clone demo
சைரந்திரி லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
சைரந்திரி லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

செவ்வாய், நவம்பர் 04, 2014

திரௌபதியை அணுகிய கீசகன்! - விராட பர்வம் பகுதி 14

Kichaka approached Draupadi! | Virata Parva - Section 14 | Mahabharata In Tamil

(கீசகவத பர்வம் - 1)

இப்பதிவின் இப்பதிவின் காணொளி புத்தகத்தை யூடியூபில் காண


இப்பதிவின் ஆடியோவை எம.பி.3-ஆக பதிவிறக்க - 1 & 2 



பதிவின் சுருக்கம் : சைரந்திரியைக் கண்ட கீசகன் அவளைக் குறித்துத் தனது சகோதரியிடம் விசாரிப்பது; கீசகன் திரௌபதியிடம் தனது ஆசையைக் கூறுவது; திரௌபதி அவனுக்குப் புத்தி சொல்வது; காமத்தில் மூழ்கிய கீசகன் திரௌபதியிடம் மீண்டும் விண்ணப்பிப்பது; கீசகனை நிந்தித்த திரௌபதி…

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} சொன்னார், “மாறுவேடத்தில் வாழ்ந்து வந்த வலிமைமிக்க வீரர்களான பிருதையின் {Pritha-குந்தியின்} மகன்கள் {பாண்டவர்கள்}, மத்ஸ்யர்கள் நகரத்தில் பத்து மாதங்களை இப்படியே கழித்தனர். ஓ! ஏகாதிபதி {ஜனமேஜயா}, மற்றவர்களின் பணிவிடைகளை ஏற்கும் தகுதி படைத்த யக்ஞசேனன் மகள் {திரௌபதி}, ஓ! ஜனமேஜயா, சுதேஷ்ணைக்குப் பணிவிடை செய்து தனது நாட்களைப் பெரும் துயரத்துடன் கழித்தாள். சுதேஷ்ணையின் மாளிகையில் தங்கியிருந்த பாஞ்சால இளவரசி {திரௌபதி}, அந்த மங்கையையும் {சுதேஷ்ணையையும்}, அந்தப்புரத்தில் உள்ள பிற பெண்களையும் மனநிறைவு கொள்ளச் செய்தாள். அந்த வருடம் முடிவடையும் தருணத்தில், விராடனின் படைகளுக்குத் தளபதியான பேராற்றல் படைத்த கீசகன், துருபதன் மகளைக் {திரௌபதியைக்} காண நேர்ந்தது. தேவர்களின் மகளைப் போன்ற பிரகாசத்துடன் இருந்த அந்த மங்கை {திரௌபதி}, பூமியில் தேவதையைப் போல நடந்து வருவதைக் கண்ட கீசகன், காமனின் கணைகளால் துன்புற்று, அவளை {திரௌபதியை} அடைய விரும்பினான்.


ஆசை நெருப்பில் எரிக்கப்பட்ட விராடனின் தளபதி {கீசகன்} (தனது சகோதரியான) சுதேஷ்ணையிடம் வந்து புன்னகையுடன் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான். “மன்னர் விராடரின் வசிப்பிடத்தில் இந்த அழகிய மங்கையை இதற்கு முன் நான் கண்டதில்லையே. புதிய மது, தனது வாசத்தால் ஒருவனைப் பித்தடைய வைப்பது போல, இந்தக் காரிகை தனது அழகால் என்னை வெறிகொள்ளச் செய்கிறாள். தேவதையைப் போன்ற அழகைக் கொண்ட இந்த வசீகரமான அழகி யார்? யாருடையவள்? எங்கிருந்து வந்திருக்கிறாள்? என் இதயத்தை அரைத்துக் கொண்டிருக்கும் இவள், நிச்சயமாக என்னை அவளது அடிமையாக்கிவிட்டாள். என் நோய்க்கு (இவளைத்தவிர) வேறு எந்த மருந்தும் இல்லை என எனக்குத் தோன்றுகிறது. ஓ! {சகோதரி-சுதேஷ்ணை}, உனது இந்த அழகிய கையாள், தேவதையைப் போன்ற அழகைப் பெற்றிருப்பதாகத் தெரிகிறது. நிச்சயமாக, இவளைப் போன்ற ஒருத்தி உனக்குச் சேவை செய்வது பொருத்தமானதன்று. இவள் என் மீதும், என்னுடையவை மீதும் ஆட்சி செலுத்தட்டும். எண்ணற்ற யானைகள், குதிரைகள் மற்றும் தேர்களைத் தவிர, பலவிதமான தங்க ஆபரணங்கள், தாராளமான பலகாரங்கள் மற்றும் பானங்கள், சிறந்த தட்டுகள் போன்ற அனைத்துவகைப் பொருட்களும் அபரிமிதமாக இருக்கும் எனது பரந்த அழகிய அரண்மனையை இவள் விளங்கச் செய்யட்டும்” என்றான் {கீசகன்}.

சுதேஷ்ணையுடன் கலந்தாலோசித்த கீசகன் பிறகு, ஒரு பெண் சிங்கத்திடம் செல்லும் ஒரு குள்ளநரி போன்று இளவரசி திரௌபதியிடம் சென்று, அந்தக் கிருஷ்ணையிடம் {திரௌபதியிடம்} வெற்றிக் குரலில் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான். “ஓ! அழகானவளே, நீ யார்? யாருடையவள்? ஓ! அழகிய முகம் கொண்டவளே, எங்கிருந்து இந்த விராட நகரத்திற்கு வந்திருக்கிறாய்? ஓ! அழகிய பெண்ணே இவை யாவையும் எனக்குச் சொல். உனது அழகும் நயமும் முதல் தரத்தில் இருக்கின்றன. உனது இயல்புகளில் உள்ள அழகு இணையற்றதாக இருக்கிறது. உனது முகம் பிரகாசமிக்கச் சந்திரனைப் போல எப்போதும் அழகுடன் மிளிர்கிறது. ஓ! அழகிய புருவங்கள் கொண்டவளே, தாமரை இதழ்களைப் போல அகன்றிருக்கும் உனது கண்கள் அழகாக இருக்கின்றன. ஓ! அழகிய அங்கங்கள் கொண்டவளே, உனது பேச்சு குயிலின் இசையை ஒத்திருக்கிறது. ஓ! அழகிய இடைகள் கொண்டவளே, ஓ! குற்றமற்ற இயல்புகள் கொண்டவளே, உன்னைப் போன்ற அழகுடையவளை இதற்கு முன்னர் நான் இந்த உலகத்தில் கண்டதேயில்லை.

நீ தாமரைகளின் மத்தியில் வசிப்பிடத்தைக் கொண்டிருக்கும் லட்சுமியா? அல்லது, ஓ! கொடியிடையாளே, பூதி [1] {செழிப்பின் தேவதை} என்ற பெயர் கொண்டவளா? அல்லது, ஓ! அழகிய முகம் கொண்டவளே ஹ்ரீ, ஸ்ரீ, கீர்த்தி, காந்தி ஆகியவர்களில் ஒருத்தியா? அல்லது, காம தேவனின் அணைப்புக்குள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் பெரும் அழகு படைத்த ரதியா? ஓ! அழகிய புருவங்களைக் கொண்டவளே, சந்திரனின் அழகிய ஒளியைப் போல அழகாக ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கிறாயே. உன் முகம் கண்ட பிறகும், ஆசையின் தாக்கத்தில் சிக்காதிருப்பவன் இந்த முழு உலகிலும் யார் இருப்பான்? ஒப்பற்ற அழகும், மிகக் கவர்ச்சியான வகையில், தெய்வீக அருளுடன் இருக்கும் உனது முகம் முழு நிலவைப் போன்று இருக்கிறது. அதன் {உனது முகத்தின்} தெய்வீகப் பிரகாசம், அவனது {சந்திரனின்} பிரகாசமான முகத்தை ஒத்திருக்கிறது. அதன் {உனது முகத்தின்} புன்னகை, அவனது {சந்திரனின்} மென்மையான ஒளியை ஒத்திருக்கிறது. அதன் {உனது முகத்திலிருக்கும்} கண்ணிமைகள் அவனது {சந்திரனின்} வட்டில் உள்ள ஆரங்களைப் போல இருக்கின்றன.

இங்கு ஒரு குறிப்பு வருகிறது:
[1] “பூதி, ஹ்ரீ, ஸ்ரீ, கீர்த்தி, காந்தி என்பவை முறையே செழுமை, அடக்கம், அழகு, புகழ் மற்றும் அழகுடைமை உள்ளடங்கிய பெண்மையின் உருவங்களாகும்” என்கிறார் கங்குலி

மிகுந்த அழகோடு, நன்கு வளர்ச்சி பெற்று, ஒப்பற்ற அருள் கொண்டு, ஆழமாக, வட்டமாக, இடைவெளியற்று இருக்கும் உனது இரு முலைகளும், தங்கத்தாலான மாலைகளைத் தாங்க நிச்சயம் தகுதி பெற்றவையே. ஓ! அழகிய கண்புருவங்கள் கொண்டவளே, அழகிய தாமரை மொட்டுகள் போல இருக்கும் உனது முலைகள், காமனின் சவுக்கால் உந்தப்பட்ட என்னை முன்னோக்கி அழைக்கின்றன. ஓ! அழகிய புன்னகை கொண்டவளே, ஓ! கொடியிடை காரிகையே, ஓ! அழகிய பெண்ணே, உனது முலைகளின் பாரம் தாங்க முடியாததால் சற்று முன் நகர்ந்து வளைந்திருப்பதும், நான்கு மடிப்புகளின் குறிகளைக் கொண்டதும், அகன்ற ஆற்றங்கரையைப் போல இருப்பதும், ஒரு சாண் அளவு கொண்டதுமான உனது வசீகரமான இடுப்பைக் காண்பதால் ஏற்பட்ட ஆசையெனும் தீரா நோய், என்னை மிகவும் வாட்டுகிறது.

உன்னோடு சேர முடியும் என்று, எனது இதயம் கொள்ளும் நம்பிக்கையால் தூண்டப்பட்டு எரியும் காட்டைப் போல, கடுமையாகச் சுடர்விட்டெரியும் ஆசைத்தீ {காமத்தீ} என்னைத் தீவிரமாக எரிக்கிறது. ஓ! பெரும் அழகு கொண்டவளே, உன்னுடன் இணைவது என்பது மழை நிறைந்த மேகமாகும். உன்னை நீ எனக்கு அளிப்பது, அந்த மேகத்தில் இருந்து பொழியும் துளியாகும். மன்மதனால் மூட்டப்பட்டுச் சுடர்விட்டெரியும் நெருப்பை நீ தணிப்பாயாக. ஓ! நிலவைப் போன்ற முகம் கொண்டவளே, உன்னுடனான சேர்க்கை எனும் ஆசையால் கூராக்கப்பட்டு அடிக்கப்பட்ட மன்மதனின் கடும் கணை, வெறிகொள்ளச் செய்யும் தனது மூர்க்கமான போக்கில், இந்த எனது இதயத்தைத் துளைத்து, அதன் மையத்தில் ஊடுருவிவிட்டது.

ஓ! கருங்கண் பெண்ணே, அந்த மூர்க்கமான, கொடூரமான கணைகள் எனது சகிப்புத்தன்மைக்கும் அப்பால் என்னை வெறிகொள்ளச் செய்கின்றன. உன் அரவணைப்பால் என்னை ஆதரித்து, உன்னை எனக்கு ஒப்படைத்து, என்னை இந்த நிலைமையில் இருந்து விடுவிப்பதே உனக்குத் தகும். அழகான மாலைகள் மற்றும் ஆடைகளால் சிங்காரித்துக் கொண்டும், அனைத்து ஆபரணங்களாலும் உன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டும், ஓ! இனிய காரிகையே, உன் மனம் நிறையும்வரை என்னுடன் நீ விளையாடுவாயாக. ஓ! மதம் கொண்ட யானையின் நடை கொண்டவளே, இன்பத்துக்குத் தகுந்தவள் நீயென்றாலும், அதை இப்போது இழந்திருக்கிறாய். துயரத்துடன் இங்கு நீ வசிப்பது உனக்குத் தகாது. நிகரற்ற செழுமை உனதாகட்டும். பல்வேறு வகையான வசீகரமான, சுவையான, அமுதம் போன்ற மதுவகைகளைக் குடித்து, மகிழ்ச்சி தரும் பல்வேறு பொருட்களுடன் இன்பத்துடன் விளையாடிக் கொண்டு, ஓ! அருளப்பட்ட மங்கையே, நீ மங்களகரமான செழிப்பை அடைவாயாக. இந்த உனது அழகும், இளமையின் உச்சமும், ஓ! இனிய பெண்ணே, இப்போதும் பயனில்லாமல் இருக்கின்றன. ஓ! கற்புள்ள அழகிய காரிகையே, இத்தகு அழகு கொண்ட நீ, பயன்படுத்தப்படாத, அணிந்து கொள்ளளப்படாத, வசீகரமான மாலை போலப் பிரகாசிக்காமல் இருக்கிறாயே. நான் என் பழைய மனைவியர் அனைவரையும் விட்டுவிடுவேன். ஓ! அழகிய புன்னகை கொண்டவளே, அவர்கள் உனது அடிமைகளாகட்டும். ஓ! அழகிய காரிகையே, ஓ! மிக அழகான முகத்தைக் கொண்டவளே, உனக்கு எப்போதும் கீழ்ப்படியும் அடிமையாக நானும் உன்னுடனேயே வசிப்பேன்” என்றான் {கீசகன்}.

அவனது இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட திரௌபதி {கீசகனிடம்}, “சிகை அலங்காரம் செய்யும் அவலமான அலுவலில் {வேலையில்} ஈடுபடும் தாழ்ந்த குலத்தைச் சார்ந்த பணிப்பெண்ணான என்னை விரும்புவதால், ஓ! சூதனின் மகனே {கீசகனே}, அந்த மதிப்புக்குத் தகாத ஒருத்தியையே விரும்புகிறாய். மேலும் நான் பிறரின் மனைவியாவேன். எனவே, இந்த உனது நடத்தை சரியானதன்று. உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். மனிதர்கள் தாங்கள் மணந்த மனைவியரிடமே இன்பம் கொள்ள வேண்டும் என்ற அறநெறியின் கட்டளையை நினைவு கூர்வாயாக. எனவே, எந்த வகையிலும் முறைபிறழ்புணர்ச்சியை {விபச்சாரத்தை} நோக்கி உன் இதயம் செல்லாதிருக்கட்டும். முறையற்ற செயல்களில் இருந்து விலகியிருப்பதே நல்லவர்களின் நித்திய படிப்பினையாகும். அறியாமையில் மூழ்கும் பாவிகள், ஆசையின் ஆதிக்கத்தால், புகழ்கேட்டையும், பயங்கரமான பேரிடரையும் சந்திக்கின்றனர்” என்றாள் {திரௌபதி}.

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} தொடர்ந்தார், “இப்படி அந்தச் சைரந்திரியால் சொல்லப்பட்ட அந்தத் தீய கீசகன், கற்பின்மையால் {வேசித்தனத்தால்} ஏற்படும் எண்ணற்ற தீமைகளையும், சில நேரங்களில் உயிரின் அழிவுக்கே வழிவகுக்கும் என அனைவராலும் கண்டிக்கப்படும் தீமைகளையும் அறிந்திருந்தாலும், தனது புலன்கள் மீது இருந்த கட்டுப்பாட்டை இழந்து, காமத்தில் மூழ்கி, திரௌபதியிடம், “ஓ! அழகிய பெண்ணே, ஓ! வசீகரமான இயல்புகள் கொண்டவளே, உன் நிமித்தமாக மன்மதனின் ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருக்கும் என்னை, ஓ! அழகிய புன்னகை கொண்டவளே, இப்படி நீ அவமதிப்பது உனக்குத் தகாது. ஓ! அச்சமுள்ளவளே, இப்போது உனது ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருந்து, உன்னிடம் இவ்வளவு அழகாகப் பேசும் என்னை அவமதித்தால், ஓ! கருங்கண் காரிகையே, அதற்காக நீ பின்னர் வருந்த வேண்டியிருக்கும்.

ஓ! வசீகரமான கண் புருவங்கள் கொண்டவளே, ஓ! கொடியிடை மங்கையே, இந்த முழு நாட்டின் உண்மைத் தலைவன் நானே. என்னை நம்பியே இந்த நாட்டில் உள்ள மக்கள் வாழ்கின்றனர். சக்தியிலும், பராக்கிரமத்திலும், நான் இந்தப் பூமியில் ஒப்பற்றவனாக இருக்கிறேன். அழகு, இளமை, செழுமை, இன்பம் நுகர் பொருட்களின் உடைமையைக் கொண்டிருக்கும் எனக்கு நிகரான வேறு மனிதன் இந்தப் பூமியில் இல்லை. ஓ! மங்களகரமான பெண்ணே, நிகரில்லாத வசதியையும், அனைத்து ஆடம்பரங்களையும், ஆசைக்குகந்த அனைத்துப் பொருட்களையும் உனது சக்திக்குள் கொண்டு அனுபவிக்காமல், அடிமைத்தனத்தைத் நீ ஏன் தேர்ந்தெடுக்கிறாய்? ஓ! அழகிய முகம் கொண்டவளே, , ஓ! அழகானவளே, என்னை ஏற்று, நான் உனக்கு அளிக்கும் நாட்டுக்குத் தலைவியாகி, ஆசைக்குகந்த அனைத்து சிறந்த பொருட்களையும் பெற்று மகிழ்வாயாக” என்றான் {கீசகன்}.

சபிக்கப்பட்ட வார்த்தைகளாலான கீசகனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட கற்புள்ள துருபதன் மகள் {திரௌபதி}, அவனை {கீசகனை} நிந்தித்துப் பதிலளிக்கும் வகையில், “ஓ! சூதனின் மகனே {கீசகா}, மூடனாக இப்படி நடக்காதே. உனது உயிரை விடாதே. நான் எனது ஐந்து கணவர்களால் காக்கப்பட்டு வருகிறேன் என்பதை அறிந்து கொள். நீ என்னை அடைய முடியாது. நான் கந்தர்வர்களைக் கணவர்களாகக் கொண்டிருக்கிறேன். அவர்கள் கோபம் கொண்டால், உன்னைக் கொன்றுவிடுவார்கள். எனவே, உனக்கு நீயே அழிவைக் கொண்டு வந்துவிடாதே. மனிதர்களால் நடக்க முடியாத பாதையில் நடக்க நீ முனைகிறாய். ஓ! தீயவனே {கீசகா}, கடலின் ஒரு கரையில் நின்றுகொண்டு, அடுத்தக் கரைக்குச் செல்ல நினைக்கும் ஒரு முட்டாள் சிறுவனைப் போன்றவன் நீ.

நீ பூமிக்கடியில் பாதாளத்தில் நுழைந்தாலும், ஆகாயத்தில் பறந்தாலும், கடலின் அடுத்தக் கரைக்கு விரைந்தாலும், அனைத்து எதிரிகளையும் வதைக்கவல்ல, விண்ணதிகாரிகளான தேவர்களுடைய வாரிசுகளின் கையில் இருந்து உன்னால் தப்ப முடியாது. ஓ! கீசகா, தனது இருப்புக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளியை வைக்கப் போகும் இரவை எதிர் நோக்கும் நோயாளியைப் போல, நீ ஏன் இன்று விடாப்பிடியாக என்னிடம் கோரிக் கொண்டிருக்கிறாய்? தாயின் மடியில் கிடக்கும் குழந்தை நிலவைப் பிடிக்க விரும்பியதைப் போல நீ ஏன் என்னை விரும்புகிறாய்? அவர்களது அன்பிற்குரிய மனைவியான என்னிடம் இப்படிக் கேட்கும் உனக்கு, பூமியிலோ வானத்திலோ புகலிடம் இல்லை. ஓ! கீசகா, உனது உயிரைக் காத்துக் கொண்டு உனக்கான நன்மைக்கு வழிவகுக்கும் புத்தி உன்னிடம் இல்லையா?” என்று கேட்டாள் {திரௌபதி}.
இப்பதிவின் PDF பதிவிறக்கம்


இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


வெள்ளி, ஜனவரி 10, 2014

தமயந்தியைக் கண்ட சுதேவன் - வனபர்வம் பகுதி 68

Sudeva found Damayanti | Vana Parva - Section 68 | Mahabharata In Tamil

(நளோபாக்யான பர்வத் தொடர்ச்சி)

மன்னன் பீமன் நளனையும் தமயந்தியையும் தேடச் சொல்லி அந்தணர்களை அனுப்பியது; சுதேவன் என்ற அந்தணன் சேதி நாட்டு அரண்மனையில் தமயந்தியைக் காண்பது; தமயந்தி அவனிடம் கண்ணீர்விட்டு அழுவது; இதைக் கண்ட சுனந்தை இது பற்றி அரசத்தாயிடம் {ராஜமாதாவிடம்} சொல்வது…

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "நளனுடைய நாடு திருடப்பட்டு, அவன் தனது மனைவியுடன் காணாமல் போன பிறகு, பீமன் நளனைக் காண விரும்பி, அவனைத் தேட அந்தணர்களை அனுப்பி வைத்தான். அவர்களுக்குப் பெரும் செல்வத்தைக் கொடுத்த பீமன் அவர்களிடம், "நளனையும் எனது மகள் தமயந்தியையும் தேடுங்கள். நிஷாதர்களின் ஆட்சியாளன் {நளன்} எங்கிருக்கிறான் என்பதை உறுதி செய்து, அவனுடன் சேர்த்து எனது மகளையும் {தமயந்தியையும்} இங்கே கொண்டு வாருங்கள். இப்பணியை யார் நிறைவேற்றுவார்களோ, அவர்கள் ஆயிரம் பசுக்களையும், வயல்வெளிகளையும், நகரத்தைப் போன்ற ஒரு கிராமத்தையும் என்னிடம் இருந்து பெறுவார்கள். நளனையும் தமயந்தியையும் இங்கே கொண்டு வருவதில் தோல்வியுற்றாலும், அவர்களைப் பற்றிய செய்தியைக் கொண்டு வருபவர்கள் என்னிடம் இருந்து செல்வத்தைப் பிரதிபலிக்கும் ஆயிரம் பசுக்களைப் பெறுவார்கள்" என்று அறிவித்தான் {பீமன்}.

இப்படிச் சொல்லப்பட்ட அந்த அந்தணர்கள், மகிழ்ச்சியுடன், நளனையும் அவனது மனைவியையும் தேடி, எல்லா புறங்களிலும் இருந்த நகரங்கள் மற்றும் மாகாணங்களில் தேடச் சென்றனர். ஆனால் நளனையோ அவனது மனைவியையோ அவர்கள் எங்கும் காணவில்லை. கடைசியாக சுதேவன் என்ற அந்தணன், சேதி நாட்டின் அழகான நகரத்திற்கு வந்த போது, {சேதிநாட்டு} மன்னன் {தெய்வங்களை} *வழிபடும் நேரத்தில், சுனந்தையுடன் அமர்ந்திருந்த விதரப்ப்பத்தின் இளவரசியை {தமயந்தியை} மன்னனின் அரண்மனையில் கண்டான். புகைச் சுருள்களால் மூடப்பட்ட நெருப்பு போன்று பிரகாசித்த அவளது ஒப்பற்ற அழகு, லேசாகக் கண்டடையக்கூடியதாக இருந்தது. அழுக்கடைந்து, மெலிந்திருந்த அகன்ற கண்களையுடைய அந்த மங்கையைக் கண்டதும், பல காரணங்களால் அது தமயந்திதான் என்ற முடிவுக்கு வந்தான் {அந்த அந்தணன் சுதேவன்}.

பிறகு சுதேவன், "நான் முன்பு கண்டதைப் போலவே இந்த மங்கை இப்போதும் இருக்கிறாள். ஓ, மூன்று உலகங்களின் கண்களுக்கும் இனிய ஸ்ரீயைப் {லட்சுமியைப்} போன்ற இந்த அழகானவள் மீது, எனது கண்கள் பட்டதால் நான் அருளப்பட்டவனே! முழு நிலவைப் போன்றும், மாறாத இளமையுடனும், அழகிய வட்டமான மார்புகளுடனும், எல்லாபுறங்களையும் தனது காந்தியால் பிரகாசிக்க வைத்துக் கொண்டும், அழகான தாமரைகளைப் போன்ற அகன்ற கண்களுடனும், காமனின் ரதியைப் போன்றும், அனைத்து உலகங்களின் கண்களுக்கும் இனியவளாக முழு நிலவின் கதிர்களைப் போலவும், பாதகமான அதிர்ஷ்டத்தால் இடம் மாற்றப்பட்ட விதரப்ப்பத்தின் தடாகத்தில் இருக்கும் தாமரைத் தண்டைப் போலவும் இருக்கிறாள். இவள் செயல்களால் ஏற்பட்ட ஏமாற்றத்தில் இருக்கிறாள்.

தனது கணவனைக் குறித்த வருத்தத்தால் பீடிக்கப்பட்டு, துயரத்துடன் இருக்கும் அவள், பவுர்ணமி இரவின் போது விழுங்கப்பட்ட முழு நிலவின் வெளிச்சம் போலவோ அல்லது ஊற்று வற்றிக் காய்ந்த நீரோடை போலவோ இருக்கிறாள். யானையின் துதிக்கையால் நசுக்கப்பட்ட தாமரை இதழ்களையும், யானையின் வருகையால் பயந்த பறவைகளையும், நீர்க்கோழிகளையும் கொண்ட நாசமடைந்த தடாகத்தைப் போல அவளது நிலை இருக்கிறது. உண்மையில் இந்தப் பெண், அழகான வடிவுடனும், அழகான அங்கங்களுடனும், ரத்தினங்கள் நிறைந்த மாளிகையில் வசிக்கும் தகுதியுடனும் இருக்கிறாள். ஆனால் இப்போதோ, சூரியனால் சுடப்பட்ட தாமரைத் தண்டைப் போல வேரறுந்து இருக்கிறாள். அழகு, தயை ஆகியவற்றுடன், பூணும் தகுதி இருந்தும் ஆபரணங்கள் ஏதுமற்று, புதிய புகலிடத்தை அடைந்த சந்திரன் கருப்பு மேகங்களால் மறைக்கப்பட்டது போல இருக்கிறாள்.

வசதிகளையும் ஆடம்பரங்களையும் இழந்து, அன்புக்குரியவர்கள் மற்றும் நண்பர்களைப் பிரிந்து, தனது தலைவனைக் காணும் நம்பிக்கையில் துயரத்துடன் வாழ்கிறாள். உண்மையில், ஆபரணங்கள் அற்று இருந்தாலும், கணவனே ஒரு பெண்ணுக்குச் சிறந்த ஆபரணம். கணவன் இல்லாமல் இருப்பதால், இந்தப் பெண் அழகாக இருந்தாலும், ஒளி இழந்து இருக்கிறாள். இப்படிப்பட்ட மனைவியை இழந்து, அவன் {நளன்} துக்கத்திற்கு பலியாகாமல் இருந்தால், அந்தக் காரியம் நளனால் செய்யப்பட்ட கடும் சாதனையே.

கரிய கூந்தலும், தாமரை இதழ்களைப் போன்ற கண்களும் கொண்டு, அருளுக்கு தகுதியிருப்பினும் துயரில் இருக்கும் இந்த மங்கையைக் கண்டு, எனது இதயம் கூட வலிக்கிறதே. ஐயோ, கணவனுக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்து, அனைத்து நற்குறிகளாலும் அருளப்பட்ட இந்தப்பெண், இந்தத் துன்பக்கடலைக் கடந்து, சந்திரனை மீண்டும் அடைந்த ரோகிணி {நட்சத்திரம்} போல, எப்போது தனது தலைவனின் துணையை அடையப்போகிறாளோ? இழந்த நாட்டை மீண்டும் பெறும் மன்னன் மகிழ்வதைவிட, நிச்சயம், இவளை {தமயந்தியை} மீண்டும் அடையும் நிஷாதர்களின் மன்னன் {நளன்} அதிகமாக மகிழ்வான். இவளது இயல்புக்கும், வயதுக்கும், ஒழுக்கத்துக்கும் சமமான நளன், கரிய கண்களைக் கொண்டவளும், விதரப்ப்பனின் மகளுமான இந்த மங்கையை அடையத் தகுதியுடையவனே. தனது கணவனைச் சந்திக்க எவ்வளவு ஆர்வத்துடன் இருக்கிறாள் இவள். அளவிடமுடியா வீரமும், சக்தியும், பலமும் கொண்ட அந்த வீரனைக் குறித்து துயருற்றிருக்கும் இந்த ராணிக்கு {தமயந்திக்கு}, நான் ஆறுதல் சொல்வதே தகும். தனது தலைவனை நினைத்தும், இதுவரை காணாத துன்பத்தையும் கண்டும் இருக்கும், சந்திரனைப் போன்ற முகம் கொண்டு, துயரத்தால் பீடிக்கப்பட்டிருக்கும் இந்தப் பெண்ணுக்கு நான் ஆறுதல் சொல்வேன்" என்று நினைத்துக் கொண்டான் {அந்தணன் சுதேவன்}.

பிருகதஸ்வர் தொடர்ந்தார், "இப்படி பல்வேறு சூழ்நிலைகளையும் குறிப்புகளையும் நினைத்துப் பார்த்த சுதேவன் என்ற அந்தப் அந்தணன் {சுதேவன்} தமயந்தியை அணுகி, "ஓ விதரப்ப்ப இளவரசியே {தமயந்தியே}, நான் சுதேவன், உனது தமயனின் அன்பு நண்பன். நான் மன்னன் பீமரின் விருப்பத்தின் பேரில் உன்னைத்தேடியே இங்கு வந்திருக்கிறேன். உனது தந்தை, தாய் மற்றும் உனது சகோதரர்கள் அனைவரும் நலமாக இருக்கிறார்கள். நீண்ட ஆயுள் அருளப்பட்ட உனது மகனும் மகளும் அமைதியாக வாழ்கிறார்கள். உனது உறவினர்கள், உயிரோடு இருந்தாலும், உன்னை நினைத்து இறந்தவர்கள் போலவே இருக்கிறார்கள். உலகம் முழுவதும் நூற்றுக்கணக்கான அந்தணர்கள், உன்னைத் தேடி அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்" என்றான் {சுதேவன்}.

பிருகதஸ்வர் தொடர்ந்தார், "ஓ யுதிஷ்டிரா, சுதேவனை அடையாளம் கண்டு கொண்ட தமயந்தி, தனது உறவினர்கள் மற்றும் அவளது இரத்த சம்பந்தமுடைய அனைவரின் நிலையையும் ஒருவர் பின் ஒருவராக அவனிடம் விசாரித்தாள். ஓ ஏகாதிபதி {யுதிஷ்டிரா}, பிறகு, துயரத்தால் பீடிக்கபட்ட விதரப்ப்ப இளவரசி, தனது தமையனின் நண்பனும், அந்தணர்களில் முதன்மையானவனுமான சுதேவனை எதிர்பாராமல் கண்டதால், மிகவும் அழுதாள். ஓ பாரதா {யுதிஷ்டிரா}, தமயந்தி அழுவதையும், சுதேவனிடம் தனிமையில் பேசுவதையும் கண்ட சுனந்தை, துன்பம் கொண்டு அரசத்தாயிடம் சென்று "ஒரு அந்தணனின் முன்னிலையில் சைரந்திரி கடுமையாக அழுகிறாள். நீ விரும்பினால், உன்னைத் திருப்திப்படுத்திக் கொள் {வேண்டுமானால் வந்து பார்}" என்றாள் {சுனந்தை}.

இதன்பேரில், சேதி நாட்டு மன்னனின் தாய், அரண்மனையின் அந்தப்புரத்தில் இருந்துவெளியே வந்து, அந்தப் பெண்ணும் (தமயந்தியும்), அந்த அந்தணனும் இருந்த இடத்திற்கு வந்தாள். பிறகு, ஓ மன்னா {யுதிஷ்டிரா}, சுதேவனை அழைத்து, அவனிடம், "இந்த அழகானவள் யாருடைய மனைவி? இவள் யாருடைய மகள்? இந்த அழகான கண் கொண்ட மங்கை, தனது உறவினர்களையும், கணவனையும் எப்படி இழந்தாள்? இந்தத் துன்பத்தில் வீழ்ந்திருக்கும் இந்த மங்கையைக் காண நீ எப்படி வந்தாய்? இவை அனைத்தையும் நான் உன்னிடம் விவரமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். தெய்வீக அழகு கொண்ட இந்த மங்கையைப் பற்றி உன்னிடம் நான் கேட்பது அனைத்திற்கும் உண்மையைச் சொல்" என்றாள். பிறகு, ஓ மன்னா {யுதிஷ்டிரா}, இப்படி அரசத்தாயால் சொல்லப்பட்ட அந்தணர்களில் சிறந்தவனான சுதேவன், வசதியாக {சிரமம் இல்லாமல்} அமர்ந்து கொண்டு, தமயந்தியின் உண்மையான வரலாற்றைச் சொல்ல ஆரம்பித்தான் {விதரப்ப்ப நாட்டு மன்னன் பீமனால் அனுப்பப்பட்ட அந்தணன் சுதேவன்}". 

**************************************************************************

* அரசத்தாயால் பணிக்கப்பட்ட சைரந்திரி {தமயந்தி}, அந்தணர்களுக்கு அமுது படைக்கும்போது சுதேவன் கண்டதாகவும் வேறு கதைகளில் சொல்லப்படுகிறது.


இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


வியாழன், ஜனவரி 09, 2014

தமயந்தியிடம் அரசத்தாயின் கருணை! - வனபர்வம் பகுதி 65ஆ

Queen Mother's grace | Vana Parva - Section 65b | Mahabharata In Tamil

(நளோபாக்யான பர்வத் தொடர்ச்சி)

வணிகர்களிடம் இருந்து பிரிந்த தமயந்தி சேதி நாட்டை அடைந்து, மன்னனுடைய தாயின் கண்ணில் படுவது; அந்த மன்னனின் தாய் தமயந்தியை அழைத்து, தனது மகளுக்குத் தோழியாகச் செய்வது…

பிறகு, விதரப்ப்பத்தின் இளவரசி {தமயந்தி} புலம்பத் தொடங்கினாள், "ஐயோ, என்ன தீச்செயலை நான் நிகழ்த்திவிட்டேன்! இந்தத் தனிமையான கானகத்தில் நான் பெற்ற மனிதர்கள் கூட்டம், யானைக்கூட்டத்தால் அழிவுற்றதே, இது எனது துரதிர்ஷ்டத்தின் தொடர்ச்சியாகவே நடைபெற்றுள்ளது. சந்தேகமற நீண்ட காலத்திற்கு நான் இந்தப் பேரிடரைத் தாங்கிக் கொள்ள வேண்டும் போலிருக்கிறதே. காலம் வராமல் எந்த மனிதனும் இறக்க மாட்டான் என்ற பெரியோரின் சொற்களை நான் கேட்டிருக்கிறேன்.



அதனால்தான் துக்கத்தில் இருக்கும் நான் இப்போது யானைக்கூட்டத்திடம் மிதிபட்டு கொல்லப்படாமலிருக்கிறேன். மனிதர்களுக்கு நேரும் எதுவும் விதியால் கிடைப்பதன்றி வேறு எதுவுமில்லை. எனது குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்தே நான் நினைவாலோ, வார்த்தையாலோ, செயலாலோ எந்தப் பாவமும் செய்யாதிருக்கையில் இந்தப் பேரிடர் எனக்கு எவ்வாறு நேர்ந்தது? எனது கணவரால் எனக்கு நேர்ந்த இந்தத் துன்பம், அந்தத் தேவர்களான லோகபாலர்களால் நிகழ்கிறது என்றே நினைக்கிறேன். சுயம்வரத்திற்காக வந்த அவர்களை நளருக்காக நான் அவமதித்தேன்" என்று புலம்பினாள் {தமயந்தி}.

ஓ மன்னர்களில் புலியே {யுதிஷ்டிரா}, இப்படி அழுதுகொண்டிருந்த அற்புத மங்கையும், கணவனுக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்தவளுமான தமயந்தி, அந்தப் படுகொலையிலும் பிழைத்த வேதமறிந்த அந்தணர்களுடன், துயரத்தால் ஒடுக்கப்பட்டு, இலையுதிர் காலத்துச் சந்திரன் போல ஆனாள் {நிறம் மங்கினாள்}. பிறகு அங்கிருந்து விரைவாக வெளியேறி, மாலை நேரத்தில் அந்த மங்கை {தமயந்தி} சேதிகளின் மன்னனான உண்மை பேசும் சுவாஹுவின் பெரும் பலம் பொருந்திய நகரத்திற்கு வந்து சேர்ந்தாள். அவள் {தமயந்தி} அந்த அற்புதமான நகரத்திற்குள் அரை ஆடையுடனேயே நுழைந்தாள். அப்படி அவள் பயத்தில் மூழ்கி, மெலிந்து, துயரமுற்று, கூந்தல் கலைந்து, உடலெல்லாம் மண்புழுதியுடன் ஒரு பைத்தியக்காரியைப் போலச் செல்வதை அங்கிருந்த குடிமக்கள் கண்டனர். அப்படி அவள் சேதி மன்னனின் நகரத்திற்குள் நுழைந்தபோது, அந்த நகரத்தின் சிறுவர்கள் ஆர்வ மிகுதியால் அவளைப் பின்தொடர்ந்தனர்.

அவர்களால் {சிறுவர்களால்} சூழப்பட்ட அவள் {தமயந்தி}, மன்னனின் {சேதிநாட்டு மன்னன் சுவாஹுவின்} அரண்மனை முன்பு வந்தாள்.  அந்த மாளிகையின் மேல்தளத்தில் இருந்த மன்னனின் தாய், கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட அவளைக் {தமயந்தியைக்) கண்டாள். அவள் தனது செவிலியிடம், "போய் அந்தப் பெண்ணை என் முன்னால் கொண்டு வா. கதியற்ற அவள் இந்தக் கூட்டத்தால் எரிச்சலடைந்திருக்கிறாள். துயரத்தில் இருக்கும் அவள் உதவி நாடி நிற்கிறாள். அவளது அழகு எனது இல்லத்தைப் பிரகாசிக்க வைப்பதை நான் காண்கிறேன். பைத்தியக்காரியைப் போல இருந்தாலும், அந்த அழகானவள் {தமயந்தி}, அகன்ற கண்களுடன் ஸ்ரீயைப் {லட்சுமியைப்} போல இருக்கிறாள்" என்றாள். இப்படி கட்டளையிடப்பட்ட அந்த செவிலி வெளியே சென்று, அக்கூட்டத்தை விரட்டி தமயந்தியை அருள் நிறைந்த அந்த உப்பரிகைக்குக் கொண்டு வந்தாள்.

ஓ மன்னா {யுதிஷ்டிரா}, அப்படி அவளைக் கூட்டி வந்த செவிலி ஆச்சரியத்துடன் அவளிடம் {தமயந்தியிடம்}, இப்படிப்பட்ட துயர நிலையில் இருந்தாலும், நீ அழகான உருவைக் கொண்டிருக்கிறாய். நீ மேகத்திற்கு மத்தியில் இருக்கும் மின்னலைப் போல மிளிர்கிறாய். நீ யார் என்பதையும், யாருடையவள் என்பதையும் என்னிடம் சொல். ஓ தெய்வீக அழகைப் பெற்றவளே, ஆபரணங்களற்று இருந்தாலும், உனது அழகு மானுடப்பிறவியைச் சார்ந்ததாக இல்லை. ஆதரவற்று இருந்தாலும், இந்த மனிதர்களின் சீற்றத்திற்கு முன்னால் அசைந்து கொடுப்பவளாகத் தெரியவில்லை" என்று கேட்டாள். செவிலியின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட பீமனின் மகள் {தமயந்தி}, நான் எனது கணவருக்கு என்னை அர்ப்பணித்திருக்கும், மனித குலத்தைச் சார்ந்த ஒரு பெண் என்பதை அறிந்து கொள். நான் நல்ல பரம்பரையில் பிறந்த பணிப்பெண். நான் விரும்பிய இடத்தில், கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்டு, தனியாக வாழ்ந்து, மாலைப்பொழுது ஏற்படும் இடத்தில் தங்குகிறேன். எனது கணவர் எண்ணற்ற அறங்களைக் கொண்டு எப்போதும் தன்னை எனக்கு அர்ப்பணித்தவர் ஆவார்.

நானும், எனது பங்குக்கு அவருடன் ஆழ்ந்த பிடிப்புடன், அவரை நிழலெனப் பின்தொடர்ந்தேன். அவர் தீவிரமாக பகடையில் ஈடுபடும் சூழ்நிலை அமைந்தது. பகடையில் தோல்வியுற்று, அவர் கானகத்திற்கு வந்தார். நானும் எனது கணவருடன் சேர்ந்து துயரத்துடன் ஒற்றையாடையுடன் பைத்தியக்காரியைப் போல கானகத்திற்கு வந்தேன். ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் ஏதோ காரணத்திற்காக, அந்த வீரர், பசியாலும், தாகத்தாலும் துன்பப்பட்டு, தனது ஒரே ஆடையையும் இழக்க அந்தக் கானகத்தில் உந்தப்பட்டார். ஆடையிழந்து, உணர்வையும் இழந்து பைத்தியக்காரர் போல இருந்த அவரை, நானும் எனது ஒற்றையாடையுடன் பின்தொடர்ந்தேன். அவரைத் தொடர்ந்த நான், அவருடன் சேர்ந்து பல இரவுகள் தூங்காமல் இருந்தேன். இப்படியே பல நாட்கள் கடந்தன. ஒரு நாள் நான் தூங்கிக் கொண்டிருந்த போது, எனது ஒற்றையாடையில் பாதியை வெட்டி எடுத்துக் கொண்டு, எந்தத் தவறும் செய்யாத என்னை அவர் கைவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். தாமரையின் நிறம் கொண்ட எனது கணவரை நான் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன். எனது இதயத்துக்குச் சொந்தக்காரரான தேவர்களைப் போன்ற எனது அன்புக் கணவரை எனது கண்கள் இன்னும் காணவில்லை. அதனால் நான் இரவும் பகலும் துக்கத்தில் கழிக்கிறேன்" என்றாள்.

கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடனும், துயரத்தால் தடைபட்டக் குரலுடனும் இப்படிப் புலம்பிக் கொண்டிருந்த பீமனின் மகளிடம் {தமயந்தியிடம்}, மன்னனின் தாய், "ஓ அருளப்பட்ட மங்கையே, நீ என்னுடனேயே வசித்து வா. நான் உன்னிடம் மிகவும் திருப்தி கொண்டிருக்கிறேன். ஓ அழகான மங்கையே, எனது ஆட்கள் உனது கணவனைத் தேடுவார்கள். அல்லது அவனே கூட தனது அலைச்சலினூடே தானாக இங்கு வர வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஓ அழகான மங்கேயே, நீ இங்கேயே தங்கினால் (தொலைந்த) உனது தலைவனை மீட்கலாம்" என்றாள். மன்னனின் தாயால் சொல்லப்பட்ட இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட தமயந்தி, "ஓ வீரர்களின் அன்னையே, சில நிபந்தனைகளின் பேரில் நான் உம்முடன் தங்குவேன். நான் எஞ்சிய உணவை உண்ண மாட்டேன். யாருடைய காலையும் நான் கழுவ மாட்டேன். எந்த ஆடவருடனும் நான் பேச மாட்டேன். யாரேனும் என்னை (மனைவியாக்கிக் கொள்ளவோ வைப்பாட்டியாக்கிக் கொள்ளவோ) நாடினால், அவன் உமது கரங்களால் தண்டனை பெற வேண்டும். அதன் பிறகும் அவன் மீண்டும் மீண்டும் வேண்டினால், அந்தத் தீயவனுக்கு மரண தண்டனை அளிக்க வேண்டும். இதுவே நான் செய்திருக்கும் சபதமாகும். நான் எனது கணவரை வெளியே தேடுவதற்காக, அந்தணர்களின் ஆலோசனையைக் கேட்க உத்தேசித்துள்ளேன். இவையனைத்தையும் உம்மால் செய்ய முடியும் என்றால், நான் நிச்சயம் உம்முடன் வாழ்வேன். இல்லாவிட்டால், நான் உம்முடன் வசிப்பதற்கான வழியை எனது இதயத்தில் நான் காணவில்லை." என்றாள். அதற்கு அந்த மன்னனின் அன்னை, மகிழ்ச்சி நிறைந்த இதயத்துடன், "இவையனைத்தையும் நான் செய்வேன். இவ்வித சபதத்தை மேற்கொண்டிருப்பது உனக்கு நன்மையே" என்றாள்.

பிருகதஸ்வர் {Vrihadaswa} தொடர்ந்தார், "ஓ மன்னா {யுதிஷ்டிரா}, பீமனின் மகளிடம் {தமயந்தியிடம்}, இப்படிப் பேசிய அந்த மன்னனின் அன்னை, ஓ பாரதா {யுதிஷ்டிரா}, சுநந்தை {Sunanda} என்று அழைக்கப்பட்ட தனது மகளிடம், "ஓ சுநந்தா {Sunanda}, தேவதை போல இருக்கும் இந்த மங்கையை சைரந்திரி {Sairindhri} என ஏற்றுக் கொள்! இவளும் உனது வயதை உடையவளாக இருப்பதால், இவள் உனது தோழியாக இருக்கட்டும். இவளுடன் சேர்ந்து கவலையற்று மகிழ்ச்சியாக விளையாடிக் கொண்டிரு" என்றாள். சுநந்தையும் மகிழ்ச்சியாக தமயந்தியை ஏற்று, தனது தோழியருடன் சேர்ந்து அவளை {தமயந்தியை} தனது அறைக்கு இட்டுச் சென்றாள். அங்கே மரியாதையுடன் நடத்தப்பட்ட தமயந்தி, மிகவும் திருப்தியடைந்து, துயரைவிட்டு தொடர்ச்சியாக அங்கு வசிக்க ஆரம்பித்தாள். அங்கே அவளின் {தமயந்தியின்} விருப்பங்கள் அனைத்தும் முறையாக செய்து கொடுக்கப்பட்டன.


இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அதிரதன் அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அர்வாவசு அர்ஜுனன் அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அன்சுமான் அனுவிந்தன் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆத்ரேயர் ஆதிசேஷன் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உச்சைஸ்ரவஸ் உசீநரன் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உதங்கர் உதங்கா உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கண்வர் கணிகர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கர்ணன் கருடன் கல்கி கல்மாஷபாதன் கலி கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி காக்ஷிவத் கிந்தமா கிர்மீரன் கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசின் கேசினி கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சக்திரி சக்ரதேவன் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சங்கன் சச்சி சசபிந்து சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சதானீகன் சந்தனு சந்திரன் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சமீகர் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சரஸ்வதி சல்லியன் சலன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுகன்யா சுசர்மன் சுசோபனை சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதக்ஷிணன் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுந்தன் உபசுந்தன் சுநந்தை சுப்ரதீகா சுபத்திரை சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூர்ப்பனகை சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் ததீசர் தபதி தபஸ் தம்போத்பவன் தமயந்தி தமனர் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தக்ஷகன் தாத்ரேயிகை தார்க்ஷ்யர் தாருகன் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திர்கதமஸ் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பர்ணாதன் பர்வதர் பரசுராமர் பரத்வாஜர் பரதன் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிரமாதின் பிராதிகாமின் பிருகத்யும்னன் பிருகதஸ்வர் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாத்ரி மாதலி மாதவி மாந்தாதா மார்க்கண்டேயர் மாரீசன் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷ்யசிருங்கர் ரிஷபர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லக்ஷ்மணன் லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வர்கா வருணன் வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹர்யஸ்வன் ஹரிச்சந்திரன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 
Creative Commons License
முழுமஹாபாரதம் by முழுமஹாபாரதம் is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Based on a work at http://mahabharatham.arasan.info.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://mahabharatham.arasan.info.
mahabharatham.arasan.info. Blogger இயக்குவது.
Back To Top