clone demo
துருபதன் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
துருபதன் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

சனி, ஆகஸ்ட் 24, 2013

துருபதனிடம் அனுமதி கேட்ட விதுரன்! - ஆதிபர்வம் பகுதி 208

Vidura asked Drupada for permission | Adi Parva - Section 208 | Mahabharata In Tamil

(விதுராகமன பர்வத் தொடர்ச்சி)
விதுரன், துருபதனிடம் சென்று, பல பரிசுப் பொருட்களையும், நலம் விசாரிப்புகளையும் செய்து, பாண்டவர்களை ஹஸ்தினாபுரம் அழைத்துச் செல்ல அனுமதி கேட்பது;

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "இந்தப் பலதரப்பட்ட பேச்சுகளைக் கேட்ட திருதராஷ்டிரன், "சந்தனுவின் மகனான கற்ற பீஷ்மரும், சிறப்பு மிகுந்த முனிவர் துரோணரும், நீயும் (ஓ விதுரா) உண்மையையும், எனக்கு எது நன்மையைத் தருமோ அதையுமே சொல்லியிருக்கிறீர்கள். நிச்சயமாக, அந்த பெரும் ரதவீரர்களான குந்தியின் வீர மகன்கள், பாண்டுவின் மகன்களே! ஆகையால் விதிப்படி சந்தேகமற அவர்கள் எனது மகன்களே! எனது மகன்களுக்கு எப்படி இந்த நாட்டின்மீது உரிமை இருக்கிறதோ, அதே போல பாண்டுவின் மகன்களுக்கும் நிச்சயமாக உரிமை உண்டு. ஆகையால், பாசத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, விரைவாக பாண்டவர்களை அவர்களின் தாயுடன் {குந்தியுடன்} இங்கு அழைத்து வா. ஓ பாரதகுலத்தில் வந்தவனே {விதுரனே}, கூடவே தெய்வீக அழகுடைய கிருஷ்ணையையும் {திரௌபதியையும்} அழைத்து வா. நற்பேறால் மட்டுமே பிருதையின் {குந்தியின்} மகன்கள் உயிருடன் இருக்கிறார்கள்; நற்பேறின் நற்பேறால் மட்டுமே அந்தப் பெரும் ரதவீரர்கள் துருபதனின் மகளை  {திரௌபதியை} அடைந்தார்கள். நற்பேறால் மட்டுமே நமது பலம் அதிகரித்திருக்கிறது; நற்பேறால் மட்டுமே புரோசனன் அழிந்தான். ஓ பெரும் பிரகாசமுள்ளவனே, நற்பேறால் மட்டுமே எனது பெரும் துயர் கொல்லப்பட்டது {நீக்கப்பட்டது}.


வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "பிறகு விதுரன், ஓ பாரதா {ஜனமேஜயா}, திருதராஷ்டிரன் கட்டளையின் பேரில், யக்ஞ்சேனனிடமும் {துருபதனிடமும்} பாண்டவர்களிடமும் சென்றான். அவனுடன் கணக்கிலடங்கா நகைகளையும், பல தரப்பட்ட செல்வங்களையும், திரௌபதிக்காகவும், பாண்டவர்களுக்காகவும், யக்ஞசேனனுக்காகவும் கூட எடுத்துச் சென்றான். அறத்தின் அனைத்து விதிகளையும் அறிந்த, அனைத்து அறிவியல்களிலும் ஆழ்ந்த ஞானம் கொண்ட விதுரன், துருபதனின் வசிப்பிடத்திற்கு வந்து, அந்த ஏகாதிபதியை சரியான முறையில் அழைத்து, அவனுக்காகக் காத்திருந்தான். துருபதன் விதுரனை சரியான முறையில் ஏற்று அழைத்தான். இருவரும் ஒருவருக்கு ஒருவர்கள் நலம் விசாரித்துக் கொண்டனர்.

விதுரன் அங்கே பாண்டவர்களையும் வாசுதேவனையும் {கிருஷ்ணனையும்} கண்டான். அவன் அவர்களைக் கண்டதுமே பாசத்துடன் அவர்களை அணைத்துக் கொண்டு அவர்களின் நலம் விசாரித்தான். பாண்டவர்கள் வாசுதேவனுடன் {கிருஷ்ணனுடன்}சேர்ந்து அளவிடமுடியா புத்திகூர்மைகொண்ட விதுரனை தகுந்த முறையில் வழிபட்டனர். ஆனால் விதுரன், ஓ மன்னா {ஜனமேஜயா}, திருதராஷ்டிரன் பெயரால் அவர்களது நலனைக் குறித்து திரும்பத் திரும்ப பாசத்துடன் விசாரித்தான். ஓ ஏகாதிபதியே {ஜனமேஜயனே}, அவன் பிறகு, பாண்டவர்களுக்கும், குந்திக்கும், திரௌபதிக்கும், துருபதனுக்கும், துருபதனின் மகன்களுக்கும், கௌரவர்களால் அவன் {விதுரன்} வழியாகக் கொடுத்தனுப்பப்பட்ட ரத்தினங்களையும் பலதரப்பட்ட செல்வங்களையும் கொடுத்தான். அளவற்ற புத்திகூர்மை கொண்ட அடக்கமுடைய விதுரன், பிறகு பாண்டவர்கள் மற்றும் கேசவனின் {கிருஷ்ணனின்} முன்னிலையில் துருபதனிடம்,

"ஓ ஏகாதிபதியே {துருபதனே}, உமது அமைச்சர்களுடனும் மகன்களுடனும் சேர்ந்து, நான் சொல்லப்போவதைக் கேளும். மன்னன் திருதராஷ்டிரன், தனது அமைச்சர்கள், மகன்கள் மற்றும் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து மகிழ்ச்சி நிறைந்த இதயத்துடன், ஓ மன்னா {துருபதா}, திரும்பத் திரும்ப உமது நலனைப் பற்றி விசாரித்தார். ஓ ஏகாதிபதி {துருபதா}, உம்முடன் ஏற்பட்ட சம்பந்தம் குறித்து அவர் {திருதராஷ்டிரர்} மிகுந்த திருப்திகொண்டுள்ளார். ஓ மன்னா {துருபதா}, அதே போல சந்தனுவின் மகனான பெரும் ஞானம் கொண்ட பீஷ்மரும், அனைத்து குரு குலத்தவருடன் சேர்ந்து அனைத்து விதத்திலும் உமது நலனைக் குறித்து விசாரித்தார். பரத்வாஜரின் மகனான பெரும் ஞானம் கொண்டவரும் உமது நண்பருமான துரோணர் உளப்பூர்வமாக உம்மைக் கட்டி அணைத்து, உமது மகிழ்ச்சி குறித்து விசாரித்தார். ஓ பாஞ்சாலர்களின் மன்னா {துருபதா}, திருதராஷ்டிரனும், அனைத்து குரு குலத்தவரும் சேர்ந்து, உமது சம்பந்தம் கிடைத்ததால், பெரும் அருள் கிடைத்ததாகக் கருதுகிறார்கள்.

ஓ யக்ஞசேனா {துருபதா), நீர் நிறுவிய இந்த கூட்டணியால், ஒரு புதிய நாடு கிடைத்ததைப் போல அவர்கள் மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள். ஓ ஏகாதிபதியே {துருபதனே}, இதையெல்லாம் அறிந்து கொண்டு, பாண்டவர்களை அவர்களது மூதாதையர் நாட்டுக்கு {குருஜாங்காலத்திற்க்கு} மீண்டும் வருகை புரிய அனுமதி அளியும். பிருதையுடன் {குந்தியுடன்} கூடிய அவர்களும் {பாண்டவர்களும்} அந்த நகரத்தைக் {ஹஸ்தினாபுரத்தைக்} காணப் பேராவல் கொண்டிருப்பார்கள். குரு குல மகளிரும், நாட்டு குடிமக்களும், மற்ற குடிகளும், பாஞ்சால இளவரசி கிருஷ்ணையைக் {திரௌபதியைக்} காண ஆவலுடன் காத்திருக்கிறார்கள். ஆகையால், ஓ ஏகாதிபதி {துருபதா}, காலந்தாழ்த்தாமல், பாண்டவர்கள் தங்கள் மனைவியுடன் {திரௌபதியுடன்} அங்கே செல்ல நீர் அனுமதிக்க வேண்டும். ஓ மன்னா, சிறப்புமிகுந்த பாண்டவர்களுக்கு அங்கே செல்ல உமது அனுமதி கிடைத்ததும், நான் திருதராஷ்டிரனுக்கு விரைவான தூதர்கள் மூலம் செய்தியைச் சொல்லி அனுப்புகிறேன். பிறகு, ஓ மன்னா {துருபதா}, பாண்டவர்கள், குந்தியுடனும் கிருஷ்ணையுடன்  {திரௌபதியுடன்} கிளம்பட்டும்" என்றான் {விதுரன்}.


திங்கள், ஆகஸ்ட் 19, 2013

ஒவ்வொரு நாளும் கன்னியானாள் திரௌபதி - ஆதிபர்வம் பகுதி 200

Draupadi regained her virginity every day | Adi Parva - Section 200 | Mahabharata In Tamil

(வைவாஹிக பர்வத் தொடர்ச்சி)
யுதிஷ்டிரன் முதலான பாண்டவர்கள் வயதுக்குத் தக்க வரிசையாக திரௌபதியைத் திருமணம் செய்து கொண்டது.


வைசம்பாயனர் சொன்னார், "இதைக் கேட்ட துருபதன், "ஓ பெரும் முனிவரே {வியாசரே}, நீர் சொல்வதைக் கேட்காதிருந்தால், நான் முன்பு சொன்னவாறு நடந்து கொண்டிருப்பேன். இருப்பினும், இப்போது நான் அனைத்தையும் அறிந்ததால், தேவர்களால் தீர்மானிக்கப்பட்டதற்கு நான் வேறுபட்டிருக்க முடியாது ஆகையால், நீர் சொன்னதைச் செய்ய நான் தீர்மானிக்கிறேன். விதியின் முடிச்சு அவிழ்க்கப்பட முடியாதது. இந்த உலகத்தில் இருக்கும் எதுவும் நமது செயல்களின் விளைவு கிடையாது {விளைவால் ஏற்பட்டவை கிடையாது}. ஒரு மணமகனை அடையும் பார்வையில் முன்பு நிச்சயிக்கப்பட்டது, பலருக்கு ஆதரவாக நிறுத்தப்படுகிறது. கிருஷ்ணை {திரௌபதி} (தனது முந்தைய பிறப்பில்) திரும்ப திரும்ப, "எனக்கு கணவனைக் கொடு" என்று பெரும் தேவனிடமே {சிவனிடமே} வரம் கேட்டிருக்கிறாள். இவ்விஷயத்தில் சரியும் தவறும் தெய்வத்திற்கு மட்டுமே தெரியும். என்னைப் பொருத்த மட்டில், சங்கரன் எதைத் தீர்மானித்தாலும், அது சரியாக இருந்தாலும், தவறாக இருந்தாலும், பாவம் என்னைத் தொட முடியாது. விதிக்கப்பட்டது போலவே இவர்கள் மகிழ்ச்சி நிறைந்த இதயங்களுடன் கிருஷ்ணையின் {திரௌபதியின்} கரங்களை உரிய சடங்குகளுடன் பெறட்டும்" என்றான்.


வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "பிறகு சிறப்பு மிகுந்த வியாசர், நீதிமானான யுதிஷ்டிரனிடம், "ஓ பாண்டுவின் மகனே, இன்று ஒரு நன்னாள் {அதிர்ஷ்டகரமான நாள்}! இன்று பூச(ம்) நட்சத்திரக்கூட்டத்திற்குள் சந்திரன் நுழைகிறான். இன்றே, உனது சகோதரர்களுக்கு முன்பு, நீ முதலில் கிருஷ்ணையின் {திரௌபதியின்} கரங்களைப் பெற்றுக் கொள்!" என்றார். வியாசர் இப்படிச் சொன்னதும், மன்னன் யக்ஞசேனனும் {துருபதனும்}, அவனது மகனும் {திருஷ்டத்யும்னனு} திருமணத்திற்கு வேண்டிய ஏற்பாடுகளைச் செய்தனர். அந்த ஏகாதிபதி, பலதரப்பட்ட விலையுயர்ந்த பொருட்களை திருமணப் பரிசாகத் தர, தயாராக வைத்திருந்தான். பிறகு அவனது மகள் கிருஷ்ணையை, அவள் குளித்த பிறகு, பல நகைகளாலும், முத்துகளாலும் அலங்கரித்துக் கொண்டு வந்தான். அந்தத் திருமணத்தை சாட்சிகளாகக் காண மன்னனின் நண்பர்களும் உறவினர்களும், நாட்டின் அமைச்சர்களும், பல அந்தணர்களும், அந்நாட்டு குடிமக்களும் வந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் தகுதிகளுக்கேற்ப இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர். முக்கிய மனிதர்களின் கூட்டத்தாலும் தாமரை மலர்களாலும் அந்த அரண்மனை அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அல்லி மலர்கள் தூவப்பட்ட முற்றத்தில் படைகளை அழகாக வரிசையாக நிற்க வைத்து, வைரங்களும் ரத்தினங்களும் பதிக்கப்பட்ட அந்த அரண்மனை, நட்சத்திரங்களால் நிரம்பிய வைக்கபட்ட வானம் போல இருந்தது. பிறகு இளமையுடன் கூடிய அந்த குரு குல இளவரசர்கள் {பாண்டவர்கள்}, குளித்து முடித்து, காது வளையங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, விலையுயர்ந்த ஆடை உடுத்தி, சந்தனக்குழம்பால் நறுமணமாக்கப்பட்டு, வழக்கமான அறச்சடங்குகள் செய்து, நெருப்பின் பிரகாசமுள்ள தங்கள் புரோகிதர் தௌமியரை உடன் அழைத்துக் கொண்டு திருமண மண்டபத்திற்குள் பெரும் காளைகள் பசுவின் கொட்டகையில் நுழைவது போல மகிழ்ச்சிகரமான இதயத்துடன் தகுந்த வரிசையில் ஒருவர் பின் ஒருவராக நுழைந்தனர். பிறகு, வேதங்களை நன்கு அறிந்த தௌமியர், புனித நெருப்பை மூட்டி, தகுந்த உச்சரிப்புகள் கொண்ட வாழ்த்துகளுடன் {மந்திரங்களுடன்} சுத்திகரிக்கப்பட்ட நெய்யை அந்தச் சுடர்விட்டெரியும் தீயில் {Element-மூலப்பொருள்} விட்டார். பிறகு யுதிஷ்டிரனை அழைத்த மந்திரங்கள் அறிந்த தௌமியர், அவனை கிருஷ்ணையுடன் {திரௌபதியுடன்} சேர்த்து வைத்தார். நெருப்பை வலம் வந்த மணமகனும் மணமகளும் ஒருவர் கையை ஒருவர் பற்றினர். இந்த ஒருங்கிணைப்பு முடிந்ததும், புரோகிதரான தௌமியர், போர்களின் ஆபரணமான {Ornament of Battles} யுதிஷ்டிரனிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, அரண்மனையை விட்டு வெளியேறினார். அதன்பிறகு, அந்தப் பெரும் ரத வீரர்கள், குருகுலத்தைத் தழைக்க வைப்பவர்களான அந்த இளவரசர்கள், ஆடம்பர உடை உடுத்தி, அடுத்த அடுத்த நாட்களில், அந்தப் புரோகிதரின் துணையுடன் அந்தப் பெண்களில் சிறந்தவளின் கரங்களைப் பெற்றனர். ஓ மன்னா {ஜனமேஜயா}, அந்த தெய்வீக முனிவர் {வியாசர்} என்னிடம், இந்தத் திருமணங்களுக்குத் தொடர்புடைய, இயல்புக்கு மிக்க ஒரு அற்புதமான காரியத்தைச் சொன்னார். அதாவது, கொடியிடை கொண்ட அந்த சிறப்புமிக்க இளவரசி, முந்தைய நாள் திருமணத்திற்குப் பிறகு ஒவ்வொரு நாளும் தனது கன்னித் தன்மையை மீண்டும் பெற்றாள் என்றார். {வியாசரின் சீடர் வைசம்பாயனர்}.

திருமணங்கள் முடிந்த பிறகு, மன்னர் துருபதன் அந்த பெரும் ரத வீரர்களுக்கு பலதரப்பட்ட அற்புதமான செல்வங்களைக் கொடுத்தான். அந்த மன்னர் {துருபதன்} அவர்களுக்கு ஒவ்வொன்றிலும் தங்கக் கடிவாளத்துடன் கூடிய நான்கு குதிரைகள் பூட்டிய தங்கக்கூடுகள் கொண்ட நூறு ரதங்களைக் கொடுத்தான். தங்கச் சிகரங்கள் கொண்ட நூறு மலைகளைப் போல நெற்றிப் பொட்டிலும், முகங்களிலும் அனைத்து அதிஷ்டக்குறிகளும் கொண்ட நூறு யானைகளையும் கொடுத்தான். அழகான ஆடைகளுடனும், ஆபரணங்களுடனும், பூவேலை அலங்காரங்களுடனும் கூடிய இளமையின் ஆரம்பத்தில் இருந்த நூறு பெண் பணியாட்களை, தெய்வீக அழகுடன் கூடிய அந்த இளவரசர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் கொடுத்தான். இவையாவையும் அந்தச் சந்திர குலத்தின் சிறப்பு வாய்ந்த ஏகாதிபதி, புனித நெருப்பைச் சாட்சியாக வைத்துக் கொண்டு, இன்னும் பல பரிசுகளையும், பெரும் செல்வத்தையும், பல விலையுயர்ந்த ஆடைகளையும், பிரகாசமான ஆபரணங்களையும் கொடுத்தான். பெரும் பலம் பொருந்திய பாண்டுவின் மகன்கள், திருமணம் முடிந்து, தாங்கள் இரண்டாவது ஸ்ரீ-யைப் போல இருந்த கிருஷ்ணையை {திரௌபதியை} அடைந்து, பாஞ்சால மன்னனின் {துருபதனின்} தலைநகரில் {காம்பில்யத்தில்} பல இந்திரர்கள் இருப்பது போல, தங்கள் நாட்களை இன்பத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் கடத்தினார்கள்.

பல கணவர்களுக்கு பொது மனைவி - ஆதிபர்வம் பகுதி 199

Common wife for many husbands | Adi Parva - Section 187 | Mahabharata In Tamil

(வைவாஹிக பர்வத் தொடர்ச்சி)
இந்திரன் சிவனிடம் பெற்ற சாபத்தையும், பழைய காலத்தில் திரௌபதி சிவனிடம் ஐந்து கணவர்களை வரமாகப் பெற்ற கதையையும் வியாசர் துருபதனிடம் சொன்னது.....

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "வியாசர் தொடர்ந்தார், "பழங்காலத்தில், தேவர்கள் நைமிச வனத்தில் ஒரு பெரும் வேள்வியை ஏற்பாடு செய்தனர். ஓ மன்னா, விவஸ்வத்தின் மகன் யமன், அந்த வேள்வியில் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட விலங்குகளைக் கொல்பவன் ஆனான். அந்த வேள்வியில் இப்படி நியமிக்கப்பட்ட எமன் (அவ்வேளையில்) ஒரு மனிதனையும் கொல்லவில்லை. உலகத்தில் மரணம் தவிர்க்கப்பட்டு, மனிதர்களின் எண்ணிக்கை பெரும் அளவில் அதிகமானது. பிறகு, சோமன், சக்ரன், வருணன், குபேரன், சத்யர்கள், ருத்ரர்கள், வசுக்கள், அசுவினி இரட்டையர்கள் - ஆகிய தேவர்கள் அண்டத்தைப் படைப்பவனான பிரஜாபதியிடம் {பிரம்மனிடம்} சென்றனர். மக்கள் தொகை அதிகமானதைக் கண்டு அஞ்சி அவர்கள் அந்த அண்ட ப் படைப்பாளனிடம், "ஓ தலைவா, பூமியில் மக்கள் தொகை அதிகமானதால் அஞ்சி, உங்களிடம் நிவாரணம் பெற வந்திருக்கிறோம். உண்மையில் நீங்கள் தரும் பாதுகாப்புக்காக நாங்கள் ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்" என்றனர். இதைக்கேட்ட பெருந்தகப்பன், "மக்கள் தொகைப் பெருகுவதால் நீங்கள் அஞ்சத் தேவையில்லை. நீங்கள் சாகாதவர்கள். நீங்கள் மனிதர்களைப் பார்த்து அஞ்சுவது தகாது" என்றான். 

அதற்கு தேவர்கள், "மரணிப்பவர்கள் {மனிதர்கள்} இப்போது சாவதில்லை. இப்போது எங்களுக்கும் அவர்களுக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. இந்த வித்தியாங்கள் மறைந்ததால் வெறுத்துப் போய், எங்களுக்கும் அவர்களுக்குமான வித்தியாசத்தை நீங்கள் அருள்வீர்கள், என்றே உங்களிடம் வந்திருக்கிறோம்" என்றனர். அதற்கு அந்தப் படைப்பாளி {பிரம்மன்}, "விவஸ்வத்தின் மகன் {எமன்} இன்னும் அந்தப் பெரும் வேள்வியில் பங்கு கொண்டிருக்கிறான். அதனால் தான் மனிதர்கள் சாகாமல் இருக்கின்றனர். இந்த வேள்வியில் எமனின் தொடர்பு அறுந்து போனால், மனிதர்கள் முன்பைப் போலவே இறப்பார்கள். உங்கள் ஒவ்வொருவரின் சக்தியைக் கொண்டும்,  சக்தி மீதம் இல்லாமல் உலகத்தில் வாழும் அவர்கள் அனைவரையும் ஆயிரக்கணக்கில் பெருக்கித் {Sway = ஒருபுறமாய் சாய்த்துத்} தள்ளுவான்."

 வியாசர் தொடர்ந்தார், "தேவர்களில் முதலில் பிறந்தவரின் {பிரம்மனின்} இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட தேவர்கள் அந்தப் பெரும் வேள்வி நடந்த இடத்திற்குத் திரும்பினர். பகீரதியின் {கங்கையின்} அருகே அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெரும் பலம் வாய்ந்தவர்கள் {தேவர்கள்} நீரோட்டத்தில் ஒரு (தங்கத்) தாமரை அடித்துச் செல்லப்படுவதைக் கண்டு அதிசயித்தனர். தேவர்களில் முதன்மையான அந்த இந்திரன், அது எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை உறுதி செய்ய, பகீரதியின் போக்குக்கு {நீரோட்டத்துக்கு} எதிராக தொடர்ந்து சென்றான். கங்கை, வற்றாத நீரை வெளியிடும் இடத்திற்கு {நதி மூலத்திற்கு} வந்த இந்திரன், நெருப்புப் போன்ற பிரகாசமுள்ள ஒரு மங்கையைக் கண்டான். தன்னைச் சுத்திகரித்துக் கொள்ள அந்த நீரோட்டத்திலிருந்து நீர் எடுக்க வந்த அந்த மங்கை, அழுது கொண்டே இருப்பதையும் கண்டான். அவள் உதிர்த்த கண்ணீர்த்துளிகள், அந்த நீரோட்டத்தில் விழுந்து, தங்கத்தாமரைகளாக மாறிக் கொண்டிருந்தன. இந்த அற்புதக் காட்சியைக் கண்ட இடிதாங்கி {இந்திரன்} அந்த மங்கையை அணுகி, "ஓ இனிமையான மங்கையே நீ யார்? நீ ஏன் அழுது கொண்டிருக்கிறாய்? நான் உண்மையை அறிய விரும்புகிறேன். என்னிடம் அனைத்தும் சொல்" என்றான். 

வியாசர் தொடர்ந்தார், "அதற்கு அந்த மங்கை, "ஓ சக்ரா {இந்திரா}, நான் யார் என்பதையும், நான் ஏன் அதிர்ஷ்டமற்றவளாக இருக்கிறேன் என்பதையும் நீ அறிந்திருக்கலாம். நான் கூட்டிப் போகும் இடத்திற்கு நீ வந்தால் நான் அழமாட்டேன். அப்படி வந்தால், நான் ஏன் அழுகிறேன் என்பதை அறிந்து கொள்வாய்" என்றாள். விரைவில் இமயத்தின் சிகரங்கள் ஒன்றில் ஒரு அழகான இளைஞனும், ஒரு மங்கையும் அரியணையில் அமர்ந்து கொண்டு பகடை விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். {ஆணும் பெண்ணுமான} அந்த இளைஞர்களைக் கண்ட தேவர்கள் தலைவன், "புத்திசாலி இளைஞனே, இந்த அண்ட ம் எனது கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்" என்றான். இருப்பினும், அந்த மனிதன் பகடையில் அவ்வளவு ஆழ்ந்து ஈடுபட்டிருந்ததால், அவனைக் கவனிக்கவில்லை. இதனால் கோபம் கொண்ட இந்திரன், "நானே அண்டத்தின் தலைவன்" என்றான். அந்த இளைஞன் (தேவர்கள் தேவன்) மஹாதேவனைத் {சிவனைத்} தவிர வேறு யாரும் இல்லை. அவன், கோபத்தில் இருந்த இந்திரனைக் கண்டு, சிறு புன்னகை முட்டுமே புரிந்தான். இருப்பினும் அந்தப் பார்வையால், தேவர்கள் தலைவன் உடனே முடக்கப்பட்டு, கட்டை போல அங்கே நின்றான். பகடை விளையாட்டு முடிந்ததும், அந்த ஈசானன், அழுது கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணிடம், "சக்ரனை {இந்திரனை} இங்கே கொண்டு வா. மறுபடியும் கர்வம் அவனது இதயத்திற்குள் வராதவாறு, அவனுக்கு நான் பாடம் புகட்ட வேண்டும்" என்றார். அந்தப் பெண்மணியால் தொடப்பட்ட முடக்கப்பட்டிருந்த தேவர்கள் தலைவன் சக்ரன் {இந்திரன்}, அந்தத் தொடுதலால் பூமியில்விழுந்தான். 

பெரும் சக்தி கொண்ட சிறப்புவாய்ந்த ஈசானன் அவனிடம், "ஓ சக்ரா, இனி எப்போதும் இப்படி நடந்து கொள்ளாதே. உனது பலமும் சக்தியும் அளவிடமுடியாதவை, இந்தப் பெரும் கல்லை அகற்றி, சூரியனுக்கு ஒப்பான பிரகாசமுள்ள மற்றவர்கள் காத்திருக்கும் அந்தக் குழிக்குள் செல். அவர் அனைவரும் உன்னைப் போன்றவர்களே" என்றான். இந்திரன் அந்தக் கல்லை அகற்றி, மலைகளின் அரசனின் மார்பில் இருக்கும் அந்தக் குகையில், தன்னைப் போலவே நான்கு பேர் இருப்பதைக் கண்டான். அவர்களது அவல நிலையைக் கண்ட சக்ரன் {இந்திரன்} துயரத்தால் பீடிக்கப்பட்டு, "நானும் இவர்களைப் போல இருக்க வேண்டுமா?" என்றான். பிறகு கிரீச தேவன் {சிவன்}, இந்திரனை முழுமையாகக் கண்டு கோபத்தில் கண்களை விரித்து, "ஓ ஆயிரம் வேள்விகள் செய்தவனே, என்னை அவமதித்து தவறு இழைத்ததால், நேரம் கடத்தாமல் குகைக்குள் நுழை" என்றான்.

ஈசானனால் இப்படிச் சொல்லப்பட்ட தேவர்கள் தலைவன் {இந்திரன்}, பழித்துப் பேசப்பட்ட அந்தப் பயங்கரமான சூழலால் ஆழமான வலி கொண்டு, உறுப்புகள் பலமற்றுப் போய், காற்றில் படபடக்கும் இமயத்தின் அத்திமர இலை போல அச்சத்தால் நடுங்கினான். காளை வாகனம் கொண்ட கடவுளின் {சிவனின்} எதிர்பாராத சாபத்திற்கு உள்ளான இந்திரன், கரங்கள் குவித்து, தலை முதல் கால் வரை நடுங்கி, பல வடிவங்களும் அவதாரங்களும் எடுக்கும் அந்தக் கடும் தெய்வத்திடம், "ஓ பாவா, முடிவற்ற அண்டத்தின் காவலர் நீரே" என்றான். கடும் சக்தி கொண்ட அந்த தேவனின் {இந்திரனின்} இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டு {சிவன்} புன்னகைத்து, "உன்னைப் போன்ற நிலை கொண்டவர்கள் எனது அருளை அடைய மாட்டார்கள். ஒருசமயத்தில் இவர்கள் அனைவரும் (குகையில் இருப்பவர்கள்) உன்னைப் போல்தான் இருந்தனர். இந்தக் குகைக்குள் நுழைந்து, சில காலம் இங்கேயே கிட. உங்கள் அனைவரின் தலைவிதியும் நிச்சயமாக ஒன்றே. நீங்கள் அனைவரும் உலகத்தில் மனிதர்களாகப் பிறந்து, பல கடினமான பணிகளைச் செய்து, கணக்கிலடங்கா  மனிதர்களைக் கொன்று, உங்கள் நற்செயல்களால் தகுதியடைந்து, மீண்டும் மதிப்பு மிக்க இந்திரலோகம் திரும்புவீர்கள். நான் சொன்னதையும் தவிர்த்து, இன்னும் பல சாதனைகளையும் அங்கே நீங்கள் செய்வீர்கள்" என்றான். 

அதன் பிறகு, பிரகாசமுள்ள அந்த இந்திரர்கள், "எங்கள் உலகத்திலிருந்து நாங்கள்,  மனிதர்களின் உலகத்திற்குச் சென்று எங்கள் முக்திக்கு விதிக்கப்பட்டிருக்கும் கடும் சாதனைகளைச் செய்வோம். ஆனால், தர்மனும், வாயுவும், மகவத்தும் {இந்திரனும்}, அஸ்வினிகளும் எங்கள் தாயாரிடம் எங்களைப் பெறட்டும். தேவ மற்றும் மனித ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தி மனிதர்களுடன் போரிட்டு, நாங்கள் மீண்டும் இந்திரலோகம் திரும்புவோம்" என்றனர்.

 வியாசர் தொடர்ந்தார், "பழைய இந்திரர்களின் அப்பேச்சைக் கேட்ட, இடிதாங்கி {இந்திரன்} அந்தக் கடவுளரில் முதன்மையானவரிடம், "இக்கடினமான பணிக்கு நானே நேரடியாக செல்லாமல், என்னிலிருந்து ஒரு பகுதியை உற்பத்தி செய்து, இவர்களில் ஐந்தாவது ஒருவனாக அனுப்புகிறேன்" என்றான்.
 விஷ்வபுக்கும், புத்ததாமனும், பெரும் சக்தி கொண்ட சிபியும், நான்காவது சாந்தியும், மற்றும் தேஜாஸ்வினுமே அந்தப் பழைய இந்திரர்களாக சொல்லப்பட்டுள்ளனர். வல்லமைமிக்க வில்லைக் கொண்ட அந்த ஒப்பற்ற தெய்வம் {சிவன்}, அந்த ஐந்து இந்திரர்களிடமும் கருணை கொண்டு அவர்கள் விரும்பியதைச் செய்ய அருளினார். மேலும், தெய்வீக ஸ்ரீ-ஆன (அருள் தேவதையான) ஒப்பற்ற அழகு கொண்ட அந்த மங்கையை மனித உலகில் அவர்களுக்குப் {அந்த ஐந்து இந்திரர்களுக்குப்} பொது மனைவியாக நியமித்தார். 

 பிறகு அந்த ஐந்து இந்திரர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு, அளவிடமுடியா ஆற்றல் கொண்டவனும், முடிவற்றவனும், படைக்கப்படாத ஆவியானவனும், பழையவனும், எப்போதும் நிலைத்திருப்பவனும், வரம்புகள் இல்லாத அண்டங்களின் ஆவியுமான நாராயணனிடம் சென்றான் அந்த ஈசன். அனைத்தையும் நாராயணன் அங்கீகரித்தான். அந்த இந்திரர்கள் மனிதர்களின் உலகில் பிறந்தார்கள். பிறகு ஹரி (நாராயணன்) தனது உடலில் இருந்து கறுப்பும் வெள்ளையுமான இரு முடிகளை {மயிர்களை} எடுத்தான். அந்த இரு முடிகளும் தேவகி மற்றும் ரோகிணி என்ற யது குலத்தின் கருவறைகளில் புகுந்தன. வெள்ளையாக இருந்த அந்த முடிகளில் ஒன்று பலதேவன் {பலராமன்} ஆனது. அந்தக் கறுப்பு முடி கேசவனின் உருவமாக கிருஷ்ணன் ஆனது. இமயத்தின் குகைகளில் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த பழங்காலத்தின் இந்திரர்கள் பெரும் சக்தி கொண்ட பாண்டுவின் மகன்களைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை., பாண்டவர்களில், சவ்யசாசின் {சம திறமையுடன் இரு கைகளினாலும் செயல்படும்} என்றும் அழைக்கப்படும் அர்ஜுனன், சக்ரனின் {இந்திரனின்} ஒரு பகுதியாவான். 

 வியாசர் தொடர்ந்தார், "ஓ மன்னா, இப்படியாக பழங்காலத்திய இந்திரர்கள் பாண்டவர்களாகப் பிறந்தனர். அந்தத் தெய்வீக ஸ்ரீ-யே ஒப்பற்ற அழகு கொண்ட திரௌபதியாகப் பிறந்து, அவர்களின் பொது மனைவியாக நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறாள். சூரியனையும் நிலவையும் போன்ற காந்தி கொண்டு இரண்டு மைல்கள் வரை தனது நறுமணத்தை வீசும் அவள், வேள்விச் சடங்கின் அறத்தால் பூமியில் பிறக்காமல் எப்படி சாதாரணமாகப் பிறக்க முடியும்? ஓ மன்னா, எனது ஆன்மப் பார்வையைக் கொண்டு  நான் உனக்கு ஒரு வரத்தை மகிழ்ச்சியாகத் தருகிறேன். அவர்களுடைய புனிதமான பழைய தெய்வீக உடல்களுடன் குந்தியின் மகன்களை இப்போது பார்" என்றார். 

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "இதைச் சொன்ன அறச் செயல்புரியும் அந்த புனிதமான அந்தணர் வியாசர், தனது ஆன்ம பலத்தால், அந்த மன்னனுக்கு தெய்வீகப் பார்வையை அளித்தார். அதனால் அந்த மன்னன் {துருபதன்} பாண்டவர்களை அவர்களது பழைய தெய்வீக உடலுடன் கண்டான். அந்த மன்னன் {துருபதன்} அவர்களைப் பழைய தெய்வீக உடலுடனும், தங்கக் கிரீடங்களுடனும், தெய்வீக மாலைகளுடனும், இந்திரனைப் போல, அனைத்து ஆபரணங்களும் பூண்டு, நெருப்பையும், சூரியனையும் போன்ற நிறத்தில் அழகாகவும், இளமையாகவும், அகன்ற மார்புகளுடனும், ஐந்து முழ உயரத்திலும் இருப்பதைக் கண்டான். அவர்கள், அனைத்து சாதனைகளையும் தன்னகத்தே கொண்டு, தெய்வீக ஆடைகள் பூண்டு, பெரும் அழகுடனும், மாலைகளின் நறுமணத்துடனும் முக்கண் கடவுள்களைப் (மகாதேவர்களை) {சிவன்களைப்} போல, அல்லது வசுக்களைப் போல, அல்லது ருத்திரர்களைப் போல, அல்லது ஆதித்யர்களைப் போல இருந்தனர். பாண்டவர்களையும், குறிப்பாக அர்ஜுனனையும் பழைய இந்திரர்களாகக் கண்ட மன்னன் துருபதன் மிகவும் திருப்தி கொண்டான். அந்தத் தெய்வீக சக்தி அவர்களிடம் ஒளிந்திருப்பதைக் கண்ட அந்த ஏகாதிபதி {துருபதன்} மிகவும் அதிசயித்தான். அம்மன்னன் பெரும் அழகுடன் கூடிய பெண்மணிகளில் முதன்மையான தனது மகளை நோக்கி, அவளிடம், அந்தத் தெய்வீகப் பிறவிகளுக்கு மனைவியாகப் போகும் நெருப்பைப் போன்றும் நிலவைப் போன்றும் பிரகாசமான, பெரும் அழகும் புகழும் கொண்ட அந்த தெய்வீக மங்கையைக் கண்டான் {கங்கைக் கரையில் அழுது கொண்டிருந்தாளே அந்த மங்கை}. 

அந்த அற்புதக் காட்சியைக் கண்ட அந்த ஏகாதிபதி, சத்தியவதி மகனின் {வியாசரின்} பாதங்களைத் தொட்டு, "ஓ பெரும் முனிவரே, எதுவும் உமக்கு அதிசயமன்று" என்று சொன்னான். பிறகு அந்த முனிவர் மகிழ்ச்சியாகத் தொடர்ந்தார், "ஒரு குறிப்பிட்ட ஆசிரமத்தில், ஒரு சிறப்புவாய்ந்த முனிவருக்கு ஒரு மகள் இருந்தாள். அவள் அழகானவளாகவும், கற்புக்கரசியாகவும் இருந்தாள். ஆனால் அவள் ஒரு கணவனை அடையவில்லை. ஆகையால்,  அந்தப் பெண் கடும் தவங்கள் இயற்றி சங்கரரைத் (மகாதேவனை) {சிவனை} திருப்திப் படுத்தினாள். அந்த தெய்வமான சங்கரன், அவளது தவத்தால் திருப்தியடைந்து, அவளிடம், "நீ விரும்பிய வரத்தைக் கேள்" என்றார். இப்படிச் சொல்லப்பட்ட அந்த மங்கை, அந்த தன்னிகரில்லா தலைவனிடம், மறுபடியும் மறுபடியும் "அனைத்து சாதனைகளையும் செய்யும் கணவரை அடைய நான் விரும்புகிறேன்" என்றாள். தேவர்களின் தலைவனான சங்கரனும் அவளைத் திருப்திப்படுத்த, "இனிமையான மங்கையே, நீ ஐந்து கணவர்களை அடைவாய்" என்றான். அந்தத் தெய்வத்தைத் திருப்திப்படுத்திய அந்த மங்கை மறுபடியும், "ஓ சங்கரா, நான் உன்னிடம் இருந்து அனைத்து அறமும் கொண்ட ஒரு கணவரை அடையவே நான் விரும்புகிறேன்" என்றாள். அந்த தேவர்க்குத் தேவன், அவளிடம் மிகவும் திருப்தி கொண்டு மறுபடியும், "ஓ மங்கையே, நீ ஐந்து முறை என்னிடம், 'எனக்குக் கணவனைக் கொடு' என்று கேட்டாய். ஆகையால், ஓ இனிமையானவளே, நீ கேட்டவாறே உனக்குக் கிடைக்கும். நீ அருளப்பட்டிரு. இருப்பினும் இவை அனைத்தும் உனது எதிர்கால வாழ்விலேயே {அடுத்த ஜென்மத்திலேயே} கிடைக்கும்" என்றான். 

வியாசர் தொடர்ந்தார், "ஓ துருபதா, இந்த தெய்வீக அழுகுடைய உனது மகளே அந்த மங்கை. உண்மையில், பிருஷதனின் குலத்தில் வந்த இந்தக் களங்கமற்ற கிருஷ்ணை {திரௌபதி}, ஐந்து கணவர்களுக்குப் பொது மனைவியாகும்படி முன்பே விதிக்கப்பட்டிருக்கிறாள். அந்த தெய்வீக ஸ்ரீ, கடும் தவங்களை இயற்றி, பாண்டவர்களுக்காகவே உனது மகளாக அந்தப் பெரும் வேள்வியில் பிறந்தாள். அந்த அழகிய தேவதை, அந்த அனைத்து தேவர்களாலும் {இந்திரர்களால்} சேவிக்கப்பட்டு, அவளது சொந்த செயல்களின் மூலமே ஐந்து கணவர்களுக்கும் மனைவியாகிறாள். இதன்காரணமாகவே சுயம்பு இவளைப் படைத்தார்." இவை யாவற்றையும் கேட்ட மன்னன் துருபதன், "நீங்கள் என்ன செய்ய விரும்புகிறீர்களோ அதைச் செய்யுங்கள்" என்று சொன்னான்.

ஒரு பெண்ணுக்குப் பல கணவர்களா? - ஆதிபர்வம் பகுதி 198

Polyandry? | Adi Parva - Section 198 | Mahabharata In Tamil

(வைவாஹிக பர்வத் தொடர்ச்சி)
ஒருத்திக்கு பலர் கணவராக இருப்பதில் துருபதன் போன்றோருக்கு உள்ள ஆட்சேபனைகளை வியாசர் கேட்டதும்; பிறகு,  திரௌபதி ஐவருக்கு மனைவியாவதை {வியாசர்} அறம் எனச் சொன்னதும்.....

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "பாண்டவர்கள் அனைவரும், பாஞ்சாலர்களின் சிறப்பு வாய்ந்த மன்னனும், மற்றும் ஏனையோரும் எழுந்திருந்து அந்தச் சிறப்பு வாய்ந்த முனிவர் கிருஷ்ணருக்கு (துவைபாயனருக்கு) {வியாசருக்கு} மரியாதையுடன் வணக்கம் தெரிவித்தனர். அந்த உயர் ஆன்ம முனி, அவர்கள் அனைவருக்கும் பதில் வணக்கம் தெரிவித்து, அனைவரின் நலனையும் விசாரித்தபடி தங்கத் தரைவிரிப்பில் கீழே அமர்ந்தார். அளவிடமுடியா சக்தி கொண்ட கிருஷ்ணரால் (துவைபாயனரால்)  {வியாசரால்} கட்டளையிடப்பட்ட அந்த மனிதர்களில் முதன்மையானவர்கள் தங்கள் விலையுயர்ந்த ஆசனங்களில் அமர்ந்தனர்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, ஓ ஏகாதிபதி {ஜனமேஜயா}, அந்த பிருஷதனின் மகன் {துருபதன்} இனிமையான குரலில் அந்த சிறப்பு மிகுந்த முனிவரிடம் தனது மகளின் {திரௌபதியின்} திருமணம் குறித்துப் பேசினான். "ஓ சிறந்தவரே, பாவத்தின் கறை படியாமல் ஒரு பெண் எப்படி பல மனிதர்களுக்கு மனைவியாக முடியும்? இது குறித்து எனக்கு உண்மையைச் சொல்லுங்கள்" என்று கேட்டான். இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட வியாசர், "ஓ மன்னா, இந்த நடைமுறை பயன்பாட்டுக்கும் வேதங்களுக்கும் எதிராக இருப்பதால் வழக்கற்றுப் போயிற்று. இருப்பினும் நான், இவ்விஷயத்தில் உங்கள் ஒவ்வொருவர் கருத்தையும் கேட்க விரும்புகிறேன்" என்று சொன்னார்.

முனிவரின் இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டு, முதலில் துருபதன் பேசினான், "பயன்பாட்டிலும் வேதங்களாலும் எதிர்க்கப்பட்டிருக்கும்போது, இந்த நடைமுறை பாவகரமானது என்பது எனது கருத்து, ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, பலர் கூடி ஒரு மனைவியை வைத்திருப்பதை நான் எங்கும் கண்டிலேன். பழங்காலத்தில் இருந்த சிறப்பு வாய்ந்தவர்கள் கூட இது போன்ற பயன்பாட்டை வைத்திருக்கவில்லை. ஞானமுள்ளவன் பாவம் செய்யக்கூடாது. ஆகையால், நான் இவ்வழியில் செயல்பட எனது மனதைத் தயார் செய்ய முடியாது. இந்த நடைமுறை எனக்கு சந்தேகத்திற்கிடமான அறமாகவே எனக்குப் படுகிறது" என்றான் {துருபதன்}.

துருபதன் சொல்லி முடித்ததும், திருஷ்டத்யும்னன், "அந்தணர்களில் காளையே, ஆன்மிகத்தைச் செல்வமாகக் கொண்டவரே, ஓ அந்தணரே, நல்ல மனநிலையில் உள்ள ஒரு அண்ணன், தனது தம்பியின் மனைவியை எப்படி அணுக முடியும்? அறவழிகள் நுட்பமானவை {தர்மத்தின் பாதைகள் புதிரானவை}, ஆகையால், அதுகுறித்து நாம் அறிவதில்லை. ஆகையால், நாம் அறத்திற்கு உகந்தது எது, எது இல்லை என்பதைச் சொல்ல முடியாது. ஆகையால், மனசாட்சியுடன் நாம் அத்தகு செயலைச் செய்ய முடியாது. உண்மையில், ஓ அந்தணரே, என்னால், 'திரௌபதி, ஐந்து சகோதரர்களுக்கு பொது மனைவியாக இருக்கட்டும்' என்று சொல்ல முடியவில்லை" என்று பேசினான் {திருஷ்டத்யும்னன்}.

பிறகு யுதிஷ்டிரன், "எனது நாக்கு பொய்மையைப் பேசுவதில்லை. எனது இதயம் பாவமெனப்பட்டதை நோக்கி உயராது. ஒன்றை எனது இதயம் அங்கீகரிக்கும் போது, அது பாவகரமாக இருக்க முடியாது. புராணங்களில் நான் ஜடிலை {Jatila} என்ற பெண்ணைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். கோதம குலத்தைச் { race of Gotama} சார்ந்த அந்த அறம்சார்ந்த மங்கையரில் முதன்மையானவள் {ஜடிலை}, ஏழு முனிவர்களைத் திருமணம் செய்தாள். அதே போல ஒரு துறவியின் மகள், மரத்தில் பிறந்தவ அவள், முன்பொரு காலத்தில் பிரசேதர்கள் என்ற ஒரே பெயரையுடைய பத்து சகோதரர்களைத் திருமணம் செய்தாள். அவர்கள் அனைவரும் ஆன்மிகத்தின் உச்சத்தை அறிந்த ஆன்மாக்களாவர். ஓ அறவிதிகள் அனைத்தையும் அறிந்தவர்களில் முதன்மையானவரே, பெரியோருக்குக் கீழ்ப்படிதல் நன்மை பயக்கத்தக்கது என்று சொல்லப்படுகிறது. அப்படிச் சொல்லப்படும் பெரியோர்களில் தாயே முதன்மையானவள் என்பது நன்கு அறியப்பட்டது. அவளே பிச்சையாக அடைந்த திரௌபதியை அனைவரும் அனுபவிக்குமாறு கட்டளையிட்டாள். இதன் காரணமாகவே, ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, இச்செயலை நான் அறம் சார்ந்ததாகக் கருதுகிறேன்" என்று பேசினான் {யுதிஷ்டிரன்}.

பிறகு குந்தி, " யுதிஷ்டிரன் சொன்னது போலவே இச்செயல் அறம்சார்ந்ததுதான். ஓ அந்தணரே, எனது வார்த்தை பொய்த்துவிடுமோ என நான் அஞ்சுகிறேன். பொய்மையிலிருந்து நான் எவ்வாறு தப்பிப்பேன்?" என்று சொன்னாள்.

அனைவரும் பேசி முடித்த பிறகு, வியாசர், "ஓ இனிமையானவளே, இதுவே நிலைத்த அறமாக இருக்கும் போது, நீ பொய்மையின் விளைவுகளிலிருந்து எப்படித் தப்பிப்பாய்? ஓ பாஞ்சாலர்களின் மன்னா {துருபதா}, உங்களுக்கு அனைவரின் முன்னிலையிலும் நான் இந்தப் பேச்சுவார்த்தையை {discourse = பிரசங்கத்தை} நடத்த மாட்டேன். ஆனால், நீ மட்டும் தனியாக அமர்ந்து, இந்த நடைமுறை எப்படி நிறுவப்பட்டது? இதுவே பழமையானதும் நிலைத்ததுமாக ஏன் மதிக்கப்படுகிறது? என்பதைப் பற்றி நான் சொல்லப் போவதைக் கேள். யுதிஷ்டிரன் சொன்னது அறத்திற்கு கட்டுப்பட்டது என்பதில் யாதொரு சந்தேகமும் இல்லை" என்றார்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "பிறகு அந்த சிறப்பு வாய்ந்த வியாசர் - குரு துவைபாயனர் - எழுந்து, துருபதனின் கையைப் பற்றி ஒரு தனி அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். பாண்டவர்களும், குந்தியும் பிரிஷ்தனின் குலத்தில் வந்த திருஷ்டத்யும்னனும் அங்கேயே அமர்ந்து கொண்டு, வியாசர் மற்றும் துருபதனின் வரவுக்காகக் காத்திருந்தனர். அதே வேளையில் துவைபாயனர் {வியாசர்} அந்தச் சிறப்பு வாய்ந்த ஏகாதிபதியிடம் {துருபதனிடம்}, எப்படி பலபதியுடைமை {Polyandry} என்ற நடைமுறை பாவகரமாகக் கருதப்பட முடியாது என்பது குறித்து பேச்சுவார்த்தை {discourse = பிரசங்கம்} நடத்தினார்.


ஞாயிறு, ஆகஸ்ட் 18, 2013

விருந்தும் கண்காட்சியும் - ஆதிபர்வம் பகுதி 196

The feast and the exhibition | Adi Parva - Section 196 | Mahabharata In Tamil

(வைவாஹிக பர்வத் தொடர்ச்சி)
பாண்டவர்கள் குந்தியுடன் துருபதன் வசிப்பிடம் சென்றதும்; பாண்டவர்களைச் சோதிப்பதற்காக துருபதன் பல பொருட்களைக் கொண்டு வந்ததும்; திரௌபதியும் குந்தியும் அந்தப்புரம் சென்றதும்; உணவுக்குப் பிறகு பாண்டவர்கள் ஆயுத வரிசையைப் பார்வையிட்டதும்... துருபதன் ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்ததும்...

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "தூதுவன், "மன்னன் துருபதன், தனது மகளின் திருமணத்தை முன்னிட்டு மணமகனுக்கு அருமையான விருந்தை ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார். உங்கள் தினசரி கடமைகளை முடித்துவிட்டு அங்கே வரவும். கிருஷ்ணையின் {திரௌபதியின்} திருமணம் அங்கே நடைபெறும். தாமதிக்காதீர். அற்புதமான குதிரைகள் பூட்டி தங்கத்தாமரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்த ரதம் மன்னர்களுக்குத் தகுதியுடையது. அவறில் ஏறி பயணித்து பாஞ்சால மன்னனின் வசிப்பிடத்திற்கு வாருங்கள்," என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "பிறகு அந்த குரு குல காளைகள், புரோகிதரை அனுப்பிவிட்டு, குந்தியையும் கிருஷ்ணையையும் {திரௌபதியையும்} அந்த ரதங்களில் ஒன்றில் ஏற்றி, அந்த அற்புதமான வாகனங்களில் தாங்களும் ஏறி துருபதனின் இடத்தை நோக்கி முன்னேறினர். அதே வேளையில், ஓ பாரதா {ஜனமேஜயா}, தனது புரோகிதர் மூலமாக யுதிஷ்டிரனின் வார்த்தைகளை அறிந்த துருபதன், அந்த வீரர்களின் குலத்தை அறிய எண்ணி, பலதரப்பட்ட பொருட்களின் பெரும் தொகுப்பைத் (நான்கு வகை வர்ணங்களின் படி திருமணத்திற்குத் தேவையான பொருட்களைத்) தயாராக வைத்திருந்தான்.

பழங்களையும், புனிதமான மாலைகளையும், கவசங்களையும், கேடங்களையும், தரைவிரிப்புகளையும், பசுக்களையும், விதைகளையும், பலதரப்பட்ட பொருட்களையும், விவசாயத்திற்குத் தேவையான அனைத்துப் பொருட்களையும் தயாராக வைத்திருந்தான். ஓ ஏகாதிபதியே {ஜனமேஜயா}, அந்த மன்னன், பல கலைப்பொருட்களையும், பலதரப்பட்ட விளையாட்டுக் கருவிகளையும் சேகரித்து வைத்தான். பலதரப்பட்ட அற்புதமான கவசங்களையும், பளபளக்கும் கேடயங்களையும், வாட்களையும், உறுதியான கூர்வாள்களையும் {scimitar}, குதிரைகளுடன் கூடிய அழகான ரதங்களையும், முதல்தரமான விற்களையும், அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட அம்புகளையும், தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஏகப்பட்ட கணைகளையும் சேகரித்து வைத்தான். அம்புகளையும், கணைகளையும், போர்க்கோடாரிகளையும், போர்த்தளவாடங்களையும் கூட அவன் {துருபதன்} தயாராக வைத்திருந்தான். பலதரப்பட்ட படுக்கைகள், தரைவிரிப்புகள், பல அற்புதமான பொருட்கள், பலவகை ஆடைகள் ஆகியன அந்தத் தொகுப்பில் இருந்தன. அந்தக் குழு துருபதனின் வசிப்பிடத்திற்குச் சென்றதும், குந்தி, அறம்சார்ந்த கிருஷ்ணையை மன்னனின் {துருபதனின்} உள் அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றாள். மன்னனின் குடும்பத்தைச் சார்ந்த பெண்கள், மகழ்ச்சிகரமான இதயத்துடன் குருக்களின் ராணியை {குந்தியை} வழிபட்டனர். ஓ ஏகாதிபதி {ஜனமேஜயா}, சிங்கத்தின் நடை கொண்டு, மான் தோலால் ஆன மேலாடை அணிந்து பார்ப்பதற்கு பெரும்பலம்வாய்ந்த காளைகளைப் போல பாண்டவர்கள் இருந்தனர். அகன்ற தோள்களுடனும், பெரும் பாம்புகளைப் போன்று நீண்டு தொங்கும் கரங்களுடன் இருந்த அந்த மனிதர்களில் முதன்மையான {பாண்டவர்களில்} ஒவ்வொருவரையும்  கண்ட மன்னனும் {துருபதனும்}, மன்னனின் அமைச்சர்களும், மன்னனின் மகனும் {திருஷ்டத்யும்னனும்}, மன்னின் நண்பர்களும் பணியாட்களும், மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அந்த வீரர்கள், பாதத்தைத் தாங்கும் மனை பலகையுடன் கூடிய அற்புதமான இருக்கைகளில், எந்தத் தடுமாற்றமும், தயக்கமும் இல்லாமல் அமர்ந்தனர்.

அந்த மனிதர்களில் முதன்மையானவர்கள், ஒருவர் பின் ஒருவராக, அவரவர் வயதுக்குத் தக்க வரிசையாக, அந்த விலையுயர்ந்த இருக்கைகளில் சிறிதும் அச்சமற்று அமர்ந்தனர். அந்த வீரர்கள் அமர்ந்ததும், நன்கு உடுத்திய ஆண் மற்றும் பெண் பணியாட்களும், நிபுணத்துவம் வாய்ந்த சமையற்காரர்களும் மன்னர்களுக்குத் தகுந்த பண்டங்களை தங்கம் மற்றும் வெள்ளி வட்டில்களில் {தட்டுகளில்} கொண்டு வந்தனர். அந்த மனிதர்களில் முதன்மையானர்கள் அந்த உணவுகளை உண்டு, மிகவும் திருப்தி கொண்டனர். பிறகு அந்த இரவு உணவு முடிந்ததும், அந்த வீர மனிதர்கள், அங்கிருந்த பொருட்களை எல்லாம் கடந்து, போர்க்கருவிகளைப் பார்வையிட்டனர். இதைக் கண்ட துருபதனின் மகனும், துருபதனும், தங்கள் நாட்டின் தலைமை அமைச்சர்களுடன் கூடி, குந்தியின் மகன்களை அரச ரத்தம் உடையவர்கள் என்பதை அறிந்து மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.


திருமண விருந்து தயார்! - ஆதிபர்வம் பகுதி 195

The Nupital Feast is ready | Adi Parva - Section 195 | Mahabharata In Tamil

(வைவாஹிக பர்வம்)
திருஷ்டத்யும்னன் சொன்ன விவரங்களைக் கேட்ட துருபதன், உண்மையை உறுதி செய்ய ஒரு புரோகிதரை அனுப்பியது; யுதிஷ்டிரன் புரோகிதரைக் கடிந்து கொண்டது; துருபதன் மற்றொரு தூதுவரை அனுப்பியது...

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "தனது தந்தையால் இப்படிச் சொல்லப்பட்ட சந்திரகுல இளவரசர்களில் முதன்மையான திருஷ்டத்யும்னன், மகிழ்ச்சியுடன் தனது தந்தையிடம் நடந்தது அத்தனையும் சொல்லி, யாரால் கிருஷ்ணை {திரௌபதி} வெல்லப்பட்டாள் என்பதையும் சொன்னான். அந்த இளவரசன் {திருஷ்டத்யும்னன்}, "மான் தோல் உடுத்தி, பெரிய சிவந்த கண்களுடனும், தெய்வீக அழகுடனும், விற்களில் முதன்மையான வில்லுக்கு நாணேற்றி, உயரத்தில் இருந்த குறியை தரையில் வீழ்த்திய இளைஞன், அவன் செய்த சாதனைக்காக அவனைக் கொண்டாடிய அந்தணர்களில் முதன்மையானவர்களால் வேகமாக சூழப்பட்டான். 

 எதிரிகளைக் காணப் பொறுக்காமலும், பெரும் சக்தியுடன் கூடிய செயல்பாடுகளுடனும் அவன் தனது வீரத்தை வெளிக்காட்ட ஆரம்பித்தான். தேவர்களுக்கு மத்தியில் இருக்கும் இடியைத் தாங்கியிருக்கும் இந்திரன் போல, அந்தணர்களாலும், முனிவர்களாலும் அவன் {அர்ஜுனன்} சூழப்பட்டிருந்தான். கூட்டத்தின் தலைவனைப் பின் தொடரும் பெண் யானையென, கிருஷ்ணை {திரௌபதி}, அந்த மான்தோல் உடுத்திய இளைஞனைப் பிடித்துக் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் பின்தொடர்ந்தாள். அக்காட்சியைக் காணப் பொறுக்காத ஏகாதிபதிகள் கோபத்துடன், போரிட முன்னேறினர். அங்கே வேறொரு வீரன் மரத்தைப் பிடுங்கி அந்த மன்னர் கூட்டத்திடம் விரைந்து, உயிரினங்களை அடிக்கும் யமனைப் போல அவர்களை {அம்மரத்தைக் கொண்டு} இடமும் வலமுமாக அடித்தான். ஓ ஏகாதிபதியே! அங்கே கூடியிருந்த மன்னர்கள் அசைவற்று பார்த்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே, கிருஷ்ணையை அழைத்துக் கொண்டு சூரியனையும் நிலவையும் போல அரங்கத்தைவிட்டுச் சென்ற அந்த இரு வீரர்களும் புறநகரில் {நகருக்கு வெளியே} இருக்கும் ஒரு குயவனின் இல்லத்துக்குச் சென்றனர். அங்கே அந்தக் குயவனின் இல்லத்தில் ஒரு பெண் {குந்தி} நெருப்பை மூட்டிக் கொண்டிருந்தாள். அவளை அவர்களின் தாய் என்று நினைக்கிறேன். அவளைச் சுற்றி இன்னும் மூன்று மனிதர்களில் முதன்மையானவர்கள் நெருப்பைப் போல அமர்ந்திருந்தார்கள். அந்த இரு வீரர்களும் அவளை அணுகி அவளது பாதம் பணிந்து வணங்கி, கிருஷ்ணையையும் {திரௌபதியையும்} அவ்வாறே செய்யப் பணித்தனர். பிறகு கிருஷ்ணையை அவளிடம் {குந்தியிடம்} ஒப்படைத்துவிட்டு, அந்த மனிதர்களில் முதன்மையானவர்கள், பிச்சை எடுக்க வெளியே ஒரு சுற்றுக்கு சென்றனர். சில நேரம் கழித்து அவர்கள் திரும்பினார்கள். கிருஷ்ணை அவர்களிடம் இருந்து பிட்சையைப் பெற்றுக் கொண்டு, ஒரு பகுதியை தேவர்களுக்கும், ஒரு பகுதியை அந்தணர்களுக்கும் கொடுத்தாள். மீதம் இருந்ததில் ஒரு பகுதியை அந்த மதிப்புக்குரிய பெண்ணுக்கும் {குந்திக்கும்} கொடுத்துவிட்டு, அதில் மீந்ததை மனிதர்களில் முதன்மையான மற்ற ஐவருக்கும் கொடுத்தாள். அதிலும் அவளுக்குக் கொஞ்சம் எடுத்துக் கொண்டு, எல்லோருக்கும் கடைசியாக அவள் உண்டாள். பிறகு, ஓ ஏகாதிபதியே, அவர்கள் உறங்குவதற்காகத் தங்களைக் கிடத்திக் கொண்டார்கள். கிருஷ்ணை {திரௌபதி} அவர்களின் பாத வரிசையில் அவர்களின் காலணையாகப் படுத்துக் கொண்டாள். அவர்கள் படுத்த படுக்கை குசப்  புற்களால் {தர்ப்பை புல்லால்}ஆனது. அதன் மேல் மான் தோலை விரித்து அதில் படுத்துக் கொண்டனர். அவர்கள் உறங்குவதற்கு முன் கரு மேகங்கள் போன்ற உரத்த குரலில் பலதரப் பட்ட விஷயங்களை கலந்தாலோசித்தனர். அவர்களின் பேச்சு வைசியன் போலவோ, சூத்திரன் போலவோ, அந்தணன் போலவோ இல்லை. ஓ ஏகாதிபதியே, சந்தேகமற அவர்கள் க்ஷத்திரியக் காளைகளே! அவர்கள் பேச்சு முழுவதும் ராணுவப்படை சம்பந்தமாகவே இருந்தது. ஓ தந்தையே, நமது நம்பிக்கையான விதை கனி கொடுத்திருக்கிறது, என்றே நினைக்கிறேன். குந்தியின் மகன்கள் அனைவரும் அந்த அரக்கு மாளிகை எரிந்ததில் இருந்து தப்பியதாக கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். அந்த இளைஞனால் குறி அடிக்கப்பட்ட விதமும், வில்லில் நாண் ஏற்ற அவன் பயன்படுத்தி பலமும், அவர்கள் பேச்சின் தன்மையும், ஓ ஏகாதிபதியே, அவர்கள் மாற்றுருவில் இருக்கும் பிருதையின் {குந்தியின்} மைந்தர்கள் என்பதையே நிரூபிக்கிறது" என்றான் {திருஷ்டத்யும்னன்}.

தனது மகனின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட மன்னன் துருபதன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டு, உண்மையில் அவர்கள் சிறப்புமிகுந்த பாண்டுவின் மகன்கள்தானா என்பதை உறுதிசெய்ய ஒரு புரோகிதரை அவர்களிடம் அனுப்பினான். இப்படி அனுப்பப்பட்ட மன்னனின் புரோகிதர், அவர்களிடம் {பாண்டவர்களிடம்} சென்று, அவர்களைப் பாராட்டி, மன்னனின் செய்தியை அவர்களுக்கு உரைத்தார், "அனைத்தையும் உரிமை கொண்டாட தகுதிவாய்ந்தவர்களே, பூமியின் மன்னனான வரம் கொடுக்கும் துருபதன் நீங்கள் யார் என்பதை உறுதிசெய்ய விரும்புகிறார். அக்குறியை அடித்த இவனைக் கண்டு, எல்லையில்லா ஆனந்தம் கொண்டிருக்கிறார். உங்கள் குடும்பம் மற்றும் குலம் {இனம்} குறித்த தகவல்களைக் கொடுத்து, எதிரிகளின் தலைகளில் உங்கள் பாதங்களை வைத்து, பாஞ்சால மன்னனின் இதயத்தையும் எனது இதயத்தையும் மகிழ்ச்சி கொள்ள வையுங்கள். மன்னன் பாண்டு துருபதனுக்கு அன்புக்குரிய நண்பராக இருந்தார். துருபதன் அவரைத் தன்னைப் போலவே கருதினார். நீண்ட காலமாக துருபதன் தனது மகளை பாண்டுவுக்கு மருமகளாக அளிக்க விருப்பம் கொண்டிருந்தார். குறையற்ற வீரர்களே,  பலம்வாய்ந்த நீண்ட கரங்களை உடைய அர்ஜுனன் தனது மகளை உரிய விதிப்படி மணந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பத்தையும் வளர்த்தார். அதுவே உண்மையானால், அதைவிடச் சிறந்ததும் நன்மையானதுமாக எதுவும் இருக்க முடியாது; துருபதனைப் பொறுத்தவரை அதைவிட புகழைத்தரக்கூடிய அறம்சார்ந்த எதுவும் இருக்க முடியாது" என்றார் {புரோகிதர்}.

இதைச் சொன்ன அந்தப் புரோகிதர், ஒரு பதிலுக்காக அமைதியாக காத்திருந்தார். அவர் அப்படி அமர்ந்திருப்பதைக் கண்ட மன்னன் யுதிஷ்டிரன், அருகில் அமர்ந்திருந்த பீமனை அழைத்து, "இந்த அந்தணருக்கு பாதம் கழுவ நீரும், அர்க்கியமும் கொடுங்கள். இவர் மன்னர் துருபதனின் புரோகிதர், ஆகையால் நமது மரியாதைக்கு உகந்தவர். நாம் இவரை  சாதாரணமாக அல்லாமல் உயர்வாக மதித்து வழிபட வேண்டும்" என்றான். பிறகு ஓ ஏகாதிபதியே {ஜனமேஜயா}, கேட்டுக்கொண்டபடி பீமன் செய்தான். அவர்களின் வழிபாடுகளை ஏற்றுக் கொண்ட அந்தணர் இதயத்தால் மகிழ்ந்து வசதியாக அமர்ந்தார்.

பிறகு யுதிஷ்டிரன், "மன்னன் பாஞ்சாலன் {துருபதன்}, சிறந்த வகையிலான ஒரு சீதனத்தை {பந்தையத்தை} நிச்சயம் செய்து, தனது மகளை தன் குல வழக்கப்படி கொடுத்திருக்கிறாரே அன்றி, சாதாரணமாகக் கொடுத்துவிடவில்லை. இந்த வீரன் அந்தக் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றியே இளவரசியை வென்றான். ஆகையால் மன்னன் துருபதனுக்கு, வெற்றி கொண்டவனின் வம்சம், குலம், குடும்பம், மனநிலை ஆகியவற்றைச் சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. உண்மையில், அந்த வில்லில் நாணேற்றி, அக்குறியைத் தரையில் வீழ்த்தி இந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதில் அளித்தாகிவிட்டது.

அவர் சொன்னதை {துருபதன் சொன்னதை} நிறைவேற்றியே இந்த சிறப்புமிகுந்த வீரன், அங்கு கூடியிருந்த மன்னர்களிடம் இருந்து கிருஷ்ணையைக் {திரௌபதியைக்} கொண்டு வந்திருக்கிறான். இச்சூழ்நிலையில், வருத்தமளிக்கக்கூடிய காரியங்களில் சந்திர குல மன்னன் {துருபதன்} ஈடுபடக்கூடாது. கடைசியில் அவருக்குப் பொருந்தாத இவ்விஷயத்தில் அது மகிழ்ச்சி குறைவை மட்டுமே ஏற்படுத்தும். மன்னன் துருபதன் நீண்டகாலமாக அனைத்து அதிர்ஷ்டக் குறிகளையும் கொண்ட இந்த இளவரசியைக் {திரௌபதியைக்} குறித்து மனதில் விரும்பியது ஈடேறும். பலவீனமான ஒருவனால் அந்த வில்லில் நாண் பொருத்த முடியாது. சாதாரண பிறப்பு பிறந்தவர்களாலும், ஆயுதத் தேர்ச்சி இல்லாதவர்களாலும் அக்குறியை கீழே வீழ்த்தியிருக்க முடியாது. ஆகையால், பாஞ்சால மன்னன் அவரது மகளைக் குறித்து இன்று வருந்தத் தேவையில்லை. இனி இவ்வுலகில் யாரும், குறியை கீழே வீழ்த்தி அச்செயலை மாற்ற முடியாது. ஆகையால், மன்னன் {துருபதன்} இக்காரியத்தில் துயர் கொள்ளாமல், காரியம் நடக்கும் போக்கிலேயே விட்டுவிட வேண்டும்" என்றான் {யுதிஷ்டிரன்}.

யுதிஷ்டிரன் இவையெல்லாவற்றையும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே பாஞ்சால மன்னனிடம் {துருபதனிடம்} இருந்து மற்றுமொரு தூதுவன் விரைவாக வந்து, "(திருமண) விருந்து தயாராக இருக்கிறது" என்றான்.


வியாழன், ஆகஸ்ட் 15, 2013

சுயம்வர அரங்கிற்கு வந்தாள் திரௌபதி! - ஆதிபர்வம் பகுதி 187

Draupadi entered the amphitheatre  | Adi Parva - Section 187 | Mahabharata In Tamil

(சுயம்வர பர்வ தொடர்ச்சி)

பாண்டவர்கள் பாஞ்சாலம் செல்கையில் நடுவில் வியாசரைச்சந்திப்பதும், பாஞ்சாலம் சென்று இரந்துண்டு வாழ்ந்து ஒரு குயவன் வீட்டில்வசித்தலும், திரௌபதியின் சுயம்வரத்தை துருபதன் அறிவிப்பதும், திரௌபதி மங்கள நீராடிசுயம்வர மண்டபத்திற்கு வருவதும், குறியை அடிப்பவர்கள் திரௌபதியின் கரம் பற்றலாம்என்று திருஷ்டத்யும்னன் அறிவிப்பதும்.

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "ஓ ஜனமேஜயா, அந்தணர்களால் இப்படிச் சொல்லப்பட்ட பாண்டவர்கள், மன்னன் துருபதனால் ஆளப்படும் தென்பாஞ்சாலத்தைநோக்கி முன்னேறினர். அப்படி அவர்கள் {பாண்டவர்கள்} செல்லும் வழியில் பாவங்களற்ற, சுத்தமானஆன்மாவைக் கொண்ட சிறப்பு மிகுந்த துவைபாயன முனிவரைக் {வியாசரைக்} கண்டனர்.
முனிவரை {வியாசரை}  முறையாக வணங்கி, அவரால் {வியாசரால்} கவுரவிக்கப்பட்டு, அவரது உத்தரவின் பேரில் துருபதனின் வசிப்பிடத்திற்கு முன்னேறினர். அந்தப் பலம் வாய்ந்த ரத வீரர்கள் வழியில் அழகான வனங்களையும், தடாகங்களையும் கண்டு அங்கே சிறிது காலம் தங்கி மெது மெதுவாக முன்னேறினர்.கல்விக்குத் தங்களை அர்ப்பணித்து, செயல்களில் சுத்தமாக, இனிமையாக, இன்சொல் பேசுகிறவர்களான பாண்டவர்கள், கடைசியாக பாஞ்சாலர்களின் நாட்டில் நுழைந்தனர்.தலைநகரையும் {தலைநகர் காம்பில்யத்தையும்} கோட்டையையும் கண்டு, ஒரு குயவனின்{பானை செய்பவர்}வீட்டில் வசித்தனர். இரந்துண்டு வாழும் வாழ்க்கை முறையை அனுசரித்து அந்தணத் தொழிலைக் கைக்கொண்டனர். அந்த துருபதனின் தலைநகரில் {காம்பில்யத்தில்} யாரும் அந்த வீரர்களை அடையாளம் காணவில்லை.
யக்ஞசேனன் {துருபதன்}, தனது மகளை {திரௌபதியை}பாண்டுவின் மகனான கிரீடிக்குக் {அர்ஜுனனுக்கு}கொடுப்பதென்ற ஆசையை மனதில் வைத்திருந்தான். ஆனால் இதுகுறித்து அவன் {துருபதன்} யாரிடமும் பேசவில்லை.
ஓ ஜனமேஜயா, பாஞ்சால மன்னன்{துருபதன்}, அர்ஜுனனை மனதில் கொண்டு, அர்ஜுனனைத்தவிர வேறு யாராலும் நாணேற்ற முடியாத ஒரு உறுதியான வில்லைத் தயாரித்தான். அந்தமன்னன் {துருபதன்} வானத்தில் ஒருஇயந்திரத்தைச் செய்து, அதில் ஒரு குறியையும் அந்த இயந்திரத்தில் இணைத்தான் . பிறகு துருபதன், "இந்த வில்லில் நாணேற்றி, நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்தக் கணைகளைக் கொண்டு மேலே இந்த இயந்திரத்தில் இருக்கும் குறியை அடிப்பவன் எனது மகளை {திரௌபதியைப்} பெறுவான்" என்று சொன்னான் {துருபதன்}.
வைசம்பாயனர், "இவ்வார்த்தைகளைச் சொல்லி, துருபதன் சுயம்வரத்தை அறிவித்தான். ஓ பாரதா{ஜனமேஜயா}, இதைக்கேட்ட மற்ற நாடுகளின் மன்னர்கள் அவனது {துருபதனது} தலைநகரத்திற்கு {காம்பில்யத்திற்கு} வந்தனர். அங்கே பல சிறப்பு மிகுந்த முனிவர்களும் அந்த சுயம்வரத்தைக் காண வந்தனர். ஓ மன்னா{ஜனமேஜயா}, அங்கே, துரியோதனனும், கௌரவர்களும் கர்ணனை அழைத்துக் கொண்டு வந்தனர். அங்கே பல மேன்மைமிகு அந்தணர்கள் பலநாடுகளில் இருந்தும் வந்திருந்தனர். அங்கு வந்திருந்த ஏகாதிபதிகள் அனைவரும் சிறப்பு மிகுந்த துருபதனால் நன்கு மதித்து வரவேற்கப்பட்டனர். சுயம்வரத்தைக் காண விரும்பிய குடிமக்கள், கடல் என ஆர்ப்பரித்து, அந்த அரைவட்ட அரங்கத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த மேடைகளில் அமர்ந்தனர். அந்த ஏகாதிபதி{துருபதன்}அந்தப் பெரிய அரங்கினுள் வடகிழக்கு வாயில் வழியாக வந்தான். பல அழகிய அறைகளுடன் இருந்த அந்த அரங்கமே துருபதன் தலைநகரத்திற்கு {காம்பில்யத்திற்கு}வடகிழக்கில் சமதளமான தரை கொண்ட ஒரு அதிர்ஷ்டமான இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து அதில்அமைக்கப்பட்டது. அந்த அரங்கம் எல்லா புறமும் உயர்ந்த சுவர்களுடன், சுற்றிலும் அகழியுடன், ஆங்காங்கே அலங்கார வளைவுகள் கொண்ட வாயில்களுடனும் இருந்தது. பலநிற துணிகள் ஆங்காங்கே அலங்காரமாக சுவர்களில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. எக்காளத்தின் {ஊதுகுழல், trumpet}ஓசையும், கருப்பு கற்றாழையின் (black aloes) நறுமணமும், அந்த அரங்கத்தை நிரப்பியது. ஆங்காங்கே சந்தனம்தெளிக்கப்பட்டு, மலர் அலங்காரங்கள் செய்யப்பட்டிருந்தன. அந்த அரங்கம் உயர்ந்த அறைகள் சூழ்ந்து முழுதும் வெண்மையாக கைலாச மலையை முட்டி நிற்கும் மேகத்தின் நிறம் கொண்டிருந்தது. அந்த அரங்கத்தின் ஜன்னல்கள் தங்க இழைகள் கொண்டு வலை பிண்ணப்பட்டிருந்தன; சுவர்களில் வைரமும், விலை மதிப்பில்லா கம்பளங்களும், துணிகளும் பதிக்கப்பட்டிருந்தன. அதிலிருந்த அனைத்து அறைகளும் மலர் வளையங்களுடனும், மலர் மாலைகளுடனும், அற்புதமான கற்றாழைகளின் நறுமணத்துடன் முழுதும் வெண்ணிறமாக ஒருகறையும் இல்லாமல் அன்னத்தின் கழுத்தைப் போல இருந்தன. அங்கே வீசிய நறுமணம் ஒரு யோஜனை (எட்டு மைல்கள்) தூரத்திற்கு நுகர முடிந்தது. அந்த அறைகள் ஒவ்வொன்றும் நூறு {100} கதவுகளுடன் பெரும் கூட்டத்தை உள்ளே அனுமதிக்கும் வகையில் இருந்தது. அவை விலைமதிப்பில்லா படுக்கைகளுடனும், கம்பளங்களுடனும், பல உலோகங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, இமயத்தின் முகடுகளைப் போல இருந்தன. அங்கே இருந்த ஏழு அடுக்கு வீடுகளில் துருபதனால் அழைக்கப்பட்டிருந்த பல ஏகாதிபதிகள் தங்கள் மேனியில் பலதரப்பட்ட ஆபரணங்களை அணிந்து கொண்டு ஒருவரை ஒருவர் அழகில் விஞ்சி அங்கே தங்கினர். "கிருஷ்ணை"யை {"திரௌபதி"யைக்}காண அந்த அரங்கத்தில் இருந்த மேடையில் அமர்ந்த அந்த நகரத்திலும் நாட்டிலும் வசிக்கும் குடிமக்கள், அங்கே குழுமிய மன்னர்கள் சிங்கங்கள் போன்று பெரும் சக்தி கொண்டு பெரும் ஆன்மாவாக அந்த அறைகளில் இருப்பதைக் கண்டனர். அந்த ஆட்சி உரிமை பெற்ற உயர்ந்தவர்கள் அனைவரும் கருங்கற்றாழையின் நறுமணக் குழம்பைப் பூசி மணத்துடன் இருந்தனர். பெரும் சுதந்திரத்துடன் அவர்கள் அனைவரும் பிரம்மனை வழிபட்டு, தங்கள் நாடுகளை அனைத்து எதிரிகளிடம் இருந்தும் காத்தனர். தங்கள் தங்கள் நற்செயல்களின் மூலம் அவர்கள் முழு உலகத்தாலும் விரும்பப்பட்டார்கள்.
அந்த அரைவட்ட அரங்கினுள் பாண்டவர்களும் நுழைந்தனர். அவர்கள் அந்தணர்களுடன் அமர்ந்து பாஞ்சால மன்னனின் {துருபதனின்} ஒப்பற்ற செழுமையைக் கண்டனர். அங்கே கூடியிருந்த இளவரசர்கள், அந்தணர்கள் மற்றும் மற்ற மனிதர்களின் கூட்டம் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன், நாடக நடிகர்கள் மற்றும் ஆடல் கலைஞர்களின் திறமைகளைக் காட்டும் நிகழ்ச்சிகளைக் கண்டு (தொடர்ச்சியாக அனைத்துவகை செல்வங்களையும் பெரும் பரிசாகப் பெற்றதால்) நாளுக்கு நாள் குண்டாகத் தொடங்கினர். ஓ மன்னா {ஜனமேஜயா}, அது பல நாட்களுக்குத் தொடர்ந்தது. பதினாறாவது {16} நாளில் அது நிறைந்தது. ஓ பாரதகுலத்தின் காளையே {ஜனமேஜயா}, துருபதனின் மகள் {திரௌபதி}, தன்னை சுத்திகரித்துக் கொண்டு, அந்தஅரைவட்ட அரங்கினுள் நுழைந்தாள். அவள் விலைமதிப்பற்ற ஆடைகளும், அனைத்து ஆபரணங்களும்பூண்டிருந்தாள். தனது கரங்களில் ஒரு தங்கத் தட்டையும் மலர் மாலையையும் வைத்திருந்தாள். பிறகு அந்த சந்திர குலத்தின் புரோகிதரான மந்திரங்கள் அறிந்த ஒரு புனிதமான அந்தணர், வேள்வி நெருப்பை மூட்டி, சுத்திகரிக்கப்பட்ட நெய்யை ஊற்றினார். அப்படி நெய்யை ஊற்றி அக்னியைத் திருப்திப்படுத்தி, மற்ற அந்தணர்களை அதிர்ஷ்ட சூத்திரங்களை உச்சரிக்க வைத்து, சுற்றிலும் இசைக்கப்பட்ட இசை வாத்தியங்களை நிறுத்தினார். ஓ ஏகாதிபதியே {ஜனமேஜயனே}, அந்த அரங்கமே அசைவற்று அமைதியானது. மேகத்தைப் போன்ற ஆழ்ந்த குரலுடைய திருஷ்டத்யும்னன் தனது தங்கையின் {திரௌபதியின்} கரம் பற்றி அந்தக் கூட்டத்திற்கு நடுவில் நின்றான். அப்படி நின்று சத்தமான குரலில், மேகத்தின் கர்ஜனைப் போல, அழகானவார்த்தைகளில் சிறந்த முறையில் பேசினான். அவன்{திருஷ்டத்யும்னன்}, "கூடியிருக்கும் மன்னர்களே கேளுங்கள். இதுதான் வில், இதுதான் குறி, இவைதான் கணைகள். இந்த ஐந்து கணைகளால், அதோஅந்த இயந்திரத்தில் இருக்கும் துளையின் வழியாக, அதற்கு அப்பால் இருக்கும் குறியை அடிக்க வேண்டும். உண்மையாகச் சொல்கிறேன் நல்ல குலத்தில் பிறந்து, அழகுடன் கூடி பலம் கொண்ட எவரும், இன்று இந்த அருஞ்செயலைச் சாதித்து, எனது தங்கை கிருஷ்ணையை {திரௌபதியை}தனது மனைவியாக அடையலாம்," என்றான்.கூடியிருந்த ஏகாதிபதிகளிடம் இப்படிச் சொன்ன துருபதனின் மகன் {திருஷ்டத்யும்னன்}, தனது தங்கையிடம் {திரௌபதியிடம்}, அங்கே கூடியிருந்த பூமியின் {நாடுகளின்} தலைவர்களின் பெயர், குலம் மற்றும் சாதனைகளைச் சொன்னான்" {திருஷ்டத்யும்னன்}.

புதன், ஜூலை 31, 2013

அந்தணர் சொன்ன துரோணர் துருபதன் கதை - ஆதிபர்வம் பகுதி 168

Drona and Drupada story said by the Brahmana | Adi Parva - Section 168 | Mahabharata In Tamil

(சைத்ரரத பர்வத் தொடர்ச்சி)

அந்தணர், "கங்கை நதி, சமவெளியை அடையும் பகுதியின் அருகில், கடுந்தவங்களுக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்த ஒரு பெரும் முனிவர் இருந்தார். கடும் நோன்புகள் நோற்று, பெரும் ஞானம் கொண்ட அவர் பரத்வாஜர் என்ற பெயர் பெற்றிருந்தார். ஒரு நாள் தனது சுத்திகரிப்பு காரியங்களுக்காக கங்கைக்கு வந்த அவர், அப்சரஸ் கிரிடச்சி தனது சுத்திகரிப்பை முடித்துக் கொண்டு கரையில் நின்று கொண்டிருந்ததைக் கண்டார்.

அப்போது, காற்று எழுந்து, அங்கே நின்று கொண்டிருந்த அப்சரசின் ஆடையை விலக்கியது. ஆடை விலகிய அவளைக் கொண்ட முனிவர் காமங்கொண்டார். இளமையிலிருந்தே தன்னை அடக்கிக் கடுமையான நோன்புகள் நோற்றிருந்தும், அவர் காமனின் ஆளுகையை உணர்ந்தார். அதன்காரணமாக அவரது உயிர்நீர் வெளியே வந்தது. அப்படி அது வெளியே வரும்போதும், அவர் அதை ஒரு பானையில் (துரோணம்) பிடித்தார். அப்படிப் பானையில் பாதுகாக்கப்பட்ட அந்த நீரால் அவருக்கு துரோணர் என்று அழைக்கப்பட்ட ஒரு மகன் பிறந்தார். துரோணர் அனைத்து வேதங்களையும், அதன் பல கிளைகளையும் கற்றுத் தேர்ந்தார்.


பரத்வாஜருக்கு பிருஷதன் என்ற பாஞ்சால மன்னன் நண்பனாக இருந்தான். துரோணர் பிறந்த நேரத்தில், பிருஷதன் துருபதன் என்ற பெயர் கொண்ட மகனைப் பெற்றான். பிருஷதனின் மகனான அந்த க்ஷத்திரியக்காளை, தினமும் பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்திற்கு சென்று, துரோணருடன் விளையாடவும் கல்வி கற்கவும் செய்தான்.

பிருஷதன் இறந்த பிறகு, துருபதன் அரியணை ஏறினான். அவ்வேளையில் (பெரும் அந்தண வீரரான) ராமன் {பரசுராமன்}(தனது ஓய்வை அறிவித்து கானகம் புறப்படும் மாலை வேளையில்) தனது செல்வங்களையெல்லாம் கொடுத்துவிடத் தீர்மானித்திருக்கிறார் என்பதை துரோணர் கேள்விப்பட்டார்.

இதைக் கேட்ட பரத்வாஜரின் மகன், கனாகத்திற்குள் ஓய்வுக்காகப் புகப் போகும் ராமனிடம் {பரசுராமனிடம்} சென்று, "ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, என்னை துரோணன் என்று அறிந்து கொள்ளும். நான் உம்மிடம் செல்வத்தை அடைய வந்திருக்கிறேன்." என்றார். அதற்கு ராமன், நான் எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிட்டேன். இப்போது என்னிடம் இருப்பதெல்லாம், எனது இந்த உடலும், எனது ஆயுதங்களும் மட்டும்தான். ஓ அந்தணா, எனது உடலோ அல்லது எனது ஆயுதங்களோ, இந்த இரண்டில் ஒன்றை நீ என்னிடம் கேட்கலாம்." என்றார். அதற்கு துரோணர், "ஐயா, உமது ஆயுதங்களை (அதன் மர்மங்களுடன்), அதைத் தொடுக்கவும், திரும்பப் பெறவும் உரிய வழிகளுடன் எனக்குத் தாரும்." என்று கேட்டார்.

அந்தணர் தொடர்ந்தார், "பிறகு பிருகு குலத்தில் வந்த ராமன், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி, தனது ஆயுதங்களையெல்லாம் துரோணருக்குக் கொடுத்தார். இதனால், துரோணர் வெற்றிமகுடம் சூடியவராகத் தன்னை நினைத்துக் கொண்டார். பெரும் சக்தி வாய்ந்த ஆயுதங்களையெல்லாம் ராமனிடம் இருந்து பெற்ற துரோணர், பிரம்மாயுதத்தை அழைத்து மிகவும் மகிழ்ந்து, அதைப் பெற்றதால், தான் அனைத்து மனிதர்களிலும் மேன்மை அடைந்ததாகத் தன்னை நினைத்துக் கொண்டார். அந்த பெரும் சக்திவாய்ந்த பரத்வாஜரின் மகன், மன்னன் துருபதனிடம் சென்றார். மனிதர்களில் புலியான அந்த ஏகாதிபதியை அணுகிய அவர், "என்னை உனது நண்பனாக அறிந்து கொள்" என்றார். இதைக் கேட்ட துருபதன், "தாழ்ந்த பிறப்பு பிறந்தவன், சுத்தமான உயர்ந்த பிறப்பில் வந்தவனிடம் நண்பனாக இருக்க முடியாது, ரதவீரனல்லாதவன், ரதவீரனின் நண்பனாக முடியாது. அப்படியே மன்னனல்லாதவன், ஒரு மன்னனுக்கு நண்பனாக முடியாது.

ஆகையால், (நமது) முந்தைய நட்பை ஏன் (மீட்க) விரும்புகிறீர்?

அந்தணர் தொடர்ந்தார், "பெரும் புத்திசாலித்தனத்தைக் கொடையாகக் கொண்ட துரோணர், இதனால் பெரும் துன்பத்துக்குள்ளாகி, பாஞ்சால மன்னனை அவமதிக்க சரியான சந்தர்ப்பத்தை மனதில் நிச்சயித்துக் கொண்டு, யானையின் பெயரால் அழைக்கப்படும் குருக்களின் (கௌரவர்களின்) தலைநகரத்திற்குச் சென்றார். அங்கே பீஷ்மர் தனது பேரப்பிள்ளைகளை, பரத்வாஜரின் மகனிடம் {துரோணரிடம்} கல்வி கற்க அனுப்பிவைத்தார். துரோணருக்கு அனைத்து விதமான செல்வங்களையும் பரிசளித்தார். மன்னன் துருபதனை அவமதிக்க விரும்பிய துரோணர், தனது சீடர்கள் அனைவரையும் கூட்டி, "பாவங்களற்றவர்களே, நீங்கள் ஆயுதகல்வி கற்ற பிறகு, நான் மனதில் நினைத்திருப்பதை எனக்குக் குருதட்சணையாக நீங்கள் தர வேண்டும்." என்று கேட்டார். அர்ஜுனனும் மற்றவர்களும் தங்கள் குருவிடம், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்றனர். பிறகு நினைத்த குறியை அடித்து, ஆயுதங்களில் திறமையடைந்த பாண்டவர்களிடம் "பிருஷதனின் மகன் துருபதன், சத்திரவதிக்கு {காம்பில்யம் என்று நினைக்கிறேன்} மன்னனாவான். அவனிடம் இருந்து அவனது நாட்டைப் பறித்து, என்னிடம் கொடுங்கள்." என்று தனது குருதட்சணையைக் கேட்டார். பிறகு பாண்டவர்கள் போரில் துருபதனை வீழ்த்தி, அவனை அவனது அமைச்சர்களுடன் கைதியாக்கி, துரோணரிடம் கொடுத்தனர். துரோணர் வீழ்ந்த ஏகாதிபதியிடம், "ஓ மன்னா, நான் உனது நட்பைக் கோருகிறேன்; மன்னனல்லாதவன் மன்னனின் நட்பை நாடத் தகுதியில்லாதவனாகையால், ஓ யக்ஞசேனா {துருபதா}, நான் உனது நாட்டை நமக்குள் இரண்டாகப் பிரித்துக் கொள்ளத் தீர்மானிக்கிறேன். நீ பகீரதிக்கு (கங்கைக்கு) தெற்கே உள்ள நாட்டை ஆண்டு கொள். அதே வேளை வடக்கை நான் ஆண்டு கொள்கிறேன்." என்றார்.

அந்தணர் தொடர்ந்தார், "ஞானமுள்ள பரத்வாஜரின் மகனால் இப்படிச் சொல்லப்பட்ட பாஞ்சால மன்னன், அந்த அந்தணர்களில் சிறந்தவரிடம், மனிதர்களில் முதன்மையானவரிடம், "ஓ பரத்வாஜரின் உயர் ஆன்ம மகனே, நீ அருளப்பட்டிரு. நான் நமக்குள் நிலைத்த தெய்வீகமான நட்பை விரும்புகிறேன்." என்றான். இப்படி ஒருவருக்கொருவர் நிரந்தர ஒப்பந்தத்தை நிறுவிக் கொண்டனர். பிறகு துரோணரும் பாஞ்சால மன்னனும் அவரவர் எங்கிருந்து வந்தனரோ அங்கேயே சென்றனர். ஆனால் இந்த அவமதிப்பு மன்னனின் மனதிலிருந்து ஒரு நொடிப்பொழுதும் அகலவில்லை. இதயத்தில் துன்பம் கொண்ட அந்த மன்னன் தனது நாட்களை அப்படியே போக்கினான்.


ஞாயிறு, ஜூன் 30, 2013

துருபதன் சிறை பிடிக்கப்பட்டான் - ஆதிபர்வம் பகுதி 140

Drupada captured | Adi Parva - Section 140 | Mahabharata In Tamil


(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "பாண்டவர்கள் மற்றும் திருதராஷ்டிரன் மகனின் ஆயுதத் தேர்ச்சியைக் கண்ட துரோணர், தனது கூலியைக் {தட்சணையைக்} கேட்கும் தருணம் வந்ததெனக் கருதினார். ஓ மன்னா, குரு துரோணர், ஒரு நாள், தனது சீடர்களை அழைத்து, "பாஞ்சால மன்னன் துருபதனிடம் போரிட்டு அவனைப் பிடித்து என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள்.

அதுவே உங்களிடம் நான் ஏற்றுக் கொள்ளும் கூலியாக {தட்சணையாக} இருக்கும்" என்று கூறினார். அந்த வீரர்களும், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி, குருவுக்குத் தங்கள் காணிக்கையைக் கொடுக்க எண்ணி, அவரையும் அழைத்துக் கொண்டு வேகமாகத் தங்கள் ரதங்களில் ஏறிக் கிளம்பினர்.

அந்த மனிதர்களில் எருதைப் போன்றவர்கள், போகும் வழியெங்கும் பாஞ்சாலர்களை அடித்துக்கொண்டே சென்று, பெரும் பலம்வாய்ந்த துருபதனின் நகரத்தை முற்றுகையிட்டனர். துரியோதனன், கர்ணன், பலம்வாய்ந்த யுயுத்சு, துட்சாதனன், விகர்ணன், ஜலசந்தன், சுலோசனன் ஆகியோரும், பெரும் வீரம் கொண்ட க்ஷத்திரிய இளவரசர்கள் பலரும் சேர்ந்து தாக்குதலில் முன்னணி பெற ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிட்டுச் சென்றனர். முதல் தரமான ரதங்களில் சென்ற அந்த இளவரசர்கள், தங்கள் குதிரைப்படையைத் தொடர்ந்து எதிரியின் தலைநகருக்குள் {காம்பில்யத்திற்குள் [காம்பில்யம் | Kampilya]} நுழைந்து, அந்த நகரின் தெருக்களில் முன்னேறினர்.

அதே நேரத்தில், பாஞ்சால மன்னன், பெரும் படையைக் கண்டும், பலத்த ஆரவாரத்தைக் கேட்டும், தனது சகோதரர்களுடன் அரண்மனையைவிட்டு வெளியே வந்தான்.

மன்னன் யக்ஞசேனன் {துருபதன்} நல்ல படைபலத்துடன் இருந்தாலும், குரு குலத்தவரின் படையினர் கணைகளை மழையெனப் பொழிந்து கடுந்தாக்குதல் தொடுத்துப் போர்க்குரல் எழுப்பினர். எனினும், எளிதாகப் போரில் அடக்க முடியாத யக்ஞ்சேனன், குரு குலத்தவரைத் தனது வெண்ணிற ரதத்தில் அணுகி, களத்தைச் சுற்றிலும் தனது கடும்கணைகளை மழையெனப் பொழிய ஆரம்பித்தான்.

அந்தப் போர் தொடங்குவதற்கு முன்னரே, கௌரவ இளவரசர்கள் தங்கள் வீரத்தில் தற்பெருமை காட்டியதைக் கண்ட அர்ஜூனன், தனது குருவான அந்தணர்களில் சிறந்த துரோணரிடம், "இவர்கள் தங்கள் வீரத்தைக் காட்டியபிறகு, நாங்கள் இம்முயற்சியில் இறங்குகிறோம். பாஞ்சால மன்னனை இவர்களில் எவரும் போரில் அணுக முடியாது." என்றான். தனது சகோதரர்களால் சூழப்பட்டிருந்த பாவங்களற்ற குந்தியின் மகன், இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, நகரத்திற்கு வெளியே ஒரு மைல் தொலைவில் காத்திருந்தான். அதே நேரத்தில் துருபதன் கௌரவ முற்றுகையாளர்களைக் கண்டு, அவர்களிடம் விரைந்து, சுற்றிலும் கொடும் கணைகளை மழையெனப் பொழிந்து, கௌரவர்களின் தளபதிகளைக் கடும் துன்பத்துக்குள்ளாக்கினான்.  போர்க்களத்தில் அவன் நகர்வது அவ்வளவு லகுவாக இருந்தது. எந்த ஆதரவுமின்றித் தனி ரதத்தில் அவன் போரிட்டாலும், கௌரவர்களுக்குப் பல துருபதர்கள் அவர்களை எதிர்த்து நிற்பது போலத் தோன்றிற்று.

பாஞ்சாலர்களின் வீடுகளிலிருந்து சங்கு, பேரிகை, பறைகளின் பயமுறுத்தும் சத்தம் கேட்கும் வரை, அந்த ஏகாதிபதியின் கடுமையான கணைகள் எல்லாபுறங்களிலும் விழுந்தன. அந்தப் பெரும்பலம் வாய்ந்த பாஞ்சாலன் சிம்ம கர்ஜனை செய்தான். அவனது வில்லின் நாணொலி வானுலகையே அடைவது போலக் கேட்டது. பிறகு துரியோதனன், விகர்ணன், சுவாஹூ, தீர்கலோசனன், துட்சாதனன் ஆகியோர் கடும் கோபம் கொண்டு, தங்கள் கணைகளை எதிரியின் மீது மழையெனப் பொழிந்தனர். ஆனால், போரில் வெல்லப்பட முடியாத அந்த பெரும் வில்லாளியான பிரிஷடனின் மகன் {துருபதன்}, எதிரிகளின் கணைகளால் துளைக்கப்பட்டாலும், ஓ பாரதா, எதிர்ப்படைத் தளபதிகளைப் பெரும் வலிமையுடன் துன்புறுத்தினான். நெருப்புச் சக்கரம் போல அந்தக் களத்தில் சுழன்ற துருபதன், தனது கணைகளால் துரியோதனன், விகர்ணன் மற்றும் பலம்வாய்ந்த கர்ணனையும் மற்றும் பல வீர இளவரசர்களையும், எண்ணற்ற வீரர்களையும், அடித்து, அவர்களின் போர்த் தாகத்தைத் தணித்தான். பிறகு அந்நாட்டு குடிமக்கள் அனைவரும், மேகம் பூமியின் மீது தனது மழைத்துளிகளைப் பொழிவது போல, கௌரவர்கள் மீது பலதரப்பட்ட ஏவுகணைகளைப் {அம்புகள் என்றே நினைக்கிறேன். கங்குலி Missiles என்கிறார்}, பொழிந்தனர். இளைஞர்களும் முதியவர்களும் களத்திற்குள் நுழைந்து கௌரவர்களைப் பெரும்பலத்துடன் தாக்கினர். ஓ பாரதா, பிறகு, கௌரவர்கள், போர் தங்களுக்கெதிராக உக்கிரமடைவதைக் கண்டு, போர் செய்வதை விடுத்து, பாண்டவர்களை நோக்கி ஓடினர்.

பாண்டவர்கள், தோற்றவர்களின் பயங்கரமான கதறல்களைக் கேட்டு, துரோணரை வணங்கி, தங்கள் ரதங்களில் ஏறினர். அர்ஜூனன் அவசரமாய் யுதிஷ்டிரனை அழைத்து போரில் அவன் ஈடுபட வேண்டாம் என்று சொல்லித் தடுத்துவிட்டு, விரைவாக முன்னேறினான். அவன் தனது ரதச்சக்கரங்களுக்கு காவலாய் மாத்ரியின் மகன்களை (நகுலன், சகாதேவன் ஆகியோரை)  நியமித்தான். ரதத்தில் நின்று போரிடும் பீமசேனன் அன்று படைகளுக்கு முன்னணியில் கையில் கதையுடன் ஓடினான். தனது சகோதரர்களுடன் சென்ற அந்தப் பாவங்களற்ற அர்ஜூனன், எதிரிகளின் கர்ஜனையைக் கண்டு, அவர்களை நோக்கி முன்னேறி, அந்த முழுக்களத்தையே தன் தேர்ச்சக்கரங்களின் ஒலியால் நிரப்பினான். பெரும் கரம் கொண்ட பீமன், மகரம் கடலுக்குள் நுழைவதைப் போல, பாஞ்சாலர்களின் படைக்குள் புகுந்து, புயலால் கலங்கிய சமுத்திரமென கூச்சலிட்டு, இரண்டாவது எமனாகக் காட்சியளித்தான்.

கையில் கதையுடனிருந்த பீமன், எதிரிகளின் யானைப்படையை நோக்கி முன்னேறினான். போர்த்திறன் வாய்ந்த அர்ஜூனன், தனது கரத்தின் பலத்தால் அந்த எதிரிப் படையைத் தீவிரமாகத் தாக்கிய அதே நேரத்தில், பீமன், பெரும் எமனைப் போல தனது கதையைக் கொண்டு யானைகளைக் கொல்ல ஆரம்பித்தான். பீமன், மலையை நிகர்த்த அந்தப் பெரும் மிருகங்களைக் கதையால் அடித்து, அவற்றின் தலைகளைச் சிதறடித்தான். இரத்த ஊற்றில் நனைந்த அவை, இடியால் தகர்ந்த மலைப்பாறைகள் போலத் தரையில் விழுந்தன. பாண்டவர்கள், ஆயிரக்கணக்கான யானைகளையும், குதிரைகளையும், ரதங்களையும் தரையில் விழ வைத்தனர். பல காலாட்படை வீரர்களையும், பல ரத வீரர்களையும் கொன்றனர். உண்மையாக, கானகத்தில் ஒரு மேய்ப்பன் ஒரு தடியை வைத்துக் கொண்டு எண்ணிலடங்கா மாடுகளை எளிதாக ஓட்டுவதுபோல, விருகோதரனும் {பீமனும்}, எதிரிகளின் பல ரதங்களையும், யானைகளையும் ஓட்டிச்சென்றான்.

அதேநேரத்தில் பரத்வாஜரின் மகனுக்கு {துரோணருக்கு} நன்மையை விரும்பிய பல்குனன் {அர்ஜூனன்}, பிரிஷடனின் மகனை {துருபதனை} கணை மழையால் தீவிரமாகத் தாக்கி, அவன் அமர்ந்திருந்த யானையிலிருந்து விழவைத்தான். ஓ ஏகாதிபதியே, யுகத்தின் முடிவில் அனைத்தையும் உட்கொள்ளும் கடும் நெருப்பைப் போல இருந்த அர்ஜூனன், குதிரைகளையும், ரதங்களையும், யானைகளையும் ஆயிரக்கணக்கில் தரையில் வீழ்த்தினான். பாண்டவர்களால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்ட பாஞ்சாலர்களும், சிருஞ்சயர்களும், பலதரப்பட்ட ஆயுத மழையால் அவனை எதிர்கொண்டனர். அவர்கள் பெருங்குரலெழுப்பி அர்ஜூனனுடன் மூர்க்கமாகப் போரிட்டனர். பார்வைக்கு அந்தப் போர் கடுமையானதாகவும் பயங்கரமானதாகவும் தெரிந்தது. எதிரிகளின் குரலைக்கேட்ட இந்திரனின் மகன் {அர்ஜூனன்} பெரும் கோபம் கொண்டு, எதிரிகள் மீது தனது அடர்த்தியான கணைகளை மழையெனப் பொழிந்து, புத்துயிரூட்டப்பட்ட பலத்துடன் கடுமையாகப் போரிட்டான். அவன் கணைகளைத் தொடர்ந்து அடித்துக் கொண்டே இருந்ததால், அந்த நேரத்தில் அர்ஜூனனைக் கண்டவர்கள், கணையை அவன் நாணில் பூட்டுவதற்கும், அதைத் தொடுப்பதற்கும் உள்ள இடைவெளியைக் காணவில்லை. அங்கே எழுந்த குரல்கள் சத்தமானதாக இருந்தன. சில குரல்கள் உற்சாக அங்கீகரிப்பாகவும் இருந்தன. பிறகு, பாஞ்சால மன்னன் தனது தளபதி சத்தியஜித்துடன், அர்ஜூனனை நோக்கி, சம்பராசுரன் {சம்பரன்} தேவர்த்தலைவனை நோக்கி வருவது போல வந்தான். அர்ஜூனன் அந்தப் பாஞ்சால மன்னனைத் தனது கணை மழையால் மறைத்தான். அப்போது பாஞ்சாலர்களின் அணியில், தலைமை யானையை எதிர்த்து வரும் சிம்மத்தைக் கண்ட மற்ற யானைகளின் பிளிறல் போல ஒரு பயம் கலந்த கூச்சல் எழுந்தது. பாஞ்சால மன்னனைச் சிறைப்பிடிக்க வரும் அர்ஜூனனைக்கண்ட பெரும் வீரம் கொண்ட சத்யஜித், அவனை நெருங்கினான். இந்திரனையும், அசுரன் விரோசனனின் மகனையும் {பலிச் சக்கரவர்த்தியையும்} ஒத்திருந்த அந்த இரு வீரர்களும் போருக்காக ஒருவரையொருவர் விரைவாக அணுகி ஒருவர் மற்றவர் படையைக் கலங்கடித்தனர். பிறகு அர்ஜூனன் பெரும் பலத்துடன் ஆற்றல்வாய்ந்த பத்து கணைகளால் சத்தியஜித்தைத் துளைத்தான். இதைக்கண்ட பார்வையாளர்கள் அதிசயித்தனர். ஆனால் சத்தியஜித் நேரத்தை வீணடிக்காமல் நூறு கணைகளால் அர்ஜூனனைக் கடுமையாகத் தாக்கினான்.

பிறகு நகர்வதில் லாவகம் கொண்ட, அந்த பெரும் ரதவீரனான அர்ஜூனன், இப்படிக் கணைகளை மழையால் மறைக்கப்பட்ட போது, தனது கணைகளின் பலமும் வேகமும் கூடுவதற்காகத் தனது வில்லின் நாணை உருவித் தேய்த்தான். பிறகு எதிரியின் வில்லை இரண்டாகப் பிளந்த அர்ஜூனன், பாஞ்சால மன்னனை நோக்கி விரைந்தான். ஆனால் சத்தியஜித் இன்னும் விரைவாக மேலும் கடுமையான வில்லை எடுத்து, பார்த்தனையும், அவனது ரதத்தையும், அவனது தேரோட்டியையும், குதிரைகளையும் தனது கணைகளால் துளைத்தான். இப்படி பாஞ்சால வீரனால் போரில் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்ட எதிரிகளை மன்னிக்காத அர்ஜூனன், அவனை {சத்தியஜித்தை} விரைவாகக் கொல்ல விரும்பி, எண்ணற்ற கணைகளால் எதிரியின் குதிரையையும், கொடியையும், வில்லையும், வில்லைப் பிடித்த (இடது) கையையும், தேரோட்டியையும், தேரின் பின் இருந்த பணியாளையும் துளைத்தான்.

பிறகு, சத்தியஜித் தனது விற்கள் தொடர்ந்து இரண்டாகப் பிளப்படுவதையும், குதிரைகள் கொல்லப்படுவதையும் கண்டு, போரை நிறுத்தித் திரும்பினான்.

தனது தளபதி தாக்குதலில் இருந்து பின்வாங்கியதைக் கண்ட பாஞ்சால மன்னன், அந்தப் பாண்டவ இளவரசன் மீது, தானே கணைகளின் மழையைப் பொழிய ஆரம்பித்தான்.

பிறகு, வெற்றியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வீரர்களில் முதன்மையான அந்த அர்ஜூனன், கடுமையாகப் போரிட ஆரம்பித்து, எதிரியின் வில்லை இரண்டாகப் பிளந்து, அவனது கொடிக்கம்பத்தை வீழ்த்தி, எதிரியின் குதிரைகளையும் தேரோட்டியையும் ஐந்து கணைகளால் துளைத்தான். பிறகு தனது வில்லைத் ஒரு புறமாகத் தூக்கியெறிந்த அர்ஜூனன், அம்பறாத்தூணியை எடுத்து, அதிலிருந்த முனை அகன்ற கொடுவாளை எடுத்து, பெருத்த குரல் எழுப்பி, தனது ரதத்தில் இருந்து எதிரியின் ரதத்திற்குக் குதித்தான். அங்கே அச்சமற்று நின்று, கடலின் நீரைக் கலங்கடித்து, பெரும்பாம்பைப் பிடிக்கும் கருடனைப் போல, துருபதனைச் சிறைப் பிடித்தான். இந்தக் காட்சியைக் கண்ட பாஞ்சாலப் படையினர் பல திசைகளில் ஓடினர்.

பிறகு இருதரப்பு படைகளுக்கெதிரேயும் தனது கரத்தின் பெரும்பலத்தைக் காட்சிப்படுத்திய தனஞ்சயன், பெரும் குரலெழுப்பி, பாஞ்சாலர்களிடமிருந்து வெளியே வந்தான். அவன் (சிறைபிடிக்கப்படவனுடன்) திரும்பி வருவதைக் கண்ட இளவரசர்கள் துருபதனின் தலைநகரை நிர்மூலமாக்க ஆரம்பித்தனர். அவர்களிடம் அர்ஜூனன், "ஏகாதிபதிகளில் சிறந்த இந்த துருபதன், குரு குல வீரர்களின் உறவினனாவான்.

ஆகையால், ஓ பீமா, அவனது வீரர்களைக் கொல்லாதே. நமது குருவுக்கான காணிக்கையை மட்டும் நாம் கொடுப்போம்." என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "ஓ மன்னா, இப்படி அர்ஜூனனால் தடுக்கப்பட்ட பீமசேனன், தனது போர்ப்பயிற்சியில் {இந்தப் போரினால்} திருப்தியடையவில்லை என்றாலும், எவரையும் கொல்லாமல் திரும்பினான். ஓ பரத குலத்தில் காளையே, பிறகு அந்த இளவரசர்கள் சிறைபட்ட துருபதனை அவனது நண்பர்கள் மற்றும் ஆலோசகர்களுடன் அழைத்துச் சென்று, துரோணரிடம் கொடுத்தனர். அவமதிக்கப்பட்டு, செல்வம் பறிக்கப்பட்டு, முழு கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்ட துருபதனைக் கண்ட துரோணர், அந்த ஏகாதிபதியுடனான பழைய பகையை நினைத்து, அவனிடம், "உனது அரசும் உனது தலைநகரமும் என்னால் நிர்மூலமாக்கப்பட்டன.

ஆனால், என்னதான் உனது உயிர் எதிரியின் கையில் இருந்தாலும், நீ அதற்காக அஞ்சாதே. நீ இப்போது (என்னுடனான) உனது நட்புக்கு உயிரூட்ட விரும்புகிறாயா?" என்று கேட்டார். இதைச் சொல்லிச் சிறிது புன்னகைத்து மறுபடியும், "வீர மன்னா, உனது உயிருக்கு அஞ்சாதே! அந்தணர்களாகிய நாங்கள் எப்போதும் மன்னிப்பவர்களே. ஓ க்ஷத்திரியர்களில் காளையே, உன்னுடன் ஆசிரமத்தில் குழந்தை பருவத்திலிருந்து விளையாடியதால்,  உன்னிடம் நான் கொண்ட பாசமும் அன்பும் வளர்ந்தே வந்திருக்கிறது.

ஆகையால், ஓ மன்னா, நான் உனது நட்பை மறுபடியும் கேட்கிறேன். உனக்கு ஒரு வரமாக, (உனது நாடாக இருந்த) பாதி நாட்டைக் கொடுக்கிறேன். மன்னன் அல்லாதவன் ஒரு மன்னனுக்கு நண்பனாக இருக்க முடியாது என்று நீ முன்பு சொன்னாய். ஓ யக்ஞ்சேனா, அதனாலேயே நான் உனக்குப் பாதி நாட்டைக் கொடுக்கிறேன். பகீரதிக்கு {கங்கை ஆறு} தெற்கேயுள்ள நாட்டுக்கு நீயே மன்னன். அதே வேளையில், அந்த நதிக்கு வடக்கே இருக்கும் நாட்டுக்கு நான் மன்னன். ஓ பாஞ்சாலா, உனக்கு விருப்பமிருந்தால், என்னை உனது நண்பனாக அறிந்து கொள்." என்றார்.

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட துருபதன், "நீர் பெரும் வீரம் கொண்ட உயர்ந்த ஆன்மா. ஆகையால், ஓ அந்தணரே, நீர் செய்யும் இச்செயலால் நான் ஆச்சரியமடையவில்லை. நான் உம்மிடம் மிகுந்த திருப்தி கொண்டேன். நான் உமது நிலைத்த நட்பை விரும்புகிறேன்." என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "அதன்பிறகு, ஓ பாரதா, துரோணர் பாஞ்சால மன்னனை சில வழக்கமான மரியாதைகளுடன் மகிழ்ச்சியாக விடுவித்து, பாதி நாட்டையும் அவனுக்கு அளித்தார். அன்றிலிருந்து துருபதன், கங்கைக் கரையில் பல நகரங்களுடன் கூடிய மகந்தி மாகாணத்தில் உள்ள  காம்பில்யத்தில் கவலையுடனே வசித்து வந்தான். துரோணரிடம் பெற்ற தோல்விக்குப் பிறகு, துருபதன், சர்மண்வதி ஆற்றின் கரை வரை இருந்த தென் பாஞ்சால நாட்டை ஆட்சி செய்தான். பிரம்மசக்தியில் {ஆன்ம பலத்தில்} தாழ்ந்தவனாக இருக்கையில், வெறும் க்ஷத்திரிய பலத்தால் மட்டுமே துரோணரை வெல்லமுடியாது என்று நினைத்த துருபதன், (தனது அந்தண எதிரியை அடக்க) ஒரு மகனைப் பெறுவதற்காக உலகம் முழுவதும் சுற்றினான்.

அதே நேரத்தில், துரோணர் அஹிச்சத்திராபுரியிலேயே தொடர்ந்து வசிக்கலானார். ஓ மன்னா, இப்படியே நகரங்களும் பட்டணங்களும் அடங்கிய அஹிச்சத்திராபுரி அர்ஜூனனால் அடையப்பட்டு, துரோணருக்கு அளிக்கப்பட்டது.


செவ்வாய், ஜூன் 25, 2013

துரோணரின் திறமை - ஆதிபர்வம் பகுதி 133

The talent of Drona | Adi Parva - Section 133 | Mahabharata In Tamil


(சம்பவ பர்வத் தொடர்ச்சி)

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "ஹஸ்தினாபுரத்துக்கு வந்த அந்த அந்தணர்களில் சிறந்த பரத்வாஜரின் மகன் {துரோணர்}, கௌதமரின் (கிருபரின்) இல்லத்தில் தலைமறைவு வாழ்க்கை வாழ்ந்தார். அவரது பலம் பொருந்திய மகன் (அஸ்வத்தாமன்), கிருபர் எடுக்கும் வகுப்புகளுக்கு இடைவெளிகளில், குந்தியின் மகன்களுக்கு ஆயுதப் பயிற்சியைப் போதித்தான். இருப்பினும் அஸ்வத்தாமனின் வீரத்தை யாரும் அறிந்திலர்.

துரோணர் இப்படியே தனிமையில் தலைமறைவாக கிருபரின் இல்லத்தில் வசித்து வரும்போது, ஒரு நாள், அந்த வீர இளவரசர்கள் ஒன்றுசேர்ந்து, ஹஸ்தினாபுரத்தை விட்டு வெளியே வந்தனர்.

நகரத்தைவிட்டு வெளியே வந்து, ஒரு பந்தை வைத்து விளையாடிக் கொண்டும், மகிழ்ச்சியான இதயத்துடன் உலவிக் கொண்டும் இருந்தனர். அப்போது ஒரு சம்பவம் நடந்தது. அந்த இளவரசர்கள் வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த பந்து, ஒரு கிணற்றுக்குள் விழுந்தது. அந்த இளவரசர்கள் தங்களால் இயன்றவரை பந்தை அந்தக் கிணற்றிலிருந்து இருந்து மீட்க முயற்சித்தனர். ஆனால் அந்த இளவரசர்களின் முயற்சிகளெல்லாம் பலனற்றுப் போயின. அவர்கள் பந்தை எப்படி மீட்பது என்பதை அறியாமல் ஒருவரின் கண்ணை மற்றவர் வெட்கத்துடன் பார்த்து கவலையோடிருந்தனர். சரியாக அத்தருணத்தில் அவர்களின் அருகே, வறுமையால் முதுமையான தளர்ச்சியுற்று, மெலிந்து, அக்னிஹோத்ரம் செய்வதால் மேனி காய்ந்து, தனது அன்றாட சடங்குகளையும் வழிபாடுகளையும் முடித்து வந்திருந்த, கறுத்த நிறம் கொண்ட ஒரு அந்தணரைக் கண்டனர். வெற்றியில் நம்பிக்கையிழந்திருந்த அந்த இளவரசர்கள், அந்தச் சிறப்புமிகுந்த அந்தணரைக் கண்டதும், உடனடியாக அவரைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். நம்பிக்கையிழந்த அந்த இளவரசர்களைக் கண்ட துரோணர் (அவரே அந்த அந்தணர் வேறு யாரும் அல்லர்),  தனது திறமையை நினைத்துப் பார்த்து புன்னகைத்து அவர்களிடம், "உங்கள் க்ஷத்திரிய பலத்திற்கு இது வெட்கக்கேடு. உங்கள் ஆயுத நிபணத்துவத்திற்கு இது வெட்கக்கேடு! நீங்கள் பாரத குலத்தில் பிறந்தவர்களாயிற்றே! உங்களால் ஏன் அந்தப் பந்தை மீட்க முடியவில்லை? இன்று எனக்கு இரவு உணவு தர நீங்கள் வாக்கு தந்தால், நான் இந்த புற்குச்சிகளினால் {Blades of grass என்கிறார் கங்குலி} பந்தையும், இப்போது நான் தூக்கிக் கீழே எறிந்து தொலையப்போகும் இந்த மோதிரத்தையும்  வெளியே எடுக்கிறேன்." என்றார். இப்படிச் சொல்லிய எதிரிகளை ஒடுக்கும் அந்தத் துரோணர், தனது மோதிரத்தை எடுத்து அந்தக் காய்ந்த {நீரில்லாத} கிணற்றுக்குள் தூக்கி எறிந்தார். குந்தியின் மகனான யுதிஷ்டிரன் துரோணரிடம், "ஓ அந்தணரே (நீர் அற்பப் பொருளைக் கேட்கிறீர்) கிருபரின் அனுமதியுடன், எங்களிடம் இருந்து உமது காலத்திற்கும் நீர் கேட்பதை {உணவை} அடைவீர்." என்றான். இதைக்கேட்ட துரோணர் பாரத இளவரசர்களைக் கண்டு புன்னகைத்து, "இந்த எனது கை நிறைந்த புற்களை {ஈக்குகளை}, எனது ஆயுத அறம் கொண்ட மந்திரங்களின் மூலம் மூலதனமாக்குகிறேன். மற்ற எந்த ஆயுதங்களுக்கும் இல்லாத தகுதியை இந்தப் புற்கள் பெறுவதைக் காணுங்கள்! நான் இந்த புற்குச்சிகளில் ஒன்றைக் கொண்டு பந்தைத் துளைக்கப் போகிறேன். அதன்பின் அந்தக் குச்சியை மற்றொரு குச்சியால் துளைத்து, மூன்றாவது குச்சியால் இரண்டாம் குச்சியைத் துளைப்பேன். இப்படியே அதை ஒரு சங்கிலியாக்கி, பந்தை வெளிக் கொண்டு வரப் போகிறேன்." என்றார்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "துரோணர் தான் எதைச் சொன்னாரோ அதை அப்படியே செய்து காட்டினார். இதனால், அந்த இளவரசர்கள் ஆச்சரியமடைந்தனர். மகிழ்ச்சியால் அவர்களது விழிகள் அகன்றன. தாங்கள் கண்ட காட்சியை இயல்புக்குமிக்கதாகக் கருதிய அவர்கள், அந்தக் கற்ற அந்தணரிடம், காலங்கடத்தாமல் அந்த மோதிரத்தையும் வெளியே கொண்டு வாருங்கள் என்று சொன்னார்கள்.

அந்தச் சிறப்பு மிகுந்த துரோணர், ஒரு வில்லையும் அம்பையும் எடுத்து, அம்பால் மோதிரத்தைத் துளைத்து, அதை உடனே வெளியே எடுத்தார். அவர், அம்பால் துளைத்த மோதிரத்தை எடுத்து, ஆச்சரியத்தில் மூழ்கியிருந்த இளவரசர்களிடம் கொடுத்தார். அவரால் மோதிரம் மீட்கப்பட்ட விதத்தைப் பார்த்த இளவரசர்கள், "ஓ அந்தணரே, நாங்கள் உம்மை வணங்குகிறோம். இப்படிப்பட்ட திறமை யாருக்கும் கிடையாது. நீர் யார், யாருடைய மகன் என்பதை அறிய ஆவலாக இருக்கிறோம். நாங்கள் உமக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்டார்கள்.

இப்படி இளவரசர்களால் கேட்கப்பட்ட துரோணர், "நீங்கள் பீஷ்மரிடம் சென்று என்னைப் பற்றியும் {எனது உருவத்தைப் பற்றியும்}, எனது திறமை பற்றியும் விவரியுங்கள். அந்தப் பெரும் பலம் வாய்ந்தவர் என்னை அடையாளம் தெரிந்து கொள்வார்." என்றார். அதற்கு அந்த இளவரசர்கள், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி பீஷ்மரிடம் சென்று அந்த அந்தணருடைய பேச்சின் கருப்பொருளையும், அவரது இயல்புக்குமிக்க நடத்தையையும் விவரித்தனர். இளவரசர்களிடம் இருந்து அனைத்தையும் கேட்டறிந்த பீஷ்மர், அந்த அந்தணர் துரோணரைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை என்பதை அறிந்து, இந்த இளவரசர்களுக்கு அவரே சிறந்த ஆசானாக இருக்க முடியும் என்பதையும் நினைத்து, நேரடியாகச் சென்று வரவேற்று, அவரை அரண்மனைக்கு அழைத்து வந்தார். ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்துபவர்களில் முதன்மையான அந்தப் பீஷ்மர், அவர் ஹஸ்தினாபுரத்திற்கு வந்த காரணத்தை சாதுர்யமாகக் கேட்டார். துரோணர் அனைத்தையும் நடந்தது நடந்தபடியே சொன்னார், "ஐயா, கடந்த காலத்தில் நான் பெரும் முனிவர் அக்னிவேசரிடம் ஆயுதங்களைப் பெறவும், ஆயுத அறிவியலைக் கற்கவும் விரும்பி சென்றேன். எனது குருவுக்கான சேவைக்காக என்னை அர்ப்பணித்து, அவருடன் பல வருடங்கள், தலையில் முடிந்த கூந்தலுடன் {ஜடா முடியுடன்} பிரம்மச்சாரியாக வாழ்ந்தேன். அந்த நேரத்தில், அதே காரணத்திற்காக பாஞ்சால இளவரசனான, பலம்வாய்ந்த யக்ஞசேனனும் {துருபதனும்} வந்து, அந்த ஆசிரமத்திலேயே தங்கினான். அவன் எனது நன்மையில் எப்போதும் விருப்பம் கொண்டு எனக்கு நண்பனானான். எனக்கு அவனை மிகவும் பிடித்திருந்தது. நாங்கள் இருவரும் பல பல வருடங்களுக்கு ஒன்றாக வாழ்ந்தோம். ஓ குரு குலத்தவரே, நாங்கள் சிறு வயது முதல் ஒன்றாகவே கல்வி பயின்று வந்தோம். அந்த காலத்தில் அவன் எப்போதும் என்னிடம் இனிமையாகவே பேசுவான். ஓ பீஷ்மரே, அவன் என்னைத் திருப்திசெய்வதற்காக, "ஓ துரோணா, எனது சிறப்புமிக்க தந்தைக்கு நானே விருப்பமான மகன்.

அந்த மன்னர் என்னை பாஞ்சாலர்களின் ஏகாதிபதியாக நியமிக்கும்போது, அந்த நாடு உனதாகும். ஓ நண்பா, இது சத்தியம். எனது நிலப்பகுதி, செல்வம், மகிழ்ச்சி எல்லாமே உன்னை நம்பி இருக்கும்." என்று சொன்னான். கடைசியல் நாங்கள் பிரிய வேண்டிய காலமும் வந்தது. கல்வி நிறைவு பெற்று, அவன் அவனது நாட்டுக்குத் திரும்ப அடியெடுத்து வைத்தான். அப்போது நான் அவனுக்கு எனது வாழ்த்துகளைச் சொன்னேன். நிச்சயமாக, அவன் சொன்ன வார்த்தைகளையும் நான் எப்போதும் நினைவில் வைத்திருந்தேன்.

சில காலத்திற்குப் பிறகு, எனது தந்தையின் உத்தரவின் பேரிலும், பிள்ளைப்பேறில் எனக்கிருந்த விருப்பம் கொடுத்த மயக்கத்தாலும், கடும் நோன்புகள் நோற்று பெரும் புத்திகூர்மையைக் கொடையாகக் கொண்டு, எந்நேரமும் அக்னிஹோத்ரமும் மற்ற வேள்விகளும் செய்து கடும் தவமிருக்கும் சிறு கூந்தல் கொண்ட கிருபியை மணந்தேன்.

கௌதமி {கிருபி}, குறித்த காலத்தில், சூரியனைப் போன்ற பிரகாசத்துடன் இருந்த, பெரும் வீரனான அஸ்வத்தாமன் என்ற மகனைப் பெற்றாள். என்னைப் பெற்ற போது எனது தந்தை எப்படி மகிழ்ந்தாரோ அப்படியே நான் அஸ்வத்தாமனைப் பெற்ற போது மகிழ்ந்தேன்.

ஒரு நாள், ஒரு செல்வந்தனின் மகன் பால் குடிப்பதைக் கண்ட அஸ்வத்தாமன் அழ ஆரம்பித்தான். அதைக் கண்ட எனக்கு திசை குறித்த அறிவு மங்கிப் போனது. திசை மறந்து நின்றேன். சில பசுக்களை வைத்திருப்பவரிடம் ஒரு பசுவைக் கேட்கத் துணியாமல், பல பசுக்களை வைத்திருப்பவரிடம் ஒரு பசுவைப் பெற எண்ணி, நாடு விட்டு நாடு திரிந்தேன். ஆனால் நான் ஒரு கறவைப் பசுவை அடையாததால் எனது அலைச்சல் பலனற்றதானது. நான் எனது காரியத்தில் தோற்றுப் போய்த் திரும்பி வந்தேன். அப்போது எனது மகனின் நண்பர்கள் அவனுக்கு நீரில் அரிசி மாவைக் கலந்து கொடுத்தனர். அதைக் குடித்த எனது அப்பாவி மகன், தான் பால் குடித்துவிட்டதாக ஏமாந்து, "நான் பால் குடித்துவிட்டேன், நான் பால் குடித்துவிட்டேன்!" என்று சந்தோஷக்கூத்தாடினான். நான் அருகிலேயே அமைதியாக இருந்தேன். என்னைக் கடிந்து கொண்ட நான், முடிவில் ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்து, என்னால் எனது வாழ்க்கையைக் கூட நடத்த முடியவில்லை என்று அந்தணர்களால் கைவிடப்பட்டு நிந்தனை செய்யப்பட்டாலும், பொருள் விருப்பத்தால் யாருக்கும் அடிமையாக மாட்டேன் என்று தீர்மானித்தேன். நிச்சயமாக அந்நிலை வெறுக்கத்தக்கது. ஓ பீஷ்மரே, இதைத் தீர்மானமாகக் கொண்டு, நான் எனது பழைய நண்பனிடம் சென்றேன். அந்த சோமகர்களின் மன்னனிடம் {துருபதனிடம்}, எனது அன்பு மகனையும் மனைவியையும் அழைத்துச் சென்றேன். அவன் ஆட்சியில் அமர்த்தப்பட்டான் என்பதையறிந்தேன். அப்போது நான், என்னை நற்பேறு பெற்றவனாக எண்ணி மகிழ்ந்தேன். அதே மகிழ்ச்சியுடன், அரியணையில் அமர்ந்திருந்த எனது நண்பனிடம் சென்று, "ஓ மனிதர்களில் புலி போன்றவனே, என்னை உனது நண்பனாக அறிந்து கொள்!" என்று சொல்லி, அவனை ஒரு நண்பன் எப்படி நம்பிக்கையுடன் அணுகுவானோ அப்படி அணுகினேன். ஆனால் துருபதன், என்னை காட்டுமிராண்டியாக நினைத்து கைவிட்டு, எள்ளி நகையாடினான். அவன் என்னிடம், "என்னை இப்படி திடீரென்றென்று நீர் அணுகுவதால், உமது புத்திகூர்மை உயர்ந்த வகையாக எனக்குச் சிறிதும் தோன்றவில்லை. நீர் உம்மை எனது நண்பன் என்று சொல்கிறீர்! அனைத்தையும் வலுவிழக்கச் செய்யும் காலம், நட்பையும் வலுவிழக்கச் செய்யும் என்பைதை அறிந்து கொள்ளும். உம்முடனான எனது நட்பு ஒரு குறிப்பிட்ட காரியத்திற்காக ஆனது. அசுத்தமான பிறவிகள் சுத்தமான பிறவிகளுக்கு நண்பனாக இருக்க முடியாது. ரதவீரனாக இல்லாதவன், அப்படி இருப்பவனுக்கு நண்பனாக முடியாது. சம தகுதி வாய்ந்த இருவருக்குள் மட்டுமே நட்பிருக்க முடியும். ஆனால் சம தகுதி இல்லாதவர்களிடம் அது இருக்க முடியாது. ஆகையால், தேய்ந்து போன நமது முந்தைய நட்பைச் சொல்லி ஒட்டாதீர். இனியும் அது குறித்து நினையாதீர். ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, உம்முடனான எனது நட்பு ஒரு குறிப்பிட்ட காரியத்திற்காக ஏற்பட்டது. ஏழைக்கும் செல்வந்தனுக்குமிடையில் நட்பிருக்க முடியாது. கல்லாதவனுக்கும் கற்றவனுக்கும் இடையிலும், கோழைக்கும் வீரனுக்கும் இடையிலும் நட்பிருக்க முடியாது. ஆகையால், ஏன் நமது பழைய நட்பைப் புதுப்பிக்க நினைக்கிறீர்? ஓ தாழ்ந்த புரிதல் உள்ளவரே, பெரும் மன்னர்கள், உம்மைப் போன்ற ஏழ்மையான, அதிர்ஷ்டமற்றவருடன் நட்புடன் இருக்க முடியாது. மன்னனாக இல்லாத ஒருவன் மன்னனுக்கு நண்பனாக இருக்க முடியாது. நான் உமக்கு நாட்டைக் கொடுக்கிறேன் என்று எப்போதாவதுகூட சொன்னதாக எனக்கு நினைவில்லை. ஆனால், ஓ அந்தணரே, இப்போது என்னால் ஒரு இரவுக்கான உணவும், தங்கும் இடத்தையும் மட்டுமே உமக்குத் தர முடியும்." என்றான். இப்படி அவனால் சொல்லப்பட்ட பிறகு, விரைவாகச் செய்யக்கூடிய ஒரு காரியத்தை என் மனதில் நிச்சயித்துக் கொண்டு, நான் எனது மனைவியுடன் அவனருகில் இருந்து வேகமாக வந்துவிட்டேன். ஓ பீஷ்மரே, இப்படி துருபதனால் அவமதிக்கப்பட்ட நான், மிகுந்த கோபம் கொண்டேன். இப்போது நான் குரு குலத்தவரிடம், புத்திகூர்மையுள்ள, எளிதாகக் கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய திறன்கொண்டச் சீடர்களை விரும்பி எதிர்பார்த்து வந்திருக்கிறேன். நான் உமது விருப்பங்களை நிறைவேற்ற ஹஸ்தினாபுரம் வந்திருக்கிறேன். இப்போது, நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைச் சொல்லும்." என்று கேட்டார்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "பரத்வாஜரின் மகனால் இப்படிச் சொல்லப்பட்ட பீஷ்மர் அவரிடம், "உமது வில்லில் நாணை ஏற்றும். ஓ அந்தணரே, குரு இளவரசர்களை ஆயுத சாதனை செய்ய கற்பியும். குரு குலத்தவரால் கொண்டாடப்பட்டு, இதயத்தில் மகிழ்ச்சியை நிறைத்து, உமது வசிப்பிடத்தை எல்லா வசதிகளாலும் நிரப்பும். ஓ அந்தணரே, நீரே உண்மையான தலைவன். குரு குலத்தவர் கொண்டிருக்கும் அனைத்து செல்வமும், ஆட்சி உரிமையும், நாடும் உமதே! இன்றிலிருந்து குரு குலத்தவர் உமதே. இது ஏற்கனவே சாதிக்கப்பட்டுவிட்டதாக உமது இதயத்தில் குறித்துக் கொள்ளும். ஓ அந்தணரே, எங்கள் நற்பேறின் கனியாக உம்மை இப்போது பெறுகிறோம். நிச்சயமாக, நீர் எங்கள் மீது வைத்திருக்கும் கருணையே இங்கு உமது வரவாகும்." என்றார்.

மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அதிரதன் அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அர்வாவசு அர்ஜுனன் அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அன்சுமான் அனுவிந்தன் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆத்ரேயர் ஆதிசேஷன் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உச்சைஸ்ரவஸ் உசீநரன் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உதங்கர் உதங்கா உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கண்வர் கணிகர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கர்ணன் கருடன் கல்கி கல்மாஷபாதன் கலி கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி காக்ஷிவத் கிந்தமா கிர்மீரன் கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசின் கேசினி கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சக்திரி சக்ரதேவன் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சங்கன் சச்சி சசபிந்து சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சதானீகன் சந்தனு சந்திரன் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சமீகர் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சரஸ்வதி சல்லியன் சலன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுகன்யா சுசர்மன் சுசோபனை சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதக்ஷிணன் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுந்தன் உபசுந்தன் சுநந்தை சுப்ரதீகா சுபத்திரை சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூர்ப்பனகை சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் ததீசர் தபதி தபஸ் தம்போத்பவன் தமயந்தி தமனர் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தக்ஷகன் தாத்ரேயிகை தார்க்ஷ்யர் தாருகன் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பர்ணாதன் பர்வதர் பரசுராமர் பரத்வாஜர் பரதன் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிரமாதின் பிராதிகாமின் பிருகத்யும்னன் பிருகதஸ்வர் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாத்ரி மாதலி மாதவி மாந்தாதா மார்க்கண்டேயர் மாரீசன் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷ்யசிருங்கர் ரிஷபர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லக்ஷ்மணன் லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வர்கா வருணன் வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹர்யஸ்வன் ஹரிச்சந்திரன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 

காப்புரிமை

© 2012-2018, செ.அருட்செல்வப்பேரரசன்
இவ்வலைப்பூவின் பதிவுகளை உரிய சுட்டிகளுடன் இணையத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளத் தடையில்லை.
வேறு எவ்வகையிலோ, விதத்திலோ இணையத்திலும், பிற ஊடகங்களிலும் பகிரவும், வெளியிடவும் முன்னனுமதி பெற வேண்டும்.
Blogger இயக்குவது.
Back To Top