clone demo
ஜராசந்தன் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
ஜராசந்தன் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

சனி, நவம்பர் 12, 2016

“கடோத்கசனை நானே கொன்றிருப்பேன்!” என்ற கிருஷ்ணன்! - துரோண பர்வம் பகுதி – 181

“I myself would have slain Ghatotkacha!” said Krishna | Drona-Parva-Section-181 | Mahabharata In Tamil

(கடோத்கசவத பர்வம் – 29)

பதிவின் சுருக்கம் : முன்பே பலராமனால் ஜராசந்தனின் கதாயுதம் அழிக்கப்பட்டதையும், அவனது வளர்ப்புத்தாயான ஜரை கொல்லப்பட்டதையும் சொன்ன கிருஷ்ணன்; கபடமாக ஏகலவ்யன் கட்டைவிரல் இழக்கச் செய்யப்பட்டது, சிசுபாலன் கொல்லப்பட்டது, ஹிடிம்பன் முதலான ராட்சசர்கள் கொல்லப்பட்டது ஆகியவற்றைச் சுட்டிக்காட்டிய கிருஷ்ணன்; கடோத்கசன் செய்த தீமைகளைச் சொல்லி, தானே அவனைக் கொல்ல வேண்டியிருந்த அவசியத்தை அர்ஜுனனிடம் சொன்ன கிருஷ்ணன்...


அர்ஜுனன் {கிருஷ்ணனிடம்}, “எங்களுக்கு நன்மை செய்யும்பொருட்டு, ஓ ஜனார்த்தனா {கிருஷ்ணா}, பூமியின் தலைவர்களான அந்த ஜராசந்தனும், பிறரும் எந்த வழிமுறைகளில் எவ்வாறு கொல்லப்பட்டனர்?” என்று கேட்டான்.(1)


அப்போது வாசுதேவன் {கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனிடம்}, “ஜராசந்தன், சேதிகளின் ஆட்சியாளன் {சிசுபாலன்}, நிஷாத மன்னனின் {ஹிரண்யதனுசின்} வலிமைமிக்க மகன் {ஏகலவ்யன்} ஆகியோர் கொல்லப்பட்டாமல் இருந்திருந்தால், அவர்கள் {நமக்குப்} பயங்கரமானவர்களாக இருந்திருப்பார்கள்.(2) துரியோதனன், (தன் தரப்பைத் தழுவும்) அந்த முதன்மையான தேர்வீரர்களைத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பான், என்பதில் ஐயமில்லை. அவர்கள் நம்முடன் எப்போதும் பகைமையுடனே இருந்தனர், மேலும் அவர்கள் அனைவரும் கௌரவர்களின் தரப்பையே அடைந்திருப்பார்கள்.(3) அவர்கள் அனைவரும், வீரர்களாகவும், ஆயுதங்களில் சாதித்த வலிமைமிக்க வில்லாளிகளாகவும், போரில் உறுதிமிக்கவர்களாகவும் இருந்தனர். (ஆற்றலில்) தேவர்களைப் போன்ற அவர்கள், திருதராஷ்டிரரின் மகனை {துரியோதனனைப்} பாதுகாத்திருப்பார்கள்.(4). உண்மையில், சூதன் மகன் {கர்ணன்}, ஜராசந்தன், சேதிகளின் ஆட்சியாளன் {சிசுபாலன்}, நிஷாதன் மகன் {ஏகலவ்யன்} ஆகியோர் சுயோதனனின் {துரியோதனனின்} தரப்பை அடைந்து, மொத்த உலகையும் வெற்றி கொண்டிருப்பார்கள்.(5) ஓ! தனஞ்சயா {அர்ஜுனா}, எந்த வழிமுறைகளால் அவர்கள் கொல்லப்பட்டனர் என்பதைக் கேட்பாயாக. உண்மையில் வழிமுறைகளுடன் {உபாயங்களுடன்} செயல்படாவிட்டால், தேவர்களே கூடப் போரில் அவர்களை வெல்ல முடியாது.(6) அவர்களில் ஒவ்வொருவரும், ஓ! பார்த்தா {அர்ஜுனா}, லோகபாலர்களின் பாதுகாப்பில் இருக்கும் தேவர்களின் மொத்த படையையுடனும் போரிடக் கூடியவர்கள் ஆவர்.(7)

(ஒரு சந்தர்ப்பத்தில்) பலதேவரால் {பலராமரால்} தாக்கப்பட்ட ஜராசந்தன், கோபத்தால் தூண்டப்பட்டு, உயிரினங்கள் அனைத்தையும் கொல்லவல்ல கதாயுதம் ஒன்றை எங்களை அழிப்பதற்காக {எங்கள் மீது} வீசினான்.(8) நெருப்பின் காந்தியைக் கொண்ட அந்தக் கதாயுதமானது, சக்ரனால் {இந்திரனால்} வீசப்பட்ட வஜ்ரத்தின் மூர்க்கத்துடன், பெண்களின் கூந்தலைப் பிரிக்கும் வகிட்டைப் போல ஆகாயத்தைப் பிரித்துக் கொண்டு, எங்களை நோக்கி {மூர்க்கமாக} வந்து கொண்டிருந்தது.(9) எங்களை நோக்கி அப்படி வந்து கொண்டிருந்த அந்தக் கதாயுதத்தைக் கண்ட ரோஹிணியின் மகன் {பலராமர்}, அதைக் கலங்கடிப்பதற்காக ஸ்தூணகர்ணம் என்று அழைக்கப்படும் ஆயுதத்தை வீசினார்.(10) பலதேவருடைய ஆயுதத்தின் சக்தியால் வலுவிழந்த அந்தக் கதாயுதம், பூமியில் விழுந்து மலைகளையே நடுங்கச் செய்தபடி (அதன் வலிமையால்) அவளை {பூமியைப்} பிளந்தது.(11)

அப்போது ஜரை என்ற பெயரில் பெரும் ஆற்றலைக் கொண்ட ஒரு பயங்கர ராட்சசி இருந்தாள். ஓ! இளவரசே {அர்ஜுனா}, அவளே {அந்த ஜரையே} அந்த எதிரிகளைக் கொல்பவனை {ஜராசந்தனை} ஒருங்கிணைத்தவளாவாள். எனவே, பின்னவன் ஜராசந்தன் என்று அழைக்கப்பட்டான்.(12) ஜராசந்தன் ஒரு குழந்தையின் இரு பாகங்களால் ஆனவனாவான். அந்த இரு பாகங்களையும் ஜரை ஒருங்கிணைத்தாள் என்பதாலேயே அவன் ஜராசந்தன்[1] என்று அழைக்கப்படலானான்.(13) அப்போது பூமிக்குள் இருந்த அந்த ராட்சசப் பெண் {ஜரை}, ஓ! பார்த்தா {அர்ஜுனா}, அந்தக் கதாயுதம் மற்றும் ஸ்தூணகர்ணம் என்ற ஆயுதம் ஆகியவற்றின் மூலம், தன் மகன் மற்றும் சொந்தங்களுடன் சேர்த்துக் கொல்லப்பட்டாள்.(14) ஓ! தனஞ்சயா {அர்ஜுனா}, அந்தப் பெரும்போரில் தன் கதாயுதத்தை இழந்த[2] ஜராசந்தன்,  பின்னர் உன் முன்னிலையில் பீமசேனரால் கொல்லப்பட்டான்.(15) அந்த வீர ஜராசந்தன் தன் கதாயுதத்துடன் நின்றால், ஓ! மனிதர்களில் சிறந்தவனே {அர்ஜுனா}, இந்திரனின் தலைமையிலான தேவர்களாலேயே கூடப் போரில் அவனைக் {ஜராசந்தனைக்} கொல்ல முடியாது.(16)

[1] “ஜரையால் இணைக்கப்பட்டவன் என்பது பொருள்” என இங்கே விளக்குகிறார் கங்குலி. இரு தாய்மார்களால் தனித்தனியான இரு பகுதிகளாகப் பெற்றெடுக்கப்பட்டு, ஜரையினால் ஒன்றுசேர்க்கப்பட்டவன் ஜராசந்தன்.

[2] “{இங்கே பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும்} சகதயா Sagadaya என்ற ஒரு சொல் ’ராட்சசத் தன்மையை இழந்தது” என்றும், “கதாயுதத்தை இழந்தது’ என்றும் பொருளைக் தருகிறது என்று நீலகண்டர் நினைக்கிறார். இது வலிந்து பெறப்படும் பொருளாகவே தெரிகிறது” எனக் கங்குலி இங்கே விளக்குகிறார். வேறொரு பதிப்பில், "பெரிய யுத்தத்தில் கதையில்லாமலிருந்த அந்த ஜராசந்தன் நீ பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே பீமசேனனால் கொல்லப்பட்டான்" என்றிருக்கிறது.

கலங்கடிக்கப்பட முடியாத ஆற்றலைக் கொண்ட நிஷாதன் மகனும் {ஏகலவ்யனும்}, அவனது ஆசானின் நிலையை ஏற்ற துரோணரால் உனது நன்மைக்காகவே கபடமாகத் தனது கட்டைவிரல் இழக்கச் செய்யப்பட்டான்.(17) செருக்கும், நிலையான ஆற்றலும் கொண்ட அந்த நிஷாதன் மகன் {ஏகலவ்யன்}, கையில் தோலுறைகளைப் பூட்டிக் கொண்டு, இரண்டாவது ராமனை {பரசுராமனைப் போலப்} பிரகாசமாகத் தெரிந்தான்.(18) கட்டைவிரலை இழக்காத ஏகலவ்யன், ஓ! பார்த்தா {அர்ஜுனா}, {ஒன்றாகச் சேர்ந்திருக்கும்} தேவர்கள், தானவர்கள், ராட்சசர்கள், உரகர்கள் ஆகியோராலும் போரில் வெல்லப்பட முடியாதவனாவான்.(19) உறுதியான பிடி கொண்டவனும், ஆயுதங்களில் சாதித்தவனும், இரவும் பகலும் இடையறாமல் கணையேவக்கூடியவனுமான அவன் {ஏகலவ்யன்}, சாதாரண மனிதர்களால் பார்க்கப்படக்கூட முடியாதவனாக {பார்க்கப்பட முடியாத அளவுகு சக்தியைக் கொண்டு} இருந்தான்.(20) உனது நன்மைக்காவே போர்க்களத்தில் என்னால் அவன் {ஏகலவ்யன்} கொல்லப்பட்டான்.

பெரும் ஆற்றலைக் கொண்ட சேதிகளின் ஆட்சியாளன் {சிசுபாலன்}, உன் கண் முன்பாகவே என்னால் கொல்லப்பட்டான்.(21) அவனும் {சிசுபாலனும்}, ஒன்றுசேர்ந்த தேவர்களாலும், அசுரர்களாலும் போரில் வெல்லப்பட முடியாதவனாகவே இருந்தான். ஓ! மனிதர்களில் புலியே {அர்ஜுனா}, உலகத்தின் நலனை விரும்பி, அவனையும் {சிசுபாலனையும்}, தேவர்களின் பிற எதிரிகளையும் உன் உதவியுடன் கொல்லவே நான் பிறப்பை எடுத்தேன். ஹிடிம்பன், பகன், கிர்மீரன் ஆகியோர் அனைவரும் பீமசேனரால் கொல்லப்பட்டனர்.(23) அந்த ராட்சசர்கள் அனைவரும் ராவணனின் பலத்தைக் கொண்டவர்களாகவும், பிராமணர்கள் மற்றும் வேள்விகளை அழிப்பவர்களாகவும் இருந்தனர். அதே போல, பெரும் மாயா சக்திகளைக் கொண்ட அலாயுதனும் ஹிடிம்பையின் மகனால் {கடோத்கசனால்} கொல்லப்பட்டான்.(24)

ஈட்டியுடன் {சக்திஆயுதத்துடன்} கூடிய கர்ணனின் மூலம் நானே வழிமுறைகளுடன் செயல்பட்டு ஹிடிம்பையின் மகனையும் {கடோத்கசனையும்} கொன்றேன். இந்தப் பெரும்போரில் தன் ஈட்டியை {சக்தி ஆயுதத்தைக்} கொண்டு கர்ணன் அவனைக் {கடோத்கசனைக்} கொல்லாதிருந்தால்,(25) பீமசேனர் மகனான கடோத்கசனை நானே கொல்ல வேண்டி இருந்திருக்கும். உனக்கு நன்மை செய்ய விரும்பியே நான் முன்பே அவனை {கடோத்கசனைக்} கொல்லாதிருந்தேன்.(26) அந்த ராட்சன் {கடோத்கசன்}, பிராமணர்களுக்கும், வேள்விகளுக்கும் எதிரியாக இருந்தான். அவன் {கடோத்கசன்} வேள்விகளை அழிப்பவனாகவும், பாவகர ஆன்மாக் கொண்டவனாகவும் இருந்த காரணத்தால் தான் இவ்வாறு கொல்லப்பட்டான்.(27) ஓ! பாவமற்றவனே {அர்ஜுனா}, அந்தச் செயல்பாட்டையே {கடோத்கசனின் கொலையையே ஒரு} வழிமுறையாகக் கொண்டு, சக்ரனால் {இந்திரனால்} கொடுக்கப்பட்ட ஈட்டியும் {சக்தி ஆயுதமும்} பயனற்றதாகச் செய்யப்பட்டது.

ஓ! பாண்டுவின் மகனே {அர்ஜுனா}, நீதியை {அறத்தைக்} கொல்பவர்கள் யாவரும் என்னால் கொல்லத்தக்கவர்களாவர்.(28) நீதியை {அறத்தை} நிலைநிறுத்துவதற்காகவே என்னால் அச்சபதம் செய்யப்பட்டது. வேதங்கள், உண்மை {சத்தியம்}, தற்புலனடக்கம், தூய்மை, நீதி {அறம்}, பணிவு, செழுமை, அறிவு {ஞானம்}, பொறுமை ஆகியவற்றை எங்கே எல்லாம் சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறதோ,(29) அங்கே எப்போதும் நான் இருப்பேன். கர்ணனைக் கொல்வது குறித்து நீ கவலைகொள்ளத் தேவையில்லை. அவனை {கர்ணனை} நீ கொல்லும் வழிமுறைகளை நான் உனக்குச் சொல்வேன். விருகோதரும் {பீமரும்} சுயோதனனைக் {துரியோதனனைக்} கொல்வதில் வெல்வார்.(31) ஓ! பாண்டுவின் மகனே {அர்ஜுனா}, அதை அடைய வேண்டிய வழிமுறைகளையும் நான் உனக்குச் சொல்வேன். அதே வேளையில் {இதோ பார்}, பகைவரின் படையால் உண்டாக்கப்படும் ஆரவாரமானது அதிகரித்து வருகிறது.(32) உனது துருப்புகள் அனைத்துப் பக்கங்களிலும் தப்பி ஓடுகின்றன. தங்களது நோக்கங்கள் நிறைவேறிய கௌரவர்கள் உன் படையை அழித்து வருங்கின்றனர். உண்மையில், தாக்குபவர்கள் அனைவரிலும் முதன்மையான துரோணர் போரில் நம்மை எரித்து வருகிறார்” என்றான் {கிருஷ்ணன்}” {என்றான் சஞ்சயன்}.(33)
------------------------------------------------------------------------------
துரோணபர்வம் 181-ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 33

ஆங்கிலத்தில் | In English

திங்கள், செப்டம்பர் 23, 2013

ஜராசந்தனை இரண்டாக உடைத்த பீமன் - சபாபர்வம் பகுதி 24

TheJarasandha was broke  | Sabha Parva - Section 2 | Mahabharata In Tamil

(ஜராசந்த வத பர்வத் தொடர்ச்சி)

பீமன் ஜராசந்தனைக் கொன்றது; கிருஷ்ணன் மலைக்கோட்டையில் அடைபட்டிருந்த மன்னர்களை விடுவித்தது; ஜராசந்தனின் தெய்வீகத் தேரை எடுத்துக் கொண்டது; ஜராசந்தனின் மகனை அரியணையில் அமர்த்தியது; மன்னர்களின் பரிசையும், சகாதேவனின் {ஜராசந்தன் மகன்} பரிசையும் கிருஷ்ணன் ஏற்றுக் கொண்டது. கிருஷ்ணன், பீமன், அர்ஜுனன் ஆகியோர் இந்திரப்பிரஸ்தம் திரும்பியது; யுதிஷ்டிரன் மகிழ்ச்சியடைந்தது; அந்தத் தெய்வீக ரதத்தை கிருஷ்ணனுக்கு யுதிஷ்டிரன் கொடுப்பது; கிருஷ்ணன் துவராகைக்கு மனோவேகத்தில் திரும்பியது...

பீமனுக்கும் ஜராசந்த்னுக்கும் நடைபெற்ற கடும் யுத்தம்

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "இப்படிச் சொல்லப்பட்ட பீமன் ஜராசந்தனைக் கொல்வதில் உறுதி பூண்டு, யது குலத்தைச் சேர்ந்த கிருஷ்ணனிடம், "ஓ யது குலத்தின் புலியே, ஓ கிருஷ்ணா, போதிய பலத்துடன் என்னுடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்தப் பாவியை நான் மன்னிக்க மாட்டேன். விருகோதரனின் {பீமனின்} இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட மனிதர்களில் புலியான கிருஷணன், தாமதமில்லாமல் ஜராசந்தனைக் கொல்வதற்கு அந்த வீரனை {பீமனை} ஊக்குவிப்பதற்காக, "ஓ பீமா, (உனது தந்தையான) மருத தெய்வத்திடம் {வாயுத்தேவனிடம்) அதிர்ஷ்ட வசமாக நீ அடைந்த பெரும் பலத்தை, ஜராசந்தனிடம் பயன்படுத்து," என்றான். இப்படி கிருஷ்ணனால் சொல்லப்பட்ட எதிரிகளைக் கொல்லும் பீமன், பெரும் பலம் வாய்ந்த ஜராசந்தனைக் காற்றில் உயரமாகத் தூக்கி சுழற்ற ஆரம்பித்தான். ஓ பாரத குலத்தின் காளையே {ஜனமேஜயனே}, இப்படியே காற்றில் அவனை {ஜராசந்தனை} நூறு{100} முறை சுழற்றி, ஜராசந்தனின் முதுகெலும்பில் தன் கால் முட்டியை வைத்த பீமன், அவனது உடலை இருகூறுகளாக உடைத்துப் போட்டான் {broke his body in twain}. 


இப்படி அவனை {ஜராசந்தனைக்} கொன்ற அந்தப் பெரும்பலம்வாய்ந்த விருகோதரன் பயங்கரமாக கர்ஜித்தான். பீமன் அப்படி ஜராசந்தனை உடைத்துப்போட்டு பிறகு, அந்தப் பாண்டவனின் {பீமனின்} கர்ஜனை, ஜராசந்தனின் மரண ஓலத்துடன் சேர்ந்து அனைத்து உயிர்களின் இதயத்திலும் அச்சத்தை ஏற்படுத்தும் பேரொலியை உண்டாக்கியது. மகதத்தின் குடிமக்கள் அனைவரும் இதைக் கண்ட பயங்கரத்தால் ஊமைகளாகினர். இதைக் கண்ட பல பெண்கள் காலத்திற்கு முன்பே பிரசவித்துவிட்டனர். இந்த கர்ஜனைகளைக் கேட்ட மகத மக்கள், இமயம் உடைந்து பூமியில் விழுந்து இரண்டாகக் கிடக்கிறதோ என்று நினைத்தனர். பிறகு அந்த எதிரிகளை ஒடுக்குபவர்கள், உறங்குவது போல இருந்த மன்னனின் உயிரற்ற உடலை அரண்மனை வாயிலில் விட்டுவிட்டு அந்த நகரத்தை விட்டு வெளியே சென்றனர்.

பிறகு கிருஷ்ணன் கொடிக்கம்பத்துடன் கூடிய ஜராசந்தனின் ரதத்தைத் தயார் செய்து, அந்தச் சகோதரர்களை அதில் பயணிக்கச் செய்து, (சிறையில் இருந்த) தனது உறவினர்களை விடுவித்தான். நிறைய நகைகளையும் செல்வங்களையும் உடைய அந்த மன்னர்கள், கொடூரமான விதியில் இருந்து காப்பாற்றப் பட்டதால், அவர்கள் கிருஷ்ணனை அணுகி பல நகைகளையும் ரத்தினங்களையும் அவனுக்குப் பரிசாக அளித்தனர். தனது எதிரியை வீழ்த்திய கிருஷ்ணன், ஆயுதங்களுடன் எந்தக் காயமும் இன்றி, (விடுவிக்கப்பட்ட) மன்னர்களையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டு, கிரிவ்ரஜத்தை விட்டு (ஜராசந்தனின்) அந்தத் தெய்வீக ரதத்தில் வெளியே வந்தான். இந்தப் பூமியில் எந்த ஏகாதிபதியாலும் வீழ்த்த முடியாதவனும், மிகுந்த அழகானவனும், எதிரியைக் கொல்வதில் நிபுணத்துவம் வாய்ந்தவனும், தான் கொண்ட வில்லை இரு கைகளாலும் தாங்கக்கூடியவன் (அர்ஜுனன்), பெரும் பலத்தை உடையவனுடன் (பீமனுடன்), கிருஷ்ணன் தேரை ஓட்ட அந்தப் பொல்லாங்கான இடத்தில் இருந்து வெளியே வந்தனர்.

அந்த வீரர்களான பீமனும் அர்ஜுனனும் பயணிக்க கிருஷணனால் ஓட்டி வரப்பட்ட, அந்த ரதங்களில் சிறந்த ரதம் மிகுந்து அழகாக இருந்தது. பழங்காலத்தில் இந்த ரதத்தில் நின்றே இந்திரனும் விஷ்ணுவும் (அசுரர்களுக்கு எதிராகப்) போரில் ஈடுபட்டனர். அந்தப் போருக்கு முக்கிய காரணமாகவும், பல கொலைகளுக்குக் காரணமாகவும் (பிருஹஸ்பதியின் மனைவி) தாரகை இருந்தாள். அந்த ரதத்தை ஓட்டிக் கொண்டு வந்த கிருஷ்ணன் மலைக்கோட்டையை விட்டு வெளியே வந்தான். சுடப்பட்ட தங்கத்தைப் போல பிரகாசித்து, வரிசையாக அலங்கரிக்கப்பட்ட மணிகள் குலுங்க, அதன் சக்கர ஓசை மேகத்தின் கர்ஜனையைப் போல இருக்க, போரில் வெற்றியை மட்டுமே தந்து, யாருக்கு எதிராக ஓட்டப்படுகிறதோ அவனைக் கொல்லும் அந்த ரதத்தில் இந்திரன், பழங்காலத்தில் தொண்ணூற்று ஒன்பது{99} அசுரர்களைக் கொன்றிருக்கிறான். அந்த மனிதர்களில் காளைகள் (மூன்று மைத்துனர்களும்) அந்த ரதத்தைப் பெற்றதால் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். இரண்டு சகோதரர்களுடன் கூடிய, நீண்ட கரம் கொண்ட கிருஷ்ணன், (ஜராசந்தனின்) அந்த ரதத்தில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்ட மகத மக்கள் மிகவும் வியந்தனர். ஓ பாரதா {ஜனமேஜயா), காற்றின் வேகம் கொண்ட குதிரைகள் பூட்டப்பட்டிருந்த, அந்த ரதத்தில் அமர்ந்திருந்த கிருஷ்ணன் மிகுந்த அழகுடன் காணப்பட்டான்.

அந்த ரதங்களில் சிறந்த ரதத்தில் கொடிக்கம்பம் பார்வைக்குத் தெரியாதவாறு இணைக்கப்பட்டிருந்தது, தெய்வீகக் கலையின் அம்சமாகும். வானவில்லின் பிரகாசம் கொண்ட அந்த அழகிய கொடிக்கம்பத்தை ஒரு யோஜனை தூரத்தில் இருந்தும் காண முடியும். கிருஷ்ணன் அதில் வெளியே வரும்போது கருடனை நினைத்துக் கொண்டான். தனது தலைவனால் நினைக்கப்பட்ட கருடன், உடனே வந்து, கிராமங்களில் எல்லோராலும் வழிபடப்படும் மரம் போல நின்றான். பாம்புகளை உண்டு வாழும் கனம் நிறைந்த உடல் கொண்ட கருடன், திறந்த வாயுடன் பயங்கரமாக கர்ஜித்துக் கொண்டிருக்கும் எண்ணிலடங்கா உயிரினங்களைக் கொண்ட அந்த அற்புதத்தேரின் கொடிக்கம்பத்தில் அமர்ந்தான். அதன் பிறகு அந்த ரதம் ஆயிரம் கதிர்களால் சூழப்பட்ட நடுப்பகல் சூரியன் போல பார்ப்பதற்கு கூசும்படி இருந்தது. ஓ மன்னா {ஜனமேஜயா}, அந்த தெய்வீகக் கொடிக்கம்பம் எந்த மரத்தின் மீது மோதாதபடியும், மனிதர்களின் கண்களுக்குத் தெரிந்தாலும் எந்த ஆயுதத்தாலும் தாக்கப்படாததாகவும் இருந்தது. மனிதர்களின் புலியான அச்யுதன் {கிருஷ்ணன்}, மேக கர்ஜனை புரியும் சக்கரங்களைக் கொண்ட அந்த தெய்வீக ரதத்தில் பாண்டுவின் இரு மகன்களுடன் {பீமன்,அர்ஜுனனுடன்} பயணித்து, கிரிவ்ரஜத்தைவிட்டு வெளியே வந்தான்.

கிருஷ்ணன் ஓட்டி வந்த அந்த ரதம் மன்னன் வாசுவால் வாசவனிடம் இருந்து பெறப்பட்டதும், வாசுவிடம் இருந்து பிருஹத்ரதனால் பெறப்பட்டதும், பிறகு ஜராசந்தனிடம் வந்ததுமாக இருந்தது. நீண்ட கரமும், தாமரை இதழ்களைப் போன்ற கண்களும், சிறப்புவாய்ந்த புகழும் கொண்டவன் {கிருஷ்ணன்}, கிரிவ்ரஜத்தைவிட்டு வெளியே வந்தும், நகருக்கு வெளியே ஒரு சம வெளியில் (சிறிது நேரம்) நின்றான். ஓ மன்னா {ஜனமேஜயா}, அந்தணர்களைத் தலைமையாகக் கொண்ட குடிமக்கள், அங்கே விரைந்து வந்து உரிய அறச்சடங்குகளுடன் வாழ்த்தினர். சிறையில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்ட மன்னர்கள் அனைவரும் மதுவைக் கொன்றவனிடம் மிகுந்து மரியாதையுடன் புகழ்ந்து, "ஓ நீண்ட கரம் உடையவனே {கிருஷ்ணனே}, ஜராசந்தனால் பீடிக்கப்பட்டு மிகுந்த துயரத்தில் இருந்த எங்களை இன்று நீ விடுவித்திருக்கிறாய். ஓ தேவகியின் மகனே {கிருஷ்ணனே}, பீமன் மற்றும் அர்ஜுனனுடன் கூடி நீ சாதித்த இந்த அறச்செயல் இயல்புக்கு மீறிய சாதனையாகும். ஓ விஷ்ணு {கிருஷ்ணா}, ஜராசந்தனின் மலைக்கோட்டையில் அவதிப்பட்டுக்கொண்டிருந்த எங்களை, நாங்கள் பெற்ற பெரும் நற்பேறாலேயே விடுவித்தாய். இதனால், ஓ யது குலத்தின் மகனே {கிருஷ்ணா}, நீ குறிப்பிடத்தகுந்த சாதனையைச் செய்திருக்கிறாய். ஓ மனிதர்களில் புலியே, நாங்கள் உன்னை வணங்குகிறோம். நாங்கள் உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கட்டளையிடு. அது எவ்வளவு கடினமாக இருந்தாலும், உனது கட்டளையை அறிந்த நாங்கள், ஓ தலைவா {கிருஷ்ணா}, நிச்சயம் அதைச் சாதிப்போம்", என்று பேசினர். இப்படி அந்த ஏகாதிபதிகளால் சொல்லப்பட்ட ரிஷிகேசன் {கிருஷ்ணன்} அவர்களுக்கு {விடுவிக்கப்பட்ட மன்னர்களுக்கு} அனைத்து உறுதிகளையும் கொடுத்துவிட்டு, அவர்களிடம் {விடுவிக்கப்பட்ட மன்னர்களிடம்}, "யுதிஷ்டிரர் ராஜசூய வேள்வி செய்ய நினைத்திருக்கிறார். அறத்தால் வழிநடத்தப்படும் அந்த ஏகாதிபதி, உயர்ந்த அதிகாரமுள்ள உண்மையான மதிப்பை அடைய விரும்புகிறார். என் மூலமாக இதை அறிந்து கொண்டு அவருக்கு அவரது காரியங்களில் உதவி செய்யுங்கள்," என்றான். பிறகு, ஓ மன்னா {ஜனமேஜயா}, இதயத்தில் மகிழ்ச்சி நிறைந்த அந்த ஏகாதிபதிகள் கிருஷ்ணனின் வார்த்தைகளை ஏற்றுக் கொண்டு, "அப்படியே ஆகட்டும்!" என்றனர். இதைச் சொல்லிய பூமியின் அந்தத் தலைவர்கள், பல நகைகளை தாசார்ஹ குலத்தவனுக்கு {கிருஷ்ணனுக்கு) பரிசாக அளித்தனர். பிறகு கோவிந்தன் {கிருஷ்ணன்}, அவர்களிடம் கொண்ட அன்பால், அவர்கள் கொடுத்த பரிசுகளில் ஒரு பகுதியை எடுத்துக் கொண்டான்.
ஜராசந்தனின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு மகத நாட்டு குடிமக்களால்
கொண்டாடப்படும் பீமன்,அர்ஜுனன்,கிருஷ்ணன்

பிறகு ஜராசந்தனின் மகனும், உயர்ந்த ஆன்மாவுமான சகாதேவன், தனது உறவினர்களுடனும், தனது நாட்டின் முக்கிய அதிகாரிகளுடனும், புரோகிதரை தன் முன் கொண்டு அங்கே வந்தான். அந்த இளவரசன் {சகாதேவன்}, குனிந்து வணங்கி, பெரும் நகைக்குவியலையும், விலையுயர்ந்த கற்களையும் பரிசாகக் கொடுத்து, மனிதர்களில் கடவுகளாக இருக்கும் வாசுதேவனை {கிருஷ்ணனை} வணங்கினான். பிறகு மனிதர்களில் சிறந்த கிருஷ்ணன் பயத்தில் இருந்த அந்த இளவரசனுக்கு {சகாதேவனுக்கு} அனைத்து உறுதிகளையும் கொடுத்து, பெருமதிப்பிலான அந்தப் பரிசுகளை ஏற்றுக் கொண்டான். மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த கிருஷ்ணன் அந்த இளவரசனுக்கு மகதத்தின் ஆட்சியுரிமையைக் கொடுத்தான். அந்த மேன்மையான, மனிதர்களில் பலம் வாய்ந்த கரங்கள் கொண்ட, ஜராசந்தனின் சிறப்புவாய்ந்த மகன் {சகாதேவன்}, அந்த நாட்டின் அரியணையில் அமர்த்தப்பட்டு, கிருஷ்ணனின் நட்பைப் பெற்று, பிருதையின் {குந்தியின்} மகன்களால் மரியாதையாக நடத்தப்பட்டு, தனது தந்தையின் {ஜராசந்தனின்} நகருக்குள் மறு பிரவேசம் செய்தான். பிருதையின் {குந்தியின்} மகன்களுடன் இருந்த பெரும் நற்பேறு பெற்ற மனிதர்களில் காளையான கிருஷ்ணன், எண்ணிலடங்கா நகைகளுடன் மகத நகரை விட்டு வெளியேறினான். பாண்டுவின் இரு மகன்களுடன் {பீமன்,அர்ஜுனனுடன்} அச்யுதன் (கிருஷ்ணன்) இந்திரப்பிரஸ்தத்தை அடைந்தான். யுதிஷ்டிரனை மகிழ்ச்சியுடன் அணுகி, அந்த ஏகாதிபதியிடம், "ஓ மன்னர்களில் சிறந்தவரே {யுதிஷ்டிரரே}, நற்பேறின் நிமித்தமாக, பெரும் பலம் வாய்ந்த ஜராசந்தன் பீமனால் கொல்லப்பட்டான். (கிரிவ்ரஜ) சிறையில் அடைபட்டிருந்த மன்னர்கள் அனைவரும் விடுதலை செய்யப்பட்டனர். மேலும் நற்பேறினால் பீமனும் தனஞ்செயனும் {அர்ஜுனனும்) அந்த நகரத்தில் காயமடையாமல் நலமுடன் தங்கள் சொந்த நகரத்திற்குத் திரும்பியிருக்கின்றனர். பிறகு யுதிஷ்டிரன், கிருஷ்ணனை அவனது தகுதிக்கேற்ப வழிபட்டு, பீமனையும் அர்ஜுனனையும்  மகிழ்ச்சியுடன் வாரி அணைத்துக் கொண்டான். எதிரிகளற்ற அந்த ஏகாதிபதி {யுதிஷ்டிரன்}, தனது தம்பிகளின் வெற்றியாலும், ஜராசந்தனின் மரணத்தாலும் மிகவும் மகிழ்ந்து, தனது தம்பிகளுடன் அந்தச் சூழ்நிலையைக் கொண்டாடினான். பாண்டுவின் மகன்களில் மூத்தவன் (யுதிஷ்டிரன்), தனது தம்பிகளுடன் சேர்ந்து இந்திரப்பிரஸ்த்ததிற்கு வந்திருந்த மன்னர்களை, அவர்களது வயதுக்குத் தகுந்தபடி உற்சாகப்படுத்தி வழிபட்டு விடை கொடுத்து அனுப்பினான். யுதிஷ்டிரனால் கட்டளையிடப்பட்ட அந்த மன்னர்கள் மகிழ்ச்சி நிறைந்த இதயங்களுடன் நேரந்தாழ்த்தாமல் தங்கள் வாகனங்களில் தங்கள் நாடுகளுக்குத் திரும்பினர். இப்படியே, ஓ மன்னா {ஜனமேஜயா}, மனிதர்களின் புலியான பெரும் புத்திசாலியான ஜனார்த்தனன் {கிருஷ்ணன்}, தனது எதிரியான ஜராசந்தனின் மரணத்துக்குக் காரணமாக இருந்து, யுதிஷ்டிரனிடமும், பிருதையிடமும் {குந்தியிடமும்}, திரௌபதியிடமும், சுபத்திரையிடமும், பீமசேனனிடமும், அர்ஜுனன் மற்றும் நகுல சகாதேவர்களிடமும் விடைபெற்றான். தனஞ்செயனிடம் {அர்ஜுனனிடம்} இருந்தும் விடைபெற்று, யுதிஷ்டிரனால் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அந்த தெய்வீக ரதத்தில் தனது நகரத்திற்கு (துவாரகைக்கு) மனோ வேகத்துடன் சுற்றுச்சூழலின் பத்து புள்ளிகளை அந்த ரதத்தின் சக்கர ஒலியால் கலங்கச் செய்து சென்றான். ஓ பாதர குலத்தின் காளையே {ஜனமேஜயனே}, கிருஷ்ணன் கிளம்பத் தயாராக இருந்த போது, யுதிஷ்டிரனைத் தலைமையாகக் கொண்ட பாண்டவர்கள், அந்தக் களைப்பறியா முயற்சியுடைய மனிதர்களில் புலியை {கிருஷ்ணனை} வலம் வந்தனர்.

தேவகியின் மகனான அந்தச் சிறப்பு வாய்ந்த கிருஷ்ணன், (இந்திரப்பிரஸ்தத்தை விட்டு) சென்ற பிறகு, பெரும் வெற்றியை அடைந்து, மன்னர்களின் பயத்தை விலக்கிய காரியம் செய்த அந்தப் பாண்டவர்கள் புகழுடன் இருந்தனர். ஓ மன்னா {ஜனமேஜயா}, பிறகு அந்தப் பாண்டவர்கள் தங்கள் நாட்களை கடத்தி, திரௌபதியை மகிழ்ச்சி நிறைந்த இதயத்துடன் வைத்திருந்தனர். அந்த நேரத்தில் அறம், இன்பம், பொருள், ஆகியவற்றுக்குச் சரியாக மன்னன் யுதிஷ்டிரன் தனது குடிமக்களைக் காத்து வந்தான்.

பதினாலாவது நாளில் ஓய்ந்த ஜராசந்தன் - சபாபர்வம் பகுதி 23

Jarasandha tired out on fourteenth day | Sabha Parva - Section 23 | Mahabharata In Tamil

(ஜராசந்த வத பர்வத் தொடர்ச்சி)

இப்பதிவின் காணொலி புத்தகத்தை யூடியூபில் காண

<



ஜராசந்தன் மோதுவதற்கு பீமனைத் தேர்ந்தெடுத்தல்; கார்த்திகை மாதத்தின் முதல் நாளில் போர் தொடங்கல்; ஜராசந்தனுக்கும் பீமனுக்கும் நடந்த உக்கிரமான போர்; உணவு உறக்கம் இல்லாமல் நடந்த பதிமூன்று நாள் போர்; பதினாலாவது நாளில் ஜராசந்தன் களைத்துப் போதல்; அதை கிருஷ்ணன் பீமனுக்கு உணர்த்துதல்; பீமன் ஜராசந்தனைக் கொல்ல விரும்புதல்;

ஜராசந்தனுடன் பீமன் மோதுதல்
வைசம்பாயனர் சொன்னார், "அனைத்துப் பேச்சாளிகளுக்கும் முதன்மையான, யாதவ குலத்தின் கிருஷ்ணன், போரிட முடிவு செய்த ஜராசந்தனிடம், "ஓ மன்னா {ஜராசந்தா}, எங்கள் மூவரில் நீ யாரிடம் போரிட விரும்புகிறாய்? எங்களில் யார் {உன்னுடனான} போருக்குத் தயாராவது?" என்று கேட்டான்.



இப்படிக் கேட்கப்பட்ட மகத ஆட்சியாளனான பெரும் பிரகாசமிக்க மன்னன் ஜராசந்தன், தான் பீமனிடம் போரிட விரும்புவதாகத் தனது கருத்தை வெளிப்படுத்தினான். பிறகு புரோகிதர், தன்னுடன் பசுவிடம் இருந்து பெற்ற மஞ்சள் நிறமியையும் {Yellow Pigment}, மலர் மாலைகளையும், பிற அதிஷ்டத்திற்குரிய பொருட்களையும், நினைவை மீட்டெடுக்கவும், காயங்களையும் வலியையும் ஆற்றும் பல மருந்துகளையும் கொண்டு வந்து, போருக்காக மூச்சிரைத்துக் கொண்டிருந்த ஜராசந்தனை அணுகினார். நன்கு அறியப்பட்ட அந்தணரால் தனக்கான நற்கருமச் சடங்குகளை முடித்த மன்னன் ஜராசந்தன், க்ஷத்திரியக் கடைமைகளை நினைத்து, போருக்கான ஆடைகளை உடுத்திக் கொண்டான். மணிமுடியை அகற்றி, தலைமுடியை வாரிக் கட்டிய ஜராசந்தன், கண்டங்களை வெடித்துச் சிதற வைக்கும் சமுத்திரம் போல நின்றான். பிறகு, பெரும் வீரம் கொண்ட அந்த ஏகாதிபதி {ஜராசந்தன்}, பீமனிடம், "நான் உன்னுடன் மோதுகிறேன். மேன்மையான மனிதனால் வீழ்த்தப்படுவதே சிறந்தது," என்றான். இதைச் சொல்லிவிட்டு, அனைத்து எதிரிகளையும் ஒடுக்கும் ஜராசந்தன், தேவர்கள் தலைவனை நோக்கி விரையும் அசுரன் பலனைப் போல, பீமனை நோக்கி விரைந்தான். கிருஷ்ணன் பீமனுக்காக தேவர்களை எழுப்பினான். கிருஷ்ணனின் மைத்துனனான பெரும் பலம் வாய்ந்த பீமசேனன் சண்டையிட விருப்பம் கொண்டு ஜராசந்தனை நோக்கி முன்னேறினான்.

பிறகு அந்த மனிதர்களில் புலிகள், அந்த பெரும் வீரம் கொண்ட வீரர்கள், வெறுங்கையையே தங்கள் ஆயுதமாகக் கொண்டு, ஒருவருக்கொருவர் வீழ்த்த விரும்பி மகிழ்ச்சியுடன் மோதிக் கொண்டனர். ஒருவர் கரங்களை அடுத்தவர் பற்றி, ஒருவருக்கொருவர் கால்களைப் பின்னிக் கொண்டு, தங்கள் அக்குள்களைத் தட்டிக் கொண்டு மோதினர். அடிக்கடி ஒருவர் கழுத்தை மற்றவர் தங்கள் கரங்களால் பிடித்தும், இழுத்தும், வன்முறையுடன் தள்ளியும், ஒருவர் உடல் உறுப்புகளை மற்றவர் அழுத்தியும் தொடர்ந்து தங்கள் அக்குள்களைத் தட்டிக் கொண்டு சண்டையிட்டனர். ஓ மேன்மையானவனே {ஜனமேஜயா}, சில நேரங்களில் தங்கள் கரங்களை விரித்துக் கொண்டும், சில நேரங்களில் அருகில் இழுத்துக் கொண்டும், பிறகு உயர்த்தியும் தாழ்த்தியும், ஒருவரை ஒருவர் பற்றிக் கொண்டனர். கழுத்தால் கழுத்தை மோதி, நெற்றியால் நெற்றியை மோதி, மின்னல் கீற்றுகளைப் போல நெருப்புப் பொறிகள் பறக்க வைத்தனர். பல வகைகளில் ஒருவரை ஒருவர் கட்டிப் பிடித்து, உள்ளே இருக்கும் நரம்புகள் கூட பாதிக்கும் வண்ணம் வன்முறையுடன் ஒருவரை ஒருவர் மிதித்துக் கொண்டும், உள்ளங்கைகளை இறுக மூடி மற்றவர் மார்பில் குத்திக் கொண்டனர்.

வெறும் கையையே ஆயுதமாகக் கொண்டு கர்ஜிக்கும் மேகங்களைப் போல கட்டிப்பிடித்து, மதம் கொண்ட இரு யானைகள் தங்கள் துதிக்கைகளைக் கொண்டு தாக்கிக் கொள்வது போல ஒருவரை ஒருவர் தாக்கிக் கொண்டனர். ஒருவர் அடியை மற்றவர் வாங்கிக் கொண்டு, ஒருவரை ஒருவர் இழுத்துக் கொண்டும் தள்ளிக் கொண்டும் இரு கோபம் கொண்ட சிம்மங்களைப் போல ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். தனது உறுப்புகளால் மற்றவரின் அனைத்து உறுப்புகளை அடித்தும், தனது கரத்தை மற்றவருக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தியும், ஒருவர் மணிக்கட்டை மற்றவர் பிடித்தும் ஒருவரை ஒருவர் சிறிது தூரத்திற்குத் தூக்கி எறிந்தனர். மற்போரில் சாதித்த அந்த இரு வீரர்களும் ஒருவர் கரத்தை மற்றவர் பிடித்து, தன்னை நோக்கி இழுத்து, ஒருவரை ஒருவர் வன்முறையுடன் அழுத்திக் கொண்டனர். பிறகு அந்த வீரர்கள் மற்போரில் பிரிஷ்டபங்கம் என்ற சாதனையைச் செய்ய ஆரம்பித்தனர். அச்சாதனையில், ஒருவரை, அவரது முகம் தரையை நோக்கி இருக்கும் வண்ணம் வைத்துத் தூக்கி எறிதலும், பின்பு எதிரியை அதே நிலையில் நீண்ட நேரம் தக்க வைத்தலும் ஒரு முறையாகும். தங்கள் கரத்தால் ஒவ்வொருவரும் சம்பூர்ணமர்ச்சா மற்றும் பூர்ணகும்பா ஆகிய சாதனைகளையும் செய்தனர். சில வேளைகளில் காய்கறிகளைக் கட்டும் கயிறைப் போல தங்கள் கரங்களை ஒருவருக்கு ஒருவர் பின்னினர். விரல்களை மடக்கி ஒருவரை ஒருவர் அடித்துக் கொண்டனர். ஒரு உறுப்பைத் தாக்குவது போல பாசாங்கு காட்டி உடலின் வேறு உறுப்பைத் தாக்கினர். இப்படி அந்த வீரர்கள் தங்களுக்குள் மோதிக் கொண்டனர்.

அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், சூத்திரர்கள் ஆகியோரைக் கொண்ட ஆயிரக்கணக்கான குடிமக்கள், ஏன் பெண்களும் வயது முதிர்ந்தவர்களும் கூட, ஓ மனிதர்களில் புலியே {ஜனமேஜயா} அங்கே வந்து கூடி அந்தப் போரைக் கண்டனர். அந்தக் கூட்டம் இடைவெளியில்லாமல் நெருக்கத்துடன் கூடி பார்ப்பதற்கு ஒரு பெரும் திடமான பொருள் போல இருந்தது. மற்போர் வீரர்கள் தங்கள் கரங்களைத் தட்டிக் கொள்ளும் சத்தமும், ஒருவரைக் கீழே வீழ்த்த மற்றவர் கழுத்தைப் பிடித்து இழுப்பதும், ஒருவர் காலை மற்றவர் பிடித்து, மோதிக் கொள்வதுமான சத்தங்கள் அனைத்தும் கூடி மலை நொறுங்கி விழுவது போலவும், இடியின் கர்ஜனை போலவும் இருந்தது. அந்த இருவரும் பலம் வாய்ந்தவர்களில் முதன்மையானவர்களாக இருந்தார்கள். இருவரும் மோதிக் கொள்வதில் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்கள். ஒருவரை ஒருவர் வீழ்த்த விரும்பி, ஒருவரின் சிறு தவறையும் பயன்படுத்தி முன்னிலை பெற விழிப்புடன் இருந்தனர். மேலும், ஓ ஏகாதிபதி {ஜனமேஜயா}, பெரும் பலம் வாய்ந்த பீமனும் ஜராசந்தனும் கடுமையாகப் போரிட்டு பழங்காலத்தின் விரித்திரன் மற்றும் வாசவனை நினைவுபடுத்தும் தங்கள் கரங்களின் அசைவுகளால் மக்கள் கூட்டத்தை விரட்டினர். இப்படியே அந்த இரு வீரர்களும் ஒருவரை ஒருவர் இழுத்து, பின்னுக்குத் தள்ளி, திடீரென வெட்டி இழுத்து, தலைகுப்புற தள்ளி, பக்கவாட்டில் தள்ளி, ஒருவரை ஒருவர் கடுமையாகத் தாக்கிக் கொண்டனர். சில நேரங்களில் தங்கள் கால் முட்டிகளை வைத்துத் தாக்கிக் கொண்டனர். ஒருவரை ஒருவர் சத்தமாகத் திட்டிக் கொண்டு, விரல்களை இறுக மூடித் தாக்கிக் கொண்டு, பெரும் பாறை இறங்கி வருவதைப் போல அடியை ஒருவருக்கு ஒருவர் கொடுத்துக் கொண்டனர்.

அகலமான தோள்களும், நீண்ட கரங்களும் கொண்ட இரு மற்போர் வல்லுனர்களும், ஒருவரை ஒருவர் இரும்பு கதாயுதத்தைப் போன்ற தங்கள் நீண்ட கரங்களால் தாக்கிக் கொண்டனர். அந்த இரு வீரர்களுக்கிடையேயான அந்தப் போர், கார்த்திகை (October) மாதத்தின் முதல் (சந்திர) நாளில் துவங்கியது. பிறகு அந்தச் சிறப்பு மிகுந்த வீரர்களால் இடைவெளியும் உணவும் இன்றி இரவு பகல் பாராமல் பதிமூன்றாவது சந்திர நாள் {திரியோதசி} வரை தொடர்ந்தது. பதினாலாவது சந்திர நாள் {சதுர்த்தசி} இரவில் மகத ஏகாதிபதி {ஜராசந்தன்} களைப்பால் விலகினான். ஓ மன்னா, அந்த ஏகாதிபதி களைப்பாக இருப்பதைக் கண்ட ஜனார்த்தனன் {கிருஷ்ணன்}, கடும் செயல்கள் செய்யும் பீமனிடம் அவனைத் தூண்டிவிடுவதற்காக, "ஓ குந்தியின் மகனே {பீமனே}, களைப்பு மிகுதியால் இருக்கும் எதிரியை நசுக்கக்கூடாது, அப்படி நசுக்கினால் அவன் சாகக்கூட நேரிடும். ஆகையால், ஓ குந்தியின் மகனே {பீமனே}, இந்த மன்னன் உன்னால் நசுக்கப்படக் கூடாது. மறுபுறம், ஓ பாரத குலத்தின் காளையே உனது பகைவனிடம் எவ்வளவு பலம் இருக்கிறதோ அதற்குத் தகுந்தவாறு உன்னுடைய கரங்களால் சண்டையிடு!" என்றான்.  பிறகு, கிருஷ்ணனால் இப்படிச் சொல்லப்பட்ட எதிரிகளைக் கொல்லும் பாண்டுவின் மகன் {பீமன்}, ஜராசந்தனின் நிலையை உணர்ந்து, அவனது உயிரை எடுக்கத் தீர்மானித்தான். பலம்வாய்ந்த மனிதர்களின் முதன்மையான அந்தக் குரு குல இளவரசன் {பீமன்}, இதுவரை போரில் தோல்வியுறாத ஜராசந்தனை வீழ்த்த விரும்பி தனது அனைத்து பலத்தையும் வீரத்தையும் ஒருங்கே கூட்டினான் {பீமன்}.


ஞாயிறு, செப்டம்பர் 22, 2013

"அடப்பாவி! நீயா அப்பாவி?" என்றான் கிருஷ்ணன் - சபாபர்வம் பகுதி 22

"You sinner, are you innocent?" said Krishna | Sabha Parva - Section 22 | Mahabharata In Tamil

(ஜராசந்த வத பர்வத் தொடர்ச்சி)

இப்பதிவின் காணொலி புத்தகத்தை யூடியூபில் காண




தான் அவர்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்ததாக நினைவில்லை என்று ஜராசந்தன் கூறல்; கிருஷ்ணன் சிறையில் அடைபட்டிருக்கும் மன்னர்களைக் குறித்துச் சொல்லல்; மனிதபலியை உலகம் கண்டதில்லை என்று கூறல்; க்ஷத்திரியர்களின் கடமையை ஜராசந்தன் நினைவூட்டல்; மன்னர்களை விடுவிக்க முடியாதெனவும், மோதுவதற்குத் தயார் எனவும் ஜராசந்தன் கூறல்

ஜராசந்தன் சொன்னான், "நான் உங்களுக்கு காயப்படுத்தும் செயலை எப்போதாவது செய்திருக்கிறேனா, என்று என்னால் நினைவுகூர முடியவில்லை. கவனமாக எனது மனதில் நினைத்துப் பார்த்தாலும், நான் உங்களுக்கு என்ன காயம் செய்தேன் என்று அறிய முடியவில்லை. நான் உங்களுக்கு எந்தக் காயத்தையும் ஏற்படுத்தாத அப்பாவியாக இருக்கும்போது, அந்தணர்களாகிய நீங்கள் ஏன் என்னை பகைவனாகக் கருதுகிறீர்கள்? எனக்கு உண்மையுடன் பதில் சொல்லுங்கள். அதுவே நேர்மையானவர்கள் நடந்து கொள்ளும் முறை. ஒருவரின் இன்பத்திற்கோ அறத்திற்கோ செய்யப்படும் {பொருளை இங்கு ஜராசந்தன் குறிப்பிடவில்லையே} தீங்கு வலி நிறைந்தது ஆகும். ஒரு அப்பாவி மனிதனின் இன்பதுக்கோ அல்லது அறத்திற்கோ தீங்கு செய்யும் ஒரு க்ஷத்திரியன், பெரும் வீரனாகவும், அறவிதிகளை அறிந்தவனாகவும் இருந்தாலும் கூட, பாவிகளுக்கு ஏற்படும் விதி போல, அவன் வளமையில் இருந்து வீழ்ந்துவிடுவான். க்ஷத்திரியர்களின் வழிமுறைகளே மூன்று உலகிலும் நேர்மையானவை. உண்மையில், அறவிதிகளை அறிந்த மனிதர்கள் க்ஷத்திரிய வழிமுறைகளைப் புகழவே செய்கிறார்கள். எனது {க்ஷத்திரிய} வகைக்கான முறைகளை உறுதியான ஆன்மாவுடன் கைகொள்ளும் நான், எனக்குக் கீழ் இருப்பவர்களை காயப்படுத்தியதே இல்லை. ஆகையால், இந்தக் குற்றச்சாட்டை நீங்கள் என் மீது வைத்தால் அது பிழையானது ஆகும்" {என்றான் ஜராசந்தன்}.


கிருஷ்ணன், "ஓ பெரும் பலம் கொண்ட கரங்களை உடையவனே {ஜராசந்தனே}, ஒரு குலத்தின் பெருமையைத் தாங்கி நிற்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட தலைவருடைய உத்தரவின் பேரில் நாங்கள் உன்னை எதிர்த்து வந்திருக்கிறோம். ஓ மன்னா {ஜராசந்தா}, நீ பல க்ஷத்திரியர்களைக் கைதிகளாக (உனது நகரத்தில்) வைத்திருக்கிறாய். இவ்வளவு பெரிய தீங்கு {குற்றம்} செய்திருக்கும் நீ எப்படி உன்னை அப்பாவியாகக் கருதிக் கொள்கிறாய்? ஓ ஏகாதிபதிகளில் சிறந்தவனே {ஜராசந்தா}, அறம் சார்ந்த மன்னர்களுக்கு நீ எப்படித் தீங்கு செய்யலாம்? ஓ மன்னா, பிற மன்னர்களைக் கொடுமையாக நடத்தி, ருத்திர தெய்வத்துக்கு வேள்வியல் அவர்களைப் பலியிடப் போகிறாய்! ஓ பிருஹத்ரதனின் மகனே {ஜராசந்தனே}, உன்னால் இழைக்கப்படும் பாவம் எங்களையும் தீண்டலாம். நாங்கள் அனைத்து செயல்களையும் அறத்தன்மையுடன் செய்து வருகிறோம். நாங்கள் அறத்தைக் காக்கும் தகுதியுடனேயே இருக்கிறோம். கடவுளருக்கு மனிதனை பலியாகக் {நர பலி} கொடுக்கும் முறை எங்குமே காணப்படுவதில்லை. தெய்வமான சங்கரருக்கு மனிதர்களைப் பலியாகக் கொடுக்க ஏன் நீ நினைக்கிறாய்? உனது வகையான மனிதர்களை நீ {வேள்விப் பலியாகத் தகுதியுடைய} மிருகங்களாகவே மதிக்கிறாய். ஓ ஜராசந்தா, உன்னைப் போல முட்டாள்களாக அல்லாமல் வேறு யாரால் இப்படிச் செயல்பட முடியும்? ஒருவன் எந்தச் சூழ்நிலையில் ஒரு செயலைச் செய்திருந்தாலும், அதற்கான கனிகளை அவன் நிச்சயம் அடைவான். ஆகையால், துயரில் இருக்கும் மக்களுக்கு உதவும் வகையில், எங்கள் குலத்தின் வளமைக்காக, எங்கள் உறவினர்களைக் கொன்றவனான உன்னை நாங்கள் கொல்ல வந்திருக்கிறோம். க்ஷத்திரியர்களில் (உனக்குச் சமமாக) எந்த ஆண்மகனும் இல்லை என நீ நினைக்கிறாய். இது உனது பங்குக்கு நீ செய்த பிழையாகும். ஓ மன்னா, பெருமையுடைய ஆன்மாவும், தாய்தகப்பன் வழியில் மதிப்பும் கொண்ட எந்த க்ஷத்திரியன் தான் வெளிப்படையான சண்டையில் ஈடுபடுவதால் நிலையான நல்லுலக {சொர்க்க} வாழ்வை அடையமாட்டான்? ஓ மனிதர்களில் காளையே {ஜராசந்தனே}, க்ஷத்திரியர்கள் விண்ணுலகை நோக்கமாகக் கொண்டு எப்போதும் தங்களைப் போரிலும், வேள்வியிலும் ஈடுபடுத்திக் கொண்டு முழு உலகையும் வெற்றி கொள்வார்கள். வேத கல்வி, பெரும்புகழ், ஆன்மிக நோன்புகள், போர்க்களத்தில் மரணம், ஆகிய செயல்கள் அனைத்தும் நல்லுலகை {சொர்க்கத்தை} நோக்கி அழைத்துச் செல்லும். மற்ற மூன்று வழிகளில் நல்லுலகம் கிடைப்பது சந்தேகமாக இருந்தாலும், போர்க்கள மரணம் நிச்சயம் அதைத் தரும். போர்க்களத்தில் மரணம் என்பது இந்திரனின் அரண்மனையை அடைய வழியாகும். அது {யுத்த மரணம்} பல நல்ல தகுதிகளால் அருளப்பட்டிருக்கிறது. இதன் காரணமாகவே நூறு வேள்விகளைச் செய்தவன் (இந்திரன்) தனது குறிப்பிடும்படியான தகுதிகளுடன் இருந்து, அனைத்து அசுரர்களையும் வீழ்த்தி அண்டத்தை ஆண்டு வருகிறான். பெரும் பலத்தால் கர்வம் கொண்டிருக்கிற மகத வீரனான உன்னைத்தவிர வேறு எவரிடம் பகைமை கொண்டால் கண்டிப்பாக நல்லுலகை அடைய முடியும்? ஓ மன்னா {ஜராசந்தா}, மற்றவர்களை மதிப்பு குறைந்தவராக நினைக்காதே. பராக்கிரமம் அனைத்து மனிதரிலும் இருக்கிறது. ஓ மனிதர்களின் மன்னா {ஜராசந்தா}, உனது பராக்கிரமத்திற்கு சமமாகவும் மேன்மையாகவும் பல மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். இவர்கள் அனைவரும் அறியப்படும் வரை, நீயே பராக்கிரமத்திற்காக அறியப்படுவாய். ஓ மன்னா {ஜராசந்தா}, உனது வீரத்தை எங்களால் தாங்கிக் கொள்ள முடியும். அதனாலேயே நான் இவ்வாறெல்லாம் பேசுகிறேன். ஓ மகத மன்னா {ஜராசந்தா}, உனக்குச் சமமானவர்கள் முன்னிலையில் உனது மேன்மையான நிலையையும் கர்வத்தையும் கைவிடு. ஓ மன்னா {ஜராசந்தா}, உனது பிள்ளைகளுடனும், அமைச்சர்களுடனும், படைகளுடனும் சேர்ந்து யமலோகத்திற்குச் செல்லாதே. தம்போத்தவன், கார்த்தவீரியன், உத்தரன், பிருஹத்ரதன் ஆகிய மன்னர்களும் மேன்மையானவர்களை அவமதித்ததற்காக தங்கள் படைகளோடு சேர்ந்து அழிவைச் சந்தித்தார்கள். உன்னிடம் கைதிகளாக இருக்கும் ஏகாதிபதிகளை மீட்கும் பொருட்டு, வந்திருக்கும் நாங்கள் நிச்சயமாக அந்தணர்கள் என்பதை அறிந்து கொள். நான் ரிஷிகேசன் {கிருஷ்ணன்). சௌரி என்றும் நான் அழைக்கப்படுகிறேன். இந்த இரு வீரர்களும் பாண்டுவின் மகன்களாவர். ஓ மகத மன்னா {ஜராசந்தா}, நாங்கள் உனக்குச் சவால் விடுகிறோம். எங்கள் முன்பு நின்று சண்டையிடு. ஒன்று ஏகாதிபதிகள் அனைவரையும் விடுவி அல்லது யமனின் உலகத்தைச் சென்றடை," என்றான் {கிருஷ்ணன்}.

ஜராசந்தன், "ஒரு மன்னனையும் நான் வீழ்த்தாமல், அவனைக் கைதியாக நான் கொள்வதில்லை. என்னிடம் தோற்காத யாரை நான் இங்கே வைத்திருக்கிறேன்? வீரத்தைக் காட்டி மற்றவர்களைத் தனது ஆட்சிக்குள் கொண்டு வந்து அடிமைகளாக நடத்துவது என்பது க்ஷத்திரியர்கள் தொடர வேண்டிய கடமையாகும். க்ஷத்திரியர்களின் கடமைகளை உங்களுக்கு எடுத்துரைத்த இத்தருணத்தில், கடவுளுக்கு வேள்வியில் பலியாகக் கொடுப்பதற்காகப் பிடிக்கப்பட்ட இந்த ஏகாதிபதிகளை, ஓ கிருஷ்ணா, இன்று பயத்தால் விடுதலை செய்வேனா? துருப்புகளுக்கு எதிராக துருப்புகளை வரிசைப்படுத்தி போரிடவா? அல்லது தனியாக ஒருத்தருக்கு ஒருத்தராக போரிடவா? அல்லது ஒரே நேரத்தில் இருவருக்கு அல்லது மூவருக்கு எதிராக போரிவா அல்லது தனித்தனியாகவா? எப்படி வேண்டுமானாலும் நான் தயாராக இருக்கிறேன்," என்றான் {ஜராசந்தன்}.

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "இப்படிப் பேசிவிட்டு, கடும் சாதனைகளைச் செய்த அந்த வீரர்களுடன் சண்டையிட விரும்பிய ஜராசந்தன், (தனது மகன்) சகாதேவனை அரியணையில் அமர்த்தினான். பிறகு ஓ பாரத குலத்தின் காளையே, அந்த மன்னன், போரிடும் முன்னர், தனது தளபதிகளான கௌசிகன் மற்றும் சித்திரசேனனை நினைத்துப் பார்த்தான். இந்த இருவரைத்தான், ஓ மன்னா {ஜனமேஜயா}, இந்த உலகத்திலுள்ள அனைவரும் முன்பு மரியாதையுடன் ஹன்சன், டிம்பகன் என்று அழைத்தார்கள். ஓ ஏகாதிபதி {ஜனமேஜயா}, அந்த மனிதர்களில் புலி, உண்மைக்கு எப்போதும் தன்னை அர்ப்பணித்திருந்த தலைவன் சௌரி {கிருஷ்ணன்}, மதுவைக் {மது என்ற அரக்கனைக்} கொன்றவன், ஹலாதரனின் {பலராமனின்} தம்பி, புலன்களைத் தங்கள் முழு கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் அனைத்து மனிதர்களிலும் முதன்மையானவன், மகத ஆட்சியாளன் {ஜராசந்தன்} பீமனாலேயே கொல்லப்பட வேண்டும், மதுவின் (யாதவர்களின்) வழித்தோன்றல்களால் கொல்லப்படக்கூடாது என்ற பிரம்மனின் கட்டளையை நினைத்துப் பார்த்த பெரும் பலம் கொண்ட, புலியின் வீரத்தைக் கொண்ட வீரன் {கிருஷ்ணன்}, கடும் பராக்கிரமம் கொண்ட அந்தப்போர்வீரன் {கிருஷ்ணன்}, தானே மன்னன் ஜராசந்தனைக் கொல்ல விரும்பவில்லை.” {என்றார் வைசம்பாயனர்}

ஜராசந்தனை எதிர்கொண்ட கிருஷ்ணன் - சபாபர்வம் பகுதி 21

Krishna met Jarasandha | Sabha Parva - Section 21 | Mahabharata In Tamil

(ஜராசந்த வத பர்வத் தொடர்ச்சி)

இப்பதிவின் காணொலி புத்தகத்தை யூடியூபில் காண




கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனுக்கு அந்த நகரத்தின் பெருமையை எடுத்துச் சொல்வது; கிருஷ்ணன் பீமன் அர்ஜுனன் ஆகியோர் மகத நகருக்குள் நுழைவது; ஒரு மலைச்சிகரத்தைத் தங்கள் கணைளால் உடைப்பது; முறையற்ற வாசல் வழியாக ஜராசந்தனை அணுகுவது; ஜராசந்தன் அவர்களுக்கு மரியாதை செய்வது; ஸ்நாதக அந்தணர்கள் யார் என்பதை கிருஷ்ணன் ஜராசந்தனுக்குத் தெரிவிப்பது; கிருஷ்ணன் ஜராசந்தனை பகைவன் என்று சொல்வது.

அந்தண வேடத்தில் கிருஷ்ணன், பீமன், அர்ஜுனன் மகதநாட்டிற்குச் செல்லுதல்
வாசுதேவன் {கிருஷ்ணன்} சொன்னான், "ஓ பார்த்தா {அர்ஜுனா}, அழகாக எழுந்து நிற்கும் மகதத்தின் பெரும் தலைநகரைப் பார். கால்நடைக் கூட்டங்களாலும் வற்றாத நீர்த்தேக்கங்களாலும், சரியான வரிசையில் நிற்கும் நன்றாக அலங்கரிக்கப்பட்ட ஐந்து மாளிகைளுடன் இருக்கும் இந்த நகரம் அனைத்து பேரிடர்களில் இருந்தும் விடுபட்டது ஆகும். பெரும் சிகரங்களும், இடைவிடாமல் தொடர்ச்சியாக ஒன்றின் மேல் ஒன்று சாய்ந்து குளிர்ந்த நிழலைத் தரும் உயர்ந்த மரங்களும்  உடைய வைஹரம் {விபுலம்}, வராஹம், ரிஷபம், ரிஷிகிரி மற்றும் காண்பதற்கினிய சைத்தியா {சைத்தியகம்} ஆகிய ஐந்து பெரும் மலைகளும் அந்த கிரிவ்ரஜம் என்ற நகரத்திற்கு பாதுகாப்பை வழங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அந்த மலைகளின் மார்புகள் காண்பதற்கினிய கானகம் மற்றும் நறுமணம் வீசும் லோத்திர மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மரங்களாலும் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இங்கேதான் கடும் நோன்புகள் நோற்ற சிறப்பு வாய்ந்த கௌதமர், சூத்திரப் பெண்ணான அவுசிநரியிடம் {உசீநராவின் மகள்} காக்ஷிவத் மற்றும் பிற கொண்டாடப்பட்ட மகன்களைப் பெற்றெடுத்தார். கௌதமரிடம் இருந்து உற்பத்தியான அந்த குலம் இன்னும் இயல்பான மனித குலத்தின் (ஏகாதிபதிகளின்) ஆட்சியில் வாழ்வது, கௌதமர் மன்னர்களிடம் கொண்ட அன்பின் சாட்சியாக இருக்கிறது. ஓ அர்ஜுனா, பழங்காலத்தின் அங்க, வங்க தேசங்கள் மற்றும் பிற தேசங்களின் பெரும் சக்தி வாய்ந்த ஏகாதிபதிகள் கௌதமரின் வசிப்பிடமான இந்த இடத்திற்கு வந்து மகிழ்ச்சியாகத் தங்கள் நாட்களைக் கழித்தனர்.

ஓ பார்த்தா {அர்ஜுனா}! கௌதமரின் வசிப்பிடத்திற்கு அருகில் இருக்கும், காண்பதற்கினிய அரச மரங்களையும், அழகான லோத்திர மரங்களையும் பார். பழங்காலத்தில் அங்கே எதிரிகளைக் கொல்லும் அர்வுதா, சக்ரவபின், சுவஸ்திகா ஆகிய நாகர்களும், மனு என்ற அற்புதமான நாகனும் வசித்தனர். மகதர்களின் நாடு பஞ்சத்துக்கு ஆட்படக்கூடாது என்பது அந்த மனுவின் ஆணையே. கௌசிகரும் மனிமத்தும் கூட இந்த நாட்டுக்கு ஆதரவாகவே செயல்பட்டனர். இப்படிப்பட்ட காண்பதற்கினியதும், தாக்குதலுக்கு அசைந்து கொடுக்காததுமான நகரத்தைக் கொண்டிருக்கும் ஜராசந்தன், மற்ற ஏகாதிபதிகளைப் போல அல்லாமல், தனது நோக்கங்களின் கனியை அடையத் தீவிரமாக முயல்கிறான். இருப்பினும், நாம் அவனை {ஜராசந்தனைக்} கொன்று அவனது செருக்கைத் தணிப்போம்." என்றான் {கிருஷ்ணன்}.

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "இப்படிப் பேசிச்சென்ற அபரிமிதமான சக்தி படைத்த இரண்டு பாண்டவர்களும் விருஷ்ணிகுலத்தவனுமான {கிருஷ்ணனுமான} பங்காளிகள், மகத நகரத்திற்குள் நுழைந்தனர். பிறகு அவர்கள் தாக்குதலுக்கு வளைந்து கொடுக்காத நகரமான மகிழ்ச்சியான நால்வகை குடிமக்களும் நிறைந்த, விழாக்களுக்குப் பஞ்சமில்லாத கிரிவ்ராஜ நகரத்தை அணுகினர். அந்த நகரத்தின் வாயிலை வந்தடைந்த அந்தப் பங்காளிகள் (அந்த வாயிலைக் கடந்து செல்லாமல்) பிருஹத்ரதன் குலத்தாராலும், அந்நாட்டு குடிமக்களாலும் வழிபடப்பட்டு, அவர்கள் பார்த்துப் பார்த்து ஆனந்தமடையும் சைத்தியக மலையின் சிகரங்களைத் தங்கள் கணைகளால் துளைக்க ஆரம்பித்தனர். அங்கேதான் ரிஷபன் என்ற நரமாமிச உண்ணியை பிருஹத்ரதன் கொன்று, அந்தப் பெரும் மிருகத்தின் {ரிஷபனின்} தோலைக் கொண்டு மூன்று பெரிய பேரிகைகளைத் தனது நகரத்தில் செய்து வைத்தான். அந்தப் பேரிகைகளை ஒரு முறை அடித்தாலே, அதன் ஒலி ஒரு மாத காலத்திற்கு நிலைத்திருக்கும். தெய்வீக மலர்களால் மூடியிருந்த அந்த பேரிகைகள் தொடர்ந்து தங்கள் இனிமையான சத்தத்தை எழுப்பும் மகதர்களின் காட்சிக்கு இனிமையான சைத்யக மலைச்சிகரத்தை அந்தப் பங்காளிகள் உடைத்தெறிந்தனர். ஜராசந்தனைக் கொல்ல விரும்பிய அவர்களின் செயல்கள் அனைத்தும், எதிரியின் தலையில் தங்கள் காலை வைப்பது போல இருந்தன. தங்கள் உறுதியான பலம் வாய்ந்த கரங்களால் அந்த அசைக்கமுடியாது, பெரிய உயரமான, பழமையான, கொண்டாடப்பட்ட, மலர்களாலும் நறுமணப் பொருட்களாலும் அர்ச்சிக்கப்பட்ட மலைச்சிகரத்தை உடைத்து எறிந்தனர். பிறகு மகிழ்ச்சி நிறைந்த இதயத்துடன் அந்த நகரத்திற்குள் நுழைந்தனர்.

அந்த நகரத்தில் வாழ்ந்த கற்ற அந்தணர்களால் தீய சகுனங்கள் காணப்பட்டு, ஜராசந்தனிடம் சொல்லப்பட்டன. புரோகிதர், மன்னனை யானையின் மீது அமர்த்தி, ஊதுவத்தி ஏற்றிச் சுற்றிப் போட்டனர். பெரும் வீரம் கொண்ட ஜராசந்தனும், தீ சகுனங்களால் ஏற்படும் விளைவுகளை விரட்ட, சரியான நோன்புகள் கொண்ட வேள்வி செய்ய ஏற்பாடு செய்தான். அதே வேளையில் ஓ பாரதா {ஜனமேஜயா}, வெறுங்கையாலோ, ஆயுதங்களற்றோ ஜராசந்தனுடன் போர் புரிய விரும்பிய அந்தப் பங்காளிகள், அந்தணர்கள் வேடத்தில் அந்த நகரத்திற்குள் நுழைந்தனர். அவர்கள் அழகான பூக்களும், பல பொருட்களும், மனிதனின் ஆசைக்குத் தேவையான அனைத்து வகை பொருட்களுடனும் இருந்த அழகான கடைகளைக் கண்டனர். மனிதர்களில் சிறந்தவர்களான அந்த கிருஷ்ணன், பீமன், தனஞ்சயன் {அர்ஜுனன்} ஆகியோர், அந்தக் கடைகளைக் கண்டபடியே பொது வழி சாலையில் நடந்து சென்றனர். பெரும் பலம் கொண்ட அவர்கள், பூ வியாபாரிகளிடம் இருந்து அவர்கள் விற்பனைக்காக வைத்திருந்த பூ மாலைகளைப் பலவந்தமாகப் பிடுங்கிக் கொண்டனர். பல வகை நிறைங்களில் இருந்த ஆடைகளை உடுத்தி, பூமாலைகள் தரித்து, காதில் குண்டலங்களுடன் இருந்த அந்த வீரர்கள், மாட்டு மந்தையைக் காணும் இமாலய சிம்மங்களென பெரும் புத்திகூர்மை கொண்ட ஜராசந்தனின் வசிப்பிடத்தைக் கண்டு அதனுள் நுழைந்தனர். ஓ மன்னா {ஜனமேஜயா}, சந்தனம் பூசப்பட்ட அந்த வீரர்களின் கரங்கள், சால மரத்தைப் போல இருந்தன.
அந்தண வேடத்தில் ஜராசந்தனை எதிர் கொண்ட கிருஷ்ணன்,பீமன்,அர்ஜுனன்

மரங்களைப் போன்ற கழுத்துகளும், அகன்ற மார்புகளும் கொண்டு யானைகளைப் போல இருந்த அந்த வீரர்களைக் கண்ட மகத நாட்டு மக்கள் பெரிதும் வியந்தனர். அந்த மனிதர்களில் காளைகள் மக்களால் நிறைந்த மூன்று வாயில்களைக் கடந்து, பெருமையுடன் மகிழ்ச்சியுடனும் மன்னனை அணுகினர். விரைவாக எழுந்த ஜராசந்தன், அவர்களுக்கு கால் கழுவ நீரும், தேனும் மற்ற பிற பொருட்களுடன் கூடிய அர்க்கியாவையும், பரிசாகப் கொடுத்து அவர்களுக்கு மரியாதை செய்தான். அந்தப் பெரும் மன்னன் அவர்களைப் பார்த்து, "உங்கள் வரவு நல்வரவாகட்டும்!" என்றான். ஓ ஜனமேஜயா, இதைக் கேட்ட பார்த்தனும் {அர்ஜுனனும்} பீமனும் அமைதியாக நின்றனர். அந்த ஏகாதிபதியிடம் {ஜராசந்தனிடம்} கிருஷ்ணன், "ஓ மன்னர்களின் மன்னா, இவர்கள் இருவரும் {பீமனும் அர்ஜுனனும்} விரதம் காக்கின்றனர். ஆகையால் அவர்கள் பேச மாட்டார்கள். அவர்கள் இன்று நள்ளிரவு வரை பேசமாட்டார்கள். அதன்பிறகே அவர்கள் பேசுவார்கள்!" என்றான். அந்த மன்னன் தனது விருந்தினர்களுக்கு {கிருஷ்ணன், பீமன், அர்ஜுனன்}, வேள்வி அரங்கில் ஒரு இடம் கொடுத்து தங்க வைத்து, தனது தனி அறைக்குள் ஓய்ந்திருக்கச் சென்றான். நடு இரவு வந்ததும், அந்தண உடையில் இருந்த தனது விருந்தினர்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு வந்தான். ஸ்நாதக அந்தணர்கள் வந்திருக்கிறார்கள் என்று கேள்விப்பட்டால், உடனே அது நள்ளிரவாக இருந்தாலும் அவர்களை வந்து சந்திப்பது என்பது அந்த மன்னன் {ஜராசந்தன்} ஏற்றிருக்கும் விரதமாகும்.

தனது விருந்தினர்களின் வித்தியாசமான ஆடைகளைக் கண்ட அந்த மன்னர்களில் சிறந்தவன் {ஜராசந்தன்} மிகவும் வியந்தான். இருப்பினும், அவர்களுக்காக மரியாதையுடன் காத்திருந்தான். மறுபுறம், ஓ பாரத குலத்தில் சிறந்தவனே, அந்த மனிதக்காளைகள், எதிரிகளைக் கொல்பவர்கள், ஜராசந்தனைக் கண்டு, "ஓ மன்னா, சிரமமில்லாமல் முக்தி அடைவாயாக." என்றனர். ஓ மன்னர்களில் புலியே {ஜனமேஜயா}, அந்த ஏகாதிபதியிடம் இதைச் சொல்லி, ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து நின்றனர். ஓ மன்னர்களின் மன்னா {ஜனமேஜயா}, அந்தண வேடத்தில் இருந்த பாண்டுவின் மகன்களிடமும் {பீமன் மற்றும் அர்ஜுனனிடமும்} யாதவ குலத்தவனிடமும் {கிருஷ்ணனிடமும்}, ஜராசந்தன், "இருக்கைகளில் அமருங்கள்" என்றான். அந்த மனிதக்காளைகள் பெரும் வேள்வியை நடத்தும் மூன்று புரோகிதர்கள் போல அமர்ந்து அழகாக இருந்தனர். ஓ குரு குலத்தவனே {ஜனமேஜயா} உண்மைக்கு உறுதியாகத் தன்னை அர்ப்பணித்திருக்கும் மன்னன் ஜராசந்தன், தனது விருந்தினர்களின் வேடத்தை உணர்ந்து அவர்களிடம், "இந்த முழு உலகத்திலும் உள்ள ஸ்நாதக நோன்பை கடைப்பிடிக்கும் அந்தணர்கள், பூக்களையும், மாலைகளையும், நறுமணப் பொருட்களையும் தங்கள் மேனியில் தரிப்பதில்லை என்பதை நான் அறிவேன். ஆகையால், மலர்களால் உங்களை அலங்கரித்துக் கொண்டு, கைகளில் வில்நாணிழுக்கும் தடயங்களைப் {காயங்களைப்} பெற்றிருக்கும் நீங்கள் யார்? வண்ண ஆடைகள் உடுத்தி, காலமற்ற காலத்தில் மலர்களால் அலகரித்துக் கொண்டு, அந்தண சக்தியுடன் இருக்கும் நீங்கள் உங்களை நான் அந்தணர்கள் என்று எண்ண வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்கள். உண்மையில் நீங்கள் யார் என்பதைச் சொல்லுங்கள். மன்னர்களை உண்மையே அலங்கரிக்கிறது. அரசகோபத்தின் மேல் பயமில்லாமல் சைத்தியக மலைச்சிகரத்தை உடைத்து, மாற்றுருவத்தில், முறையற்ற வாயில் வழியாக ஏன் இங்கு வந்திருக்கிறார்கள்? அந்தணனின் சக்தி அவனது பேச்சிலேயே இருக்கிறது (செயலில் அல்ல). உங்கள் இந்தக் காரியங்கள், நீங்கள் காட்டிக்கொள்ளும் குலத்திற்கு ஏற்புடையவை அல்ல. ஆகையால் உங்கள் நோக்க என்ன என்பதை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள். முறையற்ற வழியில் இங்கே வந்தும், நான் கொடுத்த மரியாதையை ஏன் நீங்கள் ஏற்கவில்லை? நீங்கள் என்னிடம் வந்த நோக்கம் என்ன?" என்றான். மன்னனால் இப்படிச் சொல்லப்பட்டதும், பேச்சில் வல்லவனான உயர் ஆன்ம கிருஷ்ணன் அந்த ஏகாதிபதியிடம் {ஜராசந்தனிடம்} மரணக் குரலுடன் அமைதியாகப் பேசினான்.

கிருஷ்ணன், "ஓ மன்னா, எங்களை ஸ்நாதக அந்தணர்கள் என்பதாக அறிந்து கொள். ஓ ஏகாதிபதி {ஜராசந்தா}, அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள் ஆகிய அனைவரும் ஸ்நாதக நோன்பை நோற்கத் தகுதியுடையவர்களே. இந்த நோன்பு (பல) குறிப்பிட்ட மற்றும் பொதுவான விதிகளை உள்ளடக்கியது. இந்த நோன்பை குறிப்பிட்ட விதிகளுடன் பின்பற்றி க்ஷத்திரியன் வளமையைப் பெறுகிறான். ஆகையால், நாங்கள் எங்களை மலர்களால் அலங்கரித்திருக்கிறோம். ஓ மன்னா {ஜராசந்தா}, மேலும் க்ஷத்திரியர்கள் தங்கள் சக்தியைக் கரங்களாலேயே காண்பிப்பர், பேச்சால் அல்ல. ஆகையால், ஓ பிருஹத்ரதனின் மகனே {ஜராசந்தா}, க்ஷத்திரியர்களால் உச்சரிக்கப்படும் வார்த்தைகள் துணிச்சல்மிக்கவை அல்ல. ஓ ஏகாதிபதி {ஜராசந்தா}, படைத்தவன் {பிரம்மன்} தனது சொந்த சக்தியையே க்ஷத்திரியனின் குறிக்கோளில் வைத்திருக்கிறான். நீ அதைக் காண வேண்டும் என்று விரும்பினால், நிச்சயம் அதை நீ இன்று காணலாம். பகைவனின் வசிப்பிடத்தை முறையற்ற வழியில் அடைய வேண்டும் என்பதும், நண்பனின் வசிப்பிடத்தை முறையான வழியில் அடைய வேண்டும் என்பதும் கட்டளைவிதிகளே. ஒரு காரியத்தை சாதிப்பதற்காக பகைவனின் வசிப்பிடத்தை அடைந்தால், அவன் எங்களுக்குச் செய்யும் வழிபாடுகளை ஏற்கக்கூடாது என்பதும் நாங்கள் கொண்டிருக்கும் நிலைத்த நோன்பே.

சனி, செப்டம்பர் 21, 2013

ஜராசந்தனுக்கும் கிருஷ்ணனுக்கும் ஏற்பட்ட பகை - சபாபர்வம் பகுதி 19

The enmity between Jarasanda and Krishna | Sabha Parva - Section 19 | Mahabharata In Tamil

(ராஜசூய ஆரம்ப பர்வத் தொடர்ச்சி)

இப்பதிவின் காணொலி புத்தகத்தை யூடியூபில் காண




சந்தகௌசிகர் ஜராசந்தனின் வருநலமுறைத்தல் {தீர்க்கதரிசனமுரைத்தல்}; அதே போல ஜராசந்தன் பெரும் பலத்துடன் வளர்தல்; கம்சன் மரணத்தால் ஜராசந்தனுக்கு கிருஷ்ணனுடன் ஏற்பட்ட பகை; யாதவர்கள் ஜராசந்தனுடன் மோதுவது இல்லை என்று தீர்மானத்துடன் இருந்தது.

கிருஷ்ணன் தொடர்ந்தான், "இது நடந்த சில காலங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் பெரும் துறவியான அந்த மேன்மைமிகு சந்தகௌசிகர் மகத நாட்டுக்கு வந்தார். அந்த முனிவரின் {சந்தகௌசிகரின்} வருகையால் மிகவும் மகிழ்ந்த மன்னன் பிருஹத்ரதன், தனது அமைச்சர்கள், புரோகிதர், மனைவியர், மகன் {ஜராசந்தன்} ஆகியோருடன் அவரை வரவேற்கச் சென்றான். ஓ பாரதா {யுதிஷ்டிரரே}, அந்த முனிவருக்குக் கால் மற்றும் முகம் கழுவ நீர் கொடுத்து, ஆர்கியா கொடுத்து, பிறகு அந்த மன்னன் {பிருஹத்ரதன்}, அவருக்கு {சந்தகௌசிகருக்குத்} தனது மகனுடன் {ஜராசந்தனுடன்} சேர்ந்த நாட்டையே கொடுக்க முன் வந்தான். 

அந்த முனிவர் {சந்தகௌசிகர்} மன்னன் வழங்கிய அந்த வழிபாடுகளை ஏற்றுக் கொண்டு அந்த மகத நாட்டு ஆட்சியாளனிடம் {பிருஹத்ரதனிடம்} இதயத் திருப்தியுடன், "ஓ மன்னா {பிருஹத்ரதா}, நான் அனைத்தையும் என் ஞானப் பார்வையால் அறிவேன். ஆனால், ஓ மன்னர்களுக்கு மன்னா, இதையும் கேள், உனது மன்னன் {ஜராசந்தன்} எதிர்காலத்தில் மிகுந்த அழகுடனும், பலத்துடனும், அற்புதமான திறன்களுடனும் பராக்கிரமத்துடனும் இருப்பான். உனது மகன் {ஜராசந்தன்} சந்தேகமற, வளமையில் வளர்ந்து, பெரும் வீரம் கொண்டு அனைத்தையும் அடைவான். எப்படி வினதையின் மகனுடைய (கருடனின்) வேகத்தை மற்ற பறவைகளால் அடைய முடியாதோ அப்படி உனது மகனுடைய {ஜராசந்தனுடைய} சக்தியை இந்த உலகத்தில் எந்த ஏகாதிபதியாலும் அடைய முடியாது. 

அவன் {ஜராசந்தன்} மிகுந்த பராக்கிரமத்துடன் இருப்பான். அவன் வழியில் தடையாக எதிர்படும் அனைத்தும் அழிவுக்குள்ளாகும். நீரோட்டத்தின் சக்தி எவ்வாறு மலைகளின் மார்பில் இருக்கும் பாறைகளை ஒன்றும் செய்ய முடிவதில்லையோ அப்படி தேவர்கள் வீசும் ஆயுதங்களால் இவனுக்கு சிறு வலிகூட உண்டாகாது. மணிமுடி தரித்தவர்களின் தலைகளைவிட, இவன் {ஜராசந்தன்} அதிகம் பிரகாசிப்பான். சூரியன் எப்படி மற்ற ஒளிரும் பொருட்களின் பிரகாசத்தை மங்கச் செய்யுமோ அப்படி அனைத்து ஏகாதிபதிகளின் பிரகாசங்களையும் இவன் {ஜராசந்தன்} களவாடிவிடுவான். பெரும் பலம் மிக்க படைகளும், எண்ணிலடங்கா ரதங்களும், விலங்குகளும் கொண்ட மன்னனால் கூட உனது மகனை அணுக முடியாது. அப்படி அணுகினால் அவர்கள் நெருப்பில் விழும் பூச்சிகள் என மடிந்து போவர். 

இந்த உனது மகன் {ஜராசந்தன்}, அனைத்து மன்னர்களின் வளமைகளை, சமுத்திரம் எப்படி பல நதிகளின் வெள்ளத்தை உள் வாங்கிக் கொள்ளுமோ அப்படி உள்வாங்கிக் கொள்வான். அனைத்து உற்பத்திகளையும் தாங்கும் பெரும் உலகம் போல, அனைத்து நல்லது மற்றும் தீயதையும் தாங்கி, பெரும் பலம் கொண்டு நால் வகை மக்களையும் ஆள்வான். உடல் கொண்ட அனைத்து உயிரும் வாயுவை நம்பி இருப்பது போல, பூமியில் உள்ள அனைத்து மன்னர்களும் உனது மகனுக்கு {ஜராசந்தனுக்கு} கீழ்ப்படிந்து இருப்பார்கள். இந்த மகத இளவரசன் {ஜராசந்தன்}, தனது ஊனக்கண்களாலேயே ருத்திரன் என்றும் ஹரன் என்றும் அழைக்கப்படும், திரிபுரத்தை அழித்த தேவாதி தேவனைக் {சிவனைக்} காண்பான். ஓ எதிரிகளை அழிப்பவனே, இவையாவும் சொன்ன அந்த முனிவர் {சந்தகௌசிகர்}, தனது சொந்த அலுவல்களை நினைத்துக் கொண்டு மன்னன் பிருஹத்ரதனுக்கு விடை கொடுத்தார். 

பிறகு அந்த மகதத்தின் தலைவன் {பிருஹத்ரதன்}, தனது நண்பர்களுடனும் உறவினர்களுடனும் தலைநகருக்குள் நுழைந்து, ஜராசந்தனை அரியணையில் அமர்த்தினான். தனது மகன் ஜராசந்தனை அரியணையில் அமர்த்திய மன்னன் பிருஹத்ரதன் பிறகு உலக இன்பங்களை வெறுத்து, தனது மனைவியரை அழைத்துக் கொண்டு கானகத்திற்குச் சென்று ஆன்மிக ஆசிரமவாசியாக ஆனான். ஓ மன்னா {யுதிஷ்டிரரே}, தனது தந்தையும் தாயும் கானகத்திற்கு ஓய்ந்து சென்ற பிறகு, பராக்கிரமிக்க ஜராசந்தன் எண்ணிலடங்கா மன்னர்களைத் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தான்”. {என்றான் கிருஷ்ணன் யுதிஷ்டிரனிடம்}

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "மன்னன் பிருஹத்ரதன் சிறிது காலம் கானகத்தில் தங்கியிருந்து, ஆன்மிக நோன்புகள் பயின்று, தனது மனைவியருடன் சேர்ந்து விண்ணுலகம் ஏகினான். கௌசிகரால் சொல்லப்பட்டது போல மன்னர் ஜராசந்தன், எண்ணிலடங்கா வரங்களைப் பெற்று தனது தந்தையைப் போலவே நாட்டை ஆண்டு வந்தான். சில காலம் கழித்து மன்னன் கம்சன் வாசுதவேனால் {கிருஷ்ணனால்} கொல்லப்பட்டான். பிறகு கிருஷ்ணனுக்கும் அவனுக்கும் {ஜராசந்தனுக்கும்} பகை வளர ஆரம்பித்தது. பிறகு, ஓ பாரதா {ஜனமேஜயா}, மகதத்தின் பலம் வாய்ந்த மன்னன் தனது நகரான கிரிவ்ராஜத்திலிருந்து ஒரு கதாயுதத்தை தொண்ணூறு ஒன்பது முறை சுழற்றி, மதுராவை நோக்கி எறிந்தான். அந்த நேரத்தில் அற்புதச் செயல்களைச் செய்யும் கிருஷ்ணன் மதுராவில் தங்கியிருந்தான். ஜராசந்தனால் வீசப்பட்ட அழகிய கதாயுதம் மதுராவுக்கு அருகில், கிரிவ்ராஜாவில் இருந்து தொண்ணூற்று ஒன்பது யோஜனைகள் தொலைவில் விழுந்து கிடந்தது. சூழ்நிலையை நன்கு உணர்ந்த குடிமக்கள் கிருஷ்ணனிடம் சென்று கதாயுதம் விழுந்த செய்தியைச் சொன்னார்கள். கதாயுதம் இழுந்த இடம் மதுராவுக்கு அருகிலேயே இருந்தது. அந்த இடம் கதாவசானம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஜராசந்தனுக்கு ஹன்சன் என்றும் டிம்பகன் என்று அழைக்கப்பட்ட இரு ஆதரவாளர்கள் இருந்தனர். அவர்களை எந்த ஆயுதத்தாலும் வீழ்த்த {கொல்ல} முடியாது. அரசியலிலும் நீதி அறிவியலிலும் நன்கு தேர்ச்சி பெற்ற அவர்கள் ஆலோசனைகள் வழங்குவதில் புத்திசாலி மனிதர்களில் முதன்மையானவர்களாக இருந்தார்கள். இந்த அற்புதமான இருவரைப் பற்றி நான் முன்னமே சொல்லியிருக்கிறேன். அந்த இருவரும் ஜராசந்தனும் சேர்ந்து மூன்று உலகத்தைப் போல இருந்தனர். ஓ வீர மன்னா {ஜனமேஜயா}, இந்தக் காரணத்தாலேயே குக்குர, அந்தக மற்றும் விருஷ்ணி குலத்தவர், கொள்கை நோக்கங்களுடன் செயல்பட்டு, அவனுடன் மோதுவது சரியல்ல என்று தீர்மானித்திருந்தனர்.

சுயம்புவால் உருவாக்கப்பட்ட கிரகதேவி ஜரை - சபாபர்வம் பகுதி 18

Grahadevi created by the Self create | Sabha Parva - Section 18 | Mahabharata In Tamil

( ராஜசூய ஆரம்ப பர்வத் தொடர்ச்சி)

இப்பதிவின் காணொலி புத்தகத்தை யூடியூபில் காண




பிருஹத்ரதனிடம் ஜரை தன்னை அறிமுகம் செய்து கொள்ளல்; தான் கிரகதேவி என்று சொல்லல்; பிருஹத்ரதன் அந்த ராட்சசிக்கு மரியாதை செலுத்த ஒரு விழாவை ஏற்பாடு செய்து; தனது பிள்ளைக்கு ஜரையின் பெயரையும் சேர்த்து ஜராசந்தன் என்ற பெயரைச் சூட்டல்...

கிருஷ்ணன் தொடர்ந்தான், "மன்னனின் {பிருஹத்ரதனின்} வார்த்தைகளைக் கேட்ட அந்த ராட்சசப் பெண் {ஜரை}, "நீ அருளப்பட்டிரு. ஓ மன்னர்களுக்கு மன்னா, நினைத்த உருவை அடையக்கூடிய ராட்சசப் பெண்ணான நான் ஜரை என்ற பெயரால் அழைக்கப்படுகிறேன். ஓ மன்னா {பிருஹத்ரதா}, நான் அனைவராலும் வழிபடப்பட்டு மகிழ்ச்சியுடன் உனது இல்லத்தில் வாழ்ந்து வருகிறேன். ஒவ்வொரு நாளும் நான் ஒரு மனிதனின் இல்லத்தில் இருந்து மற்றொரு மனிதனின் இல்லத்திற்கு சென்று வருகிறேன். உண்மையில் நான் பழங்காலத்தில் சுயம்புவால் படைக்கப்பட்ட போது, கிரகதேவி (வீட்டில் குடியிருக்கும் பெண் தெய்வம்) என்று பெயரிடப்பட்டேன். தெய்வீக அழகுடைய நான் தானவர்களின் அழிவுக்காக இங்கு (இந்த உலகத்தில்) நிறுத்தப்பட்டேன்.


குழந்தைகளுக்கு மத்தியில் நான் இளமையுடன் இருப்பதைப் போல எவன் தனது சுவரில் வரைந்து வைக்கிறானோ, அவனது இல்லம் வளமையில் வளரும்; இல்லையென்றால் அந்த இல்லம் தேய்ந்து அழிவை நோக்கிச் செல்லும். ஓ தலைவா {பிருஹத்ரதா}, உனது சுவற்றில் எண்ணற்ற குழந்தைகளுடன் என்னைப் போலவே வரைந்து வைத்திருக்கிறாய். நான் அங்கேயே இருந்து, தினமும் நறுமணப்பொருட்களாலும், மலர்களாலும், நறுமணப் புகையாலும், உண்ணத்தக்க பல பொருட்களை வைத்து வணங்கப்படுகிறேன். இப்படி உனது வீட்டில் வழிபடப்படும் நான், தினமும் பிரதிபலனாக ஏதாவது நன்மை செய்ய வேண்டுமே என்று நினைப்பேன். ஓ அறம்சார்ந்த மன்னா {பிருஹத்ரதா}, விதிவசத்தால், இருகூறான உனது பிள்ளையின் உடல் துண்டுகளை நான் கண்டேன். அவை என்னால் ஒன்றாகச் சேர்க்கப்பட்ட போது, உயிருள்ள குழந்தை உருவானது. ஓ பெரும் மன்னா, இவையெல்லாம் உனது நற்பேறாலேயே விளைந்தன. நான் இதில் ஒரு கருவியாக மட்டுமே பயன்பட்டிருக்கிறேன். நான் மேரு மலையை விழுங்கக்கூடியவள். அப்படியிருக்கும்போது உனது பிள்ளையைப் பற்றிச் சொல்ல என்ன இருக்கிறது? இருப்பினும், நான் உனது இல்லத்தில் எனக்குக் கிடைக்கும் வழிபாட்டால் மிகுந்த திருப்தி கொண்டேன். ஆகையால், ஓ மன்னா, நான் இந்தக் குழந்தையை உனக்கு அளிக்கிறேன்.

கிருஷ்ணன் தொடர்ந்தான், "ஓ மன்னா {யுதிஷ்டிரரே}, இந்த வார்த்தைகளைப் பேசிய ஜரை அப்படியே மறைந்து போனாள். குழந்தையைப் பெற்ற மன்னன் {பிருஹத்ரதன்} அரண்மனைக்குள் நுழைந்தான். பிறகு அம்மன்னன் குழந்தைக்கான எல்லா சடங்களுகளையும் செய்து, அந்த ராட்சசப் பெண்ணுக்கு {ஜரைக்கு} மரியாதை செலுத்தும் விதமாக ஒரு பண்டிகையை ஏற்பாடு செய்ய கட்டளையிட்டான். பிறகு அவன் {பிருஹத்ரதன்}, இந்தக் குழந்தை ஜரையால் சேர்க்கப்பட்டதால், இவன் ஜராசந்தன் (ஜரையால் இணைக்கப்பட்டவன்) என்று அழைக்கப்படுவான். மகத மன்னனின் {பிருஹத்ரதனின்} மகன் பெரும் சக்தியுடனும், பெரும் உருவத்துடனும், பெரும் பலத்துடனும், தெளிந்த நெய் ஊற்றப்படும்போது வளரும் நெருப்பு போல வேகமாக வளர்ந்தான். வளர்பிறைச் சந்திரனைப் போல நாளுக்கு நாள் வளர்ந்த அவன் {ஜராசந்தன்}, தனது பெற்றோரின் மகிழ்ச்சியை அதிகரித்தான்.


வெள்ளி, செப்டம்பர் 20, 2013

ராட்சசி ஜரையால் உயிர்பெற்ற ஜராசந்தன் - சபாபர்வம் பகுதி 17

Jarasandha given life by Jara | Sabha Parva - Section 17 | Mahabharata In Tamil

(ராஜசூய ஆரம்ப பர்வத் தொடர்ச்சி)

இப்பதிவின் இப்பதிவின் காணொலி புத்தகத்தை யூடியூபில் காண





யுதிஷ்டிரனை ஜராசந்தனுக்கு எதிராக கிருஷ்ணன் தூண்டுதல்; ஜராசந்தன் யார் என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டல்; ஜராசந்தனின் பிறப்பு ரகசியத்தை கிருஷ்ணன் சொல்லல்;

வாசுதேவன், "பாரத குலத்தில் பிறந்தவன், அதிலும் குறிப்பாக குந்தியின் மகனாக இருப்பவன், என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை அர்ஜுனன் சொல்லிவிட்டான். நம்மை மரணம் எப்போது வந்தடையும் இரவில் வருமா? பகலில் வருமா? என்பதை நாம் அறியோம். போரில் இருந்து விலகுவதால் சாகா வரம் பெறுவோம் என்பதையும் நாம் எப்போதும் கேள்விப்படவில்லை. ஆகையால், விதிப்படி அனைத்து எதிரிகளையும் தாக்குவது மனிதர்களின் கடமையாகிறது. இது எப்போதும் நமது இதயத்துக்குத் திருப்தியைத் தருகிறது. நல்ல கொள்கையின் துணை கொண்டு, விதியால் வெறுப்படையாமல் இருந்தால், நாம் மேற்கொண்ட பணியால் நாம் வெற்றி மகுடத்தை அடைகிறோம். இதே தகுதிகளைக் கொண்ட இரு அணிகள் போரில் ஒருவருக்கொருவர் மோதும்போது, யாராவது ஒருவர் முன்னணி அடைந்தே ஆக வேண்டும், இருவரும் வெல்லவோ அல்லது இருவரும் தோற்கவோ முடியாது.



ஜராசந்தனின் மகத நாடு
(இன்றைய பீகார் மாநிலம்)
தீய கொள்கையால் வழிநடத்தப்பட்ட ஒரு போரென்பது, நன்கறியப்பட்ட கலைகளற்று தோல்வியையோ அழிவையோ கொடுக்கும். இரு கட்சிகளும் ஒரே சூழ்நிலையில் சமமாக இருந்தால், பலன் சந்தேகத்திற்கிடமாகிறது. இருப்பினும் இருவரும் ஒரே நேரத்தில் வெல்ல முடியாது. அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில், ஒரு நதியின் நீரோட்டம் ஒரு மரத்தை வேரோடுப் பிடுங்குவதுபோல நாம் ஏன் நல்ல கொள்கைகளைக் கொண்டு, எதிரியை நேரடியாக அணுகி அழிக்கக்கூடாது? நமது தவறுகளை மறைத்து, எதிரியின் குறைகளில் மேலாண்மை பெற்று, நாம் எதிரியைத் தாக்கினால், நாம் ஏன் வெல்ல மாட்டோம்? உண்மையில், புத்திசாலி மனிதர்களின் கொள்கைகள், மிகுந்த பலசாலிகளான, பெரும் சக்திகளின் துணை கொண்டு தலைமையில் இருக்கும் எதிரிகளை நேரிடையாக வெளிப்படைத்தன்மையுடன் தாக்கக்கூடாது என்றே சொல்கிறது. இதுவும் எனது கருத்துதான். இருப்பினும், எதிரியின் வசிப்பிடத்திற்கும் ரகசியமாகச் சென்று தாக்கினால், நாம் இகழப்பட மாட்டோம். அனைத்து உயிர்களின் இதயத்தில் மகிழ்ச்சியாக இருப்பவன் போல {இறைவனைப் போல} மனிதர்களில் காளையான ஜராசந்தன் மங்காத புகழை அனுபவிப்பவன். ஆனால், நான் அவனது {ஜராசந்தனது} அழிவை என் முன் காண்கிறேன். நமது உறவினர்களைக் காக்கும் பொருட்டு நாம் அவனை {ஜராசந்தனைக்} கொல்வோம், அல்லது கடைசியாக அவனால் கொல்லப்பட்ட விண்ணுலகை அடைவோம்," என்றான் {கிருஷ்ணன்}.

அதற்கு யுதிஷ்டிரன், "ஓ கிருஷ்ணா ஜராசந்தன் என்பவன் யார்? அவனது வீரமும் சக்தியும் எப்படிப்பட்டது? உன்னைத் தொட்டதும், நெருப்பைத்தொட்ட பூச்சி போல அவன் ஏன் எரிந்து சாகவில்லை?", என்று கேட்டான் {யுதிஷ்டிரன்}.

அதற்கு கிருஷ்ணன், "ஓ ஏகாதிபதி {யுதிஷ்டிரரே}, ஜராசந்தன் யார், அவனது சக்தியும் வீரமும் எப்படிப்பட்டது? அவன் நமக்குத் தொடர்ந்து குற்றம் புரிந்திருந்தாலும், அவன் நம்மால் ஏன் கொல்லப்படாமல் காக்கப்பட்டிருக்கிறான் என்பதைச் சொல்கிறேன் கேளும். மகதர்களின் தலைவனான பிருஹத்ரதன் என்ற பெயர் கொண்ட பெரும் பலம் வாய்ந்த மன்னன் ஒருவன் இருந்தான். போரில் பெருமை கொள்பவனான அவன் மூன்று அக்ஷௌஹிணி துருப்புகளைக் கொண்டிருந்தான். பெரும் சக்தியும் அழகும் கொண்ட அவன், அளவுக்கதிகமான வீரத்தைக் கொண்டு, வேள்விகளால் ஏற்பட்ட குறிகளை உடலெங்கும் கொண்டிருந்த அவன் இரண்டாவது இந்திரனைப் போல இருந்தான். புகழால் சூரியனைப் போலவும், மன்னிக்கும் இயல்பால் பூமியைப் போலவும், கோபாத்தால் அழிப்பவனான யமனைப் போலவும், செல்வத்தால் வைஸ்ரவணனைப் {குபேரனைப்} போலவும் இருந்தான். ஓ பாரத குலத்தில் முதன்மையானவரே {யுதிஷ்டிரரே}, இந்த முழு உலகமும் அவனது குணத்தால் நிரம்பியிருந்தது. அவனது {பிருஹத்ரதனது} நீண்ட பரம்பரையில் வந்த மூதாதையர்கள், சூரியனில் இருந்து வரும் கதிர்களைப் போல இருந்து அவனுள் பிரகாசித்தனர். ஓ பாரத குலத்தின் காளையே {யுதிஷ்டிரரே}, பெரும் சக்தி கொண்ட அந்த ஏகாதிபதி {பிருஹத்ரதன்}, காசி மன்னனின் மகள்களான பெரும் அழகைச் செல்வமாகக் கொண்ட இரட்டையர்களான அந்தப் பெண்களை மணந்து கொண்டான். மனிதர்களில் காளையான அவன் {பிருஹத்ரதன்} தனது மனைவிகளிடையே, அவர்கள் இருவரிடமும் சம அன்பு கொண்டு இருப்பதாகவும், யாருக்கும் யாரைவிட அதிக சலுகை கொடுக்க மாட்டேன் என்றும் ரகசியமாக ஒரு ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டான். தான் அன்பாக நேசித்த அன்பு மனைவிகளுடன் அந்த பூமியின் அதிபதி ஒரு பெரும் ஆண் யானை இரு பெண் யானைகளுடன் சுகித்து இருப்பது போலவும், கங்கையாலும் யமுனையாலும் திருப்தி கொண்ட சமுத்திரம் போலவும் ஆனந்தமாக இருந்தான். இருப்பினும் அந்த ஏகாதிபதியின் இளமை இப்படியே கொண்டாட்டங்களுடன், தனது குலத்தை விரித்தி செய்ய ஒரு மகன் இல்லாமல் கடந்து போயிற்று. அந்த ஏகாதிபதிகளில் சிறந்தவன் {பிருஹத்ரதன்}, ஏராளமான சடங்குகளும், ஹோமங்களும், வேள்விகளும் செய்தும் தனது குலத்தை விரித்தி செய்ய ஒரு மகனை அடையாமல் இருந்தான்.

ஒரு நாள் அந்த மன்னன் {பி்ருஹத்ரதன்}, கௌதம குலத்தைச் சேர்ந்த காக்ஷிவத்தின் {Kakshivat} மகனான உயர் ஆன்ம சந்த-கௌசிகர் {Chanda-kausika}, தனது ஊர் சுற்றலின் போது, அவனது தலைநகருக்கு வந்து ஒரு மாமரத்தின் அடியில் இருப்பதாக அறிந்தான். அந்த மன்னன் {பிருஹத்ரதன்}, அந்த முனிவரிடம் {சந்த-கௌசிகரிடம்} தனது இரு மனைவிகளையும் அழைத்துக் கொண்டு, அவருக்கு நகைகளும், மதிப்பு மிக்க பொருள்களும் கொடுத்து அவரைத் திருப்தி செய்து வழிபட்டான். உண்மையான பேச்சும், உண்மையில் பிடிப்பும் கொண்ட அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் {சந்த-கௌசிகர்} அந்த மன்னனிடம், "ஓ மன்னர்களின் மன்னா {பிருஹத்ரதா}, நான் உன்னால் திருப்தியடைந்தேன். ஓ அற்புதமான நோன்புகள் கொண்டவனே, நீ ஒரு வரத்தைக் கேள்," என்றார். தனது மனைவிகளுடன் இருந்த மன்னன் பிருஹத்ரதன் மிகவும் தாழ்மையாகக் குனிந்து அந்த முனிவரிடம் குழந்தையின்மையால் தான் பெரும் துன்பத்தைக் கண்ணீருடன், "ஓ புனிதமானவரே, நான் எனது நாட்டைக் கைவிட்டு, கடுந்தவம் பயில கானகத்திற்குச் செல்ல இருக்கிறேன். நான் மகனில்லாத கொடும்பேறு பெற்றவன். ஆகையால் நான் நாட்டை வைத்துக் கொண்டும், வரத்தாலும் என்ன காரியத்தை அடைய முடியும்?", என்று கேட்டான் {பி்ருஹத்ரதன்}.

கிருஷ்ணன் தொடர்ந்தான், "{மன்னனின்} இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டு, மாமரத்தின் நிழலில் அமர்ந்திருந்த அந்த முனிவர் {சந்த-கௌசிகர்} தனது புற உணர்வுகளை அடக்கி, தியானத்திற்குள் புகுந்தார். அப்படி அமர்ந்திருந்த அந்த முனிவரின் {சந்த-கௌசிகரின்} மடியில் கிளியின் அலகால் தீண்டப்படாத சாறுகொண்ட ஒரு மாம்பழம் விழுந்தது. அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் , அந்தக் கனியை எடுத்து, மனதிற்குள் சில மந்திரங்களை உச்சரித்து, அந்த மன்னனுக்கு {பிருஹத்ரதனுக்கு}புத்திரப்பேறு உண்டாக அவனிடம் கொடுத்தார். இயல்புக்கு மிக்க ஞானம் கொண்ட அந்தப் பெரும் முனிவர் {சந்த-கௌசிகர்} அந்த ஏகாதிபதியிடம் {பிருஹத்ரதனிடம்}, "ஓ மன்னா, உனது விருப்பம் ஈடேறி திரும்பு. கானகம் செல்லும் உனது முடிவை மாற்றிக் கொள்," என்றார். முனிவரின் {சந்த-கௌசிகரின்} இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட பெரும் ஞானமுள்ள அந்த ஏகாதிபதி {பிருஹத்ரதன்}, அவரது பாதங்களை வணங்கி, தனது வசிப்பிடம் திரும்பினான். ஓ பாரத குலத்தின் காளையே {யுதிஷ்டிரரே}, தனது மனைவிகளுக்குத் தான் கொடுத்த உறுதிமொழியை நினைத்துப் பார்த்த அந்த மன்னன் {பிருஹத்ரதன்}, {மனைவிகள்} இருவரையும் அழைத்து அந்தக் கனியைக் கொடுத்தான். அவனது அழகான ராணிகள், அந்த ஒரு பழத்தை இரண்டாகப் பிரித்து உண்டனர். அந்தக் கனியை உண்டதாலும் அந்த முனிவரின் வார்த்தைகளின் பலத்தாலும், அந்த இருவரும் கர்ப்பவதியானார்கள். அந்த நிலையில் அவர்களைக் கண்ட மன்னன் பெருமகிழ்ச்சியடைந்தான். பிறகு ஓ ஞானமுள்ள ஏகாதிபதியே, சிறிது காலம் கடந்து, நேரம் வந்ததும், அந்த ராணிகள் இருவரும் ஒரே உடலின் இரண்டு பாகத்தைப் பெற்றெடுத்தனர். அந்த ஒவ்வொரு துண்டிலும்  ஒரு கண், ஒரு கரம், ஒரு கால், அரை வயிறு, அரை முகம் அரை குதம் {ஆசனவாய்} ஆகியன இருந்தன. அந்தத் துண்டு உடல்களைக் கண்ட அந்தத் தாய்மார்கள் மிகவும் நடுக்கமுற்றனர். அந்த ஆதரவற்ற சகோதரிகள் இருவரும் தங்களுக்குள் கலந்து ஆலோசித்து, அந்த உயிருள்ள உடல் துண்டுகளைக் கைவிட்டனர். பேறு கால மருத்துவச்சிகளான {Mid-wives} இரண்டு பேர் அந்தத் துண்டுகளை துணியில் சுற்றி, அரண்மனையின் பின் வாயில் வழியாக வந்து அந்தத் துண்டுகளைத் தூக்கி வீசிவிட்டு விரைவாகத் திரும்பி வந்தனர். சிறிது நேரம் கழித்து, ஓ மனிதர்களில் புலியே {யுதிஷ்டிரரே}, இறைச்சி தின்றும் இரத்தமும் குடித்தும் வாழும் ஜரை என்ற ராட்சசி நாற்சந்தியில் போடப்பட்ட துண்டுகளை எடுத்தாள். விதியின் சக்தியால் உந்தப்பட்டு, அந்த பெண் நரமாமிச உண்ணி, தூக்கிச் செல்வதற்கு வசதியாக அந்த இரண்டு துண்டுகளையும் இணைத்தாள். ஓ மனிதர்களில் காளையே {யுதிஷ்டிரரே}, அந்த இரண்டு துண்டுகளும் இணைந்ததும், ஒரு உடலாகி கட்டுறுதி வாய்ந்த (உயிருள்ள) குழந்தையானது. ஓ மன்னா {யுதிஷ்டிரரே}, பிறகு அந்த பெண் நரமாமிச உண்ணி {ஜரை}, இடியைப் போன்ற உறுதியான உடல் கொண்ட அந்தக் குழந்தையைத் தூக்கிச் செல்ல முடியாமல் வியப்பால் கண்களை அகலவிரித்தாள். அந்தக் குழந்தை தாமிரம் போன்ற சிவந்த தனது முட்டிகளை மடித்து அவற்றைத் தனது வாய்க்குள் நுழைத்து, மழை நிறைந்த மேகம் கர்ஜிப்பது போல பயங்கரமாகக் கர்ஜித்தான். அந்தச் சத்தத்தால் பயந்த அந்த அரண்மனைவாசிகள், ஓ மனிதர்களில் புலியே {யுதிஷ்டிரரே}, ஓ எதிரிகளைக் கொல்பவனே, மன்னனுடன் {பிருஹத்ரதனுடன்} சேர்ந்து வெளியே வந்தனர். பாலால் நிறைந்த மார்புகளுடன், ஆதரவற்று, மிகுந்த துயரத்தில் இருந்த ராணிகளும் தங்கள் குழந்தையை மீட்க திடீரென வெளியே வந்தனர்.

பிருஹத்ரதனிடம் குழந்தையைக்
கொடுக்கும் ராட்சசி ஜரை
ராணிகளின் இந்த நிலையையும், வாரிசை விரும்பிய மன்னனையும், மிகுந்த பலசாலியான அந்தக் குழந்தையையும் கண்ட அந்த பெண் நரமாமிச உண்ணி {ஜரை}, தனக்குள், "வாரிசை விரும்பும் இந்த மன்னனின் நாட்டுக்குள் தான் நான் வாழ்கிறேன். அதனால் இப்படிப்பட்ட சிறப்பு வாய்ந்த அறம் சார்ந்த மன்னனின் குழந்தையை நான் கொல்லலாகாது. பிறகு அந்த ராட்சசப் பெண் {ராட்சசி ஜரை} குழந்தையை, சூரியனை  மூடும் மேகங்கள் போலத் தாங்கி, மனித உரு கொண்டு, அந்த மன்னனிடம், "ஓ பிருஹத்ரதா, இது உனது குழந்தை. இவனை நான் உன்னிடம் கொடுக்கிறேன். எடுத்துக் கொள். பெரும் அந்தணரின் கட்டளையால் உனது இரு மனைவியருக்கும் பிறந்தவன் இவன். மருத்துவச்சிகளால் தூக்கி எரியப்பட்ட இவனை, நான் காத்து எடுத்து வந்திருக்கிறேன்," என்றாள் {ஜரை}.

கிருஷ்ணன் தொடர்ந்தான், "ஓ பாரத குலத்தில் முதன்மையானவரே {யுதிஷ்டிரரே}, காசி மன்னனின் அழகிய மகள்கள், தங்கள் குழந்தையைப் பெற்றுக் கொண்டு தங்கள் பால் ஊற்றால் அவனை நனைத்தனர். அனைத்தையும் உறுதி செய்து கொண்ட மன்னன் {பிருஹத்ரதன்} மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, தங்க நிறம் கொண்ட மனித உருவில் இருந்த அந்த பெண் நரமாமிச உண்ணியிடம், "தாமரை இழைகளின் நிறம் கொண்டவளே, எனக்கு இந்தக் குழந்தையைக் கொடுக்கும் நீ யார்? ஓ அதிர்ஷ்டமானவளே, இந்தப் பகுதியில் இன்பமாகச் சுற்றித் திரியும் தேவதையாகத் தெரிகிறாயே!", என்று கேட்டான் {பிருஹத்ரதன்}.

மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அதிரதன் அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அர்வாவசு அர்ஜுனன் அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அன்சுமான் அனுவிந்தன் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆத்ரேயர் ஆதிசேஷன் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உச்சைஸ்ரவஸ் உசீநரன் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உதங்கர் உதங்கா உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கண்வர் கணிகர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கர்ணன் கருடன் கல்கி கல்மாஷபாதன் கலி கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி காக்ஷிவத் கிந்தமா கிர்மீரன் கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசின் கேசினி கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சக்திரி சக்ரதேவன் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சங்கன் சச்சி சசபிந்து சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சதானீகன் சந்தனு சந்திரன் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சமீகர் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சரஸ்வதி சல்லியன் சலன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுகன்யா சுசர்மன் சுசோபனை சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதக்ஷிணன் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுந்தன் உபசுந்தன் சுநந்தை சுப்ரதீகா சுபத்திரை சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூர்ப்பனகை சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் ததீசர் தபதி தபஸ் தம்போத்பவன் தமயந்தி தமனர் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தக்ஷகன் தாத்ரேயிகை தார்க்ஷ்யர் தாருகன் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பர்ணாதன் பர்வதர் பரசுராமர் பரத்வாஜர் பரதன் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிரமாதின் பிராதிகாமின் பிருகத்யும்னன் பிருகதஸ்வர் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாத்ரி மாதலி மாதவி மாந்தாதா மார்க்கண்டேயர் மாரீசன் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷ்யசிருங்கர் ரிஷபர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லக்ஷ்மணன் லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வர்கா வருணன் வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹர்யஸ்வன் ஹரிச்சந்திரன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 

காப்புரிமை

© 2012-2017, செ.அருட்செல்வப்பேரரசன்
இவ்வலைப்பூவின் பதிவுகளை உரிய சுட்டிகளுடன் இணையத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளத் தடையில்லை.
வேறு எவ்வகையிலோ, விதத்திலோ இணையத்திலும், பிற ஊடகங்களிலும் பகிரவும், வெளியிடவும் முன்னனுமதி பெற வேண்டும்.
Blogger இயக்குவது.
Back To Top