). இல்லாவிட்டால், ஆபத்து வரும்போது, அவசரத்தால் ஏற்படும் அமைதியின்மையால், முக்கியமான நிகழ்வுகளை நீ கவனிக்கத் தவறிவிடுவாய். வளமையை விரும்பும் ஒருவன், இடம் மற்றும் நேரமறிந்து எப்போதும் மதிநுட்பத்துடன் செயல்புரிய வேண்டும். அவன் விதியைக் கட்டுப்படுத்தும் மந்திரங்கள் மீதும், வேள்விகள் மீதும், அறம், பொருள் இன்பத்தின் மீதும் எப்போதும் ஒரு கண் வைத்திருக்க வேண்டும். இடமும், நேரமும் (கருத்தில் கொள்ளப்பட்டால்) பெரும் நன்மையை விளைவிக்கும் என்பது நன்கு அறியப்பட்ட ஒன்றாகும். எதிரியானவன் முக்கியமற்றவனாக இருப்பினும், அவன் வெறுக்கப்படவே வேண்டும். விரைவில் அவன் தனது வேர்களை அகலமாக விரிக்கும் பனை மரமாகவோ, அல்லது ஆழ்ந்த கானகத்தில் எழும்பும் தீப்பொறியாகி பெரும் நெருப்பை மூட்டுபவனாகவோ மாறலாம். சிறு நெருப்பு தொடர்ந்து விறகிடப்படுவதால் பெரும் பகுதிகளை எரிக்கும் சக்தி பெறுகிறது, அதே போல ஒரு மனிதன் கூட்டாளிகளையும் நண்பர்களையும் ஏற்படுத்திக் கொண்டால், விரைவில் வல்லமைமிக்க எதிரியைக் கூட அடக்கும் வலிவு பெறுவான். உனது எதிரிக்கு நீ கொடுக்கும் நம்பிக்கை, அது நிறைவேறுவதற்கு வெகு முன்னரே மாறிவிட வேண்டும். காரியத்தை முடிக்க நேரம் வரும்போது, அவனிடம் பிணக்கு வர ஏதாவது சாக்கை {சாக்கு, காரணம்} நீ உற்பத்தி செய்ய வேண்டும்.  ஏதாவது ஒரு காரணத்தைக் கண்டுபிடித்து சாக்கு கூற வேண்டும். அந்தக் காரணம், மற்றொரு காரணத்தில் இருந்து வந்ததாகவும் காட்டிக் கொள்ள வேண்டும். எதிரிகளை அழிக்கும் காரியத்தில் மன்னர்கள் அனைத்துத் தகுதியிலும் கூர்மையான கத்தியைப் போல இருக்க வேண்டும். கருணையற்று கூர்மையாக, தோலுறைக்குள் மறைத்து வைக்கப்பட்டு, தேவைப்படும்போது சிரத்தை மழிக்கவோ அல்லது தாடையில் ஒரு முடியில்லாமல் {தாடை மழித்தல்} எடுக்கவோ வெகு கூர்மையான ஒரு கத்தியைப் போல் அவன் இருக்க வேண்டும். ஓ குரு குலத்தவரின் பெருமைகளைத் தாங்குபவனே, பாண்டவர்களையும் மற்றவர்களையும் கவனித்து, ஒரு கொள்கையை உருவாக்கிக் கொள். பின்னர் நீ துன்பத்துக்குள்ளாகாதவாறு இப்போதே செயல்படு. நீ அனைத்தும் அருளப்பட்டவன் என்பதையும், அனைத்து அதிர்ஷ்டக் குறிகளையும் பெற்றவன் என்பதையும் நான் அறிவேன். ஆகையால், ஓ மன்னா, பாண்டுவின் மைந்தர்களிடம் இருந்து உன்னைக் காத்துக் கொள்! ஓ மன்னா, பாண்டுவின் மைந்தர்கள், அவர்களது சகோதரர்களை விட (உன் மகன்களை விட) பலசாலிகள்; ஆகையால், ஓ எதிரிகளை தண்டிப்பவனே, நீ என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை உனக்குத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன். ஓ மன்னா, அதை உனது மைந்தர்களுடன் கேள். அப்படிக் கேட்டுவிட்டு, செயல்படு (தேவையானதை செய்து கொள்). ஓ மன்னா, பாண்டவர்களால் எந்த அச்சமும் ஏற்படாதவாறு நடந்து கொள். நிச்சயமாக, பின்னர் நீ துன்பத்திற்கு ஆளாகாதவாறு, கொள்கைகளின் அறிவியல் {Science of Policy} ஏற்றுக் கொள்ளும் வகையில், செயல்களைச் செய்." என்றார்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "குரு குல மன்னன் திருதராஷ்டிரன் சிந்தனையிலாழ்ந்து துக்கத்திலிருக்கும்போது, தன்னாலான அனைத்தையும் சொல்லிவிட்டு கணிகர் தனது வசிப்பிடத்திற்குத் திரும்பினார்.

***சம்பவ பர்வம் முற்றிற்று***


வெள்ளி, ஜூலை 05, 2013

கணிகர் நீதி - ஆதிபர்வம் பகுதி 142 ஆ

Kanika's Law | Adi Parva - Section 142 | Mahabharata In Tamil


(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "உனது மகனோ, நண்பனோ, சகோதரனோ, தந்தையோ அல்லது ஆன்மிக குருவாகவே இருந்தாலும் அவர்கள் எதிரியானால், வளமையை விரும்பி எந்த மனவுறுத்தலும் இல்லாமல், அவர்களை நீ கொன்றுவிட வேண்டும். சாபங்கள் மற்றும் மந்திரம் மூலமோ, செல்வத்தைக் கொடையாகக் கொடுத்தோ, விஷமிட்டோ, அல்லது ஏமாற்றியோ, ஒரு எதிரி கொல்லப்பட வேண்டும். அவனை எக்காரணம் கொண்டும் அலட்சியத்தால் புறக்கணித்துவிடக்கூடாது. இரு தரப்பும் சமமாக இருந்து, வெற்றியை நிர்ணயிக்க முடியா சமயத்தில், அக்கறையுடன் விடாமுயற்சியில் ஈடுபடுபவன் வளமை பெறுவான்.

எது செய்யப்பட வேண்டும் எதை செய்யாமல் விட வேண்டும் என்பதை அறியாமல், தீய வழிகளில் செல்வது ஒரு ஆன்மிக குருவே ஆனாலும், அவரும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும். நீ கோபத்துடன் இருந்தால், அப்போதும் உனது உதட்டில் புன்னகையுடன் பேசி, நீ கோபமில்லாமல் இருப்பதைப் போல காண்பிக்க வேண்டும். வசை மொழி பேசி உனது கோபத்திற்கான குறிப்பைக் காட்டக்கூடாது. பாரதனே, நீ தாக்குவதற்கு முன்னும், தாக்கும்போதும் கூட மென்மையாகவே பேச வேண்டும்! தாக்குதல் முடிந்ததும், பாதிக்கப்பட்டவனிடம் கருணை காட்டி வருந்து, ஏன் கண்ணீரே விடு. பொருளைக் கொடையாகக் கொடுத்தோ, மென்மையான உனது நடத்தையாலோ எதிரி அமைதியாக இருக்கவைத்து, அவன் நிலை சரியில்லாத போது அவனை அடிக்க வேண்டும். பெரிதும் வெறுக்கத்தக்க குற்றவாளி, அறம்சார்ந்து வாழ்வதைக்கண்டு நீ சிரிக்கலாம், அவன் அணிந்திருக்கும் வேடம் கரு மேகங்கள் மலைகளை மறைப்பதைப் போல அவனது குற்றங்களை மறைத்துவிடும். உன்னால் மரணதண்டனை கொடுக்கப்பட்ட மனிதனின் வீட்டை நீ கொளுத்த வேண்டும். பிச்சைக்காரர்கள், நாத்திகர்கள் மற்றும் கள்ளர்களை உனது நாட்டில் வசிக்க அனுமதிக்கவே கூடாது {And thou shouldst never permit beggars and atheists and thieves to dwell in thy kingdom என்கிறார் கங்குலி.} கேலிப் பேச்சாலோ, விஷத்தாலோ, உணர்ச்சிமிக்கப் போராலோ, கூட்டாளிகளை விலைபேசியோ, செல்வத்தைப் பரிசாகக் கொடுத்தோ, அல்லது உனது பலத்துக்குகந்த எந்த வழியிலாவது உனது எதிரியை அழிக்க  வேண்டும். இந்த விஷயத்தில் நீ பெரும் கொடூரனாக செயல்படலாம். மரண கடி கடிக்க, நீ உனது பற்களைக் கூர்மையாக்க வேண்டும். நீ உனது எதிரியை அடிப்பதால் உண்டாகும் விளைவு, அந்த எதிரி மறுபடி தனது தலையைத் தூக்காதவாறு இருக்க வேண்டும். ஒருவனிடம் பயமே இல்லாவிட்டாலும், நீ எப்போதும் அவனிடமும் பயத்துடன்தான் இருக்க வேண்டும். பயமில்லாதவனிடமே பயம் வேண்டும் என்றால், ஒருவனிடம் பயம் இருந்தால் அதைப்பற்றிச் சொல்லவே வேண்டியதில்லை.

முதலாமவன் பலசாலியாக இருப்பின் அவன் உன்னை வேர் வரை அழித்துவிடுவான் (நீ தயார் நிலையில் இல்லாததால்). நன்றியுடன் இல்லாதவர்களை நீ நம்பவே கூடாது. நன்றியுள்ளவர்களையும் நீ நம்பக்கூடாது. உனது நம்பிக்கைக்குரியவர்கள் உனக்கு எதிரியாக மாறினால், நீ நிச்சயமாக அழிந்துவிடுவாய்.  நன்றி மற்றும் நம்பகத்தன்மையை சோதித்துப் பார்த்த பிறகே, அவர்களை உனது நாட்டிலும் மற்றவர்கள் நாட்டிலும் ஒற்றர்களாக நியமிக்க வேண்டும். அன்னிய தேசங்களில் இருக்கும் ஒற்றர்கள் சரியான ஏமாற்றுக்காரர்களாகவும், துறவு கோலம் பூண்டவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும். நந்தவனங்களில், கேளிக்கை நடக்கும் இடங்களில், கோவில்கள் மற்றும் மற்ற புனிதமான இடங்களில், தலைமை நீதிபதி இருக்கும் இடத்தில், வாரிசாகும் தகுதி உள்ளவர்கள் இடத்தில், தலைமைத் தளபதி இருக்கும் இடத்தில், குடிக்கும் அரங்கினில் {Drinking Halls என்கிறார் கங்குலி}, தெருக்களில், மற்றும் (பதினெட்டு) தீர்த்தங்களில் (அமைச்சர், தலைமை குரு, வாரிசாகும் தகுதி உள்ளவன், தலைமைத் தளபதி, அரசவை வாயில் காப்போர், உள் அறைகளில் இருக்கும் மனிதர்கள், சிறைக் காவலர், தலைமை நிலமளப்பவர், பொக்கிஷ அதிகாரி, கட்டளைகளை ஏற்று நடத்துபவர், நகர காவல்துறை அதிகாரி, தலைமை கட்டிட வல்லுனர், நீதிபதி, சபை தலைவர், முதன்மை ஆபத்துதவிகள், கானகங்களைக் காப்பவர் ஆகிய பதினெட்டு தீர்த்தர்கள்} வேள்வி நடக்கும் இடங்களில், கிணறுகளின் அருகில், மலைகள் மற்றும் நதிகளில், கானகங்களில் மற்றும் மக்கள் கூடும் அனைத்து இடங்களிலும் ஒற்றர்கள் இருக்க வேண்டும். பேச்சில் தாழ்ச்சியுடனும், இதயம் கத்தியைப் போல் கூர்மையுடனும் இருக்க வேண்டும். கொடுமையான பயங்கரமான செயலைச் செய்து கொண்டிருக்கும்போதும் உதட்டில் புன்னகையோடு இனிமையாகவே பேச வேண்டும். வளமையில் விருப்பம் இருந்தால், நீ பணிவு, உறுதி, அமைதி ஆகியவற்றின் எல்லா கலைகளையும் ஏற்று அனுசரிக்க வேண்டும். உனது தலையை தாழ்த்தி மற்றவர்களின் கால்களை நீ வணங்கினாலும், நம்பிக்கையுடனும் விருப்பத்துடனும் இருக்க வேண்டும். கொள்கைகளின் விதிகளை நன்கு அறிந்த மனிதன், மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கனியில்லா மரமாகவே இருப்பான். அப்படியே கனி கொடுத்தாலும் அது தரையில் இருந்து பறிக்க முடியாத உயரத்தில் இருக்கும். அந்தப் பழம் பழுத்திருந்தால் அது பதனிடப்படாததாக {raw} காட்சியளிக்க முயல வேண்டும். இவ்வழியில் தன்னை தகவமைத்துக் கொள்பவன் எக்காலத்திலும் புகழால் மங்கமாட்டான். அறம், பொருள் மற்றும் இன்பம் ஆகியன நன்மையும் தீமையும் கலந்து ஒருங்கே பின்னப்பட்டவையாகும். அதில் நன்மைகளை மற்றும் ஏற்று, தீமை தவிர்க்கப்பட வேண்டும். அறத்தைப் பயில்பவர்கள் பொருளின்மையால் வருத்ததுடன் இருந்து, இன்பத்தை ஏற்க மாட்டார்கள். செல்வத்தை அடைபவர்கள் மற்ற இரண்டையும் ஏற்காமல் மகிழ்ச்சியற்று இருப்பார்கள். இன்பத்தை மட்டுமே அனுபவிப்பவர்கள் அறம் பயிலாததாலும், செல்வம் சம்பாதிக்காததாலும் துன்பப்படுவார்கள். ஆகையால், அறம், பொருள், இன்பம் ஆகியவற்றை நீ துன்பப்படாதவாறு பயில வேண்டும். பொறாமையற்றிருந்து, அக்கரையுடன் உனது காரியத்தை நிறவேற்ற, நீ அடக்கத்துடனும், கவனத்துடனும், முனைப்புடனும் பிராமரணர்களை கலந்தாலோசிக்க வேண்டும். வீழ்ந்துவிட்டபின், மென்மையாகவும் வலுவாகவோ எவ்வகையிலாவது எழுந்துவிட வேண்டும். அப்படி எழுந்த பின்னர் அறம் பயில வேண்டும். பேரிடர்களால் பாதிக்கப்படாதவர்கள் வளமையாக முடியாது. பேரிடர்களிலிருந்து மீளும் மனிதனின் வாழ்க்கையில் இதை நாம் காணலாம். கவலையால் பாதிக்கப்பட்டவன், பழங்கால மனிதர்களின் (நள தமயந்தி வரலாற்றைப் போன்ற) {மேலும் அரிச்சந்திரன் சந்திரமதி, ராமன் சீதை வரலாறு போன்ற} வரலாறுகளைக் கேட்க வேண்டும். துன்பத்தால் பாதிக்கப்பட்ட இதயம் கொண்டவன், எதிர்கால வளமையை நம்பி சமாதானம் கொள்ள வேண்டும். கல்விகற்ற ஞானமுள்ளவன்  இதுவரை அடைந்த நன்மைகளை நினைத்துப் பார்த்து ஆறுதலடைவான். ஒரு எதிரியிடம் ஒப்பந்தமிட்டபின்,  இனி செய்ய எதுவும் இல்லை என்று நினைத்து வசதியாக இளைப்பாறுபவன், எழுப்பப்படும்போது, மரத்தில் உச்சியில் படுத்துறங்கியவன் விழுவதைப் போல வீழ்வான்.

செவ்வாய், ஜூலை 02, 2013

தூக்கமிழந்த திருதராஷ்டிரன் - ஆதிபர்வம் பகுதி 141

Dhritarashtra lost his sleep | Adi Parva - Section 141 | Mahabharata In Tamil


(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "ஓ மன்னா, ஒரு வருடம் சென்றதும், திருதராஷ்டிரன், மக்கள் மீது அன்பு கொண்டு, பாண்டுவின் மகன் யுதிஷ்டிரனை, அவனது உறுதிக்காகவும், மனோபலம், பொறுமை, கருணை, வெளிப்படைத்தன்மை, மற்றும் நேர்மையான இதயத்துக்காகவும் தன் அரசின் இளவரசனாக நிறுவினான். குறுகிய காலத்திற்குள், அந்த குந்தி மைந்தன் யுதிஷ்டிரன் தனது நன்னடத்தையாலும், நல்ல குணங்களாலும், கடமையில் கண்ணும் கருத்துமாக இருந்ததாலும், பாண்டுவின் செயற்கரிய செயல்களை மறைய வைத்தான். இரண்டாவது பாண்டவனான விருகோதரன், சங்கர்ஷனரிடம் (பலராமனிடம்) வாட்போரிலும், கதாயுத்தத்திலும், ரதப்போரிலும் தொடர்ந்து பாடங்களைக் கற்றுக் கொண்டிருந்தான். பீமனின் பயிற்சி காலம் முடிந்ததும், தியுமத்சேனனைப் போன்ற பலம் பெற்று, தொடர்ந்து தனது சகோதரர்களுடன் ஒற்றுமையாகத் வாழ்ந்து, தனது வீரத்தைப் பெருக்கத் தொடங்கினான். அர்ஜூனன், தனது (ஆயுதங்களின் மீதான) உறுதியான பிடியாலும், நகர்வதில் உள்ள லாவகத்தாலும், குறியில் கச்சிதத்தாலும், க்ஷூரா, நாராசா, பலா, விபதா போன்ற நேரான, வளைந்த மற்றும் கனமான ஆயுதங்களில் திறமை பெற்றிருந்ததாலும், பெரிதும் கொண்டாடப்பட்டான். துரோணர், அர்ஜூனனுக்கு நிகராக கரங்களின் லாவகமும், நிபுணத்துவம் கொண்ட ஒருவன் உலகத்தில் இல்லை என்று உறுதிகூறினார்.

ஒரு நாள், துரோணர் கூடியிருந்த கௌரவ இளவரசர்களின் முன்னிலையில் அர்ஜூனனிடம், "அகஸ்தியருக்கு, அக்னிவேசன் என்ற பெயரில் ஆயுத அறிவியல் பயிலும் சீடர் ஒருவர் இருந்தார். அவர் எனக்கு குருவாகவும், நான் அவருக்கு சீடனாகவும் இருந்தோம். எனது ஆன்மத் தகுதியால், நான் அவரிடமிருந்து, இடியைப் போன்ற, முழு உலகத்தையும் உட்கொள்ளும் சக்தி கொண்ட, பொய்க்காத ஆயுதமான பிரம்மசிரஸ் என்ற ஆயுதத்தை அடைந்தேன். அந்த ஆயுதம், ஓ பாரதா, எனது இந்த செயலால், இப்போதிருந்து, சீடனுக்கு சீடன் பெயர்ந்து கொண்டே இருக்கும். அதை எனக்குக் கொடுக்கும்போது எனது குரு என்னிடம், "ஓ பரத்வாஜரின் மகனே, இந்த ஆயுதத்தை எப்போதுமே நீ மனிதர்கள் மீது ஏவக்கூடாது. குறிப்பாக சக்தி குறைந்தவர்கள் மீது ஏவவே கூடாது." என்று சொன்னார். ஓ வீரனே, நீ யாரும் பெறமுடியாத இந்தத் தெய்வீக ஆயுதத்தை இப்போது அடைந்திருக்கிறாய். ஆனால் முனிவரின் (அக்னிவேசரின்) கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து நட. இங்கே பார் அர்ஜூனா, இப்போது உனது சகோதரர்கள் மற்றும் உறவினர்கள் முன்னிலையில் நீ உனது ஆசாரியனுக்கு கூலியைக் (தட்சணையைக்) கொடு." என்றார். இதைக்கேட்ட அர்ஜூனன், தனது குரு என்ன கேட்டாலும் தருவதாக வாக்களித்தான். அதற்கு குரு, "ஓ பாவங்களற்றவனே, நான் உன்னுடன் போரிடும் போது, நீயும் என்னுடன் போரிட வேண்டும்." என்று கேட்டார். அந்த குரு இளவரசர்களின் எருதைப் போன்றவன் தனது வார்த்தைகளால் அதற்கு உறுதி கூறி, துரோணரின் பாதத்தைத் தொட்டு, வடக்கு நோக்கி சென்றான். ஆழி சூழ் உலகத்தில் அர்ஜூனனுக்கு நிகரான வில்லாளி இல்லை என்ற வார்த்தை உலகமெங்கும் எதிரொலித்தது {பரவியது}. நிச்சயமாக தனஞ்சயன் கதாயுத்தமாகட்டும், வாட்போராகட்டும், ரதத்திலிருந்து வில் பயன்படுத்துவதாகட்டும் எல்லாவற்றிலும் அற்புதமான திறமைபெற்றிருந்தான். சகாதேவன், கடமைகள் மற்றும் நீதிகளின் அறிவியலை தேவர்களின் ஆன்மீகத் தலைவனிடமிருந்து (பிருஹஸ்பதி) பெற்று, தொடர்ந்து தனது சகோதரர்களின் கட்டுப்பாட்டுகள் வாழ்ந்தான். தனது சகோதரர்களுக்கு அன்பான நகுலன், துரோணரால் பயிற்சி கொடுக்கப்பட்டு, சிறந்த வீரனாகவும், பெரும் ரதப் போராளியாகவும் (அதிரதனாகவும்) இருந்தான். கந்தர்வர்களால் படையெடுக்கப்பட்டும், தொடர்ந்து மூன்று வருடங்கள் வேள்வி செய்த பெரும் சௌவீரனைக் கொல்லும் அளவுக்கு, அர்ஜூனனும் மற்றவர்களும் பெரும் பலசாலிகளாகினர். பாண்டுவாலேயே அடக்கமுடியாத அந்த யவனர்களின் {சௌவீர} அரசனை, அர்ஜூனன் கட்டுப்படுத்தினான். மறுபடியும், எப்போதும் குரு குலத்தவரை அவமதித்தே வந்த *சௌவீரர்களின் மன்னனான பெரும் வீரம் கொண்ட விபுலனை, புத்திசாலி அர்ஜூனன் ஆட்சி அதிகாரத்தின் எல்லையை உணர வைத்தான். அர்ஜூனன், திடமாகப் போரிட்ட தத்தாமித்ரா என்று அழைக்கப்பட்ட சௌவீர மன்னன் சுமித்திரனை (அவனது தற்பெருமையை) தனது கணைகளால் நசுக்கினான். பீமனின் துணை கொண்டு, தனி ரதத்தில் சென்ற மூன்றாவது பாண்டவன் {அர்ஜூனன்},  பத்தாயிரம் ரதங்களுடன் இருந்த கிழக்கு நாடுகளின் மன்னர்களை அடக்கினான். தனஞ்சயன், அதே போலவே தனி ரதத்தில் சென்று தெற்கு நாடுகளையும் குரு குலத்தவரின் அரசுக்கு பெரும் கப்பம் கட்ட வைத்தான்.

இப்படியே அந்த மனிதர்களில் முதன்மையான சிறப்புமிக்க பாண்டவர்கள், மற்ற மன்னர்களின் பகுதிகளை வெற்றி கொண்டு, தங்கள் நாட்டின் எல்லைகளை விரிவுபடுத்தினர். அந்த பெரும்பலம்வாய்ந்த வில்லாளிகளின் பெரும் வீரத்தையும் பலத்தையும் கண்ட மன்னன் திருதராஷ்டிரனுக்கு பாண்டவர்கள் மீது வைத்திருந்த நல்லெண்ணம் விஷமாகி, அன்றிலிருந்து அவர்களைக் குறித்து கவலை கொண்டு, தூக்கமின்றி இருந்தான்.

படத்தின்மீது சொடுக்கினால் படம் பெரிதாகும்.
_____________________________________________________________________
* சௌவீரம் என்ற பெயரில் 12 இளவரசர்களால் ஆளப்பட்ட 12 நாடுகள் சிந்து நதிக்கரையோரம் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. சௌவீரம் என்றால் நூறு வீரர்களின் அரசு என்று பொருள். ஜெயத்ரதன் அவர்களுக்கெல்லாம் தலைவனாக இருந்தான். மஹாபாரதம் 3.263ல் ஜெயத்ரதன் பாஞ்சாலியிடம் அந்த மனிதர்களின் பெயர்களை வரிசையாகக் கூறுகிறான்.

ஞாயிறு, ஜூன் 30, 2013

துருபதன் சிறை பிடிக்கப்பட்டான் - ஆதிபர்வம் பகுதி 140

Drupada captured | Adi Parva - Section 140 | Mahabharata In Tamil


(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "பாண்டவர்கள் மற்றும் திருதராஷ்டிரன் மகனின் ஆயுதத் தேர்ச்சியைக் கண்ட துரோணர், தனது கூலியைக் {தட்சணையைக்} கேட்கும் தருணம் வந்ததெனக் கருதினார். ஓ மன்னா, குரு துரோணர், ஒரு நாள், தனது சீடர்களை அழைத்து, "பாஞ்சால மன்னன் துருபதனிடம் போரிட்டு அவனைப் பிடித்து என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள்.

அதுவே உங்களிடம் நான் ஏற்றுக் கொள்ளும் கூலியாக {தட்சணையாக} இருக்கும்" என்று கூறினார். அந்த வீரர்களும், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி, குருவுக்குத் தங்கள் காணிக்கையைக் கொடுக்க எண்ணி, அவரையும் அழைத்துக் கொண்டு வேகமாகத் தங்கள் ரதங்களில் ஏறிக் கிளம்பினர்.

அந்த மனிதர்களில் எருதைப் போன்றவர்கள், போகும் வழியெங்கும் பாஞ்சாலர்களை அடித்துக்கொண்டே சென்று, பெரும் பலம்வாய்ந்த துருபதனின் நகரத்தை முற்றுகையிட்டனர். துரியோதனன், கர்ணன், பலம்வாய்ந்த யுயுத்சு, துட்சாதனன், விகர்ணன், ஜலசந்தன், சுலோசனன் ஆகியோரும், பெரும் வீரம் கொண்ட க்ஷத்திரிய இளவரசர்கள் பலரும் சேர்ந்து தாக்குதலில் முன்னணி பெற ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிட்டுச் சென்றனர். முதல் தரமான ரதங்களில் சென்ற அந்த இளவரசர்கள், தங்கள் குதிரைப்படையைத் தொடர்ந்து எதிரியின் தலைநகருக்குள் {காம்பில்யத்திற்குள் [காம்பில்யம் | Kampilya]} நுழைந்து, அந்த நகரின் தெருக்களில் முன்னேறினர்.

அதே நேரத்தில், பாஞ்சால மன்னன், பெரும் படையைக் கண்டும், பலத்த ஆரவாரத்தைக் கேட்டும், தனது சகோதரர்களுடன் அரண்மனையைவிட்டு வெளியே வந்தான்.

மன்னன் யக்ஞசேனன் {துருபதன்} நல்ல படைபலத்துடன் இருந்தாலும், குரு குலத்தவரின் படையினர் கணைகளை மழையெனப் பொழிந்து கடுந்தாக்குதல் தொடுத்துப் போர்க்குரல் எழுப்பினர். எனினும், எளிதாகப் போரில் அடக்க முடியாத யக்ஞ்சேனன், குரு குலத்தவரைத் தனது வெண்ணிற ரதத்தில் அணுகி, களத்தைச் சுற்றிலும் தனது கடும்கணைகளை மழையெனப் பொழிய ஆரம்பித்தான்.

அந்தப் போர் தொடங்குவதற்கு முன்னரே, கௌரவ இளவரசர்கள் தங்கள் வீரத்தில் தற்பெருமை காட்டியதைக் கண்ட அர்ஜூனன், தனது குருவான அந்தணர்களில் சிறந்த துரோணரிடம், "இவர்கள் தங்கள் வீரத்தைக் காட்டியபிறகு, நாங்கள் இம்முயற்சியில் இறங்குகிறோம். பாஞ்சால மன்னனை இவர்களில் எவரும் போரில் அணுக முடியாது." என்றான். தனது சகோதரர்களால் சூழப்பட்டிருந்த பாவங்களற்ற குந்தியின் மகன், இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, நகரத்திற்கு வெளியே ஒரு மைல் தொலைவில் காத்திருந்தான். அதே நேரத்தில் துருபதன் கௌரவ முற்றுகையாளர்களைக் கண்டு, அவர்களிடம் விரைந்து, சுற்றிலும் கொடும் கணைகளை மழையெனப் பொழிந்து, கௌரவர்களின் தளபதிகளைக் கடும் துன்பத்துக்குள்ளாக்கினான்.  போர்க்களத்தில் அவன் நகர்வது அவ்வளவு லகுவாக இருந்தது. எந்த ஆதரவுமின்றித் தனி ரதத்தில் அவன் போரிட்டாலும், கௌரவர்களுக்குப் பல துருபதர்கள் அவர்களை எதிர்த்து நிற்பது போலத் தோன்றிற்று.

பாஞ்சாலர்களின் வீடுகளிலிருந்து சங்கு, பேரிகை, பறைகளின் பயமுறுத்தும் சத்தம் கேட்கும் வரை, அந்த ஏகாதிபதியின் கடுமையான கணைகள் எல்லாபுறங்களிலும் விழுந்தன. அந்தப் பெரும்பலம் வாய்ந்த பாஞ்சாலன் சிம்ம கர்ஜனை செய்தான். அவனது வில்லின் நாணொலி வானுலகையே அடைவது போலக் கேட்டது. பிறகு துரியோதனன், விகர்ணன், சுவாஹூ, தீர்கலோசனன், துட்சாதனன் ஆகியோர் கடும் கோபம் கொண்டு, தங்கள் கணைகளை எதிரியின் மீது மழையெனப் பொழிந்தனர். ஆனால், போரில் வெல்லப்பட முடியாத அந்த பெரும் வில்லாளியான பிரிஷடனின் மகன் {துருபதன்}, எதிரிகளின் கணைகளால் துளைக்கப்பட்டாலும், ஓ பாரதா, எதிர்ப்படைத் தளபதிகளைப் பெரும் வலிமையுடன் துன்புறுத்தினான். நெருப்புச் சக்கரம் போல அந்தக் களத்தில் சுழன்ற துருபதன், தனது கணைகளால் துரியோதனன், விகர்ணன் மற்றும் பலம்வாய்ந்த கர்ணனையும் மற்றும் பல வீர இளவரசர்களையும், எண்ணற்ற வீரர்களையும், அடித்து, அவர்களின் போர்த் தாகத்தைத் தணித்தான். பிறகு அந்நாட்டு குடிமக்கள் அனைவரும், மேகம் பூமியின் மீது தனது மழைத்துளிகளைப் பொழிவது போல, கௌரவர்கள் மீது பலதரப்பட்ட ஏவுகணைகளைப் {அம்புகள் என்றே நினைக்கிறேன். கங்குலி Missiles என்கிறார்}, பொழிந்தனர். இளைஞர்களும் முதியவர்களும் களத்திற்குள் நுழைந்து கௌரவர்களைப் பெரும்பலத்துடன் தாக்கினர். ஓ பாரதா, பிறகு, கௌரவர்கள், போர் தங்களுக்கெதிராக உக்கிரமடைவதைக் கண்டு, போர் செய்வதை விடுத்து, பாண்டவர்களை நோக்கி ஓடினர்.

பாண்டவர்கள், தோற்றவர்களின் பயங்கரமான கதறல்களைக் கேட்டு, துரோணரை வணங்கி, தங்கள் ரதங்களில் ஏறினர். அர்ஜூனன் அவசரமாய் யுதிஷ்டிரனை அழைத்து போரில் அவன் ஈடுபட வேண்டாம் என்று சொல்லித் தடுத்துவிட்டு, விரைவாக முன்னேறினான். அவன் தனது ரதச்சக்கரங்களுக்கு காவலாய் மாத்ரியின் மகன்களை (நகுலன், சகாதேவன் ஆகியோரை)  நியமித்தான். ரதத்தில் நின்று போரிடும் பீமசேனன் அன்று படைகளுக்கு முன்னணியில் கையில் கதையுடன் ஓடினான். தனது சகோதரர்களுடன் சென்ற அந்தப் பாவங்களற்ற அர்ஜூனன், எதிரிகளின் கர்ஜனையைக் கண்டு, அவர்களை நோக்கி முன்னேறி, அந்த முழுக்களத்தையே தன் தேர்ச்சக்கரங்களின் ஒலியால் நிரப்பினான். பெரும் கரம் கொண்ட பீமன், மகரம் கடலுக்குள் நுழைவதைப் போல, பாஞ்சாலர்களின் படைக்குள் புகுந்து, புயலால் கலங்கிய சமுத்திரமென கூச்சலிட்டு, இரண்டாவது எமனாகக் காட்சியளித்தான்.

கையில் கதையுடனிருந்த பீமன், எதிரிகளின் யானைப்படையை நோக்கி முன்னேறினான். போர்த்திறன் வாய்ந்த அர்ஜூனன், தனது கரத்தின் பலத்தால் அந்த எதிரிப் படையைத் தீவிரமாகத் தாக்கிய அதே நேரத்தில், பீமன், பெரும் எமனைப் போல தனது கதையைக் கொண்டு யானைகளைக் கொல்ல ஆரம்பித்தான். பீமன், மலையை நிகர்த்த அந்தப் பெரும் மிருகங்களைக் கதையால் அடித்து, அவற்றின் தலைகளைச் சிதறடித்தான். இரத்த ஊற்றில் நனைந்த அவை, இடியால் தகர்ந்த மலைப்பாறைகள் போலத் தரையில் விழுந்தன. பாண்டவர்கள், ஆயிரக்கணக்கான யானைகளையும், குதிரைகளையும், ரதங்களையும் தரையில் விழ வைத்தனர். பல காலாட்படை வீரர்களையும், பல ரத வீரர்களையும் கொன்றனர். உண்மையாக, கானகத்தில் ஒரு மேய்ப்பன் ஒரு தடியை வைத்துக் கொண்டு எண்ணிலடங்கா மாடுகளை எளிதாக ஓட்டுவதுபோல, விருகோதரனும் {பீமனும்}, எதிரிகளின் பல ரதங்களையும், யானைகளையும் ஓட்டிச்சென்றான்.

அதேநேரத்தில் பரத்வாஜரின் மகனுக்கு {துரோணருக்கு} நன்மையை விரும்பிய பல்குனன் {அர்ஜூனன்}, பிரிஷடனின் மகனை {துருபதனை} கணை மழையால் தீவிரமாகத் தாக்கி, அவன் அமர்ந்திருந்த யானையிலிருந்து விழவைத்தான். ஓ ஏகாதிபதியே, யுகத்தின் முடிவில் அனைத்தையும் உட்கொள்ளும் கடும் நெருப்பைப் போல இருந்த அர்ஜூனன், குதிரைகளையும், ரதங்களையும், யானைகளையும் ஆயிரக்கணக்கில் தரையில் வீழ்த்தினான். பாண்டவர்களால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்ட பாஞ்சாலர்களும், சிருஞ்சயர்களும், பலதரப்பட்ட ஆயுத மழையால் அவனை எதிர்கொண்டனர். அவர்கள் பெருங்குரலெழுப்பி அர்ஜூனனுடன் மூர்க்கமாகப் போரிட்டனர். பார்வைக்கு அந்தப் போர் கடுமையானதாகவும் பயங்கரமானதாகவும் தெரிந்தது. எதிரிகளின் குரலைக்கேட்ட இந்திரனின் மகன் {அர்ஜூனன்} பெரும் கோபம் கொண்டு, எதிரிகள் மீது தனது அடர்த்தியான கணைகளை மழையெனப் பொழிந்து, புத்துயிரூட்டப்பட்ட பலத்துடன் கடுமையாகப் போரிட்டான். அவன் கணைகளைத் தொடர்ந்து அடித்துக் கொண்டே இருந்ததால், அந்த நேரத்தில் அர்ஜூனனைக் கண்டவர்கள், கணையை அவன் நாணில் பூட்டுவதற்கும், அதைத் தொடுப்பதற்கும் உள்ள இடைவெளியைக் காணவில்லை. அங்கே எழுந்த குரல்கள் சத்தமானதாக இருந்தன. சில குரல்கள் உற்சாக அங்கீகரிப்பாகவும் இருந்தன. பிறகு, பாஞ்சால மன்னன் தனது தளபதி சத்தியஜித்துடன், அர்ஜூனனை நோக்கி, சம்பராசுரன் {சம்பரன்} தேவர்த்தலைவனை நோக்கி வருவது போல வந்தான். அர்ஜூனன் அந்தப் பாஞ்சால மன்னனைத் தனது கணை மழையால் மறைத்தான். அப்போது பாஞ்சாலர்களின் அணியில், தலைமை யானையை எதிர்த்து வரும் சிம்மத்தைக் கண்ட மற்ற யானைகளின் பிளிறல் போல ஒரு பயம் கலந்த கூச்சல் எழுந்தது. பாஞ்சால மன்னனைச் சிறைப்பிடிக்க வரும் அர்ஜூனனைக்கண்ட பெரும் வீரம் கொண்ட சத்யஜித், அவனை நெருங்கினான். இந்திரனையும், அசுரன் விரோசனனின் மகனையும் {பலிச் சக்கரவர்த்தியையும்} ஒத்திருந்த அந்த இரு வீரர்களும் போருக்காக ஒருவரையொருவர் விரைவாக அணுகி ஒருவர் மற்றவர் படையைக் கலங்கடித்தனர். பிறகு அர்ஜூனன் பெரும் பலத்துடன் ஆற்றல்வாய்ந்த பத்து கணைகளால் சத்தியஜித்தைத் துளைத்தான். இதைக்கண்ட பார்வையாளர்கள் அதிசயித்தனர். ஆனால் சத்தியஜித் நேரத்தை வீணடிக்காமல் நூறு கணைகளால் அர்ஜூனனைக் கடுமையாகத் தாக்கினான்.

பிறகு நகர்வதில் லாவகம் கொண்ட, அந்த பெரும் ரதவீரனான அர்ஜூனன், இப்படிக் கணைகளை மழையால் மறைக்கப்பட்ட போது, தனது கணைகளின் பலமும் வேகமும் கூடுவதற்காகத் தனது வில்லின் நாணை உருவித் தேய்த்தான். பிறகு எதிரியின் வில்லை இரண்டாகப் பிளந்த அர்ஜூனன், பாஞ்சால மன்னனை நோக்கி விரைந்தான். ஆனால் சத்தியஜித் இன்னும் விரைவாக மேலும் கடுமையான வில்லை எடுத்து, பார்த்தனையும், அவனது ரதத்தையும், அவனது தேரோட்டியையும், குதிரைகளையும் தனது கணைகளால் துளைத்தான். இப்படி பாஞ்சால வீரனால் போரில் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்ட எதிரிகளை மன்னிக்காத அர்ஜூனன், அவனை {சத்தியஜித்தை} விரைவாகக் கொல்ல விரும்பி, எண்ணற்ற கணைகளால் எதிரியின் குதிரையையும், கொடியையும், வில்லையும், வில்லைப் பிடித்த (இடது) கையையும், தேரோட்டியையும், தேரின் பின் இருந்த பணியாளையும் துளைத்தான்.

பிறகு, சத்தியஜித் தனது விற்கள் தொடர்ந்து இரண்டாகப் பிளப்படுவதையும், குதிரைகள் கொல்லப்படுவதையும் கண்டு, போரை நிறுத்தித் திரும்பினான்.

தனது தளபதி தாக்குதலில் இருந்து பின்வாங்கியதைக் கண்ட பாஞ்சால மன்னன், அந்தப் பாண்டவ இளவரசன் மீது, தானே கணைகளின் மழையைப் பொழிய ஆரம்பித்தான்.

பிறகு, வெற்றியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வீரர்களில் முதன்மையான அந்த அர்ஜூனன், கடுமையாகப் போரிட ஆரம்பித்து, எதிரியின் வில்லை இரண்டாகப் பிளந்து, அவனது கொடிக்கம்பத்தை வீழ்த்தி, எதிரியின் குதிரைகளையும் தேரோட்டியையும் ஐந்து கணைகளால் துளைத்தான். பிறகு தனது வில்லைத் ஒரு புறமாகத் தூக்கியெறிந்த அர்ஜூனன், அம்பறாத்தூணியை எடுத்து, அதிலிருந்த முனை அகன்ற கொடுவாளை எடுத்து, பெருத்த குரல் எழுப்பி, தனது ரதத்தில் இருந்து எதிரியின் ரதத்திற்குக் குதித்தான். அங்கே அச்சமற்று நின்று, கடலின் நீரைக் கலங்கடித்து, பெரும்பாம்பைப் பிடிக்கும் கருடனைப் போல, துருபதனைச் சிறைப் பிடித்தான். இந்தக் காட்சியைக் கண்ட பாஞ்சாலப் படையினர் பல திசைகளில் ஓடினர்.

பிறகு இருதரப்பு படைகளுக்கெதிரேயும் தனது கரத்தின் பெரும்பலத்தைக் காட்சிப்படுத்திய தனஞ்சயன், பெரும் குரலெழுப்பி, பாஞ்சாலர்களிடமிருந்து வெளியே வந்தான். அவன் (சிறைபிடிக்கப்படவனுடன்) திரும்பி வருவதைக் கண்ட இளவரசர்கள் துருபதனின் தலைநகரை நிர்மூலமாக்க ஆரம்பித்தனர். அவர்களிடம் அர்ஜூனன், "ஏகாதிபதிகளில் சிறந்த இந்த துருபதன், குரு குல வீரர்களின் உறவினனாவான்.

ஆகையால், ஓ பீமா, அவனது வீரர்களைக் கொல்லாதே. நமது குருவுக்கான காணிக்கையை மட்டும் நாம் கொடுப்போம்." என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "ஓ மன்னா, இப்படி அர்ஜூனனால் தடுக்கப்பட்ட பீமசேனன், தனது போர்ப்பயிற்சியில் {இந்தப் போரினால்} திருப்தியடையவில்லை என்றாலும், எவரையும் கொல்லாமல் திரும்பினான். ஓ பரத குலத்தில் காளையே, பிறகு அந்த இளவரசர்கள் சிறைபட்ட துருபதனை அவனது நண்பர்கள் மற்றும் ஆலோசகர்களுடன் அழைத்துச் சென்று, துரோணரிடம் கொடுத்தனர். அவமதிக்கப்பட்டு, செல்வம் பறிக்கப்பட்டு, முழு கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்ட துருபதனைக் கண்ட துரோணர், அந்த ஏகாதிபதியுடனான பழைய பகையை நினைத்து, அவனிடம், "உனது அரசும் உனது தலைநகரமும் என்னால் நிர்மூலமாக்கப்பட்டன.

ஆனால், என்னதான் உனது உயிர் எதிரியின் கையில் இருந்தாலும், நீ அதற்காக அஞ்சாதே. நீ இப்போது (என்னுடனான) உனது நட்புக்கு உயிரூட்ட விரும்புகிறாயா?" என்று கேட்டார். இதைச் சொல்லிச் சிறிது புன்னகைத்து மறுபடியும், "வீர மன்னா, உனது உயிருக்கு அஞ்சாதே! அந்தணர்களாகிய நாங்கள் எப்போதும் மன்னிப்பவர்களே. ஓ க்ஷத்திரியர்களில் காளையே, உன்னுடன் ஆசிரமத்தில் குழந்தை பருவத்திலிருந்து விளையாடியதால்,  உன்னிடம் நான் கொண்ட பாசமும் அன்பும் வளர்ந்தே வந்திருக்கிறது.

ஆகையால், ஓ மன்னா, நான் உனது நட்பை மறுபடியும் கேட்கிறேன். உனக்கு ஒரு வரமாக, (உனது நாடாக இருந்த) பாதி நாட்டைக் கொடுக்கிறேன். மன்னன் அல்லாதவன் ஒரு மன்னனுக்கு நண்பனாக இருக்க முடியாது என்று நீ முன்பு சொன்னாய். ஓ யக்ஞ்சேனா, அதனாலேயே நான் உனக்குப் பாதி நாட்டைக் கொடுக்கிறேன். பகீரதிக்கு {கங்கை ஆறு} தெற்கேயுள்ள நாட்டுக்கு நீயே மன்னன். அதே வேளையில், அந்த நதிக்கு வடக்கே இருக்கும் நாட்டுக்கு நான் மன்னன். ஓ பாஞ்சாலா, உனக்கு விருப்பமிருந்தால், என்னை உனது நண்பனாக அறிந்து கொள்." என்றார்.

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட துருபதன், "நீர் பெரும் வீரம் கொண்ட உயர்ந்த ஆன்மா. ஆகையால், ஓ அந்தணரே, நீர் செய்யும் இச்செயலால் நான் ஆச்சரியமடையவில்லை. நான் உம்மிடம் மிகுந்த திருப்தி கொண்டேன். நான் உமது நிலைத்த நட்பை விரும்புகிறேன்." என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "அதன்பிறகு, ஓ பாரதா, துரோணர் பாஞ்சால மன்னனை சில வழக்கமான மரியாதைகளுடன் மகிழ்ச்சியாக விடுவித்து, பாதி நாட்டையும் அவனுக்கு அளித்தார். அன்றிலிருந்து துருபதன், கங்கைக் கரையில் பல நகரங்களுடன் கூடிய மகந்தி மாகாணத்தில் உள்ள  காம்பில்யத்தில் கவலையுடனே வசித்து வந்தான். துரோணரிடம் பெற்ற தோல்விக்குப் பிறகு, துருபதன், சர்மண்வதி ஆற்றின் கரை வரை இருந்த தென் பாஞ்சால நாட்டை ஆட்சி செய்தான். பிரம்மசக்தியில் {ஆன்ம பலத்தில்} தாழ்ந்தவனாக இருக்கையில், வெறும் க்ஷத்திரிய பலத்தால் மட்டுமே துரோணரை வெல்லமுடியாது என்று நினைத்த துருபதன், (தனது அந்தண எதிரியை அடக்க) ஒரு மகனைப் பெறுவதற்காக உலகம் முழுவதும் சுற்றினான்.

அதே நேரத்தில், துரோணர் அஹிச்சத்திராபுரியிலேயே தொடர்ந்து வசிக்கலானார். ஓ மன்னா, இப்படியே நகரங்களும் பட்டணங்களும் அடங்கிய அஹிச்சத்திராபுரி அர்ஜூனனால் அடையப்பட்டு, துரோணருக்கு அளிக்கப்பட்டது.


பீமனின் ஏளனமும் துரியோதனனின் கோபமும் - ஆதிபர்வம் பகுதி 139

Bhima's ridicule and Duryodhana's wrath | Adi Parva - Section 139 | Mahabharata In Tamil


(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "அதன்பிறகு, மேலாடை நழுவிய நிலையில், வேர்த்து விறுவிறுத்து நடுக்கத்துடன் ஒரு கோலை ஊன்றித் தன்னைத் தாங்கிக் கொண்டு ஒரு அதிரதன் {தேரோட்டி} அந்த அரங்கத்தினுள் வந்தான்.

அவனைக் கண்டதும், பட்டமேற்பினால் நனைந்திருந்த தலையுடன் இருந்த கர்ணன், தனது வில்லைவிட்டு, மகனுக்குரிய மரியாதையுடன் தலைவணங்கினான்.
அந்தத் தேரோட்டி பரபரப்புடன் தனது பாதங்களை ஆடையால் மூடி, வெற்றி மகுடம் சூடிய கர்ணனை மகனே என்று அழைத்தான். மேலும் பாசமிகுதியால் அவன் கர்ணனை ஆரத்தழுவி, அங்கதேசத்தின் மன்னனாக முடிசூடப்பட்டு நனைந்திருந்த அவன் தலையில், தனது கண்ணீரைப் பனித்துளியாக்கி மேலும் நனைத்தான். அந்த தேரோட்டியைக் கண்ட பாண்டவ பீமன், கர்ணனை தேரோட்டியின் மகனாகக் கருதி, ஏளனமாக, "ஓ தேரோட்டி மகனே, பார்த்தனின் கைகளால் மரணத்தைப் பெறும் தகுதி உனக்கில்லை. உனது குலத்துக்கு ஏற்ற வகையில் சவுக்கை உடனே எடுத்துக் கொள். ஓ மனிதர்களில் தாழ்ந்தவனே, எப்படி வேள்வி நெருப்பினருகில் இருக்கும் நெய்யைப் பெற ஒரு நாய்க்குத் தகுதியில்லையோ அப்படியே அங்கதேசத்தை ஆட்சி செய்ய உனக்கும் தகுதியில்லை." என்றான்.

இப்படிச் சொல்லப்பட்ட கர்ணன், நடுங்கும் உதடுகளுடன், பெருமூச்சுவிட்டுக்கொண்டு, வானிலிருக்கும் பகலவனைக் {சூரியனைக்} கண்டான். தாமரைக்கூட்டத்திற்கு இடையிலிருந்து மதம்பிடித்த யானை எழுவது போல, துரியோதனன் தனது சகோதரர்களுக்கு மத்தியில் இருந்து கோபத்துடன் எழுந்து, அங்கிருந்த பயங்கரமான செயல்கள் புரியும் பீமசேனனிடம், "ஓ விருகோதரா, இது போன்ற வார்த்தைகளைப் பேசுவது உனக்குத் தகாது. பலமே க்ஷத்திரியனுக்கு இதயப்பூர்வமான அறமாகும். பிறப்பால் தாழ்மையுற்றிருப்பினும், ஒரு க்ஷத்திரியன் போர்புரியத் தகுதி வாய்ந்தவனே. தெய்வீக நதிகளின் மூலமும் {பிறப்பிடமும்},  பெரும் வீரர்களின் மூலமும் {பிறப்பிடமும்}, எப்போதும் அறியப்படுவதில்லை. உலகத்தையே சுட்டெரிக்கும் நெருப்பு, நீரிலிருந்தே எழுகிறது. தானவர்களைக் கொல்லும் இடி {வஜ்ரம்} ததீச முனிவரின் எலும்பால் ஆனது. சிறப்பு மிகுந்த குஹதேவன் {முருகன்}, பல தேவர்களின் பகுதிகளைக் கொண்டு பிறந்ததால், அவனது மூலம் யாருக்கும் தெரியாது. சிலர் அவனை அக்னியின் மகன் என்றும், சிலர் கிருத்திகையின் மகனென்றும், சிலர் ருத்திரனின் மகன் என்றும், சிலர் கங்கையின் மகனென்றும் சொல்கின்றனர்.

க்ஷத்திரியர்களாகப் பிறந்தவர்கள் அந்தணர்களாக ஆனதைப் பற்றி நாம் கேள்விப்படுகிறோம். விஸ்வாமித்திரரும் மற்றவர்களும் (மற்ற க்ஷத்தரியர்களும்) நித்தியமான பிரம்மத்தை அடைந்துள்ளனர். ஆயுதம் தாங்கியவர்களில் முதன்மையான நமது குரு துரோணர் நீர்க்குடத்தில் பிறந்தவர், கோதம குலத்தில் பிறந்த கிருபர் நாணற்கட்டிலிருந்து வெளிவந்தவர். பாண்டவர்களே, உங்கள் பிறப்பைக் குறித்தும் நான் அறிவேன். சூரியனைப் போன்ற பிரகாசத்துடன் அனைத்து அதிர்ஷ்டக்குறிகளையும் கொண்டு, இயற்கைக் கவசமும் காதுகுண்டலங்களும் கொண்ட (கர்ணனைப் போன்ற) ஒரு புலியை ஒரு பெண்மானால் பெற முடியுமா? இந்த இளவரசன், தனது கரத்தின் பலத்தாலும், அவன் செய்யும் அனைத்து செயல்களிலும் அவன் உத்தரவுக்கு, கீழ்ப்படிய நான் ஏற்றிருக்கும் உறுதியாலும், அவன் அங்கதேசத்தை மட்டுமல்ல, முழு உலகத்தின் மனிதர்களையும் ஆளும் தகுதி உடையவன். நான் கர்ணனுக்குச் செய்திருக்கும் இந்தக் காரியத்தைப் பொறுக்காத எவரும் இங்கே இருந்தால், அப்படிப்பட்டவன் தனது காலின் உதவியால் ரதத்தில் ஏறி, வில்லை வளைக்கட்டும்." என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "துரியோதனனின் பேச்சை அங்கீகரிப்பது போல பார்வையாளர்கள் மத்தியில் குழப்பமான முணுமுணுப்பு எழுந்தது. கதிரவன் கீழிறங்கியதும், துரியோதனன் கர்ணனின் கரங்களைப் பற்றி, எண்ணற்ற விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் வெளியே அழைத்துச் சென்றான். ஓ மன்னா, துரோணர், கிருபர், பீஷ்மர் ஆகியோர் புடைசூழ பாண்டவர்களும் தங்கள் வசிப்பிடம் திரும்பினர். அங்கிருந்த மக்களில் சிலர் அர்ஜூனனே வெற்றியாளன் என்றும், சிலர் கர்ணனே வெற்றியாளன் என்றும், சிலர் துரியோதனனே வெற்றியாளன் என்றும் பேசிக்கொண்டு திரும்பினர். குந்தி, கர்ணனிடம் சில அதிர்ஷ்டக்குறிகளைக் கண்டு, அவனைத் தனது மகனாக அடையாளம் கண்டுகொண்டாள். அங்கதேசத்தின் அரசுரிமையைத் தன் மகன் அடைந்ததைக் கண்டு, தாய்ப்பாசத்தால் மிகவும் மகிழ்ந்து போனாள். ஓ ஏகாதிபதியே, கர்ணனை இவ்வழியில் அடைந்த துரியோதனன், அர்ஜூனனின் ஆயுதத்திறமை மீது கொண்டிருந்த பயத்திலிருந்து விடுபட்டான். ஆயுதத் திறமை கொண்ட அந்த வீரன் கர்ணன், தனது இனிமையான பேச்சால் துரியோதனனைத் திருப்திப்படுத்தினான். அதேவேளையில் யுதிஷ்டிரன், கர்ணனுக்கு நிகரான போராளி இந்த உலகத்திலேயே இல்லை என்று நம்பத் தொடங்கினான்.

அங்க மன்னனானான் கர்ணன் - ஆதிபர்வம் பகுதி 138

Karna became the king of Anga | Adi Parva - Section 138 | Mahabharata In Tamil


(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "பார்வையாளர்கள் கண்கள் விரிய ஆச்சரியத்தில் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, எதிரிகளின் நகரை அடக்கும் கர்ணன், இயற்கைக் கவசத்தாலும் காதுகுண்டலங்களாலும் முகம் பிரகாசித்து, தனது வில்லை எடுத்து, வாளைச் சுற்றிக் கட்டிக் கொண்டு, மலைப்பாறை நடந்து வருவது போல அந்த அகன்ற அரங்கத்திற்கு வந்தான். வெகு தூரத்திற்குப் புகழ் கொண்டு எதிரிகளை அழிக்கும், அகன்ற கண் கொண்ட அந்தக் கர்ணன், பிருதைக்கு அவளது கன்னிப்பருவத்தில் பிறந்தவனாவான். சிங்கம், எருது அல்லது யானைக்கூட்டத்தின் தலைமை யானையைப் போன்ற வீரம் கொண்ட அவன், வெப்பக்கதிர் உமிழும் சூரியனின் ஒரு பகுதியுமாவான். அவன் பிரகாசத்தில் சூரியனையும், அழகில் சந்திரனையும், சக்தியில் நெருப்பையும் போல இருந்தான்.

சூரியனால் பெறப்பட்ட அவன், தங்கப் பனை மரம் போல் நெடிதுயர்ந்து இருந்தான். சிங்கத்தை கொல்லும் இளமை வலிவைப் பெற்றிருந்த அவன், எண்ணிலடங்கா சாதனைகளைச் செய்து, அழகான குணநலன்களுடன் இருந்தான். பெரும்பலம் வாய்ந்த கரம் கொண்ட அந்த வீரன், அரங்கத்தைச் சுற்றி நோட்டம் விட்டு, துரோணருக்கும் கிருபருக்கும் அலட்சியமாக வணக்கம் செலுத்தினான். அந்த மொத்தக்கூட்டத்தினரும் நடப்பதை அசைவில்லாமல் பார்த்து, "யார் இவன்?" என்று நினைத்து, அந்த வீரனைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள பேராவல் கொண்டனர். நாவன்மை மிக்க மனிதர்களில் முதன்மையான அந்த சூரிய மைந்தன், மேகங்களைப் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில், அசுரரை அழிக்கும் பகனின் {இந்திரனின்} மகனான, தன்னால் அறியப்படாத தம்பியிடம், "ஓ பார்த்தா, நான் நீ செய்து காட்டியதை மிஞ்சும் வகையில் இந்தச் சபையின் முன் வீரச்செயல்கள் செய்வேன். அதை நீ கண்டால் வியப்பில் மலைத்துவிடுவாய்." என்றான். ஓ பேச்சு அருளப்பட்டவர்களில் சிறந்தவனே, அவன் அப்படிப் பேசி முடிப்பதற்குள், பார்வையாளர்கள் அனைவரும் ஏதோ ஒரு கருவியின் துணை கொண்டு மொத்தமாக எழுப்பப்பட்டவர்கள் போல எழுந்து நின்றனர். ஓ மனிதர்களில் புலி போன்றவனே, அக்கணத்தில் பீபத்சு {பீபத்சு} {அர்ஜூனன்} கோபமடைந்து வெட்கித் தலைகுனிந்த போது, துரியோதனன் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தான். பிறகு கர்ணன், துரோணரின் அனுமதியுடன், பார்த்தன் முன்பு செய்து காட்டிய அனைத்து அதிசயங்களையும் செய்து காட்டினான். ஓ பாரதனே, துரியோதனன் தனது தம்பிகளுடன் சென்று கர்ணனை மகிழ்ச்சியுடன் கட்டித் தழுவிக் கொண்டு அவனிடம், "ஓ பெரும்பலம்  வாய்ந்த வீரனே, நீ வரவேற்கப்படுகின்றாய். நான் என் நற்பேறின் நிமித்தமாகவே உன்னை அடைந்திருக்கிறேன். ஓ பண்பட்டவனே, நீ விருப்பப்பட்ட படி வாழ்ந்து, எனக்கும் எனது அரசுக்கும் கட்டளை கொடு." என்றான். அதற்கு கர்ணன், "நீ இப்படிச் சொன்னதே போதும், நீ கூறியவற்றை அடைந்தவனாகவே நான் என்னைக் கருதுகிறேன். நான் உனது நட்பையே விரும்புகிறேன். ஓ தலைவா, அர்ஜூனனுடன் நேருக்கு நேர் போட்டியிடுவதே எனது விருப்பம்." என்றான். துரியோதனன், "என்னுடன் சேர்ந்து வாழ்வின் நன்மைகளை மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவி! உனது நண்பனுக்கு நன்மை செய், ஓ எதிரிகளை அடக்கி ஒடுக்குபவனே, அனைத்து எதிரிகளின் தலையிலும் உனது பாதத்தை வை." என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "இதன்பிறகு, அர்ஜூனன், தான் அவமதிக்கப்பட்டதாகக் கருதி,  தன் சகோதரர்களுக்கு {துரியோதனாதிகளுக்கு} மத்தியில் மலையென நின்ற கர்ணனிடம், "அழைக்கப்படாமல் வருபவர்களும், கேட்கப்படாமல் பேசுபவர்களும் செல்லும் பாதை {உலகம்} உன்னுடையதே. என்னால் கொல்லப்பட்ட பிறகு நீ அங்கேதான் போகப் போகிறாய்." என்றான். கர்ணன், "இந்த அரங்கம் எல்லோருக்கும் பொதுவானது, ஓ பல்குனா, இது உனக்கு மட்டும் சொந்தமல்ல. சக்தியில் மேன்மையானவர்களே மன்னர்கள். க்ஷத்திரியர்கள் பலத்தை மதிப்பார்கள். பலத்தை மட்டுமே மதிப்பார்கள். வாய்ச்சண்டை எதற்கு? அது பலவீனமானவர்களின் வழி. ஓ பாரதா, குருவின் முன்னிலையில் நான் இன்று உனது தலையைக் கொய்யும் வரை உனது கணைகளால் என்னிடம் பேசு." என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "சகோதரர்களால் விரைவாகத் தழுவி அனுப்பப்பட்ட, எதிரிகளின் நகரங்களை அடக்கும் பார்த்தன், துரோணரின் அனுமதியுடன் போருக்கு முன்னேறினான். மறுபுறத்தில், கர்ணன், துரியோதனனை அவன் சகோதரர்களுடன் கட்டித் தழுவி தனது வில்லையும் அம்புகளையும் எடுத்துக் கொண்டு போருக்குத் தயாராக நின்றான்.

பிறகு வானம், மின்னலுடன் கூடிய மேகங்களால் மூடப்பட்டது. இந்திரனின் வண்ணமயமான வில் {இந்திர தனுசு}, பிரகாசமான ஒளிக் கதிர்களை உதிர்த்தது. அப்போது வரிசையாகச் சிறகு விரித்து பறந்து சென்ற வெண்ணாரைகளைப் பார்த்து, வானத்தை மறைத்துக் கொண்டிருந்த மேகங்கள் சிரிப்பது போல் இருந்தது. இந்திரன் தனது மகன் மீதிருந்த பாசத்தினால் அந்த அரங்கத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சூரியனும் மேகங்களைக் கலைத்துவிட்டு, தனது வாரிசையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். பல்குனன் மேகங்களின் ஆழத்தில் மறைந்திருந்தான். கர்ணன் சூரியக் கதிர்களால் சூழப்பட்டு பார்வையில் தெரிந்தான். திருதராஷ்டிரனின் மகன் கர்ணனுக்கு அருகில் நின்றான். பரத்வாஜர் {துரோணர்}, கிருபர் மற்றும் பீஷ்மர் ஆகியோர் பார்த்தனுக்கு அருகில் நின்றனர். அங்கே கூடியிருந்த கூட்டம் இரு பிரிவுகளாகப் பிரிந்திருந்தன. பெண் பார்வையாளர்களும் அப்படியே பிரிந்திருந்தனர். அப்போது, நடக்கும் காரியங்களின் நிலை தெரிந்த குந்திபோஜனின் மகள் குந்தி இதைக் கண்டு மூர்ச்சையடைந்தாள். அனைத்துக் கடமைகளிலும் அறிவுடைய விதுரர், பெண் பணியாட்களின் துணையுடன் அவள் மீது சந்தனத்தையும் நீரையும் தெளித்து மூர்ச்சை தெளிவித்தார். சுயநினைவு மீட்கப்பட்ட குந்தி, கவசம் அணிந்த தனது இரு மகன்களையும் கண்டு, அவளால் செய்யக்கூடியது எதுவுமில்லையாகையால் (அவர்கள் இருவரையும் காக்க வழியில்லாததால்) பயத்தால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தாள். இரு வீரர்களும் கரங்களில் வில் வைத்திருப்பதைக் கண்ட அனைத்துக் கடமைகளையும், நேருக்கு நேராக இருவர் போரிடும் முறைகளையும் நன்கறிந்த சரத்வத்தின் மகன் {கிருபர்}, கர்ணனிடம், "குந்தியின் இளைய மகனான இந்தப் பாண்டவன், கௌரவக் குலத்தைச் சார்ந்தவன். அவன் உன்னுடன் போர் புரிவான். ஆனால், ஓ பெரும்பலம்வாய்ந்த கரம் கொண்டவனே, நீயும் உனது குலத்தைக் கூற வேண்டும். உனது தந்தை, தாய் மற்றும் நீ எந்த அரசு வழியை அலங்கரிக்கிறாய் என்பது போன்றவற்றை கூற வேண்டும்.

இதையெல்லாம் அறிந்த பிறகே, பார்த்தன் உன்னுடன் போரிடுவான், இல்லையென்றால் போரிடமாட்டான். மன்னர்களின் மைந்தர்கள், புகழற்ற குலத்தில் பிறந்த மனிதர்களுடன் போரிட மாட்டார்கள்." என்றார்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "இப்படி கிருபரால் சொல்லப்பட்டதும், கர்ணனின் முகம், மழைக்காலத்தின், மழைநீரால் தைக்கப்பட்டு கசக்கிக் கிழித்தெறியப்பட்ட தாமரை போல் ஆனது. துரியோதனன், "ஓ குருவே, அரசகுல ரத்தம் கொண்டவர்கள், வீரர்கள் மற்றும் படைகளைத் தலைமை தாங்குபவர்கள் ஆகிய மூன்று வகை மனிதர்கள் அரசுரிமை கோரலாம் என்று சாத்திரங்கள் சொல்கின்றன. பல்குனன் அரசனாக இல்லாத ஒருவனிடம் போர் புரிய விரும்பவில்லை என்றால், நான் கர்ணனை அங்க தேசத்தின் மன்னனாக்குகிறேன்." என்றான்.


வைசம்பாயனர் சொன்னார், "அந்நொடியிலேயே, தங்க ஆசனத்தில் அமர்த்தப்பட்டு, உலர்ந்த நெல், மலர்கள், நீர், தங்கம் ஆகியவற்றைக் குடங்களில் கொண்டு, மந்திரங்கள் அறிந்த அந்தணர்களால் கர்ணன் மன்னனாக நிறுவப்பட்டான். அவன் தலைக்கு மேல் அரச குடை பிடிக்கப்பட்டது. அந்த சந்தேகமில்லாத வீரனுக்கு சுற்றி நின்று சாமரம் வீசப்பட்டது. மகிழ்ச்சி நிறைந்த அந்த மன்னன் {கர்ணன்} கௌரவ துரியோதனனிடம், "ஓ ஏகாதிபதிகளில் புலியைப் போன்றவனே, நாட்டைப் பரிசாகக் கொடுக்கும் உனக்கு, அதற்குச் சமமாக நான் என்ன கொடுக்கப்போகிறேன்? ஓ மன்னா, நீ சொல்வது அனைத்தையும் நான் செய்வேன்." என்றான். சுயோதனன் அவனிடம், "நான் உனது நட்பையே விரும்புகிறேன்." என்றான். அதற்கு கர்ணன், "அப்படியே ஆகட்டும்." என்றான். அவ்விருவரும் மகிழ்ச்சியால் ஒருவரை ஒருவர் கட்டியணைத்துக் கொண்டு பெரு மகிழ்ச்சி கொண்டனர்.

சனி, ஜூன் 29, 2013

அர்ஜூனன் மாயாஜாலம் - ஆதிபர்வம் பகுதி 137

Arjuna showed his profound skill | Adi Parva - Section 137 | Mahabharata In Tamil


(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "பலம் பொருந்திய குரு மன்னனும் பீமனும் அரங்கத்தினுள் நுழைந்ததும், பார்வையாளர்கள் தங்கள் மனக்கோட்டத்தினால் {மனவேற்றுமையால்} ஏற்பட்ட ஈர்ப்பு காரணமாக இருபிரிவாகப் பிரிந்தனர். சிலர், "குருக்களின் வீர மன்னனைப் பாருங்கள்" , சிலர், "பீமனைப் பாருங்கள்!" என்றும் கூவினர். இப்படிப்பட்ட கூவல்களின் காரணமாக அங்கே திடீரென பெருங்கூச்சல் எழுந்தது. அந்த இடம் ஒரு கலங்கியக் கடலைப் போலக் காட்சி அளித்ததைக் கண்ட புத்திசாலியான பரத்வாஜர் {துரோணர்}, தனது மகன் அஸ்வத்தாமனை அழைத்து, "பயிற்சியில் தேர்ந்த பெரும்பலம் கொண்ட இந்த இரு வீரர்களையும் தடுத்து நிறுத்து.

பீமனுக்கும் துரியோதனனுக்குமான இந்த மோதலால் கூட்டத்தின் கோபம் தூண்டப்படக் கூடாது." என்றார்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "பிரளயகாலத்தில் உருவாகும் காற்றினால் கொந்தளிக்கிற இரு கடல்களைப் போல தங்கள் கதைகளை உயர ஓங்கியபடி இருவரும் நிற்கையில், குரு மைந்தன் {அஸ்வத்தாமன்} அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தினான். துரோணர் அரங்கத்தினுள் நுழைந்து இசைக்கலைஞர்களைத் தங்கள் இசையை நிறுத்தச் சொல்லி, மேகங்களைப் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார், "என் மகனிடம் போன்றே நான் அன்பு வைத்திருக்கும், அனைத்து ஆயுத நிபுணன், இந்திரனின் மைந்தன், இந்திரனின் தம்பிக்கு (விஷ்ணு) ஒப்பான பார்த்தனைப் {அர்ஜூனன்} பாருங்கள்." என்றார். சடங்குகளைத் திருப்திகரமாகச் செய்த இளைஞன் பல்குனன் {அர்ஜூனன்}, தனது கையுறை கவசத்தையும், தங்கத்தாலான உடற்கவசத்தையும் தரித்து, அம்பறாத்தூணியில் கணைகளை நிறைத்து, கைகளில் வில்லேந்தி, அரங்கிலிருந்த கூட்டத்தின் முன்பு, மாலை நேர சூரியனின் கதிர்களால் வானவில்லின் நிறம்பெற்ற, மின்னலுடன் கூடிய மேகம் போல {மின்னலோடு கூடிய சந்தியா காலச் சிவப்பு மேகம் போல என்று கூறுகிறார் ம.வீ.ரா} காட்சியளித்தான்.

மொத்தக் கூட்டமும் அர்ஜூனனைக் கண்டதும் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்து, தங்கள் சங்கங்களை {சங்குகளை} எடுத்து ஒலியெழுப்பினர். இன்னிசை வாத்தியங்களும் இசைக்கப்பட்டன. "குந்தியின் நேர்த்தியான மகன் இவன்" "இவனே பாண்டவர்களில் நடுவன் (மூன்றாமவன்)", "இவனே பெரும்பலம்வாய்ந்த இந்திரனின் மகன்.", "இவனே குரு குலத்தைக் காக்கப் போகிறவன்.", "இவனே ஆயுதந்தரித்தவர்களில் முதன்மையானவன்", "இவனே அறத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்களில் முதன்மையானவன்", "இவனே சரியான நடத்தையுள்ளவர்களில் முதன்மையானவன்", "இவனே ஞான காரியங்களின் பெரும் கொள்கலன்"  என்று கூட்டத்தில் இருந்து ஆச்சரியக் கூச்சல்கள் எழுந்தன. இந்தப் பாராட்டுகளைக் கேட்டதால், குந்தி ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தாள், அவள் மார்பில் சுரந்த பாலுடன் அக்கண்ணீர் சேர்ந்து, அவளது மார்பை நனைத்தது. மனிதர்களில் முதல்வனான திருதராஷ்டிரன் இந்தக் கூச்சல்களால் காதடைத்து, மகிழ்ச்சியுடன் விதுரனிடம், "ஓ க்ஷத்ரி {விதுரா}, கலங்கியப் பெருங்கடல் போல, வானுலகிற்கே கேட்குமளவு ஏன் இப்படி தீடீரெனக் கூச்சல் எழுகிறது?" என்று கேட்டான். விதுரர், "ஓ பெரும்பலம்வாய்ந்த ஏகாதிபதியே, பாண்டு மற்றும் பிருதையின் மகனான பல்குனன் {அர்ஜூனன்}, தனது கவசங்களை அணிந்து கொண்டு அரங்கத்தினுள் நுழைந்திருக்கிறான். அதனால்தான் இந்த கூச்சல் எழுகிறது." என்றார். திருதராஷ்டிரன், "ஓ பெரும் ஆன்மா கொண்டவனே, பிருதையிடம் உதித்த புனிதமான நெய்யைப் போன்ற மூன்று நெருப்புகளால், நிச்சயம் நான் அருளப்பட்டவனாக, கருணையை அடைந்தவனாக, காக்கப்பட்டவனுமாக உணர்கிறேன்." என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருந்த பார்வையாளர்கள் தங்கள் சுய உணர்வு பெற்றனர். பீபத்சு {பீபத்சு} ஆயுதங்களில் தனது லாவகத்தைக் அரங்கத்திலுள்ளோருக்குக் காட்சிப்படுத்தினான். அவன், அக்னேய ஆயுதத்தால் நெருப்பை உண்டாக்கினான், வருண ஆயுதத்தால் நீரை உண்டாக்கினான், வயவ்யா ஆயுதத்தால் (வாயு அஸ்திரம்} காற்றை உண்டாக்கினான். பரஜன்யா ஆயுதத்தால் {மேகாஸ்திரம்) மேகங்களை உண்டாக்கினான். மேலும் பௌமா ஆயுதத்தால் நிலத்தை உண்டாக்கினான், பர்வத்ய ஆயுதத்தால் {பர்வதாஸ்திரம்} மலைகளை உருவாக்கினான். பிறகு அந்தர்தான ஆயுதத்தால் முன்பு உண்டாக்கிய அனைத்தையும் மறையவைத்தான். பிறகு, அந்த குருவுக்கு விருப்பமானவன் {அர்ஜூனன்} ஒரு நொடியில் உயர்ந்து காணப்பட்டான், மறுநொடியில் தாழ்ந்து {குள்ளமாகக்} காணப்பட்டான். ஒரு நொடியில் தேர்த்தட்டிலும், மறுநொடியில் தேர் நடுவிலும், அதற்கடுத்த நொடியில் தரையிலும் காணப்பட்டான். கரங்களைத் திறமையாகப் பயன்படுத்த பயிற்சி பெற்ற அந்த வீரன், பல கணைகளைக் கொண்டு சில மென்மையான, சில கடுமையான, சில அடர்த்தியான குறிகளை அடித்துக் காட்டினான். நகர்ந்து கொண்டே இருக்கும் இரும்புப் பன்றியின் வாயில் ஐந்த கணைகளை ஒரே கணை போல தடையில்லாமல் தனது வில் நாணிலிருந்து அடித்தான். கயிற்றில் தொங்கியபடி அங்குமிங்கும் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் துளையிடப்பட்ட மாட்டின் கொம்பில் இருபத்தியொரு கணைகளை அடித்தான். ஓ பாவங்களற்றவனே, இப்படி அர்ஜூனன், வாள், வில், கதை ஆகிய ஆயுதங்களில் தனக்கு உண்டான ஆழமான நிபுணத்துவத்தைக் காட்டி அந்த அரங்கத்தைச் சுற்றி வந்தான்.

ஓ பாரதனே, அந்தக் கண்காட்சி நல்லபடியாக முடிந்ததும், அரங்கத்திலிருந்த பார்வையாளர்களின் குதூகலம் அடங்கியது. இசைவாத்தியங்களின் ஒலி நின்றது, அப்போது, வாயிலருகே கைதட்டும் ஓசை கேட்டது. அச்சத்தம், தட்டுபவரின் பலத்தையும் சக்தியையும் முன்னறிவிக்கும் வகையில் இடிச்சத்தம் போலக் கேட்டது. ஓ மன்னா, அந்நொடியில் இந்தச் சத்தத்தைக் கேட்ட கூடியிருந்த கூட்டம், "பூமியின் மலைகள் பிளந்தனவா? அல்லது பூமியே பிளந்துவிட்டதா? அல்லது வானத்தில் மேகங்கள் கூடி கர்ஜிக்கின்றனவா?" என்று நினைத்தனர். பிறகு பார்வையாளர்கள் அனைவரும் வாயிலை நோக்கினர். துரோணர், ஐந்து நட்சத்திரங்களின் கூட்டமான ஹஸ்த நட்சத்திரத்துடன் கூடிய சந்திரன் போல ஐந்து சகோதரர்களான குந்தியின் மைந்தர்களுடன் சேர்ந்து நின்றிருந்தார். எதிரிகளை அழிக்கும் துரியோதனன், செருக்குள்ள தனது நூறு சகோதரர்களுடனும் அஸ்வத்தாமனுடனும் பரபரப்புடன் எழுந்து நின்றான். ஒங்கிய ஆயுதங்களுடன் நின்ற தனது நூறு சகோதரர்கள் சூழ, கையில் கதையுடன் நின்ற அந்த இளவரசன், தானவர்களை எதிர்த்து போரிடச் செல்கையில் தேவர்களால் சூழப்பட்ட புரந்தரன் {இந்திரன்} போல இருந்தான்.


அரங்கேற்றக் களம் - ஆதிபர்வம் பகுதி 136

Debut field | Adi Parva - Section 136 | Mahabharata In Tamil



(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "ஓ பாரதகுலத்தில் வந்தவனே, திருதராஷ்டிரன் மற்றும் பாண்டுவின் மகன்கள் ஆயுதத் திறமையை அடைந்து விட்டதைக் கண்ட துரோணர், ஓ ஏகாதிபதியே, கிருபர், சோமதத்தன், பால்ஹிகா, மற்றும் கங்கையின் ஞானமுள்ள மகன் (பீஷ்மர்), வியாசர், விதுரர் ஆகியோரது முன்னிலையில் மன்னன் திருதராஷ்டிரனிடம், "ஓ குரு மன்னர்களில் சிறந்தவரே, உமது மகன்கள் தங்கள் கல்வியை முடித்துவிட்டனர். ஓ மன்னா, உமது அனுமதியுடன் அவர்களது நிபுணத்துவத்தை காட்டட்டும்." என்றார். இதைக்கேட்ட மன்னன் இதயம்நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடன், "ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, நீர் பெரும் செயலைச் சாதித்திருக்கிறீர். அரங்கேற்றம் நிகழும் இடத்தையும் நேரத்தையும், அது எப்படி நடக்க வேண்டும் என்பதையும் எனக்குக் கட்டளையிடுங்கள்.


எனது குருட்டுத் தன்மை, எனக்கு ஏற்படுத்தியிருக்கும் துயர், எனது பிள்ளைகளின் ஆயுத வீரத்தைக் காணும் பாக்கியமுள்ளோரிடம் பகை கொள்ள வைக்கிறது. ஓ க்ஷத்ரி (விதுரா) துரோணர் சொல்வதையெல்லாம் செய்து கொடு. ஓ அறத்துக்கு தன்னை அர்ப்பணித்திருப்பவனே, இதைவிட ஏற்புடையது எனக்கு வேறெதுவும் இல்லை என்று நினைக்கிறேன்." என்றான். மன்னனுக்குத் தேவையான உறுதிகளைக் கொடுத்துவிட்டு, விதுரர் தனது பணியைச் செய்யப் புறப்பட்டார். பெரும் ஞானம் கொண்ட துரோணர், கிணறுகளும், நீரூற்றுகளும் கொண்ட, மரங்கள் மற்றும் அடர்த்தியான புதர்களற்ற ஒரு நிலத்தை அளந்தார். அப்படி நிலத்தை அளந்த துரோணர், நல்ல நட்சத்திரம் கொண்ட சந்திர நாளில், நடக்கும் காரியத்திற்கு சாட்சியாக அங்கே கூடி நிற்கும் குடிமக்களுக்கு மத்தியில் தேவர்களுக்குப் பலி கொடுத்தார். அதன்பிறகு, ஓ மனிதர்களில் காளையே, மன்னனின் சிற்பிகள், அந்த இடத்தில், பலதரப்பட்ட ஆயுதங்களுடன் ஒரு பெரிய தரமான அரங்கத்தைச் சாத்திரங்களில் சொல்லியுள்ளபடி அமைத்தனர். மேலும் அவர்கள் மற்றுமொரு பெரிய அரங்கத்தை பெண் பார்வையாளர்களுக்காக அமைத்தனர். குடிமக்களும் அவர்களுக்குத் தகுந்தது போல மேடைகளைத் தங்களுக்கு அமைத்துக் கொண்டனர். செல்வந்தர்கள் அகலமாகவும் விசாலமாகவும் குடில்களைத் தங்களுக்கு அமைத்துக் கொண்டனர்.

நிச்சயிக்கப்பட்ட அரங்கேற்ற நாள் வந்ததும், தெய்வீக அழகுடன் சுத்தமான தங்கத்தால் கட்டப்பட்டு, முத்துச் சரங்களாலும், விலைமதிப்பில்லா வைடூரியம் போன்ற கற்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த அரங்கத்தினுள், பீஷ்மர், கிருபர், குருக்களில் முன்னவர்கள் ஆகியோரை முன் நடக்க விட்டு, மன்னன் {திருதராஷ்டிரன்} தனது அமைச்சர்களுடன் நுழைந்தான்.

ஓ வெற்றிபெற்ற மனிதர்களில் முதன்மையானவனே, நற்பேறு அருளப்பட்ட காந்தாரி, குந்தி மற்றும் அரச குடும்பத்தின் மற்ற மகளிர் ஆகியோர் பகட்டான ஆடையுடுத்தி, தெய்வீக மங்கையர் சுமேரு {மேரு} மலைமீது ஏறுவது போல பணிப்பெண்களுடன் இன்பமாக அம்மேடையில் ஏறினர். அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்களுடன் கூடிய நால்வகை மக்களும், இளவரசர்களின் ஆயுதத் திறனைக் காணும் ஆவலில், நகரத்தை விட்டகன்று, அந்த இடத்திற்கு ஓடி வந்தனர்.

அந்தக் காணற்கரிய காட்சியைக் காண அனைவரும் அமைதியற்றுக் காத்திருந்தனர். ஒரு நொடிப் பொழுதில் அங்கே பெரும் கூட்டம் கூடியது. தாரை {ஊதுகுழல்} மற்றும் மேளங்களின் {பறை} ஒலியும், பல குரலொலிகளும் சேர்ந்த ஒலி, கலங்கும் சமுத்திர ஒலியைப் போலிருந்தது.

கடைசியாக, துரோணர் வெண்ணிற ஆடையுடன், பூணூல் பூட்டி, வெண்ணிற தாடியுடன், வெள்ளை மாலை அணிந்து, வெண்ணிற சந்தனக் குழம்பை மேனியில் பூசிக் கொண்டு தனது மகனுடன் அரங்கத்தினுள் நுழைந்தார். அக் காட்சியானது, சந்திரன் செவ்வாய்க்கிரகத்துடன் மேகமற்ற வானில் காட்சியளிப்பது போல இருந்தது.

அந்த பரத்வாஜர் {துரோணர்} உள்ளே நுழைந்ததும், நேரத்தில் பூஜை செய்து, மந்திரங்கள் நன்கறிந்த அந்தணர்களை மங்கள காரியங்கள் செய்ய வைத்தார். இனிமையான இசையுடன் சடங்குகள் செய்து திருப்தியடைந்த பிறகு, பல தரப்பட்ட ஆயுதங்களுடன் சிலர் உள்ளே நுழைந்தனர்.

இடுப்புக் கச்சையை வாரினால் வாரிக் கட்டிக் கொண்ட அந்தப் பெரும் வீரர்களான பாரத குலத்தவர் (இளவரசர்கள்), தங்கள் கைகளில் கவசக் கையுறைகளை அணிந்து, விற்களுடனும் அம்பறாத்தூணிகளுடனும் உள்ளே நுழைந்தனர். யுதிஷ்டிரனைத் தலைமையாகக் கொண்ட அந்தத் துணிவுமிக்க இளவரசர்கள், தங்கள் வயதுக்குத் தகுந்த வரிசையில் உள்ளே நுழைந்து, ஆயுதங்களில் தங்கள் அற்புதமான திறன்களைக் காட்சிப்படுத்தினர். அப்போது, சில பார்வையாளர்கள் கீழே இறங்கும் அம்புகளுக்கேற்ப அச்சத்தால் தங்கள் தலையைக் கீழே சாய்த்தனர். சிலர் அச்சமில்லாமல் அக்காட்சியை அதிசயத்துடன் பார்த்தனர். இளவரசர்கள் குதிரையை லாவகமாக ஓட்டி, தங்கள் பெயர் பொறித்த குறித்த இடங்களில் தங்கள் கணைகளால் அடித்தனர். விற்கணையில் {வில் + கணை} தங்கள் இளவரசர்களின் வீரத்தைக் கண்ட பார்வையாளர்கள், தாங்கள் கந்தர்வர்களின் நகரத்தைக் காண்கிறோமோ என்று நினைத்து வியப்பில் ஆழ்ந்தனர். ஓ பாரதனே, திடீரென சில நூற்றுக்கணக்கான ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் ஒரே நேரத்தில் "சரியாகச் செய்தீர்! சரியாகச் செய்தீர்!" எனத் தங்கள் கண்களை அகலவிரித்து ஆச்சரியக் கூக்குரலிட்டனர். தங்கள் திறமைகளையும், விற்கணையில் தங்கள் கைத்திறனையும், ரதங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் திறனையும் தொடர்ச்சியாகச் செய்து காட்டிய அந்தப் பெரும் பலம் கொண்ட வீரர்கள், தங்கள் வாட்களையும் கேடயங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு அந்த ஆயுதங்களுடன் விளையாட ஆரம்பித்தனர். பார்வையாளர்கள் இளவரசர்களின் சுறுசுறுப்பையும், கட்டுடலையும், கருணையையும், அமைதியையும், வலுவான பிடியையும், வாள் மற்றும் கேடயத்தில் அவர்கள் கொண்ட திறனையும் கண்டு அதிசயித்தனர். பிறகு, விருகோதரனும் {பீமனும்}, சுயோதனனும் {துரியோதனனும்}, கையில் கதைகளுடன் தங்களுக்குள் போர்புரிய செல்லும் இரண்டு ஒற்றைச் சிகர மலைகள்  போல அரங்கத்தினுள் நுழைந்தனர். அந்தப் பெரும் பலம் கொண்ட வீரர்கள் தங்கள் இடுப்பு கச்சைகளை இறுகக் கட்டிக் கொண்டு, தங்கள் சக்தி அத்தனையையும் வரவழைத்து, இரண்டு சினம் கொண்ட யானைகள் ஒரு பெண் யானைக்காக போட்டியிட்டு உறுமுவது போல உறுமினர். சினம் கொண்ட யானைகளைப் போல இருந்த அந்த பலம்வாய்ந்த வீரர்கள் இருவரும், அரங்கத்தை வலமாகவும் இடமாகவும் சுற்றினர். விதுரர் இளவரசர்களின் சாதனைகளையெல்லாம் திருதராஷ்டிரனுக்கும், பாண்டவர்களின் தாய்க்கும் {குந்தி}, காந்தாரிக்கும் விவரித்தார்.

வெள்ளி, ஜூன் 28, 2013

பிரம்மாயுதத்தைப் பெற்ற அர்ஜூனன் - ஆதிபர்வம் பகுதி 135

Arjuna gained Brahmastra | Adi Parva - Section 135 | Mahabharata In Tamil


(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "அனைவரும் தோற்றதும், துரோணர் புன்னகையுடன் அர்ஜூனனை அழைத்து, "உன்னால் அக்குறி அடிக்கப்பட வேண்டும்; ஆகையால், உனது பார்வையை அதில் செலுத்து. நான் உத்தரவிட்டதும் நீ உனது கணையைப் பறக்க விட வேண்டும்.

ஆகையால், ஓ மகனே, வில் மற்றும் கணையுடன் சிறிது நேரம் இங்கே நில்" என்றார். இப்படிக் கேட்டுக் கொள்ளப்பட்ட அர்ஜூனன், குருவின் விருப்பப்படி தனது வில்லை வளைத்து அப்பறவைக்கு குறி வைத்து நின்றான். ஒரு நொடிக்குப் பிறகு துரோணர் மற்றவர்களிடம் கேட்டது போல, "ஓ அர்ஜூனா, அங்கே இருக்கும் பறவையையும், அம்மரத்தையும் என்னையும் பார்க்கிறாயா?" என்று கேட்டார். அதற்கு அர்ஜூனன், "நான் அப்பறவையை மட்டுமே காண்கிறேன். உம்மையோ அல்லது அம்மரத்தையோ காணவில்லை." என்றான். கட்டுக்கடங்காத துரோணர் அர்ஜூனனிடம் மிகுந்த திருப்தி கொண்டு, அடுத்த நொடியில், பாண்டவர்களின் பலம் வாய்ந்த ரதவீரனிடம் {அர்ஜூனனிடம்} "நீ அக்கழுகைக் காண்கிறாயென்றால், அதைப் பற்றி விவரி." என்று கேட்டார். அர்ஜூனன், "நான் அக்கழுகின் தலையை மட்டுமே காண்கிறேன், அதன் உடலைக் காணவில்லை." என்றான். அர்ஜூனனின் இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட துரோணருக்கு மகிழ்ச்சியால் உடலெங்கும் முடிகள் சிலிர்த்துக் கொண்டன. பிறகு அவர் பார்த்தனிடம் {அர்ஜூனனிடம்}, "அடி {shoot}" என்றார். இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட அர்ஜூனன், உடனே தனது கணையை பறக்க விட்டான். அந்தக் கூர்மையான கணை வேகமாக சென்று மரத்திலிருந்த கழுகின் தலையை அடித்து, அதை தரையில் வீழ்த்தியது. அந்தக் காரியம் முடிந்ததும், துரோணர் ஓடி வந்து பல்குனனைத் {அர்ஜூனனைத்} தனது மார்புறக் கட்டித் தழுவிக் கொண்டு, துருபதனும் அவனது நண்பர்களும் ஏற்கனவே போரில் வீழ்ந்துவிட்டதாக நினைத்துக் கொண்டார்.

சில காலம் கழித்து, ஓ பாரத குலத்தவரில் காளையே, துரோணர் தனது சீடர்களை அழைத்துக் கொண்டு கங்கைக் கரைக்கு, அதன் புனிதமான நீரோட்டத்தில் நீராடச் சென்றார்.

துரோணர் அந்த நீரோட்டத்தில் இறங்கியதும், மரணத்தால் அனுப்பப்பட்டது போன்ற ஒரு பெரும் பலம் வாய்ந்த முதலை அவரது தொடையைப் பற்றியது. அந்த இக்கட்டிலிருந்து தன்பலத்தாலேயே அவர் மீளமுடியும் என்றாலும், அவசரத்துடன் துரோணர், சீடர்களைத் தன்னைக் காக்கும்படி கேட்டார்.

அவர், "ஓ, இந்த மிருகத்தைக் கொன்று, என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்" என்றார். அவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், மற்ற சீடர்கள் திகைத்துப் போய் அவரவர் இடத்திலேயே நின்றாலும், பீபத்சு {பீபத்சு} (அர்ஜூனன்), கட்டுக்கடங்காத தனது ஐந்து கூர்மையான கணைகளால் அந்த மிருகத்தை நீரிலேயே அடித்து வீழ்த்தினான். அர்ஜூனனின் தயார் நிலையைக் கண்ட துரோணர், அவனை அவரது சீடர்களிலேயே முதன்மையானவனாகக் கருதி அவனிடம் பெரும் திருப்தி கொண்டார். அந்த மிருகம், அர்ஜூனனின் கணைகளால் இரு கூறுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டதால், அந்தச் சிறப்புமிக்க துரோணர் ஆவியை விட்டிருந்த அம்முதலையிடமிருந்து விடுபட்டார்.

பிறகு பரத்வாஜரின் மகன் {துரோணர்} அந்த ரதவீரனான அர்ஜூனனை அழைத்து, "ஓ பெரும் பலம்வாய்ந்தவனே, இந்த மிக மேன்மையான கட்டுக்கடங்காத ஆயுதமான பிரம்மாயுதத்தை {பிரம்மாஸ்திரத்தை} அதை ஏவும் மற்றும் திரும்பப் பெறும் முறைகளுடன் பெற்றுக் கொள். இருப்பினும், நீ எப்போதும் இதை மனித எதிரியின் மீது பயன்படுத்தக் கூடாது. தாழ்ந்த சக்தி கொண்ட எந்த எதிரியின் மீது இது ஏவப்பட்டாலும், இந்த முழு அண்டத்தையே அது எரித்துவிடும். ஓ குழந்தாய், மூவுலகத்திலும் இதற்கு ஒப்பான ஆயுதம் இல்லை என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆகையால் நான் சொல்வதைக் கேட்டு, நீ இதை கவனத்துடன் வைத்துக் கொள். ஓ வீரனே, எப்போதாவது மனிதனல்லாத எதிரி உன்னுடன் போர் புரியும்போது, அவனது மரணத்திற்காக நீ இதை பயன்படுத்தலாம்." என்றார். தனக்குச் சொல்லப்பட்டதை ஏற்று, உறுதிகூறி, குவிந்த கரங்களுடன் அந்த பெரும் ஆயுதத்தைப் பெற்றுக் கொண்டான் பீபத்சு {பீபத்சு} {அர்ஜூனன்}.

குரு அவனிடம் மறுபடியும், "இவ்வுலகத்தில் உனக்கு மிஞ்சிய வில்லாளி இருக்க மாட்டான். நீ எந்த எதிரியாலும் வீழ்த்தப்பட மாட்டாய். நீ பெரும் சாதனைகளைச் செய்வாய்." என்று சொன்னார்.

மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அதிரதன் அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அர்வாவசு அர்ஜுனன் அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அன்சுமான் அனுவிந்தன் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆத்ரேயர் ஆதிசேஷன் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உச்சைஸ்ரவஸ் உசீநரன் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உதங்கர் உதங்கா உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கண்வர் கணிகர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கர்ணன் கருடன் கல்கி கல்மாஷபாதன் கலி கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி காக்ஷிவத் கிந்தமா கிர்மீரன் கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசின் கேசினி கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சக்திரி சக்ரதேவன் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சங்கன் சச்சி சசபிந்து சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சதானீகன் சந்தனு சந்திரன் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சமீகர் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சரஸ்வதி சல்லியன் சலன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுகன்யா சுசர்மன் சுசோபனை சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதக்ஷிணன் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுந்தன் உபசுந்தன் சுநந்தை சுப்ரதீகா சுபத்திரை சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூர்ப்பனகை சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் ததீசர் தபதி தபஸ் தம்போத்பவன் தமயந்தி தமனர் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தக்ஷகன் தாத்ரேயிகை தார்க்ஷ்யர் தாருகன் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பர்ணாதன் பர்வதர் பரசுராமர் பரத்வாஜர் பரதன் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிரமாதின் பிராதிகாமின் பிருகத்யும்னன் பிருகதஸ்வர் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாத்ரி மாதலி மாதவி மாந்தாதா மார்க்கண்டேயர் மாரீசன் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷ்யசிருங்கர் ரிஷபர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லக்ஷ்மணன் லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வர்கா வருணன் வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹர்யஸ்வன் ஹரிச்சந்திரன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 

காப்புரிமை

© 2012-2018, செ.அருட்செல்வப்பேரரசன்
இவ்வலைப்பூவின் பதிவுகளை உரிய சுட்டிகளுடன் இணையத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளத் தடையில்லை.
வேறு எவ்வகையிலோ, விதத்திலோ இணையத்திலும், பிற ஊடகங்களிலும் பகிரவும், வெளியிடவும் முன்னனுமதி பெற வேண்டும்.
Blogger இயக்குவது.
Back To Top