clone demo
ஜதுக்கிரக பர்வம் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
ஜதுக்கிரக பர்வம் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

வியாழன், ஜூலை 18, 2013

அழ ஆரம்பித்த பீமன் - ஆதிபர்வம் பகுதி 153

Bhima started to cry | Adi Parva - Section 153 | Mahabharata In Tamil

(ஜதுக்கிரக பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "இப்படி அந்தப் பெரும் பலம்வாய்ந்த பீமன் முன்னேறிச் செல்கையில், அவனது மார்பின் மோதலால் அந்த முழு கானகமே அதன் மரங்களுடனும், கிளைகளுடனும் நடுங்குவது போலத் தெரிந்தது. அவனது தொடைகளின் அசைவு உண்டாக்கிய காற்று, ஆனி, ஆடி மாதக் (மே, ஜூன் மாதக்) காற்று போல வீசியது. அந்தப் பெரும் பலம்வாய்ந்த பீமன் மரங்களையும், கொடிகளையும் சாய்த்து தனக்கு வழியை உண்டாக்கி முன்னேறிச் சென்றான். உண்மையில் அவன், தன் வழியில் நின்ற பெரும் மரங்களையும், செடிகளையும், அதன் பூக்கள் மற்றும் கனிகளுடன் ஒடித்துப் போட்டான். யானை மந்தையின் அறுபது வயதான தலைமை யானை குறிப்பிட்ட காலத்தில் தனது உடலின் மூன்று பகுதிகளில் நீர் வழிய, பெரும் மரங்களை ஒடித்துப் போட்டு கடந்து செல்வதைப் போல அந்தக் கானகத்தை பீமன் கடந்து சென்றான்.

பீமனின் சக்தி, கருடன் மற்றும் மருதனின் (வாயுத்தேவன்) வேகத்திற்கு இணையாக இருந்தது. அதனால் பாண்டவர்கள் {அப்படிச் செல்லும் பீமன் மீது அமர்ந்து இருந்ததால்} மயக்கமடையும் சூழல் ஏற்பட்டது. பாண்டவர்கள், கடக்கக் கடினமான நீரோட்டங்களை நீந்தி, திருதராஷ்டிரனின் மகன்களுக்குப் பயந்து, வழியில் மாறுவேடம் பூண்டு கொண்டு சென்றனர். சமமற்ற நதிகளின் கரைகளில், பீமன், நுட்பமான உணர்வுகள் கொண்ட தனது தாயை, தோளில் சுமந்து கொண்டு சென்றான். ஓ பாரதகுலத்தில் காளையே, மாலை நெருங்கும் போது பீமன் (தனது சகோதரர்களையும் தாயையும் முதுகில் சுமந்து கொண்டே), பழங்களும், கிழங்குகளும் நீரும் அரிதாகவே கிடைக்கும் ஒரு பயங்கரமான கானகத்தை அடைந்தான். அந்தக் கானகத்தைச் சுற்றிலும் பறவைகள் மற்றும் மிருகங்களின் பயங்கரமான அலறல்கள் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தன. அந்தி சாய்ந்ததும், அவற்றின் அலறல்கள் கடுமையாகின. இருட்டு, அனைத்தையும் பார்வையில் இருந்து மறைத்தது. அகாலமான நேரத்தில் கடும் காற்று வீசி, பெரிதும் சிறிதுமான பல மரங்களையும், கொடிகளையும், இலைகளையும், பழங்களையும் தரையில் சாய்த்தது. களைப்பாலும் தாகத்தாலும் அவதிப்பட்ட கௌரவ இளவரசர்கள் {பாண்டவர்கள்} தூக்கத்தால் கனத்து மேலும் முன்னேற முடியாமல் தவித்தனர். அவர்கள் அனைவரும் உணவும், நீரும் இன்றி அந்தக் கானகத்தில் அமர்ந்தனர். தாகத்தால் அவதிப்பட்ட குந்தி, தனது மகன்களிடம், "நான் ஐந்து பாண்டவர்களின் தாய். இப்போது நான் அவர்கள் மத்தியில் இருக்கிறேன். இருப்பினும் நான் தாகத்தால் அவதிப்படுகிறேன்," என்றாள். குந்தி இதைத் திரும்பத் திரும்ப தனது மகன்களிடம் சொன்னாள். இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட பீமனின் இதயம், தாய் மீது கொண்ட பாசத்தால் இரக்கப்பட்டு வெந்தது. உடனே அவன் (முன்பு போலவே) {அனைவரையும் தூக்கிக் கொண்டு} கிளம்பத் தீர்மானித்தான். வாழும் ஆன்மா ஒன்றும் இல்லாத அந்த பயங்கரமான பெரிய கானகத்தில், பீமன் முன்னேறி நடந்து, அகலமாக கிளைகள் பரவிய ஒரு அழகான ஆல மரத்தைக் கண்டான். ஓ பாரத குலத்தில் காளையே, அங்கே தனது சகோதரர்களையும் தாயையும் இறக்கிவிட்டு, அவர்களிடம், "இங்கே ஓய்வெடுங்கள், அதே வேளை நான் நீர் தேடிச் செல்கிறேன். நீர் வாழ் பறவைகளின் இனிய ஒலிகளை நான் கேட்கிறேன். இங்கே ஒரு பெரிய குளம் இருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன்." என்றான்.

ஓ பாரதா, "போ" என்று தனது மூத்த சகோதரனால் கட்டளையிடப்பட்ட பீமன், அந்த நீர்வாழ் பறவைகளின் ஒலி வந்த திக்கில் முன்னேறினான். ஓ பாரத குலத்தில் காளையே, அவன் விரைவில் ஒரு ஏரியை வந்தடைந்தான். அங்கே குளித்து முடித்து, தனது தாகத்தைத் தணித்துக் கொண்டான். தனது சகோதரர்கள் மீது கொண்ட பாசத்தால் தனது மேலாடையை நீரில் முக்கி, அதை அவர்களுக்குக் கொண்டு வந்தான். தான் சென்ற நான்கு மைல் வழியைத் தொடர்ந்து தனது தாய் இருக்கும் இடத்திற்கு வேகமாக வந்து, அவளைக் கண்டு பெரும் துன்பமடைந்து, பாம்பைப் போலப் பெருமூச்சு விட்டான். விருகோதரன்{பீமன்}, தனது தாயும் சகோதரர்களும் வெறும் தரையில் படுத்துறங்குவதைக் கண்டு, துக்கத்தால் மன உளைச்சலடைந்து அழ ஆரம்பித்தான். "ஓ, சகோதரர்கள் வெறுந்தரையில் தூங்குவதைக் காணும் பாவியானேனே, இதைவிட பெரிய வலிதர வேறு என்ன நிகழ வேண்டும்? அந்தோ, வாரணவதத்தின் விலையுர்ந்த மென்மையான படுக்கையில் தூங்க முடியாதவர்கள், இப்போது வெறுந்தரையில் தூங்குகிறார்களே! ஓ, தாமரை இதழ்களைப் போன்ற மென்மை கொண்ட குந்தி, எதிரிப் படைகளைத் துவம்சம் செய்யும் வாசுதேவனின் தங்கையான குந்தி, குந்திராஜனின் மகளான குந்தி, அதிர்ஷ்டக் குறிகள் நிறைந்த குந்தி, விசித்திரவீரியனின் மருமகளும், சிறப்புமிக்க பாண்டுவின் மனைவியுமான குந்தி, எங்களின் (ஐந்து சகோதரர்கள்) தாயான குந்தி, விலையுயர்ந்த படுக்கையில் படுக்கத் தகுதி வாய்ந்த இந்த குந்தி, வெறும் தரையில் தூங்குவதைக் காணும் காட்சியை விட, வலி நிறைந்த காட்சி எது இருக்க முடியும்! ஓ, தர்மன், இந்திரன், மருதன் ஆகியோரின் பிள்ளைகளை ஈன்றெடுத்து, அரண்மனையில் மட்டுமே உறங்கியவள், களைப்படைந்து வெறும் தரையில் உறங்குகிறாளே! ஓ, மனிதர்களில் புலி போன்றவர்கள் (எனது சகோதரர்கள்) வெறும் தரையில் தூங்குவதைக் காணும் காட்சியை விட வலி நிறைந்த காட்சி எது இருக்க முடியும்? ஓ, மூவுலகத்தையும் ஆளும் தகுதி கொண்ட அறம்சார்ந்த யுதிஷ்டிரன், சாதாரண மனிதனைப் போலக் களைப்படைந்து தரையில் தூங்குகிறானே! மனிதர்களில் ஒப்பில்லாத, நீல மேகங்களைப் போல கருநிறம் கொண்ட அர்ஜூனன், வெறுந்தரையில் சாதாரண மனிதனைப் போலத் தூங்குகிறானே! ஓ, இதைவிட வலிநிறைந்தது எது இருக்க முடியும்? ஓ அஸ்வினி இரட்டையர்களைப் போன்ற அழகுடன் தேவர்களைப் போல இருக்கும் இந்த இரட்டையர்கள் சாதாரணமானவர்கள் போல வெறும் தரையில் தூங்குகிறார்களே! பொறாமையும் தீய எண்ணமும் கொண்ட உறவினர்களும் இல்லாதவன், கிராமத்தில் இருக்கும் ஒற்றை மரம் போல இவ்வுலகத்தில் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வான். அதே வகை மரங்கள் வேறு இல்லாமல், தனியாக இலைகளுடனும் கனிகளுடனும் கிராமத்தில் நிற்கும் மரம் புனிதமடைந்து, அனைவராலும் வழிபடப்பட்டு கொண்டாடப்பட்டு இருக்கும். நிறைய உறவினர்களுடையவர்களும், வீரத்துடனும், அறத்துடனும் இருப்பவர்களும் மகிழ்ச்சியாகவே இருப்பார்கள். பலத்துடனும், வளமையில் வளர்ந்தும், எப்போதும் நண்பர்களையும் உறவினர்களையும் மகிழ்வூட்டுபவர்கள், ஒரே கானகத்தில் வளரும் நெடும் மரங்களைப் போல ஒருவரை ஒருவர் நம்பியே வாழ்கின்றனர். நாம் தீய திருதராஷ்டிரனாலும் அவனது மகன்களாலும் நாடுகடத்தப்பட்டு, மரணத்திலிருந்து பெரும் சிரமத்திற்கிடையில் தப்பித்து வந்திருக்கிறோம். அந்த நெருப்பிலிருந்து தப்பித்து, இந்த மரத்தின் நிழலின் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். ஏற்கனவே இவ்வளவு துன்பப்பட்ட பிறகு, இனி நாம் எங்கே செல்வது? தொலைநோக்குப் பார்வை சிறிதும் அற்ற திருதராஷ்டிரன் மைந்தர்களே, நீங்கள் தீயவர்கள், உங்கள் தற்காலிக வெற்றியில் மகிழ்ச்சி கொள்ளுங்கள். தேவர்கள் உங்களுக்கு அதிர்ஷ்டத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் தீய பாவிகளே, நீங்கள் இன்னும் உயிரோடிருப்பது, யுதிஷ்டிரன் உங்களைக் கொல்ல எனக்குக் கட்டளையிடாமல் இருப்பதால்தான். இல்லையேல் கோபத்தால் நிறைந்திருக்கும் நான், இந்நாளிலேயே (ஓ துரியோதனா) உன்னை உனது பிள்ளைகள், நண்பர்கள், சகோதரர்கள், கர்ணன் மற்றும் (சகுனியுடன்) சுபலனின் மகனோடு சேர்த்து யமனின் உலகத்திற்கு (புளூட்டோ கிரகம் என்கிறார் கங்குலி) அனுப்பியிருப்பேன். ஆனால், இழிந்த பாவிகளே, நான் என்ன செய்ய? பாண்டவர்களில் மூத்த அறம்சார்ந்த மன்னன் யுதிஷ்டிரன், இன்னும் உங்களிடம் கோபம் கொள்ளவில்லையே?" என்று சொல்லி அழுதான்.

இப்படிச் சொல்லிய பலம்வாய்ந்த கரம் கொண்ட பீமன், கோபத்தால் எரிந்து, தனது உள்ளங்கைகளைப் பிசைந்து கொண்டு, துக்கத்தால் ஆழ்ந்த பெருமூச்சு விட்டான். தனது சகோதரர்கள் வெறும் தரையில் நம்பிக்கையுடன் சாதாரண மனிதர்களைப் போலத் துயில்வதைக் கண்டே விருகோதரன்{பீமன்}, திடீரென்று கோபமடைந்தான். பீமன் தனக்குள், "இந்த கானகத்திற்கு அருகில் ஏதோ நகரம் இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். இவர்கள் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆகையால் நான் விழிப்புடன் அமர்ந்து கொள்வேன்.

அவர்கள் உறக்கத்திலிருந்து எழுந்ததும், இது {நான் கொண்டு வந்த நனைந்த ஆடை} இவர்களது தாகத்தைத் தணிக்கும்" என்று சொல்லிக் கொண்டான்.

இப்படிச் சொல்லிக் கொண்ட, பீமன் விழிப்புடன் அமர்ந்து, தனது தாயையும், சகோதரர்களையும் பார்த்துக் கொண்டான்.

புதன், ஜூலை 17, 2013

யுதிஷ்டிரன் துயரம் - ஆதிபர்வம் பகுதி 152

The sorrow of Yuthishthira | Adi Parva - Section 152 | Mahabharata In Tamil

(ஜதுக்கிரக பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "பிறகு இரவு கழிந்ததும், நகரத்து மக்கள் பெருமளவில் கூடி பாண்டுவின் மைந்தர்களைக் காண வந்தனர். எரிந்து போன அவ்வீடு அரக்கைக் கொண்டு கட்டப்பட்டது என்பதையும், அதைக் கட்டிய (துரியோதனனின்) ஆலோசகர் புரோசனனும் எரிந்து இறந்தான் என்பதையும் நெருப்பை அணைத்த பிறகு அம்மக்கள் அறிந்தனர். அவர்கள், "நிச்சயம் இது பாண்டவர்களின் அழிவுக்காக பாவியான துரியோதனன் ஏற்படுத்திய திட்டம். துரியோதனன் திருதராஷ்டிரனுக்குத் தெரிந்தே பாண்டுவின் வாரிசுகளைக் கொன்றிருக்கிறான் என்ற சிறு சந்தேகமும் எழுபடுகிறது. இல்லையென்றால் அவ்விளவரசன் தனது தந்தையால் தடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

சந்தனுவின் மைந்தன் பீஷ்மர், துரோணர், விதுரர், கிருபர் மற்றும் மற்ற கௌரவர்கள் ஆகியோர், தங்கள் கடமைகளைச் சரிவரச் செய்ய வில்லை என்ற சிறு சந்தேகமும் எழுகிறது. சரி இனி, "உனது பெரும் விருப்பம் ஈடேறியது! நீ பாண்டவர்களை எரித்துவிட்டாய்" என்று திருதராஷ்டிரனுக்குச் சொல்லி அனுப்புவோம்." என்று அவர்கள் சொல்லிக் கொண்டனர்.

பிறகு, பாண்டவர்களை அடையாளம் காண சிலரை அனுப்பினர். அவர்கள் அந்த அப்பாவி நிஷாதப் பெண்மணியும், அவளது ஐந்து மகன்களும் எரிந்து கிடப்பதைக் கண்டனர். பிறகு, விதுரரால் அனுப்பப்பட்ட சுரங்க நிபுணர், யாரும் அறியாவண்ணம், சாம்பலை அகற்றி, அவர் தோண்டியிருந்த சுரங்கக் குழியில் அவற்றைப் போட்டு அதை மறைத்தார்.

பிறகு, அந்நகர குடிமக்கள், பாண்டவர்களும், (துரியோதனனின்) ஆலோசகர் புரோசனனும் எரிந்து போய் இறந்ததாக திருதராஷ்டிரனுக்குச் சொல்லியனுப்பினர்.

பாண்டவர்கள் இறந்த தீயச் செய்தியைக் கேட்ட மன்னன் திருதராஷ்டிரன் பெரும் துயர் கொண்டு அழுதான். அவன், "இந்த வீர மைந்தர்கள் தங்கள் தாயுடன் எரிந்து போனதால், பெரும் புகழ் கொண்ட எனது தம்பியான மன்னன் பாண்டு, நிச்சயமாக இன்றுதான் இறந்து போனான். மக்களே வேகமாக வாரணாவதம் சென்று அவ்வீரர்களுக்கும், குந்திராஜனின் மகளுக்கும் ஈமச்சடங்குகளைச் செய்யுங்கள். அவர்களது எலும்புகளைக் கொணர்ந்து அதற்குத் தகுந்த சடங்குகளைச் செய்யுங்கள். அவர்களது நன்மைக்கான எல்லா செயல்களையும் செய்யுங்கள். எரிந்து போனவர்களின் நண்பர்களும் உறவினர்களும் அங்கே செல்லட்டும். பாண்டவர்களுக்காகவும், குந்திக்காகவும் இச்சூழலில் செய்ய வேண்டிய நற்கருமங்கள் அனைத்தும் தொடங்கட்டும்." என்றான்.

உறவினர்களால் சூழப்பட்ட அம்பிகையின் மைந்தன் திருதராஷ்டிரன், இதைச் சொல்லிவிட்டு, பாண்டுவின் மகன்களுக்கு நீர்க்கடன் செலுத்தினான். அனைவரும் சோகத்தால் தாக்குண்டு சத்தமாக "ஓ யுதிஷ்டிரா, ஓ குரு குலத்தின் இளவரசனே!" என்று கதறி அழுதனர். அதே வேளையில் மற்றவர்கள், "ஓ பீமா!, ஓ பல்குனா!" என்றும், வேறு சிலர், "ஓ இரட்டையர்களே!, ஓ குந்தி!" என்றம் கதறி அழுது தங்கள் நீர்க்கடன்களைச் செலுத்தினர். பாண்டவர்களுக்காக அந்நாட்டு குடிமக்கள் அழுதனர், ஆனால், உண்மையை அறிந்ததால், விதுரர் அதிகமாக அழவில்லை.

அதேவேளையில், பெரும் பலம் வாய்ந்த பாண்டவர்கள் தங்கள் தாயுடன் சேர்ந்து ஆறு பேராக வாரணாவத நகரத்தை விட்டு அகன்று கங்கைக் கரைக்கு வந்தனர். படகோட்டியின் கரபலத்தாலும், நதியின் வேகமான ஓட்டத்தாலும், சாதகமாக வீசிய காற்றாலும் வேகமாக கங்கையின் மறுகரையை அடைந்தனர். அவர்கள் அப்படகை விடுத்து, இருட்டில் நட்சத்திரங்களின் வெளிச்சத்தில் தங்கள் வழியைக் கண்டுபிடித்து தென்திசையில் முன்னேறினர். ஓ மன்னா, பெரும் துன்பத்திற்கிடையில் கடைசியாக அவர்கள் அடர்ந்த கானகத்தை அடைந்தனர்.

அவர்கள் களைத்துப் போய், தாகத்தால் நாவறண்டு இருந்தனர். உறக்கம் அவர்களது கண்களை ஒவ்வொரு நொடியும் மூடியது. பின்பு யுதிஷ்டிரன், பெரும்பலம் வாய்ந்த பீமனிடம் "இதைவிட வலிநிறைந்தது என்ன இருக்க முடியும்? நாம் இப்போது ஆழ்ந்த கானகத்திற்குள் இருக்கிறோம். நமக்குத் திசைகள் தெரியவில்லை. மேற்கொண்டு நகரவும் முடியவில்லை. பாவி புரோசனன் இறந்துவிட்டானா இல்லையா என்பதும் நமக்குத் தெரியவில்லை. நாம் மற்றவர்களுக்குத் தெரியாமல் எப்படி இவ்வாபத்துகளிலிருந்து தப்பப் போகிறோம்? ஓ பாரதனே, முன்பு போலவே எங்களைச் சுமந்து கொண்டு முன்னேறு. நம்மில் நீயே பலவானும், காற்றைப் போல் வேகமாக நகர்பவனும் ஆவாய்." என்றான்.

யுதிஷ்டிரனால் இப்படிக் கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டட பெரும் பலம் வாய்ந்த பீமசேனன், குந்தியையும், அவனது சகோதரர்களையும் தூக்கிக் கொண்டு, வேகமாக நடந்து முன்னேறினான்.

செவ்வாய், ஜூலை 16, 2013

கங்கையைக் கடந்த பாண்டவர்கள் - ஆதிபர்வம் பகுதி 151

Pandavas crossed the Ganga | Adi Parva - Section 151| Mahabharata In Tamil


பாண்டவர்களுக்காக விதுரரால் அனுப்பப்பட்ட
படகும் படகுக்காரனும்
(ஜதுக்கிரக பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "அதே நேரத்தில் விதுரர் தனது நம்பிக்கைக்குரிய ஒரு நல்ல குணம் படைத்த மனிதனை அந்த கானகத்திற்குள் அனுப்பினார். அந்த மனிதன், கானகத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியில், கங்கையின் ஆழத்தை அளந்து கொண்டிருந்த பாண்டவர்களை அவர்களது தாயாருடன் கண்டான். துன்மார்க்கனான துரியோதனனின் தீய திட்டங்களைத் தனது ஒற்றர்கள் மூலம் அறிந்த புத்திகூர்மையுள்ள விதுரர், அதன் காரணமாகவே அந்த விவேகமுள்ள மனிதனை பாண்டவர்களிடம் அனுப்பினார். விதுரரால் அனுப்பப்பட்ட அந்த மனிதன் புனிதமான கங்கையின் கரையில் இயந்திரங்களுடனும் கொடிகளுடனும் கூடிய படகொன்றை  பாண்டவர்களுக்குக் காட்டினான். 

அப்படகு, கடும் காற்றையும் அலைகளின் வேகத்தையும் புயல்காலத்திலும் சமாளிக்கும் வண்ணம் நம்பிக்கைக்குரிய கைவினைஞர்களால் கட்டப்பட்டிருந்தது. அம்மனிதன், தான் விதுரரால்தான் அனுப்பப்பட்டவன் என்பதை நிரூபிக்க பாண்டவர்களிடம், "ஒ யுதிஷ்டிரா, கற்றறிந்த விதுரர், நான் அவரிடம் இருந்துதான் வருகிறேன் என்பதை நிரூபிக்க ஒரு சம்பவத்தைச் சொல்லியனுப்பினார். 'வைக்கோலை உண்பவனோ {அக்னி}, பனியைக் காய வைப்பவனோ {சூரியன்} கானகத்தில் பொந்தினுள் வசிப்பவனை எரிக்க முடியாது. இதை அறிந்தவன் தன்னை மரணத்தில் இருந்து காத்துக் கொள்வான்.' என்ற வார்த்தைகளைச் சொல்லச் சொன்னார். இதன் மூலம் நான் விதுரரால் அனுப்பப்பட்டவன்தான் என்பதையும், நான் நம்பிக்கைக்குரியவன் என்பதையும் அறிந்து கொள்ளும். அனைத்தையும் அறிந்த விதுரர், 'ஓ குந்தியின் மகனே, நீ நிச்சயமாக கர்ணன், துரியோதனன், அவனது சகோதரர்கள், மற்றும் சகுனியை போரில் தோற்கடிப்பாய்' என்று நான் சொன்னதாகச் சொல்.' என்றார். இப்போது நீரில் இருக்கும் இந்தப் படகு, புறப்படுவதற்குத் தயாராக இருக்கிறது. இது நிச்சயம் உங்கள் அனைவரையும் இந்தப் பகுதிகளிலிருந்து தாங்கிச் செல்லும்." என்றான்.

அந்த மனிதர்களில் சிறந்தவர்கள் தங்கள் தாயுடன் சோகமாக இருப்பதைக் கண்ட அம்மனிதன், அவர்களை கங்கையின் மீதிருந்த படகில் ஏற்றி, அவர்களுடன் தானும் ஏறிக் கொண்டான். பிறகு மறுபடியும் அவர்களிடம், "விதுரர் உங்களை (மானசீகமாக) உச்சிமோந்து {தலையை முகர்ந்து} அணைத்து, 'உங்களுக்கு நன்மை தரும் இந்தப் பயணத்தைத் தனியாக மேற்கொள்ளும்போது, எக்காரணம் கொண்டும் கவனக்குறைவுடன் இருந்துவிடக்கூடாது' என்றும் சொன்னார்," என்றான்.

இவ்வார்த்தைகளை அந்த இளவரசர்களுக்குச் சொன்ன விதுரரால் அனுப்பப்பட்ட அந்த மனிதர், அந்த மனிதர்களில் எருதைப் போன்றவர்களை தனது படகில் கங்கையின் அக்கரைக்கு அழைத்துச் சென்றான். அப்படி நீரின் மேல் அவர்களை அழைத்துச் சென்று, அவர்கள் பாதுகாப்பாக அக்கரையில் இறங்கியதைக் கண்ட அம்மனிதன் "ஜெயம்" {வெற்றி} என்ற வார்த்தைச் சொன்னான். அதன்பிறகு அவர்களை விட்டகன்று, அவன் எங்கிருந்து வந்தானோ அங்கேயே திரும்பிச் சென்றான்.

அச்சிறப்பு வாய்ந்த பாண்டவர்கள், அவனிடம் விதுரருக்கான செய்தியைச் சொல்லிவிட்டு, கங்கையைக் கடந்து, ரகசியமாகவும் வேகமாகவும் முன்னேறினர்.

ஞாயிறு, ஜூலை 14, 2013

மாளிகைக்கு தீயிட்டான் பீமன் - ஆதிபர்வம் பகுதி 150

Bhima set fire to the palace | Adi Parva - Section 150 | Mahabharata In Tamil

வாரணாவதத்தில் பீமன்
அரக்கு மாளிகைக்கு தீமூட்டுதல்
(ஜதுக்கிரக பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "பாண்டவர்கள் மகிழ்ச்சியுடனும் சந்தேகத்திற்கிடமில்லாமலும் முழுமையாக ஒரு வருடம் வாழ்ந்ததைக் கண்ட புரோசனன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான். புரோசனன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடிருப்பதைக் கண்ட குந்தியின் அறம்சார்ந்த மைந்தன் யுதிஷ்டிரன்  "கொடும் இதயம் கொண்ட அந்தப் பாவி நன்றாக ஏமாற்றப்பட்டிருக்கிறான். நாம் தப்பிச் செல்வதற்குத் தகுந்த காலம் வந்ததென நான் நினைக்கிறேன். ஆயுத சாலைக்கு நெருப்பு மூட்டி, புரோசனனை எரித்துக் கொன்று, அவனது உடலை அங்கே விட்டு, நாம் ஆறு பேரும் யாரும் அறியாமல் தப்பிச் சென்றுவிடலாம்," என்று பீமன், அர்ஜூனன், மற்றும் இரட்டையர்களிடம் (நகுலன் மற்றும் சகாதேவனிடம்) சொன்னான்,

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "ஓ மன்னா, பிறகு தானம் செய்யும் நிகழ்ச்சி ஒன்று நடந்த போது, குந்தி ஒரு குறிப்பிட்ட நாள் இரவில் பெரும் எண்ணிக்கையிலான அந்தணர்களுக்கு உணவு கொடுத்தாள். அங்கே பல பெண்களும் வந்து உண்டும், குடித்தும், அவர்கள் விருப்பப்பட்டவாறு மகிழ்ந்திருந்தனர். பிறகு அவர்கள் குந்தியிடம் அனுமதி பெற்று தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்பினர்.

பாண்டவர்கள் சுரங்கப் பாதைக்குள் நுழைந்தனர்.
யாத்திரை செய்து கொண்டிருந்த, ஐந்து மகன்களுக்குத் தாயான ஒரு நிஷாதப் பெண்மணி {வேடுவப் பெண்மணி}, உணவு பெற விரும்பியும், விதியால் இழுக்கப்பட்டும், தனது மகன்கள் அனைவரையும் அந்த விருந்துக்கு அழைத்து வந்தாள். ஓ மன்னா, அவளும் அவளது மகன்களும் அவர்கள் உண்டிருந்த மதுவினால் போதை கொண்டு நிலை தடுமாறி இருந்தனர்.

அந்த மாளிகையில் அந்தப் பெண் தனது மகன்களுடன் உணர்விழந்து பிணம் போல் உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அந்த மாளிகையில் வசித்தவர்கள் அனைவரும் உறங்கப் படுத்தவுடன், அங்கே அந்த இரவில் பெரும் பலத்துடன் கூடிய காற்று வீசியது. அப்போது பீமன், புரோசனன் உறங்கிக் கொண்டிருந்த பகுதியில் அந்த வீட்டுக்கு தீ மூட்டினான். அதன்பிறகு அந்த பாண்டுவின் மைந்தன், அந்த அரக்கு வீட்டின் கதவுகளுக்கு தீ மூட்டினான். பிறகு அவன் அந்த மாளிகையைச் சுற்றிலும் பல இடங்களில் தீ மூட்டினான்.
பாண்டவர்கள் சுரங்க வழியிலிருந்து
வெளியேறினர்
அந்த வீடு பல இடங்களில் தீப்பற்றிக் கொண்டதைக் கண்டு திருப்தி கொண்ட பிறகு, அந்த எதிரிகளைத் தண்டிக்கும் பாண்டுவின் மைந்தர்கள் தங்கள் நேரத்தை விரயமாக்காமல் சுரங்கப் பாதைக்குள் நுழைந்தனர். பிறகு அந்த நெருப்பின் வெப்பமும் உறுமலும் உக்கிரமடைந்து அந்நகர மக்களை எழுப்பியது. வீடு தீப்பற்றிக் கொண்டதைக் கண்ட அந்த நகரத்து குடிமக்கள் கவலை நிறைந்த முகங்களுடன் "அந்தத் தீய ஆன்மா கொண்ட பாவி (புரோசனன்) அவனது முதலாளியின் உறவினர்கள் அழிவுக்காக துரியோதனனின் கட்டளையின் பேரில், இவ்வீட்டைக் கட்டினான். நிச்சயமாக அவனே இதற்கு தீ மூட்டியிருக்கிறான். ச்சீ... ச்சீ.. எவ்வளவு ஓரவஞ்சனை கொண்ட இதயத்தைப் பெற்றிருக்கிறான் திருதராஷ்டிரன். பாவங்களற்ற பாண்டுவின் வாரிசுகளை எதிரிகளாகக் கருதி, அவன்தான் அவர்களை எரித்துவிட்டான்! மனிதர்களில் சிறந்தவர்களான சந்தேகமற்ற அந்த அப்பாவி இளவரசர்களை, எரித்த தீய ஆன்மா கொண்ட அந்தப் பாவியையும் (புரோசனனையும்), விதி எரித்து கொன்றுவிட்டது." என்றனர்.

சகோதரர்களையும் தாயையும்
தூக்கிக் கொண்ட பீமன்
வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "வாரணாவதத்தின் குடிமக்கள் இப்படி (பாண்டவர்களின் விதியை நினைத்து) ஒப்பாரி வைத்தழுது, அன்று இரவு முழுவதும் அவ்வீட்டைச் சூழ்ந்து கொண்டு காத்திருந்தனர். இருப்பினும், பாண்டவர்கள் தங்கள் தாயை அழைத்துக் கொண்டு அந்தச் சுரங்க வழியிலிருந்து வெளிவந்து, யாரும் அறியாத வண்ணம் விரைவாக ஓடினர். ஆனால், தூக்கக் கலக்கத்தாலும், பயத்தாலும் தங்கள் தாயுடனிருந்த அந்த எதிரிகளைத் தண்டிப்பவர்களால்  விரைவாக முன்னேற முடியவில்லை. ஆனால், ஓ ஏகாதிபதியே, பயங்கரமான வீரமும், துரிதமான இயக்கமும் கொண்ட பீமசேனன், அந்த இருளில் தனது சகோதரர்கள் அனைவரையும், தனது தாயையும் தூக்கிக் கொண்டு ஓடத் தொடங்கினான். அவன், தனது தாயைத் தோளிலும், இரட்டையர்களைத் தனது பக்கங்களிலும் {இடுப்பிலும்}, யுதிஷ்டிரனையும், அர்ஜூனனையும் தனது இரு கரங்களிலும் தூக்கிக் கொண்டான். பெரும் சக்தியும், பலமும், காற்றைப் போன்ற வேகமும் கொண்ட விருகோதரன், எதிர்பட்ட மரங்களைத் தனது மார்பால் ஒடித்துக் கொண்டும், பூமியைத் தனது பாதச்சுவடுகளால் ஆழமாகத் துளைத்துக் கொண்டும் சென்றான்.

சுரங்கப்பணி தொடங்கியது - ஆதிபர்வம் பகுதி 149

Passage work started | Adi Parva - Section 149 | Mahabharata In Tamil


(ஜதுக்கிரக பர்வத் தொடர்ச்சி)
தருமனுடன் சுரங்கம் தோண்டும் நிபுணர்

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "சுரங்கம் தோண்டுவதில் நிபுணரான விதுரரின் நண்பர் {கனகன்} ஒருவர் பாண்டவர்களை ரகசியமாகச் சந்தித்து "நான் விதுரரால் அனுப்பப்பட்டவன். நான் சுரங்கம் தோண்டுவதில் நிபுணன். நான் பாண்டவர்களுக்கு சேவை செய்ய வந்திருக்கிறேன். நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைச் சொல்லுங்கள். என்னிடம் இருக்கும் நம்பிக்கையால் விதுரர் என்னிடம் "நீ பாண்டவர்களிடம் சென்று அவர்களுக்கு நன்மை செய்" என்றார். நான் உங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? தேய்பிறையின் பதினான்காவது  நாள் இரவில் {சதுர்த்தசி} புரோசனன் இந்த வீட்டின் கதவுகளுக்கு தீ வைப்பான். மனிதர்களில் புலி போன்ற பாண்டவர்களை அவர்களது தாயுடன் எரித்துக் கொல்லும் வகையில் திருதராஷ்டிரனின் மகன், அந்தத் தீய பாவி முடிவு செய்து வைத்திருக்கிறான். ஓ பாண்டுவின் மகனே, விதுரர் மிலேச்ச மொழியில் உம்மிடம் ஏதோ சொல்ல, நீரும் அதே மொழியில் மறுமொழி கூறியிருக்கிறீர். இக்குறிப்புகளை நீர் என்னை நம்புவதற்காகவே தெரிவிக்கிறேன்." என்றார்.


இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட உண்மையைப் பேசும் குந்தியின் மகன் அவரிடம், "ஓ இனிமையானவரே, நான் உம்மை விதுரரின் நம்பிக்கைக்குரிய நண்பராகவும், அவரின் அன்புக்குரியவருமாக அறிந்திருக்கிறேன். நீர் அவருக்கு உண்மையாகவும் அர்ப்பணிப்புடனும் இருப்பவர். கற்ற விதுரர் அறியாத யாதொன்றும் இல்லை. அவருக்கு நீர் எப்படி வேண்டியவரோ, அதே போலத்தான் எங்களுக்கும் வேண்டியவர். அவரிடமும் எங்களிடமும் வித்தியாசம் காணாதீர். நாங்கள் அவருக்கு எப்படியோ அப்படியே உங்களுக்கும். கற்ற விதுரர் எங்களைக் காப்பது போல, நீரும் எங்களை காப்பாற்றும். எரியத்தக்க இந்த வீடடை, திருதராஷ்டிரன் மகனின் உத்தரவாலேயே புரோசனன் கண்டுபிடித்தான். அந்த இழிந்த துன்மார்க்கன் செல்வம் மற்றும் கூட்டாளிகளின் துணை கொண்டு எங்களை இடைவெளியின்றி தொடர்கிறான். உமது சிறு உழைப்பைக் கொடுத்து வரவிருக்கும் பெருந்தீயிலிருந்து எங்களைக் காப்பாற்றும். நாங்கள் இங்கே எரித்துக் கொல்லப்பட்டால், துரியோதனனின் விருப்பம் ஈடேரும். இங்கேதான் அந்தப் பாவியின் ஆயுதம் நிறைந்த ஆயுத சாலை இருக்கிறது. இந்தப் பெரிய மாளிகையையொட்டி உயர்ந்த மதில்கள் எழுப்பி, தப்பிக்க எந்த வழியும் இல்லாமல் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் துரியோதனனின் இந்தப் புனிதமற்ற திட்டத்தை விதுரர் ஆரம்பத்திலிருந்தே அறிந்திருக்கிறார். அவரே எங்களை முன்கூட்டி எச்சரித்தார். க்ஷத்திரி முன்கூட்டியே அறிந்திருந்த அந்த ஆபத்து, இப்போது நமது வாயிலருகே இருக்கிறது. இவை குறித்து புரோசனன் அறியாவண்ணம் எங்களைக் காப்பாற்றும்." என்றான்.

இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட அந்த சுரங்க நிபுணர், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி சுரங்கம் தோண்டும் பணியை கவனத்துடன் தொடங்கி, பெரிய சுரங்க வழியை உண்டாக்கினார். அச்சுரங்கத்தின் வாய் நடு வீட்டில் இருந்தது. அது தரைக்கு சமமாக மரப்பலகையால் மூடப்பட்டு இருந்தது. அவ்வீட்டின் வாயிலை கவனமாக பார்த்துவந்த அந்தப் பாவி புரோசனன் இதைக் கவனித்துவிடப் போகிறான் என்ற பயத்தில் அவ்வாய் அப்படி மூடப்பட்டிருந்தது. பாண்டவர்கள் ஆயுதங்களைத் தயார் நிலையில் வைத்துக் கொண்டு {ஆயுதம் தரித்துக் கொண்டே} தங்கள் அறையில் உறங்கினர். பகலெல்லாம் கானகத்தில் வேட்டையாடினர். ஓ மன்னா, இப்படி, புரோசனனை அவர்கள் நம்பவில்லை என்றாலும், நம்புவது போல பாசாங்கு செய்து அங்கு பாதுகாப்புடன் வாழ்ந்தனர். பாண்டவர்களின் திட்டம் குறித்து வாரணாவத குடிமக்களும் அறிந்திருக்கவில்லை. உண்மையில், சுரங்க நிபுணரான விதுரரின் நண்பரைத் தவிர வேறு யாரும் இத்திட்டத்தை அறியவில்லை.


யுதிஷ்டிரன் சொன்ன உபாயம் - ஆதிபர்வம் பகுதி 148

The option chose by Yuthishthira | Adi Parva - Section 148 | Mahabharata In Tamil


பாண்டவர்களுக்கு வாரணவதத்தின்
குடிமக்கள் பரிசளித்து வரவேற்றனர்.
(ஜதுக்கிரக பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "பாண்டவர்கள் வருகையைக் கேள்விப்பட்ட (வாரணாவதத்தின்) குடிமக்கள் அனைவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டு, வேகமாக ஆயிரக்கணக்கான வாகனங்களில் வாரணாவதத்தைவிட்டு வெளியே வந்தனர். அந்த மனிதர்களில் சிறந்தவர்களுக்குக் {பாண்டவர்களுக்குக்} கொடுப்பதற்காக, சாத்திரங்களில் சொல்லப்பட்டுள்ள பல வகைப் பரிசுப் பொருட்களுடன் அவர்கள் வந்தனர். வாரணாவதத்தின் மக்கள், குந்தி மைந்தர்களை அணுகி, ஜெயம் என்ற வார்த்தையை உச்சரித்து, அவர்களைச் சூழ்ந்து நின்றனர். இப்படி மக்களால் சூழப்பட்ட மனிதர்களில் புலி போன்ற யுதிஷ்டிரன், தேவர்களுக்கு மத்தியில் இருக்கும் இடியைக் கைகளில் தாங்கியிருப்பவன் {இந்திரன்} போலப் பிரகாசமாக இருந்தான்.
அனைத்து ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தப் பாவமற்றவர்கள், குடிமக்களால் நன்கு வரவேற்கப்பட்டு, மக்கள்தொகை நிறைந்த அந்த வாரணாவதத்துக்குள் நுழைந்தனர். ஓ ஏகாதிபதியே, அந்த நகருக்குள் நுழைந்த அவ்வீரர்கள், தங்கள் கடமைகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும் அந்தணர்களின் வசிப்பிடத்துக்குச் சென்றனர். பிறகு நகர அதிகாரிகளின் வசிப்பிடங்களுக்கும், பின்பு சூதர்கள், மற்றும் வைசியர்கள் வசிப்பிடங்களுக்கும், ஏன் சூத்திரர்களின் வசிப்பிடங்களுக்கும் கூட சென்றனர். ஓ பரத குலத்தில் காளையே, குடிமக்களால் பெரிதும் கொண்டாடப்பட்ட பாண்டவர்கள், புரோசனனை தங்கள் முன்பு விட்டு, அவனைத் தொடர்ந்து சென்றனர். பின்பு  அவர்களுக்காக கட்டி வைக்கப்பட்ட அரண்மனைக்குச் சென்றனர். புரோசனன் அவர்களுக்கு முன்பு உணவையும், நீரையும், படுக்கைகளையும், தரைவிரிப்புகளையும், எல்லாவகை பொருட்களையும் வைத்தான். விலையுயர்ந்த ஆடைகளைப் பூண்டு கொண்ட பாண்டவர்கள், புரோசனனாலும், மக்களாலும் கொண்டாடப்பட்டு, வாரணவதத்திலேயே தொடர்ந்து வாழ ஆரம்பித்தனர்.

பாண்டவர்கள் அப்படி பத்து இரவுகள் அங்கு தங்கினார்கள். அவ்வீடு சபிக்கப்பட்ட வீடாயிருப்பினும், புரோசனன் அவர்களிடம் இது "அருளப்பட்ட வீடு" என்று அழைக்கப்படுகிறது, என்று சொன்னான். அதன்பிறகு அந்த மனிதர்களில் புலி போன்றவர்கள் விலையுயர்ந்த ஆடைகள் பூண்டு, அந்த மாளிகைக்குள் புரோசனனுடன், கயிலையினுள் குஹ்யகர்கள் (யக்ஷர்கள்} நுழைவது போல நுழைந்தனர். அறம்சார்ந்த மனிதர்களில் முதன்மையான யுதிஷ்டிரன் அந்த வீட்டை ஆய்வு செய்து, பீமனிடம் அது எரியத்தக்கப் பொருட்களால்தான் கட்டப்பட்டிருக்கிறது என்பதைத் தெரிவித்தான். அரக்கைத் {அரக்கு} தயார் செய்யும்போது அதனுடன் கலக்கும் நெய் மற்றும் கொழுப்பின் வாசத்தை நுகர்ந்து கண்ட யுதிஷ்டிரன் பீமனிடம், "ஓ எதிரிகளைத் தண்டிப்பவனே, இவ்வீடு உண்மையிலேயே எரியத்தக்க பொருட்களாலேயே கட்டப்பட்டிருக்கிறது. நிச்சயமாக இது தெளிவாகத் தெரிகிறது. நமது எதிரி, நம்பத்தகுந்த கட்டுமானக் கலைஞர்களைக் கொண்டு, சணல், குங்கிலியம், காய்ந்த புல், வைக்கோல், மூங்கில் ஆகியவற்றை தெளிந்த நெய்யில் ஊறவைத்து  இந்த வீட்டை அழகாகக் கட்டியிருக்கிறான். துரியோதனனின் உத்தரவுக்கிணங்கி, இந்தத் தீய பாவி புரோசனன், அவனை நம்பிய நம்மை எரிப்பதற்காகவே இங்கு தங்கியிருக்கிறான். ஆனால், ஓ பிருதையின் மகனே{பீமனே}, பெரும் புத்திகூர்மை கொண்ட விதுரர், இந்த ஆபத்தை உணர்ந்தே என்னை முன்கூட்டியே எச்சரித்திருக்கிறார். நம் மீது கொண்ட பாசத்தால் எப்போதும் நமது நன்மையையே விரும்பும் நமது சிறிய தகப்பனார், அனைத்தையும் அறிந்து கொண்டு, துரியோதனனின் கட்டளையால் இந்தப்பாவிகளால் ரகசியமாகக் கட்டப்பட்ட இந்த ஆபத்தான வீட்டைப் பற்றி நமக்குச் சொல்லியிருக்கிறார்." என்றான்.

இதைக் கேட்ட பீமன், "ஐயா, இது எரியத்தக்கப் பொருட்களால் கட்டப்பட்ட வீடு என்பதை நீர் அறிந்தால், உடனே நாம் இந்த இடத்தைவிட்டு அகன்று நாம் முதலில் தங்கியிருந்த இடத்திற்கே {!} திரும்புவது நமக்கு நன்மையைத் தரும்." என்றான். யுதிஷ்டிரன், "நாம் இங்கேயே வாழ வேண்டும் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. சந்தேகத்திற்கிடமில்லாமல் எச்சரிக்கையுடனும் உணர்வுகள் விழிப்பான நிலையிலும் நாம் அப்படி வாழும்போது, ஏதாவது செய்து இங்கிருந்து தப்பிப்பதற்கான வாய்ப்பை உருவாக்க வேண்டும். நிச்சயமாக புரோசனன் அவதூறையும் பழிபாவத்தையும் சிறிதும் மதிக்காதவன். துரியோதனனின் உத்தரவுக்கிணங்கியே அந்தப் பாவி இங்கு தங்கியிருக்கிறான். நாம் இங்கு எரித்துக் கொல்லப்பட்ட பிறகு பீஷ்மர் கோபம் கொள்வாரா? அப்படிக் கோபப்பட்டு கௌரவர்களின் கோபத்திற்கு அவர் ஏன் ஆளாகப் போகிறார்? அல்லது நமது பாட்டனான பீஷ்மரும், மற்ற குரு குலத்தின் எருதைப் போன்றவர்களும், தீய காரியங்களுக்கு எதிராகச் சீறும் அறச்சீற்றம் கொண்டு கோபமடையவும் வாய்ப்பிருக்கிறது. எவ்வாறிருப்பினும், எரிக்கப்படுவதற்கு அஞ்சி, நாம் இங்கிருந்து தப்பித்தோமென்றால், ஆட்சியை விரும்பும் துரியோதனன், நாம் இருக்கும் இடத்தைத் தேடி தனது ஒற்றர்களைக் கொண்டு நமக்கு மரணத்தை ஏற்படுத்துவான். நமக்கு அதிகாரமும் இல்லை பலமும் இல்லை. ஆனால், துரியோதனன் இரண்டையும் கொண்டிருக்கிறான். நமக்கு நண்பர்களோ கூட்டாளிகளோ இல்லை. ஆனால் துரியோதனன் இரண்டையும் கொண்டிருக்கிறான். நாம் செல்வமற்றிருக்கிறோம். துரியோதனனுக்கோ முழு பொக்கிஷமும் அவனது கட்டுக்குள் இருக்கிறது. எந்த உபாயத்தை மேற்கொண்டாவது நம்மை அவனால் கொல்ல முடியும் என்பது நமக்குத் தெளிவாகவில்லையா? ஆகையால், நாம் இந்தப் பாவியை (புரோசனனை) ஏமாற்றி, நாட்களைக் கடத்தி, சில நேரங்களில் நம்மை மறைத்துக் கொள்வோம். வேட்டையில் காலம் கடத்தி, நாம் இந்தப்பூமியில் சுற்றுவோம். அப்படித் திரிவதால், இந்த இடத்திற்கான அனைத்து பாதைகள் குறித்தும் நமக்குத் தெளிவு ஏற்படும். அதனால் நாம் எதிரியிடமிருந்து தப்பிக்கும்போது, அப்படித் தப்பிப்பது சுலபமாக இருக்கும். மேலும், இந்த நாளே, மிக ரகசியமாக நமது அறைக்குள் ஒரு சுரங்கப் பாதையை உண்டாக்குவோம். இவ்வழியில் செயல்பட்டு நாம் செய்வதனைத்தையும் மறைத்து செய்து வந்தால், நெருப்பால் நம்மை உட்கொள்ள முடியாது. நாம் இங்கேயே தங்கி, நமது பாதுகாப்புக்கான அனைத்தையும் புரோசனனோ அல்லது வாரணாவத குடிமக்களோ அறியாத வண்ணம் செய்ய வேண்டும், நாம் தப்பிப்பதையும் அவர்களில் ஒருவரும் அறியக்கூடாது," என்றான்.

புதன், ஜூலை 10, 2013

விதுரரின் பிதற்றல் மொழி - ஆதிபர்வம் பகுதி 147

Vidura spoke in mlechha tongue | Adi Parva - Section 147 | Mahabharata In Tamil

விதுரர்
(ஜதுக்கிரக பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "அதேவேளையில் பாண்டவர்கள் காற்று வேகத்தில் செல்லக்கூடிய நல்ல குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட ரதத்தில் ஏறினர். அவர்கள் ரதங்களில் ஏறுவதற்கு முன்னர், பெரும் துயரத்துடன் பீஷ்மர், மன்னன் திருதராஷ்டிரன், சிறப்புமிகுந்த துரோணர், கிருபர், விதுரர் மற்றும் குரு குல மூத்தவர்களின் பாதங்களைத் தொட்டனர். பிறகு மூத்தவர்களை மரியாதையுடன் வணங்கி, சிறுவர்களையும் தங்களுக்குச் சமமாக வாரியணைத்து, அரசகுல மகளிர் எல்லோரிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டு, அவர்களை மரியாதையுடன் வலம் வந்து, நாட்டின் குடிமக்களிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டு, தங்கள் நோன்புகளின் மீது முழு மனம் வைத்து வாரணாவதம் சென்றனர். பெரும் ஞானமுள்ள விதுரரும், குரு குலத்தவரில் எருதைப் போன்ற மற்றவர்களும் மற்றும் குடிமக்கள் அனைவரும் பெரும் துயர் கொண்டு, குரு குலத்தவரில் புலிகளைப் போன்ற அவர்களைக் சிறிது தூரத்திற்குப் பின் தொடர்ந்து சென்றனர்.
பாண்டவர்களைத் தொடர்ந்த குடிமக்களில் சிலர் துன்பத்துடன் செல்லும் பாண்டுவின் மகன்களைக் கண்டு மிகவும் வருத்தத்துடன் சத்தமாக, "தீய ஆன்மா கொண்ட மன்னன் திருதராஷ்டிரன் ஒரே கண்ணுடன் எந்தப் பொருளையும் பார்ப்பதில்லை. அந்த குரு குல ஏகாதிபதி அறத்தின் பக்கம் தனது பார்வையை செலுத்த மறுக்கிறான். பாவங்களற்ற யுதிஷ்டிரனோ, பலம்வாய்ந்த மனிதர்களின் முதன்மையான பீமனோ, அல்லது குந்தியின் (இளைய) மகனான தனஞ்செயனோ{அர்ஜுனனோ} இனி எப்போதும் குற்ற உணர்ச்சி (புரட்சிப் போர் தொடுக்கும் பாவத்தினால் உண்டாகும் குற்ற உணர்ச்சி) கொள்ளத் தேவையில்லை. இவர்களே அமைதியுடன் இருக்கும்போது, மாத்ரியின் சிறப்புமிகுந்த மகன் என்ன செய்ய முடியும்? தங்கள் தந்தையின் மூலம் இவர்கள் நாட்டையடைந்ததை திருதராஷ்டிரனால் பொறுக்க முடியவில்லை. பாண்டவர்கள் அந்த பாவகர பூமிக்கு நாடு கடத்தப்படுவதில் துயருறு வேண்டிய பீஷ்மர், எப்படி இந்தப் பெரும் அநீதியை அனுமதித்தார்? குரு குலத்தைச் சார்ந்த சந்தனுவின் மைந்தன் விசித்திரவீரியனும், அரசு முனியான பாண்டுவும் நம்மைத் தந்தையைப் போல கவனித்துக் கொண்டனர்.

ஆனால் இப்போதோ, அந்த மனிதர்களில் புலி போன்ற பாண்டு தேவலோகம் உயர்ந்துவிட்டான். பாண்டுவின் மைந்தர்களான இந்த இளைவர்களை திருதராஷ்டிரனால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. இந்த நாடு கடத்தலை ஏற்காத நாமும், இந்த அற்புதமான நகரத்தையும் நமது இல்லங்களையும் துறந்து, யுதிஷ்டிரன் செல்லுமிடத்திற்கே செல்வோம்." என்றனர்.

தானே துக்கத்துடன் வந்து கொண்டிருந்தாலும், வழியில் துயருற்ற குடிமக்களின் சொற்களைக் கேட்டு சிறிது நேரம் சிந்தித்த யுதிஷ்டிரன், அவர்களிடம் "மன்னன் நமக்குத் தகப்பனைப் போன்றவர், மதிப்புக்குரியவர், நமது ஆன்ம குரு, நமக்கு முதன்மையானவர். எப்போதுமே அவர் சொல்வதை சந்தேகம் இல்லாத இதயத்துடன் ஏற்று, செயல்படுத்துவதே நமது கடமையாகும். நீங்கள் எங்களது நண்பர்கள். எங்களைச் சுற்றி நடந்து, உங்கள் ஆசீர்வாதங்களால் எங்களை மகிழ்வித்து, உங்கள் வசிப்பிடங்களுக்குத் திரும்புங்கள். உங்களால் எங்களுக்குக் காரியமாக வேண்டிய காலம் வரும்போது, எங்களுக்கு நன்மை செய்யக்கூடிய காரியங்களை நாங்களே ஏற்றுக் கொள்ளும் வகையில் நிச்சயமாக நீங்கள் சாதிப்பீர்கள்," என்றான். இப்படி கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டதும், அக்குடிமக்கள் பாண்டவர்களை வலம் வந்து, தங்கள் ஆசிகளைக் கூறி, தத்தமது வசிப்பிடங்களுக்குத் திரும்பினர்.

பாண்டவர்களைக் குடிமக்கள் பின்தொடர்வது நின்றதும், நீதிகளனைத்தும் அறிந்த விதுரர், பாண்டவர்களில் மூத்தவனை விழிப்படையச் செய்யப் பேசினார். பிதற்றல் மொழியை (மிலேச்சர்களின் மொழி) நன்கறிந்த கற்றறிந்த விதுரர், அதே மொழியை நன்கறிந்த யுதிஷ்டிரனிடம் மிலேச்ச நாவு உச்சரிக்கும் வார்த்தைகளை மற்றவர் அறியாவண்ணம் யுதிஷ்டரனுக்கு மட்டுமே புரியும் வண்ணம், "அரசியல் அறிவியலுக்கு ஏற்ப எதிரியின் திட்டங்களை கண்டறிந்த ஒருவன், அவற்றை அறிந்து கொண்டு, ஆபத்தை விலக்கும் முறையில் நடந்து கொள்ள வேண்டும்.

உடலை வெட்டுவதற்கு, இரும்பால் செய்யப்படாத கூரிய ஆயுதங்களும் இருக்கின்றன என்பதை அறிந்த ஒருவன், அதைத் தடுக்கும் முறைகளையும் அறிந்திருந்தால், அவனை பகைவரால் காயப்படுத்த முடியாது. வைக்கோலையும் மரத்தையும் உண்பவனோ {நெருப்போ} பனியை உலர்த்துபவனோ {சூரியனோ} ஆழ்ந்த கானகத்தின் துளையில் வசிப்பவர்களை {எலி, முயல் போன்றவைகளை} எரிக்க முடியாது என்பதை அறிந்த ஞானமுள்ளவன் பாதுகாப்பாக வாழ்ந்திருப்பான். குருடன் வழியைப் பார்ப்பதில்லை. குருடனுக்கு திசைகளின் ஞானமும் கிடையாது. உறுதியற்ற ஒருவன் வளத்தை அடைவதில்லை.

இதை ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொண்டு, உங்களைக் காத்துக் கொள். எதிரிகளால் கொடுக்கப்படும் இரும்பாலாகாத ஆயுதத்தை (எரியக்கூடிய வீடு) எடுக்கும் மனிதன், தனது வசிப்பிடத்தை நரியின் வசிப்பிடம் போல ஆக்கினால் (வெளியே செல்லும் வழி பல வைத்தால்) நெருப்பிலிருந்து தப்பிக்கலாம். ஒரு மனிதன் ஊர் சுற்றினால் வழிகள் பற்றிய ஞானத்தை அடையலாம். நட்சத்திரங்களின் துணை கொண்டு திசையை அறியலாம். தன்னிடம் உள்ள ஐந்தைக் (ஐம்புலன்களைக்) கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் ஒருவனை, அவனது எதிரிகளால் அடக்க முடியாது.

இப்படிச் சொல்லப்பட்ட பாண்டுவின் மகன் யுதிஷ்டிரன், கற்ற மனிதர்களில் முதன்மையான விதுரரிடம், "உம்மை நான் புரிந்து கொண்டேன்" என்றான். பிறகு விதுரர், பாண்டவர்களுக்கு சில அறிவுரைகள் சொல்லி சிறிது தூரம் அவர்களைத் தொடர்ந்து, பின்பு அவர்களை வலம் வந்து, அவர்களிடம் விடைபெற்று தனது வசிப்பிடம் திரும்பினார்.

குடிமக்களும், பீஷ்மரும், விதுரரும் சென்ற பிறகு, குந்தி யுதிஷ்டிரரிடம், "மக்கள் முன்னிலையில் க்ஷத்திரி{விதுரர்} சொன்னது எதுவுமே விளங்கவில்லை. அவர் எதுவுமே சொல்லாதது போலவே இருந்தது. ஆனால் நீயும் அதே போன்ற வார்த்தைகளால், அதே குரலில், பதிலுரைத்தாய். எங்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. நாங்கள் அறிந்து கொள்வது தவறல்ல என்றால், நீயும் அவரும் பேசிக் கொண்ட அனைத்தையும் நான் கேட்க விரும்புகிறேன்," என்று கேட்டாள்.

யுதிஷ்டிரன், "அறம் சார்ந்த விதுரர் என்னிடம், நமக்காகக் கட்டப்பட்டிருக்கும் மாளிகை எளிதில் எரியத்தக்கப் பொருட்களால் ஆனது என்று சொன்னார். தப்பிக்கும் வழியை நீ அறியாமல் இருக்கக்கூடாது என்றும் தனது புலன்களைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் ஒருவன் முழு உலகத்தின் அரசாட்சியையும் அடைவான் என்றும் சொன்னார். அதற்கு நான் விதுரரிடம் நான் புரிந்து கொண்டேன் என்று சொன்னேன்," என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "பாண்டவர்கள் பங்குனி மாதத்தின் எட்டாவது நாளில் ரோகிணி நட்சத்திரத்தில் வாரணாவதம் வந்து சேர்ந்து, அந்த நகரத்தையும் நகர மக்களையும் கண்டனர்."

செவ்வாய், ஜூலை 09, 2013

புரோசனனிடம் பேசிய துரியோதனன் - ஆதிபர்வம் பகுதி 146

Duryodhana spoke to Purochana | Adi Parva - Section 146 | Mahabharata In Tamil


புரோசனனிடம் அரக்கு மாளிகை கட்டும்படி
துரியோதனன் ஆணையிடுதல்
(ஜதுக்கிரக பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "ஓ பாரதனே, மன்னன், பாண்டவர்களிடம் இப்படிக்கேட்டுக் கொண்டதைக் கேட்ட தீய துரியோதனன், மிகவும் திருப்தி கொண்டான். ஓ பாரத குலத்தில் காளையே, அதன் பிறகு அவன் தனது ஆலோசகரான புரோசனனைத் தனிமையில் அழைத்து, அவனது வலக்கரத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு, "ஓ புரோசனா, செல்வம் நிரம்பிய இந்த முழு உலகும் எனதே. ஆனால் அது எனக்குச் சமமாக உனக்கும் சொந்தம். ஆகையால்,
அதைக் காப்பது உனது கடமையாகும். உன்னை விட நம்பிக்கைக்குரிய ஆலோசகர் எனக்கு வேறு யாரும் இல்லை. ஆகையால், ஓ தந்தையே, எனக்கு ஆலோசனைகள் கூறி, எனது எதிரிகளை உமது புத்திசாலித்தனமான உபாயங்களால் நீர் அழிக்க வேண்டும். நான் சொல்வதைப் போல செய்யும். பாண்டவர்களை, திருதராஷ்டிரர் வாரணாவதத்திற்கு அனுப்பியிருக்கிறார். அவர்கள் அங்கே திருதராஷ்டிரர் உத்தரவின் பேரில் விழாக்களில் கலந்து கொண்டு மகிழ்ச்சியாக விளையாடிக் கொண்டிருப்பர். வேகமாக செல்லக்கூடிய கோவேறு கழுதைகள் பூட்டப்பட்ட இரதத்தில் ஏறி, நீர் இன்றே அங்கு செல்ல வேண்டும். அங்கு சென்று, ஒரு நாற்கோண அரண்மனையை ஆயுதக் கிடங்கின் அருகில் கட்டி விலை உயர்ந்த பொருட்களாலும் ஆசனங்களாலும் நிரப்பி, அந்த மாளிகையைக் (துருவியறியும் கண்களுடன்) காத்து வாரும். கிடைக்கும் சணல், பிசின் மற்றும் எளிதாக எரியும் மற்ற பொருட்களைப் (அவ்வீட்டைக் கட்டுவதில்) பயன்படுத்தவும். சிறிது மண்ணும், நெய்யும், எண்ணெயும், கொழுப்பும் சேர்த்து, அதிக அளவில் அரக்கையும் சேர்த்து சுவர்களில் பூசச் செய்யும். வீடு முழுவதும் சணலையும், எண்ணெயையும், சுத்திகரிக்கப்பட்ட நெய்யையும், அரக்கையும், மரங்களையும் பரப்பி வைத்து பாண்டவர்களோ மற்றவர்களோ அந்த வீடு எளிதாக எரிந்து விடும் என்று முடிவு செய்யாதவாறு அதை அமைக்க வேண்டும். அப்படிப்பட்ட ஒரு மாளிகையை அமைத்து, பாண்டவர்களைப் பெரும் மரியாதையுடன் அழைத்து வந்து அம்மாளிகையில் குந்தியுடனும் அவர்களது நண்பர்களுடனும் வசிக்க வையும். திருதராஷ்டிரர் குறை சொல்லாதவாறு தொழில்திறமைவாய்ந்த தொழிலாளர்களால் மேலான ஆசனங்களையும், வாகனங்களையும், படுக்கைகளையும் அவர்களுக்கு அமைத்துக் கொடும். காரியம் முடியும் வரை வாரணாவதத்தில் உள்ள எவரும் எதையும் அறியாத வண்ணம் அதைச் செய்ய வேண்டும். பாண்டவர்கள் நன்றாக உறங்குவதை உறுதி செய்து கொண்டு, அச்சமில்லாமல், நீர் அந்த மாளிகையில் வெளிப்புற வாயிலில் தீ வைக்க வேண்டும். அதன்காரணமாக பாண்டவர்கள் எரிந்து சாக வேண்டும். மாளிகை எரிந்ததால் பாண்டவர்கள் இறந்தார்கள் (அது ஒரு விபத்து) என்று மட்டுமே மக்கள் சொல்ல வேண்டும்." என்றான்.

குரு இளவரசனிடம், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லிய புரோசனன், வேகமான கோவேறு கழுதைகள் பூட்டப்பட்ட ரதத்தில் வாரணாவதம் சென்றான். ஓ மன்னா, அங்கே சென்று நேரங்கடத்தாமல், துரியோதனனின் ஆணைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அவன் சொன்ன எல்லாவற்றையும் செய்தான்.

திங்கள், ஜூலை 08, 2013

வாரணாவதம் கிளம்பினர் பாண்டவர்கள் - ஆதிபர்வம் பகுதி 145

Pandava's set for Varanavata | Adi Parva - Section 145 | Mahabharata In Tamil

(ஜதுக்கிரக பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "பிறகு இளவரசன் துரியோதனன், தனது தம்பிகளுடன் சேர்ந்து, மக்களுக்கு செல்வங்களும் மரியாதைகளும் கொடுத்து அவன் பக்கத்திற்கு இழுத்துக் கொண்டிருந்தான். அதே நேரத்தில், திருதராஷ்டிரனால் உத்தரவுகள் கொடுக்கப்பட்ட சில புத்திசாலி சபை அங்கத்தினர்கள், ஒரு நாள், வாராணவதம் என்ற நகரத்தின் அழகைப்பற்றி வர்ணிக்கத் துவங்கினர். அவர்கள், வாரணாவதத்தில் வரவிருக்கும் பசுபதி (சிவன்) திருவிழாவைப் பற்றிக் கூறினர். அங்கு வரும் மக்கள் கூட்டம் அதிகமாக இருக்கிறது என்றும் உலகத்திலேயே அத்திருவிழா மிக உற்சாகமானதும் மகிழ்ச்சிகரமானதும் ஆகும் என்றும் அந்த அனைது ஆபரணங்களையும் பூண்டவர்கள் கூறினார்கள்.



இது அங்கிருந்த அனைத்துப் பார்வையாளர்களின் இதயங்களையும் வசீகரித்தது. இப்படி, திருதராஷ்டிரனின் உத்தரவுப்படி வாரணாவதத்தைக் குறித்து அந்த சபை உறுப்பினர்கள் பேசியதும், ஓ மன்னா, பாண்டவர்களுக்கு, அங்கு சென்று அந்த மகிழ்ச்சிகரமான நகரத்தைக் காணும் ஆவல் உண்டானது. பாண்டவர்களின் ஆவல் தூண்டப்பட்டதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்ட அம்பிகையின் மைந்தன் {திருதராஷ்டிரன்} அவர்களிடம், "இந்த மனிதர்கள் என்னிடம் எப்போதும் வாரணாவதம் தான் உலகத்திலேயே மிக மகிழ்ச்சிகரமான நகரம் என்று சொல்கிறார்கள். ஆகையால், குழந்தைகளே, வாரணாவதத்தில் நடக்கும் திருவிழாவைக் காணும் ஆவல் உங்களுக்கு இருந்தால், உங்கள் நண்பர்களுடனும் விசுவாசிகளுடனும் அங்கு சென்று தேவர்களைப் போல மகிழ்ச்சியாக இருங்கள். அங்கே அந்தணர்களுக்கும், (அங்கே கூடியிருக்கும்) இசைக் கலைஞர்களுக்கும் முத்துக்களையும் ரத்தினங்களையும் கொடுங்கள். நீங்கள் விரும்புவரை அங்கே சிறிது காலம் தேவர்களைப் போல மகிழ்ச்சியாக விளையாடிக் கொண்டிருந்து, பிறகு ஹஸ்தினாபுரம் திரும்புங்கள்" என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "யுதிஷ்டிரன், திருதராஷ்டிரனின் நோக்கங்களைப் புரிந்து கொண்டாலும், தான் பலவீனமாக இருப்பதைக் கருதி, மன்னனிடம், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்றான். பிறகு, சந்தனுவின் மைந்தன் பீஷ்மர், ஞானமுள்ள விதுரர், துரோணர், பால்ஹிகா, கௌரவா, சோமதத்தன், கிருபர், அஸ்வத்தாமன், பூரிஸ்ரவஸ், மற்ற சபை உறுப்பினர்கள், அந்தணர்கள் மற்றும் துறவிகள், புரோகிதர்கள் மற்றும் குடிமக்கள், சிறப்புமிகுந்த காந்தாரி ஆகியோரிடம் மெதுவாகவும், எளிமையாகவும், "திருதராஷ்டிரர் உத்தரவின் பேரில் நாங்கள், எங்கள் நண்பர்கள் மற்றும் விசுவாசிகளுடன், மக்கள் கூட்டம் நிறைந்த, அந்த மகிழ்ச்சிகரமான, வாரணாவதத்திற்கு செல்கிறோம். நாங்கள் வளமை அடையவும், பாவங்கள் எங்களை அணுகாதிருக்கவும் எங்களுக்கு வாழ்த்து கூறுங்கள்." என்றான். பாண்டுவின் மூத்த மகன் இப்படிக் கேட்டுக் கொண்டதும், கௌரவத் தலைவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சிகரமாக அவர்களை வாழ்த்தி, "பாண்டுவின் மைந்தர்களே, அனைத்து கூறுகளும் (ஐம்பூதங்களும்) உங்களை உங்கள் வழியெங்கும் ஆசீர்வதிக்கட்டும். சிறு தீமையும் உங்களை அணுகாதிருக்கட்டும்" என்றனர்.

பாண்டவர்கள், (தங்கள் பங்கு) நாட்டை அடைய சில நல்லெண்ணம் உண்டுபண்ணும் சடங்குகளைச் செய்துவிட்டு, தங்கள் தயாரிப்புகளை முடித்து, வாரணாவதத்திற்குக் கிளம்பினர்.


பாண்டவர்களை வாரணாவதம் அனுப்புங்கள் - ஆதிபர்வம் பகுதி 144

Let Pandava's go Varanavata | Adi Parva - Section 144 | Mahabharata In Tamil

(ஜதுக்கிரக பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "தனது கண்களைப் போன்ற ஞானம் கொண்ட மன்னன் திருதராஷ்டிரன், தனது மகனின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டும், கணிகர் சொன்னதை நினைத்துப் பார்த்தும், துயரடைந்ததால், அவனது மனம் {நன்மைக்கும் தீமைக்குமாக} ஆட்டம் கண்டது.  பிறகு துரியோதனன், கர்ணன், சுபலனின் மகனான சகுனி மற்றும் நான்காவதாக துட்சாதனனும் சேர்ந்து ஆலோசனை நடத்தினர். இளவரசன் துரியோதனன், திருதராஷ்டிரனிடம்,
"ஓ தந்தையே, புத்திசாலித்தனமான சூழ்ச்சியால், பாண்டவர்களை வாரணாவதம் எனும் நகரத்திற்கு அனுப்புங்கள். அதன் பிறகு நாம் அவர்களைக் குறித்து அஞ்சத் தேவையில்லை" என்றான். தனது மகனால் உச்சரிக்கப்பட்ட வார்த்தைகளைக் கேட்ட திருதராஷ்டிரன், சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டு, துரியோதனனிடம், "பாண்டு எப்போதும் அறத்திற்கு தன்னை அர்ப்பணித்திருந்தான். அவன் எப்போதும் தனது உறவினர்களிடம் கடமையுணர்வுடனேயே இருந்தான். குறிப்பாக என்னிடம் மிகுந்த கடமையுணர்ச்சியுடன் இருந்தான். அவன் உலக இன்பங்களைப் பெரிதாக மதிக்காமல், நாடு உட்பட அனைத்தையும் எனக்குத் தந்துவிட்டான். அவனது மகனும், அவனைப் போலவே அறத்திற்குத் தன்னை அர்ப்பணித்து, எல்லா நற்செயல்களும் புரிகிறான். அவன் உலகப்புகழ் அடைந்து, மக்களின் அபிமானத்துக்குரியவனாக இருந்து, பல கூட்டாளிகளையும் கொண்டிருக்கிறான்; அப்படியிருக்கையில் அவனது தந்தைவழியில் அவனுக்கு வந்த நாட்டிலிருந்து, அவனை எப்படி விரட்ட முடியும்? ஆலோசகர்களும், (நாட்டின்) படைவீரர்களும், அவர்களது பேரன்களும் பாண்டுவால் நன்கு பேணிப் பராமரிக்கப்பட்டவர்கள்.

ஓ மகனே, இப்படி பழங்காலத்தில் பாண்டுவால் நன்மையடைந்த குடிமக்கள், யுதிஷ்டிரனுக்காக, நம்மை நமது நண்பர்களுடனும் உறவினர்களுடனும் சேர்த்துக் கொன்றுவிட மாட்டார்களா?" என்றான்.

அதற்கு துரியோதனன், "ஓ தந்தையே, நீர் சொல்வது அனைத்தும் உண்மையே. நமது எதிர்காலத்தின் மீது விழுந்திருக்கும் தீமையைக் கணக்கில் கொண்டு, நாம் மக்களுக்கு செல்வத்தையும் மரியாதைகளையும் கொடுத்தோமென்றால், அவர்கள் நமது அதிகாரத்தைக் கண்டு நம் பக்கமே நிற்பார்கள். ஓ மன்னா, பொக்கிஷமும், நாட்டின் அமைச்சர்களும் இந்த நொடியில் நமது கட்டுப்பாட்டுக்குள்ளேயே இருக்கின்றனர்.

ஆகையால், நீர் ஏதாவது நல்ல உபாயம் செய்து, பாண்டவர்களை இங்கிருந்து வாரணாவத நகரத்திற்கு வெளியேற்றிவிடும். ஓ மன்னா, ஆட்சி உரிமைகள் அனைத்தும் என்னிடம் வந்தபிறகு, குந்தி அவளது மைந்தர்களுடன் அவ்விடத்தில் இருந்து திரும்பி வரட்டும்" என்று பதிலுரைத்தான்.

திருதராஷ்டிரன், "ஓ துரியோதனா, இதே சிந்தனைதான் என் மனதிலும் இருக்கிறது. ஆனால், அது பாவம் நிறைந்த செயல் ஆகையால், நான் அதை வெளியிடவில்லை.

பாண்டவர்கள் நாடுகடத்தப்படுவதை பீஷ்மரோ, துரோணரே, க்ஷத்திரியோ {விதுரரோ}, கௌதமரோ (கிருபரோ) ஒருபோதும் ஏற்க மாட்டார்கள். ஓ அன்பு மகனே, அவர்களின் பார்வையில், கௌரவர்களான நாமும், பாண்டவர்களும் சமமே. ஞானமுள்ள அறம்சார்ந்த மனிதர்கள் இரு பக்கங்களுக்கும் இடையில் எந்த வித்தியாசத்தையும் காணமாட்டார்கள். ஆகையால், நாம் பாண்டவர்களிடம் இப்படி நடந்து கொண்டால், ஓ மகனே, நாம் குரு குலத்தவர் கைகளாலும், இந்த சிறப்புவாய்ந்தவர்கள் கைகளாலும், இந்த முழு உலகத்தின் கையாலும் மரணிக்க மாட்டோமா? {அவர்கள் நம்மைக் கொல்லாமல் விடுவார்களா?}" என்று கேட்டான்.

துரியோதனன், "பீஷ்மருக்கு இருபக்கத்திடத்திலும் அளவுக்கு மீறிய பாசம் கிடையாது, ஆகையால் அவர் (சச்சரவு வரும்போது) நடுநிலையே வகிப்பார். துரோணரின் மகன் {அஸ்வத்தாமன்} என் பக்கம் இருக்கிறான். மகன் எங்கிருக்கிறானோ அங்கேதான் தந்தையும் இருப்பார். அதில் சந்தேகம் கிடையாது. துரோணரும் அஸ்வத்தாமனும் இருக்கும் பக்கத்தில் தான் சரத்வத்தின் மகனான கிருபரும் இருக்க முடியும். அவரால் துரோணரையும், தனது தங்கையின் மகனையும் (அஸ்வத்தாமனையும்) புறக்கணிக்க முடியாது. க்ஷத்திரி (விதுரர்), ரகசியமாக நமது எதிரிகள் பக்கத்தில் இருப்பினும், அவரது வாழ்வை நடத்த நம்மையே நம்பியிருக்கிறார். அவர் பாண்டவர்கள் பக்கம் நின்றாலும், அவர் ஒருவரால் நமக்கு எந்த பாதிப்பையும் ஏற்படுத்திவிட முடியாது. ஆகையால், எந்த அச்சமும் கொள்ளாமல் பாண்டவர்களை வாரணாவதத்திற்கு நாடுகடத்துங்கள். அவர்கள் இந்நாளிலேயே அங்கே செல்லத் தக்க நடவடிக்கைகளை எடுங்கள். ஓ தந்தையே, இச்செயலால் சுடர்விட்டெரியும் நெருப்பு உட்கொள்வதுபோல என்னை உட்கொள்ளும் துயரை அணையுங்கள். அத்துயரம், எனது உறக்கத்தைக் களவாடுகிறது. பயங்கரமான கணை போல எனது இதயத்தை துளைக்கிறது" என்றான்.


ஞாயிறு, ஜூலை 07, 2013

துரியோதனன் அடைந்த அசூயை - ஆதிபர்வம் பகுதி 143

Jealousy of Duryodhana | Adi Parva - Section 143 | Mahabharata In Tamil


(ஜதுக்கிரக பர்வம்)

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "சுபலனின் மகனும் (சகுனியும்), மன்னன் துரியோதனனும், துட்சாதனனும், கர்ணனும் ஒருவருக்கு ஒருவர் ஆலோசனை செய்து ஒரு தீய திட்டத்தை வகுத்தனர். குரு குல மன்னன் திருதராஷ்டிரனின் சம்மதத்தைப் பெற்று, குந்தியையும், அவளது மைந்தர்களையும் எரித்துவிட அவர்கள் தீர்மானித்தனர். ஆனால், மேலோட்டமான குறிப்புகளைக் கொண்டே இதயத்தைப் படிக்கும் வல்லமைபெற்ற ஞானமுள்ள விதுரர், இந்தத் தீயவர்களின் வதனத்தைக் கவனித்தே அவர்களது நோக்கத்தைப் புரிந்து கொண்டார்.


பாண்டவர்களின் நன்மைக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்து, உண்மை அறிவால் ஞானம் கொண்ட ஆன்மாவான அந்த பாவங்களற்ற விதுரர், குந்தியும் அவளது மைந்தர்களும் எதிரிகளிடம் இருந்து தப்பிச் செல்ல வேண்டும் என்ற தீர்மானத்துக்கு வந்தார். அதன் பொருட்டு, பெரும் காற்றையும், அலைகளையும் சமாளிக்கும் ஒரு படகைக் கொணர்ந்த விதுரர், குந்தியிடம், "இந்த திருதராஷ்டிரன் (குரு) குலத்தின் பெருமைகளையும் வாரிசுகளையும் அழிக்கப் பிறந்திருக்கிறான். தனது தீய ஆன்மாவால், நித்தியமான அறத்தை அவன் கைவிடப்போகிறான். ஓ அருளப்பட்டவளே, காற்றிலும், அலைகளிலும் நிலைத்து நிற்கும் ஒரு படகை இந்த நீரோட்டத்தில் தயாராக வைத்திருக்கிறேன். உங்களைச் சுற்றி மரணம் விரித்திருக்கும் வலையிலிருந்து, அப்படகில் ஏறி உனது மைந்தர்களுடன் தப்பித்துவிடு," என்றார்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "ஓ! பாரத குலத்தில் காளையே{ஜனமேஜயனே}, இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட சிறப்பு வாய்ந்த குந்தி, பெரிதும் துயரடைந்தாள். தனது மைந்தர்களுடன், அந்தப் படகில் அடியெடுத்து வைத்து, கங்கையில் சென்றாள். பிறகு பாண்டவர்கள், விதுரரின் ஆலோசனைப்படி, அந்தப் படகைக் கைவிட்டு, தங்கள் எதிரிகள் (தாங்கள் வாரணாவதத்தில் இருந்த போது) கொடுத்த செல்வத்தை எடுத்துக் கொண்டு அடர்ந்த கானகத்திற்குள் பாதுகாப்பாக நுழைந்தனர். இருப்பினும், பாண்டவர்களின் அழிவுக்காகத் கட்டப்பட்டிருந்த அரக்கு வீட்டில், ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக அங்கு வந்திருந்த ஒரு அப்பாவி நிஷாதப் {வேடுவப்} பெண்மணி, தனது மைந்தர்களுடன் எரிந்து போனாள். மிலேச்சர்களில் இழிந்தவனான பாவி புரோச்சனனும் (அந்த அரக்கு வீட்டைக் கட்டியவன்} அந்த நெருப்பில் எரிந்து போனான். இப்படியே திருதராஷ்டிரனின் மைந்தர்கள் தங்கள் ஆலோசகர்களுடன், அவர்களது எதிர்பார்ப்புகளில் ஏமாற்றப்பட்டனர் {பாண்டவர்கள் எரிந்தார்கள் என்று நம்பி அவர்கள் ஏமாந்தனர்}. இப்படியேதான் விதுரரின் ஆலோசனையால், சிறப்பு வாய்ந்த பாண்டவர்கள் தங்கள் தாயுடன் காக்கப்பட்டனர்.

ஆனால், (வாரணாவத) மக்கள் அவர்கள் பாதுகாப்பாக இருப்பதை அறியவில்லை. அரக்குவீடு எரிவதைக் கண்ட வாரணாவத மக்கள் (பாண்டவர்கள் எரிந்து இறந்துவிட்டதாகக் கருதி) பெரிதும் வருத்தப்பட்டனர். அவர்கள் மன்னன் திருதராஷ்டிரனிடம் நடந்தது அத்தனையும் தெரியப்படுத்த தங்கள் தூதர்களை அனுப்பினர். அவர்கள் அந்த ஏகாதிபதியிடம் சென்று, "உனது இலக்கை நீ அடைந்துவிட்டாய். இறுதியாக, நீ பாண்டவர்களை எரித்துக் கொன்றுவிட்டாய்! ஓ குரு குல மன்னா, உனது விருப்பங்களை நிறைவேற்றி, உனது பிள்ளைகளுடன் இந்த நாட்டை மகிழ்ச்சியாக அனுபவி" என்றனர்.

இதைக் கேட்ட திருதராஷ்டிரனும் அவனது பிள்ளைகளும், தங்கள் உறவினர்களையும், க்ஷத்திரியையும் (விதுரரையும்), குரு குலத்தவர்களின் முதன்மையான பீஷ்மரையும் சேர்த்துக் கொண்டு, தாங்கள் துக்கமாக இருப்பது போலக் காட்டிக் கொண்டு, பாண்டவர்களுக்கு இறுதி மரியாதைகளைச் செய்தனர்", என்றார்.

ஜனமேஜயன், "ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, அரக்கு வீடு எரிந்த வரலாற்றையும், அதிலிருந்து பாண்டவர்கள் தப்பித்த வரலாற்றையும் நான் முழுவதுமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். தீயவரின் (கணிகரின்) ஆலோசனைகளைக் கேட்டு, செயல்பட்ட அவர்கள் செய்த (கௌரவர்கள்) செயல் கொடுஞ்செயலாகும். நடந்த வரலாறு அத்தனையும் எனக்குச் சொல்லும். நான் அதைக் கேட்கும் ஆர்வத்தால் கொதித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்", என்று கேட்டான்.

வைசம்பாயனர், "ஓ எதிரிகளைத் தண்டிப்பவனே, அரக்கு வீடு எரிந்ததையும், ஓ ஏகாதிபதியே, பாண்டவர்கள் தப்பியதையும் பற்றி நான் இப்போது உரைக்கும்போது கேட்டுக்கொள். பீமசேனன் பலத்தாலும், அர்ஜூனன் ஆயுத சாதனைகளாலும் விஞ்சியிருப்பதைக் கண்ட தீய துரியோதனன் வருத்தத்துடன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான். பிறகு, சூரியனின் பிள்ளையான கர்ணனும், சுபலனின் மகனான சகுனியும் பல வழிகளில் பாண்டவர்களின் மரணத்திற்காக முயன்றனர். பாண்டவர்களும், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அவற்றைத் தடுத்துவிட்டு, அதன்பிறகு, விதுரரின் ஆலோசனைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து அவற்றைப் பற்றி எப்போதுமே பேசாமலிருந்தனர். ஓ பாரதனே, பாண்டு மைந்தர்களின் சாதனைகளைக் கண்ட குடிமக்கள், பொது இடங்கள் அனைத்திலும் அவர்களைப் பற்றியே பேச ஆரம்பித்தனர். மாளிகை முற்றத்திலும், மற்ற இடங்களிலும் கூடி, பாண்டுவின் மூத்த மகனே (யுதிஷ்டிரன்), நாட்டை ஆளும் தகுதியைப் பெற்றவன் என்று பேசினர். அவர்கள், "திருதராஷ்டிரன், ஞானக்கண் கொண்டவனாக இருந்தாலும் (பிறவிக்) குருடாயிருப்பதால், முன்பே அவனால் நாட்டை அடைய முடியவில்லை. ஆகையால், இப்போது அவனால் எப்படி அடைய முடியும்? கடும் நோன்புகள் நோற்று, உண்மைக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்திருக்கும் சந்தனுவின் மைந்தன், பீஷ்மர் முன்பே ஆட்சி உரிமையை நிராகரித்துவிட்டார். அவர் இப்போதும் அதை ஏற்கமாட்டார்.

ஆகையால், நாம் இப்போது, பாண்டவர்களில் மூத்தவனை (அரியணையில்) அமர்த்தலாம். அவன் வேதமறிந்தவனாகவும், உண்மையானவனாகவும் அன்பானவனாகவும் இருக்கிறான். சந்தனுவின் மகன் பீஷ்மரையும், நீதிகள் அறிந்த திருதராஷ்டிரனையும் அவன் வழிபட்டு நிற்கிறான். அவன் முன்னவரையும் பின்னவரையும் தங்கள் பிள்ளைக்குட்டிகளுடன் மகிழ்ச்சியாக வைத்திருப்பான்", என்றனர்.

யுதிஷ்டிரன் மீது அன்பு கொண்டவர்கள் இப்படிப் பேசிச் செல்வதைக் கேட்ட பாவியான துரியோதனன், மிகுந்த துன்பம் அடைந்தான். பெருந்துயர் கொண்ட அந்தத் தீய இளவரசனால் அப்பேச்சுகளை நிறுத்த முடியவில்லை. பொறாமையால் கொதிப்படைந்து, திருதராஷ்டிரனிடம் சென்று, அவன் தனிமையாக இருப்பதைக் கண்டு, மரியாதையுடன் வணங்கி, யுதிஷ்டிரனை ஆதரிக்கும் குடிமக்களால் வெறுப்புண்டு, அந்த ஏகாதிபதியிடம், "ஓ தந்தையே, கலைந்து செல்லும் குடிமக்கள் தீய சகுனத்தைக் காட்டும் வார்த்தைகளை உச்சரிப்பதைக் கேட்டேன். உம்மையும், பீஷ்மரையும் கூட கடந்து, அவர்கள் பாண்டுவின் மகனை மன்னனாக்க விரும்புகின்றனர். பீஷ்மர் இந்த நாட்டை ஆளமாட்டார். ஆகையால் அவர் இதை ஏற்றுக் கொள்வார். குடிமக்கள் நமக்குப் பெருந்தீங்கு செய்ய முனைகின்றனர் என்பது போலவே தெரிகிறது. பாண்டு, தனது மூதாதையர் நாட்டை தனது அறத்தின் சாதனைகளால் அடைந்தான். ஆனால் நீரோ, நாட்டைப் பெற முழுத் தகுதி இருந்தும், உமது குருட்டுத்தன்மையால், அதை அடைய முடியவில்லை. பாண்டுவின் வாரிசு என்ற முறையில் பாண்டுவின் மகன் இந்நாட்டை அடைந்தால், அவனுக்குப் பிறகு அவனது மகனும், அதற்குப் பிறகு அவனது மகனின் மகனுமே அதைப் பாண்டுவின் வழியில் பெறுவர். அவ்வழக்கத்தின் பயனாக, ஓ உலகத்தின் மன்னா, நாமும் நமது சந்ததியும் அரச குலத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டு, நிச்சயமாக எல்லா மனிதர்களாலும் அவமதிக்கப்படுவோம்.

ஆகையால், ஓ ஏகாதிபதி, நிலைத்த துயரத்திற்கு நாம் ஆளாகாதவாறும், உணவுக்காக மற்றவர்களை நம்பியிருக்கும் நிலை நமக்கு ஏற்படாதவாறும், தகுந்த ஆலோசனைகளைப் பெறுங்கள். ஓ மன்னா, நீர் ஏற்கனவே அரசுரிமையைப் பெற்றுவிட்டீர், ஆகையால் எவ்வளவுதான் மக்கள் நமக்குச் சாதகமாக இல்லையெனினும் நாமே அரசாட்சியைத் தொடர வேண்டும்." என்றான்.

மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அதிரதன் அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அர்வாவசு அர்ஜுனன் அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அன்சுமான் அனுவிந்தன் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆத்ரேயர் ஆதிசேஷன் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உச்சைஸ்ரவஸ் உசீநரன் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உதங்கர் உதங்கா உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கண்வர் கணிகர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கர்ணன் கருடன் கல்கி கல்மாஷபாதன் கலி கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி காக்ஷிவத் கிந்தமா கிர்மீரன் கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசின் கேசினி கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சக்திரி சக்ரதேவன் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சங்கன் சச்சி சசபிந்து சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சதானீகன் சந்தனு சந்திரன் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சமீகர் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சரஸ்வதி சல்லியன் சலன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுகன்யா சுசர்மன் சுசோபனை சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதக்ஷிணன் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுந்தன் உபசுந்தன் சுநந்தை சுப்ரதீகா சுபத்திரை சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூர்ப்பனகை சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் ததீசர் தபதி தபஸ் தம்போத்பவன் தமயந்தி தமனர் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தக்ஷகன் தாத்ரேயிகை தார்க்ஷ்யர் தாருகன் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பர்ணாதன் பர்வதர் பரசுராமர் பரத்வாஜர் பரதன் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிரமாதின் பிராதிகாமின் பிருகத்யும்னன் பிருகதஸ்வர் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாத்ரி மாதலி மாதவி மாந்தாதா மார்க்கண்டேயர் மாரீசன் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷ்யசிருங்கர் ரிஷபர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லக்ஷ்மணன் லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வர்கா வருணன் வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹர்யஸ்வன் ஹரிச்சந்திரன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 

காப்புரிமை

© 2012-2018, செ.அருட்செல்வப்பேரரசன்
இவ்வலைப்பூவின் பதிவுகளை உரிய சுட்டிகளுடன் இணையத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளத் தடையில்லை.
வேறு எவ்வகையிலோ, விதத்திலோ இணையத்திலும், பிற ஊடகங்களிலும் பகிரவும், வெளியிடவும் முன்னனுமதி பெற வேண்டும்.
Blogger இயக்குவது.
Back To Top