clone demo
ஜனமேஜயன் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
ஜனமேஜயன் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

புதன், ஜூலை 05, 2017

நாகர்களும்! ஆஸ்தீகரும்!! (கிண்டில் புத்தகம்)


நாகர்களும்! ஆஸ்தீகரும்!! - ₹.75.00
காண்டவ வனத்தை அர்ஜுனன் எரித்ததில் இருந்தே தொடங்குகிறது, பாம்புகளுக்கும், பாண்டவர்களுக்குமான தொடர்பு. அக்னியின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க அர்ஜுனன் காண்டவ வனத்தை எரிக்கிறான். அவ்வாறு எரித்ததில் தக்ஷகனின் மனைவி இறக்கிறாள். அவனது மகன் அஸ்வசேனன் தப்பிக்கிறான். எனினும், அவனும் கர்ணனின் அஸ்திரத்தில் புகுந்து அர்ஜுனனைத் தாக்கச் செல்கையில், அர்ஜுனனால் கொல்லப்படுகிறான்.

புதன், டிசம்பர் 28, 2016

ஜனமேஜயன் கேள்வி! - கர்ண பர்வம் பகுதி – 01

Janamejaya's enquiry! | Karna-Parva-Section-01 | Mahabharata In Tamil


பதிவின் சுருக்கம் : துரோணர் இறந்த பிறகு, துரியோதனனும், பிற மன்னர்களும் அவரது மகனிடம் சென்றது; கர்ணனைத் தங்கள் படைத்தலைவனாக்கிக் கொண்டு போரிடச் சென்றது; இரண்டு நாட்கள் கடும் போருக்குப் பிறகு அர்ஜுனனால் கர்ணன் கொல்லப்படுவது ஆகியவற்றை வைசம்பாயனர் சொல்வது; போரை விவரமாகச் சொல்லும்படி ஜனமேஜயன் கேட்டுக் கொண்டது…


ஓம்! நாராயணனையும், மனிதர்களில் மேன்மையான {புருஷோத்தமனான} நரனையும், சரஸ்வதி தேவியையும் பணிந்து ஜெயம் என்ற சொல் {மஹாபாரதம் என்ற இதிகாசம்} சொல்லப்பட வேண்டும். {இங்கு ஜெயம் என்று குறிப்பிடப்படுவது - அதர்மத்தை தர்மம் வென்ற கௌரவ மற்றும் பாண்டவர்களின் கதையே ஆகும்}.

வைசம்பாயனர் {வியாசரின் சீடர்} சொன்னார், "ஓ! ஏகாதிபதி {ஜனமேஜயா}, துரோணர் கொல்லப்பட்டதும், துரியோதனன் தலைமையிலான (கௌரவப் படையின்) அரசப் போர்வீரர்கள் அனைவரும், இதயம் நிறைந்த பெருங்கவலையுடன், துரோணர் மகனிடம் {அஸ்வத்தாமனிடம்} சென்றனர்.(1) துரோணரின் இழப்பால் அழுதபடியே இருந்த தங்கள் உற்சாகமற்ற நிலையின் விளைவால், சக்தியை இழந்து, துயரால் பீடிக்கப்பட்ட அவர்கள், சரத்வான் மகளின் {கிருபியின்} மகனை {அஸ்வத்தாமனைச்} சுற்றி அமர்ந்தனர்.(2) சாத்திரங்களில் காணப்படும் கருத்துகளால் சற்று ஆறுதலடைந்த அந்தப் பூமியின் ஆட்சியாளர்கள், இரவு வந்ததும் தங்கள் தங்கள் பாசறைகளுக்குத் திரும்பினர்.(3)


எனினும், ஓ! குரு குலத்தோனே {ஜனமேஜயா}, தங்கள் வசிப்பிடங்களில் இருந்த அந்தப் பூமியின் தலைவர்களால் எந்த மகிழ்ச்சியையும் உணரமுடியவில்லை. மிகப்பெரும் படுகொலைகளை நினைத்துப் பார்த்த அவர்களால் உறங்கவும் முடியவில்லை.(4) குறிப்பாகச் சூதன் மகன் (கர்ணன்), மன்னன் சுயோதனன் {துரியோதனன்}, துச்சாசனன், சகுனி ஆகியோரால் உறங்கவே முடியவில்லை.(5) இந்த நால்வரும், உயர் ஆன்மப் பாண்டவர்களுக்குத் தாங்கள் ஏற்படுத்திய துயரங்களை நினைத்துப் பார்த்தபடியே அவ்விரவை துரியோதனனின் பாசறையில் ஒன்றாகக் கழித்தனர்.(6) முன்பு அவர்கள், பகடையாட்டத்தால் துயரில் மூழ்கியிருந்த திரௌபதியைச் சபைக்குக் கொண்டு வந்தனர்.

அதை நினைத்துப் பார்த்த அவர்கள், கவலை நிறைந்த இதயங்களுடன் பெரும் வருத்தத்தை அடைந்தனர்.(7) சூதாட்டத்தின் விளைவால் (பாண்டவர்களுக்கு) ஏற்படுத்தப்பட்ட அந்தத் துன்பங்களை நினைத்துப் பார்த்த அவர்கள், ஓ! மன்னா {ஜனமேஜயா}, உண்மையில் அவ்விரவை நூறு வருடங்களைப் போலக் கழித்தனர்.(8)

காலை விடிந்ததும், அவர்கள் அனைவரும் இயல்பு விதிகளை நோற்று, வழக்கமான தங்கள் சடங்குகளைச் செய்தனர்.(9) வழக்கமான சடங்குகளைச் செய்த பிறகு, ஓ! பாரதா {ஜனமேஜயா}, ஓரளவுக்கு ஆறுதலை அடைந்த அவர்கள், தங்கள் துருப்புகளை முறையாக அணிவகுக்கச் செய்து, போரிட வெளியே வந்து,(10) கர்ணனின் மணிக்கட்டில் மங்கல நாணைக் கட்டி, அவனைத் {கர்ணனைத்} தங்கள் படைத்தலைவனாக்கிக் கொண்டு, பிராமணர்களில் முதன்மையானோர் பலருக்கு, தயிர்ப்பாத்திரங்கள், தெளிந்த நெய், அக்ஷதங்கள் [1], தங்க நாணயங்கள், பசுக்கள், ரத்தினங்கள், நகைகள், விலைமதிப்புமிக்க ஆடைகள் ஆகியவற்றைப் பரிசாகக் கொடுத்தும், கட்டியங்கூறுவோர் {சூதர்கள்}, இசைக்கலைஞர்கள் {மாகதர்கள்}, துதிபாடிகள் {வந்திகள்} ஆகியோரை வெற்றித் துதிகளால் தங்களைப் பாடச் செய்தும், அவர்களைத் தங்களின் வெற்றிக்காக வேண்டச் செய்தனர்.(11,12) ஓ! மன்னா {ஜனமேஜயா}, பாண்டவர்களும், தங்கள் காலைச் சடங்குகளைச் செய்த பிறகு, போரிடும் தீர்மானத்துடன் தங்கள் முகாமை விட்டு வெளியே வந்தனர்.(13)

[1] "அக்ஷதங்கள் என்பன, ஒருவேளை பூர்ண பாத்திரங்கள், அதாவது, சோளம் மற்றும் பிற பயனுள்ள பொருட்களால் விளிம்பு வரை நிறைந்த குறிப்பிட்ட பாத்திரங்கள் என்று பொருள் கொள்ளலாம். முழுமையாகப் பார்த்தால் இது மங்கலத்தன்மையைக் குறிப்பதாகும்" எனக் கங்குலி இங்கே விளக்குகிறார்.

அப்போது, ஒருவரையொருவர் வெல்ல விரும்பிய குருக்கள் மற்றும் பாண்டவர்களுக்கு இடையில், மயிர்க்கூச்சத்தை ஏற்படுத்தும் ஒரு கடும்போர் தொடங்கியது.(14) கர்ணனுடைய படைத்தலைமையின் போது, குரு மற்றும் பாண்டவத் துருப்புகளுக்கு மத்தியில் நடந்த போரானது மிகக் கடுமையானதாக இரண்டு நாட்களுக்கு நீடித்தது.(15) போரில் தன் எதிரிகளைப் பெரும் எண்ணிக்கையில் கொன்ற விருஷன் (கர்ணன்), இறுதியாகத் தார்தராஷ்டிரர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அர்ஜுனனால் கொல்லப்பட்டான்.(16) பிறகு ஹஸ்தினாபுரத்திற்குத் திரும்பிய சஞ்சயன், குருஜாங்கலத்தில் நடைபெற்ற அனைத்தையும் திருதராஷ்டிரனுக்குச் சொன்னான்" {என்றார் வைசம்பாயனர்}.(17)

ஜனமேஜயன் {வைசம்பாயனரிடம்}, "பீஷ்மர் மற்றும் வலிமைமிக்கத் தேர்வீரரான துரோணர் ஆகியோரின் வீழ்ச்சியைக் கேட்டவனும், அம்பிகையின் மகனுமான முதிர்ந்த மன்னன் திருதராஷ்டிரன் பெரும் துயரால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தான்.(18) ஓ! பிராமணர்களில் முதன்மையானவரே {வைசம்பாயனரே}, துரியோதனனின் நலன் விரும்பியான கர்ணனின் மரணத்தைக் கேட்டுத் துயரில் மூழ்கியும், எவ்வாறு அவன் {திருதராஷ்டிரன்} உயிரோடு இருந்தான்?(19) தன் மகன்களின் வெற்றி எவனிடம் இருக்கிறது என அந்த ஏகாதிபதி {திருதராஷ்டிரன்} நினைத்தானோ, அவன் {கர்ணன்} வீழ்ந்த போதும், எவ்வாறு அவனால் {திருதராஷ்டிரனால்} உயிர் தரித்திருக்க முடிந்தது?(20) 

கர்ணனின் மரணத்தைக் கேட்ட பிறகும் மன்னன் {திருதராஷ்டிரன்} தன் உயிரை விடாமல் இருந்தான் எனும்போது, எத்தகு பெரும் துயரச் சூழ்நிலைகளிலும் மனிதர்கள் தங்கள் உயிரை விடுவது மிகக் கடினமானது என்றே நான் நினைக்கிறேன்.(21) ஓ! பிராமணரே {வைசம்பாயனரே}, சந்தனுவின் மதிப்புமிக்க மகன் {பீஷ்மர்}, பாஹ்லீகன், துரோணர், சோமதத்தன், பூரிஸ்ரவஸ், பிற நண்பர்கள், தன் மகன்கள், பேரன்கள் ஆகியோரின் வீழ்ச்சியைக் கேட்ட பிறகும், மன்னன் {திருதராஷ்டிரன்} தன் உயிரை விடவில்லை எனும்போது, ஓ! மறுபிறப்பாளரே {வைசம்பாயனரே}, ஒருவன் உயிரை விடுவது என்பது மிகக் கடினமானது என்றே நான் நினைக்கிறேன்.(22,23) உண்மையாக நடந்தவாறே இவை யாவற்றையும் எனக்கு விரிவாகச் சொல்வீராக. என் மூதாதையரின் உயர்ந்த சாதனைகளைக் கேட்பதில் நான் நிறைவை அடையவில்லை" என்றான் {ஜனமேஜயன்}.(24)
----------------------------------------------------------------------------------
கர்ண பர்வம் பகுதி 1-ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 24


ஆங்கிலத்தில் | In English

திங்கள், ஆகஸ்ட் 03, 2015

போர் உடன்படிக்கைகள்! - பீஷ்ம பர்வம் பகுதி -001

War Covenants! | Bhishma Parva - Section 001 | Mahabharata In Tamil

(ஜம்பூகண்ட நிர்மாண பர்வம் - 01)

பதிவின் சுருக்கம் : கௌரவர்களும், பாண்டவர்களும் குருக்ஷேத்திரத்தில் கூடியது; தங்களுக்கு அவர்கள் ஏற்படுத்திக் கொண்ட ஒப்பந்தங்களும் உடன்படிக்கைகளும்...

ஓம்! நாராயணனையும், மனிதர்களில் மேன்மையான {புருஷோத்தமனான} நரனையும், சரஸ்வதி தேவியையும் பணிந்து ஜெயம் என்ற சொல் {மஹாபாரத  என்ற இதிகாசம்}  சொல்லப்பட வேண்டும். {இங்கு ஜெயம் என்று குறிப்பிடப்படுவது - அதர்மத்தை தர்மம் வென்ற கௌரவ மற்றும் பாண்டவர்களின் கதையே ஆகும்}.

ஜனமேஜயன் {வைசம்பாயனரிடம்}, "குருக்கள் {கௌரவர்கள்}, பாண்டவர்கள், சோமகர்கள் மற்றும் பல்வேறு நாடுகளில் இருந்து வந்து கூடியிருந்த உயர் ஆன்ம மன்னர்கள் ஆகிய அந்த வீரர்கள் எப்படிப் போரிட்டனர்?" என்று கேட்டான்.


வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்}, சொன்னார் "ஓ! பூமியின் தலைவா {ஜனமேஜயா}, குருக்கள், பாண்டவர்கள், சோமகர்கள் ஆகிய அந்த வீரர்கள், புனிதவெளியான [1] குருக்ஷேத்திரத்தில் எப்படிப் போரிட்டார்கள் என்பதைக் கேட்பாயாக. சோமகர்களுடன் குருக்ஷேத்திரத்திற்குள் நுழைந்த பெரும் பலம் படைத்த பாண்டவர்கள், கௌரவர்களுக்கு எதிரான வெற்றியை விரும்பி முன்னேறினர். வேதங்களின் கல்வியில் சாதித்த (அவர்கள் {பாண்டவர்கள்}) அனைவரும் போரில் பெருமகிழ்ச்சியை அடைந்தனர். போரில் வெற்றியை எதிர்பார்த்து, தங்கள் துருப்புகளுடன் (அவர்கள் {பாண்டவர்கள்}) அந்தப் போரை எதிர் கொண்டனர். திருதராஷ்டிரன் மகனின் {துரியோதனனின்} படையை அணுகியவர்களும் போரில் வெல்லப்பட முடியாதவர்களுமான அந்த வீரர்கள், தங்கள் முகங்களைக் கிழக்கு நோக்கி வைத்துக் கொண்டு, (அந்த வெளியில் {களத்தின்}) மேற்குப் பகுதியில் தங்கள் துருப்புகளை நிறுத்தினர். குந்தியின் மகனான யுதிஷ்டிரன் சமந்தபஞ்சகம் {குருஷேத்திரம்} என்று அழைக்கப்பட்ட பகுதிக்கும் அப்பால், ஆயிரக்கணக்கான கூடாரங்களை விதிப்படி அமைத்தான்.

[1] தபஸ்-க்ஷேத்திரம் = இந்தப் பகை வீடுகளுக்கு {கௌரவ மற்றும் பாண்டவர்களுக்கு) பொதுவான மூதாதையான குரு என்பவன் இங்கே தனது தவத்துறவுகளை மேற்கொண்டான். அந்தக் குருவின் காலத்தில் இருந்து, இங்கே பல தவசிகள் தங்கள் வசிப்பிடத்தைக் கொண்டனர். எனவே இது குருக்ஷேத்திரம் என்றும் தபக்ஷேத்திரம் என்றும் அழைக்கப்படுவதாகக் கங்குலி குறிப்பிடுகிறார்.

(வீட்டில்) குழந்தைகள் மற்றும் முதியவர்களை மட்டுமே விட்டுவிட்டு, குதிரைகள் மற்றும் மனிதர்களும் இன்றி, தேர்கள் மற்றும் யானைகளும் இன்றி இருந்த முழுப் பூமியும் வெறுமையாகத் தெரிந்தது. ஓ! மன்னர்களில் சிறந்தவனே {ஜனமேஜயா}, சூரியன் தனது கதிர்களை வடிக்கும் [2] ஜம்பூத்வீபப் பகுதி முழுவதிலும் இருந்து படைகள் சேகரிக்கப்பட்டிருந்தன. மாவட்டங்கள், ஆறுகள், மலைகள், வனங்கள் ஆகியவற்றில் பல யோஜனைகளுக்குப் பரந்த பகுதியில் அனைத்து இனங்களைச் [3] சார்ந்த மனிதர்களும் கூடினர். மனிதர்களில் காளையான மன்னன் யுதிஷ்டிரன், தங்கள் விலங்குகளோடு சேர்ந்த அவர்கள் அனைவருக்கும் அற்புத உணவையும், பிற இன்பநுகர் பொருட்களையும் வழங்கினான். மேலும் யுதிஷ்டிரன், அவர்களுக்குப் பல்வேறு நோட்ட மொழிகளை {அடையாளச் சொற்களை} நிர்ணயித்தான். அவற்றைச் சொல்லும் ஒருவன், பாண்டவர்களைச் சேர்ந்தவன் என்பதை அறிவதற்காக இதைச் செய்தான். அந்தக் குரு குலத்தின் வழித்தோன்றல் {யுதிஷ்டிரன்}, போர் நடைபெறும் நேரத்தில் அவர்களை அறிந்து கொள்வதற்காக அவர்கள் அனைவருக்கும் பதக்கங்களையும், பெயர்களையும் தீர்மானித்தான்.

[2] "வெப்பத்தைக் கொடுக்கும்" என்பதே உண்மை பொருள் என்கிறார் கங்குலி.

[3] மூலத்தில் இந்த இடத்தில் "வர்ணம்" என்ற சொல் கையாளப்பட்டுள்ளது. அது சாதிகளைக் குறிப்பதல்ல, இனங்களையே குறிக்கும் என்கிறார் கங்குலி.

பிருதையின் {குந்தியின்} மகனுடைய {யுதிஷ்டிரனின்} கொடிநுனியைக் கண்டவனும், தனது தலைக்கு மேலே வெண்குடையைக் கொண்டவனும், ஆயிரம் யானைகளுக்கு மத்தியில் இருப்பவனும், தனது நூறு தம்பிகளால் சூழப்பட்டவனுமான உயர் ஆன்ம திருதராஷ்டிரன் மகன் {துரியோதனன்}, (தனது தரப்பில் உள்ள) மன்னர்கள் அனைவருடனும் சேர்ந்து பாண்டு மகனுக்கு {யுதிஷ்டிரனுக்கு} எதிராகத் தனது துருப்புகளை அணிவகுத்தான். போரில் மகிழ்ச்சி கொள்ளும் பாஞ்சாலர்கள் துரியோதனனைக் கண்டதும், மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, உரத்த ஒலியைத் தரும் தங்கள் சங்குகளை ஊதினர், இனிய ஒலி தரும் பேரிகைகளையும் முழங்கினர்.

அந்தத் துருப்புகள் இப்படி மகிழ்ச்சியடைவதைக் கண்ட பாண்டுவின் மகனும் {யுதிஷ்டிரனும்}, பெரும் சக்தி கொண்ட வாசுதேவனும் {கிருஷ்ணனும்} தங்கள் இதயத்தில் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர். ஒரே தேரில் அமர்ந்திருந்தவர்களும், மனிதர்களில் புலிகளுமான வாசுதேவனும் {கிருஷ்ணனும்}, தனஞ்சயனும் {அர்ஜுனனும்}, பெரும் மகிழ்ச்சியை உணர்ந்து, தங்கள் தெய்வீகச் சங்குகளை முழங்கினர். அந்த இருவருக்கும் சொந்தமான பெரியதின் {Gigantea} {சங்கான பாஞ்சஜன்யத்தின்} முழக்கத்தையும், பெருக்கத்தின் {Theodotes} {சங்கான தேவதத்தத்தின்} உரத்த வெடிப்பையும் கேட்ட எதிராளிகள் மலம் மற்றும் சிறுநீரைக் {மலஜலத்தைக்} கழித்தனர். கர்ஜிக்கும் சிங்கத்தின் குரலைக் கேட்டு அச்சத்தால் நிறையும் பிற விலங்குகளைப் போல, அந்த உரத்த வெடிப்புகளைக் கேட்ட படையும் அப்படியே அச்சத்தால் நிறைந்தன. அச்சம்நிறைந்த புழுதியெழுந்ததால் ஏதும் காணப்படவிலை, ஏனெனில் திடீரெனச் சூரியனும் அவற்றால் மூடப்பட்டதால், அது {சூரியன்} மறைந்ததைப் {அஸ்தமித்ததைப்} போலத் தெரிந்தது. கருநிற மேகம் ஒன்று சுற்றிலும் இருந்த அந்தத் துருப்புகளின் மேல் இறைச்சியையும் இரத்தத்தையும் பொழிந்தது. இவையாவும் இயல்புக்கு மிக்கதாகத் தெரிந்தது.

மண்ணோடு சேர்ந்த பருக்கைக் கற்களைச் சுமந்து, அங்கே எழுந்த காற்றானது நூற்றுக்கணக்கிலும், ஆயிரக்கணக்கிலும் போராளிகளை துன்புறுத்தியது. (இவை அனைத்தையும் விட) ஓ! ஏகாதிபதி {ஜனமேஜயா} மகிழ்ச்சி நிறைந்து போரைச் சந்திக்க நின்ற அந்தப் படைகள் இரண்டும், கலங்கிய கடல்கள் இரண்டைப் போலக் குருக்ஷேத்திரக் களத்தில் நின்றன. உண்மையில், அந்த இருபடைகளுக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட மோதலானது, யுகத்தின் முடிவின் போது ஏற்படும் இரண்டு கடல்களின் மோதலைப் போல இருந்தது. கௌரவர்களால் மொய்க்கப்பட்ட அந்தப் பெரும் படையின் விளைவாக (வீட்டில்) சிறுவரும் முதியவரும் மட்டுமே இருந்ததால் முழுப் பூமியும் வெறுமையாக இருந்தது.

பிறகு, ஓ! குரு குலத்தின் காளையே {ஜனமேஜயா}, குருக்களும், பாண்டவர்கள் மற்றும் சோமகர்களும் சில உடன்படிக்கைகளையும், பல்வேறு விதமான மோதல்கள் சம்பந்தமாக விதிகளையும் தங்களுக்குள் நிர்ணயித்துக் கொண்டனர்.

  1. சமமான சூழல் கொண்டவர்கள் {சமமானவர்களே} தங்களுக்குள் மோதிக் கொண்டு நன்கு போரிட வேண்டும்.  
  2. நன்கு போராடிய பிறகு, (துன்பத்தைக் கண்டு அஞ்சாமல்) போராளிகள் விலகினாலும், அதுவும் நமக்கு நிறைவையே தர வேண்டும். {போரிட்டு முடிந்த பிறகு, நமக்குள் அன்பு உண்டாக வேண்டும்}. 
  3. சொற்போட்டிகளில் ஈடுபடுபவர்களுடன் சொற்களாலேயே போரிட வேண்டும். [4]  
  4. படையணியை விட்டு விலகியவர்கள் கொல்லப்படக் கூடாது. 
  5. ஒரு தேர்வீரன் மற்றொரு தேர்வீரனையே எதிராளியாகக் கொள்ள வேண்டும்; யானையின் கழுத்தில் இருப்பவன், அதே போன்ற போராளியையே தனது எதிரியாகக் கொள்ள வேண்டும்; ஒரு குதிரை மற்றொரு குதிரையையே சந்திக்க வேண்டும்; ஓ! பாரதா {ஜனமேஜயா}, ஒரு காலாட்படை வீரர் மற்றொரு காலாட்படை வீரரையே சந்திக்க வேண்டும். 
  6. உடற்தகுதி, விருப்பம், துணிவு, பலம் ஆகிய கருதுகோள்களின் வழிகாட்டுதல்களைப் பின்பற்றி, ஒருவன் மற்றவனுக்கு அறிவிப்பைச் செய்துவிட்டு அடிக்க வேண்டும். எவனும், தயாராக இல்லாதவனையோ [5], பீதியால் தாக்குண்டவனையோ அடிக்கக் கூடாது.
  7. வேறொருவனுடன் போரிட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒருவன், இடத்தைத் தேடிக் கொண்டிருக்கும் ஒருவன், பின்வாங்கும் ஒருவன், ஆயுதம் தகுதியற்றுவிட்டதாகக் காண்பிக்கும் ஒருவன், கவசம் தரிக்காதவன் ஆகியோர் எப்போதும் அடிக்கப்படக்கூடாது.  
  8. தேரோட்டிகள், (தேரில் பூட்டப்பட்ட அல்லது ஆயுதங்களைச் சுமந்து வரும்) விலங்குகள், ஆயுதங்களைச் சுமந்து வருவதில் ஈடுபடும் மனிதர்கள், பேரிகைகள் அடிப்பவர்கள் மற்றும் சங்கை முழக்குபவர்கள் ஆகியோர் ஒருபோதும் அடிக்கப்படக்கூடாது. 

[4] தனியாக விடப்பட்டவன் கொல்லப்படக்கூடாது.

[5] உண்மையில், "நம்பிக்கைக்கு உரித்தான" என்பதே இங்குப் பொருள் என்கிறார் கங்குலி. அஃதாவது இப்போது தாக்கமாட்டான் என்ற நம்பிக்கையுடன் தயாரில்லாமல் இருக்கும் ஒருவனை அடிக்கக்கூடாது என்பதே இங்குப் பொருள்.

 {மேற்கண்ட} இந்த உடன்படிக்கைகளைச் செய்து கொண்ட குருக்கள், பாண்டவர்கள் மற்றும் சோமகர்கள், மிகுந்த ஆச்சரியத்துடன் ஒருவருக்கொருவர் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டனர். (இப்படித் தங்கள் படைகளுடன்) நிலை நின்ற அந்த மனிதர்களில் காளைகள், அந்த உயர் ஆன்மா கொண்டவர்கள், தங்கள் படைகளுடன் சேர்ந்து, இதயத்தில் மகிழ்ந்தனர்; அந்த மகிழ்ச்சி அவர்களின் முகத்தில் பிரதிபலித்தது" என்றார் {வைசம்பாயனர்}.


ஆங்கிலத்தில் | In English

செவ்வாய், ஜூலை 30, 2013

அமானுஷ்ய பிறப்புகள் - ஆதிபர்வம் பகுதி 167

Supernatural Births | Adi Parva - Section 167 | Mahabharata In Tamil

(சைத்ரரத பர்வம்)

குடிமக்கள் அனைவரும் தங்கள் தங்கள் வீடுகளுக்குச் சென்ற பிறகு, பாண்டவர்கள் அந்த ஏகசக்கர நகரத்தில் முன்பு போலவே தொடர்ந்து வசித்தனர்.

ஜனமேஜயன், "ஓ அந்தணரே, ராட்சசன் பகனைக் கொன்ற பிறகு, மனிதர்களில் புலியான அந்தப் பாண்டவர்கள் என்ன செய்தார்கள்?" என்று கேட்டான்.

வைசம்பாயனர், "ஓ மன்னா, ராட்சசன் பகனைக் கொன்ற பிறகும், பாண்டவர்கள் அந்த அந்தணரின் வீட்டிலேயேத் தொடர்ந்து வசித்து, வேதம் படிக்க தங்களை நியமித்துக் கொண்டனர். சில நாட்களுக்குள், கடும் நோன்புகள் நோற்ற ஒரு அந்தணர் அந்த வீட்டிற்கு வந்து தங்கினார். அந்த அந்தணர்களில் காளையானவன் விருந்தினர்களை நன்கு உபசரித்து, புதிதாக வந்த அந்தணரையும் தகுதி வாய்ந்த வழிபாடுகள் நடத்தி வரவேற்று, தனது இல்லத்தில் தங்கிக் கொள்ள இடம் கொடுத்தான். பிறகு, மனிதர்களில் காளைகளான அந்தப் பாண்டவர்கள், தங்கள் தாயுடன் அமர்ந்து, புதிய விருந்தினரின் சுவாரசியமான அனுபவங்களைக் கேட்டறிந்தனர். அந்த அந்தணர் அவர்களிடம் பலதரப்பட்ட நாடுகள், புண்ணியம் நிறைந்த இடங்கள், ஆறுகள், மன்னர்களின் பல அற்புதமான மாநிலங்கள் மற்றும் நகரங்களைப் பற்றியும் விவரித்தார். இந்த விவரிப்பு முடிந்ததும், ஓ ஜனமேஜயா, அந்த அந்தணர், யக்ஞ்சேனன் மகளான பாஞ்சால இளவரசியின் அற்புதமான சுயம்வரம் குறித்தும், திருஷ்டத்யும்னன் மற்றும் சிகண்டியின் பிறப்பு குறித்தும், மற்றும் எந்தவித பெண் தொடர்பு இல்லாமல் துருபதனின் வேள்வியில் பிறந்த கிருஷ்ணையின் (திரௌபதியின்) பிறப்பைக் குறித்தும் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

பிறகு அந்த மனிதர்களில் காளைகளான பாண்டவர்கள், அந்தச் சிறப்புவாய்ந்த ஏகாதிபதியின் இயல்புக்குமிக்க கதைகளைக் கேட்டுக் கொண்டனர், பிறகு,அந்த அந்தணர் விவரிப்பை முடித்ததும், மேலும் விவரங்களை அறிய விரும்பி, அதைக் கேட்டுத் தங்கள் ஆவலைத் தணித்துக் கொண்டனர். பாண்டவர்கள், "ஓ அந்தணரே, துருபதனின் மகன் திருஷ்டத்யும்னனின் பிறப்பு வேள்வி நெருப்பிலா நடந்தது? வேள்வி மேடையில் கிருஷ்ணையின் இயல்புக்கு மிக்க பிறப்பு எப்படி நேர்ந்தது? துருபதனின் மகன் எப்படி எல்லா ஆயுதப் பயிற்சிகளையும் பெரும் வில்லாளியான துரோணரிடம் கற்றான்? ஓ அந்தணரே,  துரோணர் மற்றும் துருபதனின் நட்பு, எப்படி? யாருக்காக? என்ன காரணத்திற்காக உடைந்தது?" என்று கேட்டனர்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "இப்படிக் கேட்கப்பட்ட அந்த மனிதர்களில் காளையான அந்தணர், திரௌபதியின் பிறப்பு குறித்து எல்லா விவரங்களையும் விவரித்தார்."





வியாழன், மே 30, 2013

ஆணி மாண்டவ்யர் - ஆதிபர்வம் பகுதி 107

Ani Mandavya | Adi Parva - Section 107 | Mahabharata In Tamil



(சம்பவ பர்வ தொடர்ச்சி)

ஜனமேஜயன் வைசம்பயாணரிடம், "சபிக்கப்படும்படி தர்மதேவன் அப்படி என்ன காரியம் செய்தான்? அவனை சூத்திர சாதியில் பிறக்கும்படி சாபம் தந்த அந்த அந்தணத் துறவி யார்?" என்று கேட்டான்.

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "மாண்டவ்யர் என்ற பெயருடன் ஒரு அந்தணர் இருந்தார்.


அவர் தர்மம், சத்தியம், துறவு ஆகியவற்றுக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்து, தனது கடமைகளில் தெளிவுடன் இருந்தார். அந்தப் பெரும் துறவி, தனது ஆசிரமத்திற்கு அருகில் உள்ள ஒரு மரத்தினடியில் அமர்ந்து, உள்ளங்கைகளை வானம் பார்க்க தனது மடியில் வைத்து பேசா நோன்பு (மௌன விரதம்) இருப்பது வழக்கம். இதை அவர் பல வருடங்களாகச் செய்து வந்தார். ஒரு நாள், அவர் ஆசிரத்திற்கு கொள்ளையடித்த பொருட்களுடன் திருடர்கள் வந்தார்கள். ஓ பாரத குலத்தில் காளையே, அந்தத் திருடர்களைத் தொடர்ந்து அமைதியைக் காக்கும் காவலர்களும் வந்தனர். அந்தக் காவலர்கள் வருவதற்கு முன்பே, அத்திருடர்கள், தங்கள் கொள்ளைப் பொருளை அந்த ஆசிரமத்தில் மறைத்து வைத்து, தாங்களும் மறைந்து கொண்டனர். அவர்கள் மறைவதற்கும் காவலர்கள் வருவதற்கும் சரியாக இருந்தது. அக்காவலர்கள், மரத்தினடியில் அமர்ந்திருக்கும் முனிவரைக் கண்டு அவரிடம், "ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, இங்கே வந்தத் திருடர்கள் எந்த வழியாகச் சென்றார்கள்? அதைக் குறித்துக் காட்டினீர் என்றால், நேர விரயமில்லாமல் அவர்களை நாங்கள் தொடர முடியும்." என்று கேட்டனர். ஓ மன்னா, அமைதியின் காவலர்களால் இப்படிக் கேட்கப்பட்ட துறவி நல்லதாகவோ, அல்லதாகவோ ஒரு வார்த்தையும் மறுமொழியாகச் சொல்லவில்லை. இருப்பினும், மன்னனின் அதிகாரிகள் ஆசிரமத்தைச் சோதனையிட்டு, அங்கே மறைந்திருந்த திருடர்களை அவர்கள் கொள்ளையடித்த பொருட்களுடன் கண்டுபிடித்தனர். இதனால், அந்த முனிவரின் மேல் அவர்களுக்குச் சந்தேகம் எழுந்தது. திருடர்களுடன் முனிவரையும் அழைத்துக் கொண்டு போய் மன்னன் முன்பு நிறுத்தினர். மன்னன், திருடர்களுடன் சேர்த்து முனிவரையும் கழுவிலேற்ற உத்தரவிட்டான். அறியாமையில் இருந்த அதிகாரிகளும் அந்தத் தீர்ப்பை அமலாக்கும் பொருட்டு அந்தக் கொண்டாடப்பட்ட முனிவரை கழுவிலேற்றினர். அப்படி கழுவிலேற்றிவிட்டு, கைப்பற்றப்பட்ட கொள்ளைப் பொருட்களுடன் மன்னனைக் காணச் சென்றனர். அந்த அறம் சார்ந்த முனிவர் கழுவிலேற்றப்பட்ட பிறகும், நீண்ட நேரமாக உணவு இல்லாமலிருந்தும், அசைவில்லாமல் அதே நிலையில் சாகாமல் உயிருடன் இருந்தார்.

அந்த முனிவர் தனது ஆன்ம சக்தியால் உயிருடன் இருந்தது மட்டுமல்லாமல் மற்ற முனிவர்களையும் அங்கு அழைத்தார். அவர்களனைவரும் இரவில் பறவை ரூபத்தில் வந்து, கழுவிலேற்றப்பட்டப் பிறகும் ஆன்மத் தவத்தில் மூழ்கியிருந்த அந்தத் துறவியைக் கண்டு மிகவும் வேதனைப்பட்டனர். அவர்கள் யார் என்பதை அந்த முனிவருக்குச் சொல்லி, அவரிடம் "ஓ அந்தணரே, கழுவில் ஏற்றப்பட்டு கொடுமைகளை அனுபவிக்கும் அளவுக்கு நீர் என்ன பாவம் செய்தீர் என்பதை அறிய விரும்புகிறோம். என்று கேட்டனர்.

சனி, மே 11, 2013

அறம் வளர்க்கும் குல வரலாறு - பகுதி 95

The History that increases virtue | Adi Parva - Section 95 | Mahabharata In Tamil



(சம்பவ பர்வ தொடர்ச்சி)

ஜனமேஜயன், " அந்தணரே, நான் இதுவரை எனது மூதாதையர்களின் பெரும் வரலாறுகளைக் கேட்டறிந்தேன். இந்த குலத்தில் பிறந்த பெரும் ஏகாதிபதிகளைப் பற்றியும் அறிந்தேன். இருப்பினும் நான் திருப்தி கொள்ளவில்லை. அந்தப் பெரும் வரலாறுகள் சுருக்கமாகவே உரைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆகையால், அந்தணரே, அந்த வரலாறுகளை படைப்பு கர்த்தா மனுவில் தொடங்கி விவரமாகத் தெரிவிக்கவும். யார் தான் இந்த வரலாறுகளைப் புனிதமாகக் கருதமாட்டார்கள்? அவர்கள் கடைப்பிடித்த அறங்கள், சாதனைகள், உயர்ந்த குணம் ஆகியவற்றால் அந்த ஏகாதிபதிகளின் புகழ் மூவுலகங்களுக்கும் பரவும்படி உயர்ந்தது. அவர்களின் தயாளம், வீரம், உடல் பலம், மனோ பலம், சக்தி, நிலைத்த தன்மை ஆகியவற்றை தேன் போன்ற இனிமையான உங்கள் சொற்களால் கேட்டேன். இருப்பினும் நான் திருப்தி கொள்ளவில்லை." என்றான்.

வைசம்பாயனர் சொன்னார், " ஏகாதிபதியே கேள், உனது சொந்த குலத்தில் இந்த நற்பேறுள்ள வரலாறை, துவைபாயனரிடம் முன்பு நான் கேட்டவாரே உரைக்கிறேன்.

"தக்ஷன் அதிதியைப் பெற்றான். அதிதி விவஸ்வத்தைப் பெற்றாள். விவஸ்வத் மனுவைப் பெற்றான். மனு ஹா என்பவனைப் பெற்றான். ஹா புருரவஸைப் பெற்றான். புருரவஸ் ஆயுஸைப் பெற்றான், ஆயுஸ் நகுஷனைப் பெற்றான். நகுஷன் யயாதியைப் பெற்றான். யயாதிக்கு உசானஸின் மகள் தேவயானி மற்றும் விருஷபர்வனின் மகள் சர்மிஷ்டை என்று இரு மனைவியர் இருந்தனர். இங்கே இது குறித்து (யயாதியின் பரம்பரை குறித்து) ஒரு சுலோகம் சொல்லப்படுகிறது. 'தேவயானி யது மற்றும் துர்வசு என்ற இரு மகன்களைப் பெற்றாள். விருஷபர்வனின் மகளான சர்மிஷ்டை திருஹ்யு, அனு மற்றும் புரு என்ற மூன்று மகன்களைப் பெற்றாள். யதுவின் வழித்தோன்றல்கள் யாதவர்களானார்கள். புருவின் வழித்தோன்றல்கள் பௌரவர்களானார்கள். புருவுக்கு கௌசல்யா என்ற மனைவி இருந்தாள். அந்த மனைவியின் மூலம் அவன் மூன்று குதிரை வேள்விகளையும், விஸ்வஜித் என்ற வேள்வியையும் செய்து ஜனமேஜயன் என்ற மகனைப் பெற்றான். ஜனமேஜயன், மாதவனின் மகள் ஆனந்தாவை மணந்து கொண்டான். அவளிடம் பிரசின்வத் என்ற மகனைப் பெற்றான். கிழக்கு தேசங்களில் சூரியன் உதிக்கும் தேசம் (ஜப்பான்) வரை சென்று அவற்றை வென்று வந்ததால் அவன் அந்தப் பெயரைப் பெற்றான். பிரசின்வத், யாதவர்களின் மகள் அஸ்மகியை மணந்து கொண்டு, அவளிடம் சன்யாதி என்ற மகனைப் பெற்றான். சன்யாதி, திருஷத்வதாவின் மகள் வாராங்கியை மணந்து அஹயந்தி என்ற மகனைப் பெற்றான். அஹயந்தி, கிருதவீரியனின் மகள் பானுமதியை மணந்து, அவளிடம் சர்வபௌமா என்ற மகனைப் பெற்றான். சர்வபௌமா, கேகய நாட்டு இளவரசனின் மகள் சுனந்தையை அபகரித்து வந்து மணந்து கொண்டு, அவளிடம் ஜெயத்சேனா என்ற மகனைப் பெற்றான். ஜெயத்சேனா விதரப்ப நாட்டு மன்னனின் மகள் சுஸ்ரவாவை மணந்து அவளிடம் அவசினா என்ற மகனைப் பெற்றான். அவசினா, மீண்டும் ஒரு விதரப்பா நாட்டு இளவரசியான மர்யாதாவை மணந்து, அவளிடம் அரிஹன் என்ற மகனைப் பெற்றான். அரிஹன் அங்கி என்பவளை மணந்து மஹாபௌமா என்ற மகனைப் பெற்றான். மஹாபௌமன் பிரசேனஜித்தின் மகள் சுயஜனாவை மணந்து அவளிடம் அயுதநயி என்ற மகனைப் பெற்றான். அயுத என்றால் பத்தாயிரம் என்று பொருள். அவன் நடத்திய ஒரு வேள்விக்கு பத்தாயிரம் ஆண் உயிரினங்களின் கொழுப்பு தேவைப்பட்டதால் அவனுக்கு அந்தப் பெயர் வந்தது. அயுதநயி பிரதுஸ்ரவஸின் மகள் காமாவை மணந்து, அவளிடம் அக்ரோதனா என்ற மகனைப் பெற்றான். அக்ரோதனா கலிங்க மன்னனின் மகள் கரம்பாவை மணந்து, தேவதிதி என்ற மகனைப் பெற்றான். தேவதிதி, விதேஹ நாட்டு இளவரசனின் மகள் மர்யாதாவை மணந்து அவளிடம் அரிஹன் (2) என்ற மகனைப் பெற்றான்.

அரிஹன் (2) அங்கதேசத்து இளவரசனின் மகள் சுதேவாவை மணந்து, அவளிடம் ரிக்ஷா என்ற மகனைப் பெற்றான். ரிக்ஷா, தக்ஷகனின் (பாம்பு) மகள் ஜ்வாலாவை மணந்து, அவளிடம் மதிநரா என்ற மகனைப் பெற்றான். அந்த மதிநரா சரஸ்வதி நதிக்கரையில் பனிரெண்டு வருட வேள்வியை வெற்றிகரமாகச் செய்தான். அந்த வேள்வியின் முடிவில், சரஸ்வதியே அந்த மன்னன் முன்பு வந்து, அவனைத் தனது கணவனாகத் தேர்ந்தெடுத்தாள். மதிநரா அவளிடம் தன்சு என்ற மகனைப் பெற்றான். இங்கே தன்சுவின் வழித்தோன்றல்கள் பற்றி ஒரு சுலோகம் வருகிறது.

'தன்சு, சரஸ்வதியிடம் மதிநராவால் பிறந்தவன். தன்சு, காளிங்கி என்ற இளவரசியை மனைவியாகப் பெற்று, அவளிடம் இலினா என்ற மகனைப் பெற்றான்.

இலினா தனது மனைவியான ரத்னதரியிடம் ஐந்து மகன்களைப் பெற்றான். அவர்களில் துஷ்யந்தன் மூத்தவனாக இருந்தான். துஷ்யந்தன், விஸ்வாமித்ரரின் மகள் சகுந்தலையை மனைவியாகப் பெற்றான்.

அவளிடம் பரதன் என்ற மகனைப் பெற்றான்.' இங்கே (துஷ்யந்தனின்) வழித்தோன்றல்களைப் பற்றி இரு சுலோகங்கள் வருகின்றன.

"ஒரு தாயென்பவள், சதையைத் தாங்கும் உறையே, அங்கேயே தந்தையென்பவன் மகனைப் பெறுகிறான். நிச்சயமாக தந்தையான அவனே மகனாகப் பிறக்கிறான். ஆகையால், துஷ்யந்தா, உனது மகனை ஆதரி, சகுந்தலையை அவமதிக்காதே. மனிதர்களில் தேவனைப் போன்றவனே, தந்தை என்பவன் தானே மகனாகப் பிறந்து, நரகத்திலிருந்து தன்னையே காத்துக் கொள்கிறான். நீயே இந்தக் குழந்தைக்கு காரணமானவன் என்று சகுந்தலை உண்மையையே சொல்லியிருக்கிறாள்." என்று தேவதூதன் சொன்னான்.

"இதற்காகவே (தேவ தூதனின் மேற்கண்ட பேச்சைக் கேட்டே, மன்னன் தனது குழந்தையை ஆதரித்தான்) சகுந்தலையின் மகன் பரதன் (ஆதரிக்கப்பட்டவன், தாங்கப்பட்டவன் என்று பொருளாம்) என்று அழைக்கப்பட்டான். பரதன் காசி நாட்டு மன்னன் சர்வசேனாவின் மகள் சுனந்தையை மணந்து அவளிடம் பூமன்யு (இவன் வேள்வியில் பிறந்தவன், {பரதனுக்கு ஏற்கனவே ஒன்பது மகன்கள் இருந்து, அவர்களை அவர்களின் தாயார்களே கொன்றுவிட்டனர்}) என்ற மகனைப் பெற்றான். பூமன்யு தாசார்ஹாவின் மகள் விஜயாவை மணந்து அவளிடம் சுஹோத்ராவைப் பெற்றான். சுஹோத்ரா இக்ஷவாகுவின் மகள் சுவர்ணாவை மணந்து அவளிடம் ஹஸ்தி என்ற மகனைப் பெற்றான். ஹஸ்தி என்ற அந்த மன்னனே ஹஸ்தினாபுரம் என்ற நகரத்தை நிறுவினான். அதனாலேயே அந்த நகரத்திற்கு ஹஸ்தினாபுரம் என்ற பெயர் வந்தது. ஹஸ்தி திரிகார்தா நாட்டின் இளவரசி யசோதரையை மணந்து அவளிடம் விகுந்தனா என்ற மகனைப் பெற்றான். விகுந்தனா, தாசார்ஹா நாட்டின் இளவரசியான சுதேவாவை மணந்து, அஜமீடன் என்ற மகனைப் பெற்றான். அஜமீடன், ராய்கேயி, காந்தாரி, விசாலா, மற்றும் ரிக்ஷா என்ற நான்கு மனைவியரைக் கொண்டான். அவர்களிடம் இரண்டாயிரத்து நானூறு மகன்களைப் பெற்றான். அவர்களில் சம்வர்ணனே குலத்தை தழைக்கவைக்கும் பொறுப்புக்கு வந்தான். சம்வர்ணன், விவஸ்வத்தின் மகள் தபதியை மனைவியாகப் பெற்று, அவளிடம் குரு என்ற மகனைப் பெற்றான். குரு, தாசார்ஹா நாட்டு இளவரசி சுபாங்கியை மணந்து விதுரதா என்ற மகனைப் பெற்றான். விதுரதா, மாதவர்களின் மகளான அமிர்தாவை மணந்து, அவளிடம் பரிக்ஷித் என்ற மகனைப் பெற்றான். பரிக்ஷித், பாகுதாசின் மகள் சுவாசாவை மணந்து, அவளிடம் பீமசேனன் என்ற மகனைப் பெற்றான். பீமசேனன், கேகய நாட்டு இளவரசி குமாரியை மணந்து, அவளிடம் பிரதிஸ்ரவஸ் என்ற மகனைப் பெற்றான்.  பிரதிஸ்ரவஸ், பிரதீபனைப் பெற்றான். பிரதீபன், சிபியின் மகள் சுனந்தையை மணந்து, அவளிடம், தேவாபி, சந்தனு, பால்ஹிகா என்ற மூன்று மகன்களைப் பெற்றான். தேவாபி இளவயதிலேயே கானகமேகி துறவியானான். ஆகையால் சந்தனு மன்னனானான். இங்கு சந்தனுவைக் குறித்து ஒரு சுலோகம் வருகிறது.

"இந்த ஏகாதிபதியால் தொடப்பட்ட முதியவர்கள், விவரிக்கமுடியாத பெரும் இன்பத்தை அடைந்தது மட்டுமின்றி, தங்கள் இளமையையும் திரும்பப் பெற்றனர்.

ஆகையால் இந்த ஏகாதிபதி சந்தனு என்று அழைக்கப்பட்டான்.

சந்தனு கங்கையை மணந்து கொண்டான், அவள் தேவவிரதனைப் பெற்றுக் கொடுத்தாள். தேவவிரதன் பின்பு பீஷ்மர் என்று அழைக்கப்பட்டார். பீஷ்மர்,தனது தந்தைக்கு நல்லது செய்ய நினைத்து, அவனுக்கு காந்தகாளி என்று அழைக்கப்பட்ட சத்தியவதியைத் திருமணம் செய்து வைத்தார். அவள், முன்பொரு காலத்தில், தனது மங்கை பருவத்தில், பராசரரால் ஒரு மகனைப் பெற்றாள். அந்த மகன் துவைபாயனர் என்று அழைக்கப்பட்டார். சந்தனு சத்தியவதியிடம் சித்ராங்கதன், விசித்திரவீரியன் என்ற இரு மகன்களைப் பெற்றான். சித்திராங்கதன் இளவயதிலேயே கந்தர்வர்களால் கொல்லப்பட்டான். ஆகையால் விசித்திரவீரியன் மன்னனானான். அவன், காசி நாட்டு மன்னனின் மகள்களான அம்பிகா, அம்பாலிகா என்ற இரு மங்கையரை மணந்தான். இருப்பினும் விசித்திரவீரியன், மகன் யாரும் இல்லாமலேயே இறந்து போனான். துஷ்யந்தனின் பரம்பரைத் தொடர்ச்சி இத்துடன் நிறைவுபெறப் போகிறதே என்று சத்தியவதி நினைக்கத் துவங்கினாள். பிறகுதான் அவள் முனிவர் துவைபாயனரை  நினைவுகூர்ந்தாள். அவர், அவள் முன்னிலையில் வந்து, "உன் உத்தரவுகள் என்ன?" என்று கேட்டார். அவள், "உனது தம்பி விசித்ரவீரியன் பிள்ளையில்லாமலேயே சொர்க்கம் அடைந்தான்.

நீ அவனுக்காக அறம்சார்ந்த குழந்தைகளைப் பெற்றுக் கொடு." என்றாள். துவைபாயனர் அதற்குப் பணிந்து திருதராஷ்டிரன், பாண்டு, விதுரன் என்ற மூன்று பிள்ளைகளைப் பெற்றார். துவைபாயனரிடம் காந்தாரி பெற்ற வரத்தால் திருதராஷ்டிரன் அவள் மூலம் நூறு மகன்களைப் பெற்றான். திருதராஷ்டிரனின் அந்த நூறு மகன்களில் நால்வர் கொண்டாடப்பட்டனர். அவர்கள் துரியோதனன், துஹ்சாசனன், விகர்ணன் மற்றும் சித்திரசேனன் ஆவர். பாண்டு பிரதை என்று அழைக்கப்பட்ட குந்தி மற்றும் மாத்ரி என்ற மணிபோன்ற மனைவியரை அடைந்தான். ஒரு நாள் பாண்டு வேட்டையாடிக் கொண்டிருக்கையில், தனது துணையை அணைத்துக் கொண்டிருந்த மானைக் கண்டான். அது உண்மையில் மானுருவில் இருந்த ஒரு முனிவராகும்.

அந்தச் சூழ்நிலையில் இருந்த மானைத் தனது கணைகளால் கொன்று திருப்தியடைந்தான். மன்னனின் கணையால் தாக்குண்ட அந்த மான், உடனே தனது உருவைக் களைந்து முனிவர் உரு கொண்டு, பாண்டுவிடம், " பாண்டு, நீ அறம் சார்ந்தவனாக இருந்தும், ஒருவரைத் திருப்திப்படுத்தி மற்றவர் அடையும் இன்பத்தைப் பற்றி அறிந்திருந்தும், எனது விருப்பம் நிறைவேறாமலேயே என்னைக் கொன்றாய். அகையால், நீயும் அதுபோலவே உனது துணையுடன் இருக்கும்போது, நீ திருப்திபெறும் முன்னரே சாவாய்!" என்று சபித்தார். இந்தச் சாபத்தைக் கேட்ட பாண்டு முகம் மங்கினான், அதுமுதல் அவன் தனது மனைவியரிடம் நெருங்கவில்லை. அவன் அவர்களிடம், "எனது குற்றத்தால், நான் சபிக்கப்பட்டிருக்கிறேன். குழந்தையில்லாதவர்களுக்கு வேறு உலகங்கள் இல்லை என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்." என்று சொல்லி, குந்தியைத் தனக்காக வாரிசைப் பெறுமாறு கேட்டுக் கொண்டான். குந்தி, "அப்படியே ஆகட்டும்" என்றாள். ஆகையால் அவள் வாரிசுகளைப் பெற்றாள். அவள் தர்மதேவன் மூலமாக, யுதிஷ்டிரனையும், மருதன் மூலமாக பீமனையும், சக்ரனின் மூலமகா அர்ஜூனனையும் பெற்றாள். பாண்டு அவளிடம் மிகவும் திருப்தி கொண்டு, "உனது சக்காளத்தியும் குழந்தையில்லாமல் இருக்கிறாளே. ஆகையால், அவளையும் பிள்ளைகள் பெற வை." என்றான். குந்தி, "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி, அவளுக்கும் வழிபாட்டு மந்திரங்களைச் சொல்லிக் கொடுத்தாள். மாத்ரி, அஸ்வினி இரட்டையர்கள் மூலம், நகுலன் மற்றும் சகாதேவனைப் பெற்றாள். ஒரு நாள், ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மாத்ரியைக் கண்டு, பாண்டுவின் விருப்பம் தூண்டப்பட்டது. அவன் அவளைத் தொட்ட மாத்திரத்தில் மரித்துப் போனான். குந்தியிடம் மாத்ரி, "எனது இந்த இரட்டையர்கள், உன்னால் பாசத்துடன் வளர்த்து வரப்படட்டும்" என்று சொல்லி, தனது தலைவனுடன் தகன நெருப்பில் ஏறினாள். சில காலத்திற்குப் பிறகு அந்தப் பாண்டவர்கள் ஐவரும் கானகத்தின் துறவிகளால் ஹஸ்தினாபுரம் அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். பீஷ்மருக்கும், விதுரருக்கும் அவர்கள் அறிமுகம் செய்து வைக்கப்பட்டனர். அவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்திவிட்டு, அந்தத் துறவிகள், அனைவரும் கண்டுகொண்டிருக்கும் போதே மறைந்து போயினர். அத்துறைவிகளின் பேச்சின் முடிவில், அந்த இடத்தில் பூமழை பெய்தது. தெய்வீக மேளங்கள் வானத்தில் முழங்கின. அதன் பிறகு பாண்டவர்கள் எல்லோராலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டனர். அவர்கள் பிறகு தங்கள் தந்தையின் இறப்பைப் பற்றிச் சொல்லினர். அதன்பிறகு பாண்டுவின் இறுதிச்சடங்கு முறையாகச் செய்யப்பட்டது. பாண்டவர்கள் அங்கேயே வளர்ந்து வந்தனர். துரியோதனன் அவர்களைக் கண்டு மிகவும் பொறாமை கொண்டான். பாவம் நிறைந்த அந்த துரியோதரன் அவர்களை விரட்ட ராட்சதன் போல நடந்து கொண்டான்.

துரியோதனன் எவ்வளவுக்கெவ்வளவு எரிச்சலடைகிறானோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு, அவனது முயற்சிகள் தோல்வியில் முடிந்தன. பிறகு திருதராஷ்டிரன் அவர்களை ஏமாற்றி வாரனாவதம் அனுப்பினான். அவர்களும் விருப்பத்துடன் அங்கு சென்றனர். அங்கே அவர்களை எரித்துக் கொல்வதற்கான சதி வேலை செய்யப்பட்டிருந்தது. ஆனால் ஞானியான விதுரரின் அறிவுறுத்தலை அவர்கள் ஏற்றதால், அதிலிருந்தும் தப்பினர். பிறகு பாண்டவர்கள் இடும்பனைக் கொன்று ஏகச்சக்கரம் என்ற நகருக்குச் சென்றனர். அங்கே பகன் என்ற அசுரனை வதம் செய்து பாஞ்சாலத்திற்குச் சென்றனர். அங்கே திரௌபதியைத் தங்கள் மனைவியாகக் கொண்டு ஹஸ்தினாபுரம் திரும்பினர். அங்கேயே அவர்கள் அமைதியாக வசித்து குழந்தைகளைப் பெற்றனர். யுதிஷ்டிரன் பிரதிவிந்தியனைப் பெற்றன், பீமன் சூதசோமனைப் பெற்றான், அர்ஜூனன் சுரூதகீர்த்தியைப் பெற்றான், நகுலன் சதானிகனைப் பெற்றான், சகாதேவன் சுரூதகர்மனைப் பெற்றான். இடையில், சைப்பிய பழங்குடியைச் சேர்ந்த கோவசனனின் மகள் தேவிகாவை யுதிஷ்டிரன் ஒரு சுயம்வரத்தில் மணந்தான். அவளிடம் ஒரு மகனைப் பெற்று அவனுக்கு யௌதேயா என்று பெயரிட்டான். பீமனும் காசி நாட்டு மன்னனின் மகள் வலந்தரையை மனைவியாகக் கொண்டு, சார்வாகன் என்ற மகனைப் பெற்றான். அர்ஜூனன் துவாரகைக்குச் சென்று இனிமையான பேச்சு கொண்ட வாசுதவேனின் தங்கை சுபத்திரையை, தனது பலத்தால் அபகரித்து ஹஸ்தினாபுரம் சென்றான். அவன் அவளிடம் அபிமன்யு என்ற மகனைப் பெற்றான். அந்த மகன் பெரும் தகுதிகளைப் பெற்று, வாசுதேவனின் அன்புக்குப் பாத்திரனாக இருந்தான். நகுலன் சேதி நாட்டு இளவரசி கரேணுமதியை மனைவியாகக் கொண்டு, அவளிடம் நிராமித்ரா என்ற மகனைப் பெற்றான். சகாதேவன், மதுரா நாட்டு மன்னன் தியுதிமத்தின் மகளான விஜயாவை ஒரு சுயம்வரத்தில் மணந்து, அவளிடம் சுஹோத்ரா என்ற மகனைப் பெற்றான். பீமசேனன் சில காலங்களுக்கு முன்பு இடும்பியிடம் கடோத்கஜன் என்ற மகனைப் பெற்றான். இவர்களே பாண்டவர்களின் பதினோரு மகன்களாவர். அவர்களில், அபிமன்யுவே குலத்தின் நீட்சியைத் தொடர்ந்தான். அவன் விராட நாட்டு மன்னனின் மகளான உத்தரையை மணந்தான். அவள் இறந்த குழந்தை ஒன்றைப் பெற்றெடுத்தாள். வசுதேவன், "இந்த ஆறுமாத குழந்தையை நான் மீட்டெடுக்கிறேன்" என்று சொல்லி குந்தியைக் குழந்தையை எடுக்கச் சொன்னான். குறித்த காலத்திற்கு முன்பே பிறந்திருந்தும், அஸ்வத்தாமனின் ஆயுதத்தால் எரிக்கப்பட்டிருந்தும், தனது பலம் சக்தி எல்லாவற்றையும் அது இழந்திருந்தும், வாசுதேவனால் அந்தக் குழந்தை மறுபடியும் சக்தியும், பலமும் பெற்று மீண்டெழுந்தது.

அப்படி அவனை மீட்டெடுத்த வாசுதேவன், "இந்தக் குழந்தை அருகிப் போன ஒரு குலத்தில் பிறந்ததால், அவன் இன்றிலிருந்து பரிக்ஷித் என்று அழைக்கப்படட்டும்." என்றான். மன்னா, பரிக்ஷித் உனது தாயான மாத்ரவதியை மணந்து, உன்னைப் பெற்றான். ஜனமேஜயா! நீயும் உனது மனைவி வபுஷ்டமாவிடம் சதானிகா மற்றும் சங்குகர்ணா என்ற இரு மகன்களைப் பெற்றிருக்கிறாய். சதானிகனும், விதேஹ நாட்டு இளவரசியை மனைவியாகப் பெற்று அசுவமேததத்தன் என்ற மகனைப் பெற்றிருக்கிறான்.

மன்னா, புருவின் வழித்தோன்றல்கள் மற்றும் பாண்டவர்களின் வரலாறுகளை இப்போது உரைத்துவிட்டேன். இந்த அற்புதமான, அறம்வளர்க்கும், புனிதமான வரலாற்றை, நோன்பு நோற்கும் அந்தணர்களால் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். க்ஷத்திரியர்கள் தங்கள்  செயல்களாலும், குடிகளைக் காத்தும், வைசியர்கள் கவனத்துடனும், மூவகை மனிதர்களுக்கும் உதவி செய்யக் காத்திருக்கும் சூத்திரர்கள் மரியாதையுடனும் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும். வேதமறிந்த அந்தணர்களும் மற்றவர்களும், கவனத்துடனும் மரியாதையுடனும் இந்த வரலாற்றை உரைப்பதாலும், அல்லது உரைப்பதைக் கேட்பதாலும், அவர்கள் அருளப்பட்டு, நல்லுலகை அடைந்து, சொர்கத்தை வெற்றி கொள்வர். அவர்கள், தேவர்களாலும், அந்தணர்களாலும் மற்ற மனிதர்களாலும் மதிக்கப்படுவர். பாரதத்தின் இந்தத் தெய்வீக வரலாறு, புனிதமானவரும், சிறப்பு வாய்ந்தவருமான வியாசரால் தொகுக்கப்பட்டது. வேதமறிந்த அந்தணர்களும் மற்றவர்களும் இதை மரியாதையுடனும், கேடு நினைக்காமலும் கேட்டால், தெய்வீகத் தகுதிகளை அடைந்து, சொர்கத்தை வெற்றி கொள்வர். அவர்கள் பாவிகளாக இருப்பினும், மற்றவர்களால் அவமதிப்புக்கு உள்ளாக மாட்டார்கள். இங்கே ஒரு சுலோகம் சொல்லப்படுகிறது. "இது (பாரதம்) வேதத்திற்கு நிகரானது. இது தெய்வீகமானது. அற்புதமானது. இது செல்வம், புகழ், ஆயுள் ஆகியவற்றைக் கொடுக்கவல்லது. ஆகையால், இது மனிதர்களால் மிகுந்த கவனத்துடன் கேட்கப்பட வேண்டியது."

மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அதிரதன் அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அர்வாவசு அர்ஜுனன் அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அன்சுமான் அனுவிந்தன் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆத்ரேயர் ஆதிசேஷன் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உச்சைஸ்ரவஸ் உசீநரன் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உதங்கர் உதங்கா உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கண்வர் கணிகர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கர்ணன் கருடன் கல்கி கல்மாஷபாதன் கலி கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி காக்ஷிவத் கிந்தமா கிர்மீரன் கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசின் கேசினி கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சக்திரி சக்ரதேவன் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சங்கன் சச்சி சசபிந்து சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சதானீகன் சந்தனு சந்திரன் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சமீகர் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சரஸ்வதி சல்லியன் சலன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுகன்யா சுசர்மன் சுசோபனை சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதக்ஷிணன் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுந்தன் உபசுந்தன் சுநந்தை சுப்ரதீகா சுபத்திரை சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூர்ப்பனகை சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் ததீசர் தபதி தபஸ் தம்போத்பவன் தமயந்தி தமனர் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தக்ஷகன் தாத்ரேயிகை தார்க்ஷ்யர் தாருகன் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திர்கதமஸ் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பர்ணாதன் பர்வதர் பரசுராமர் பரத்வாஜர் பரதன் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிரமாதின் பிராதிகாமின் பிருகத்யும்னன் பிருகதஸ்வர் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாத்ரி மாதலி மாதவி மாந்தாதா மார்க்கண்டேயர் மாரீசன் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷ்யசிருங்கர் ரிஷபர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லக்ஷ்மணன் லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வர்கா வருணன் வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹர்யஸ்வன் ஹரிச்சந்திரன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 

காப்புரிமை

© 2012-2017, செ.அருட்செல்வப்பேரரசன்
இவ்வலைப்பூவின் பதிவுகளை உரிய சுட்டிகளுடன் இணையத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளத் தடையில்லை.
வேறு எவ்வகையிலோ, விதத்திலோ இணையத்திலும், பிற ஊடகங்களிலும் பகிரவும், வெளியிடவும் முன்னனுமதி பெற வேண்டும்.
Blogger இயக்குவது.
Back To Top