clone demo
பிருஹந்நளை லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
பிருஹந்நளை லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

சனி, டிசம்பர் 27, 2014

இரத்தம் தரையில் விழுந்திருந்தால்? - விராட பர்வம் பகுதி 68

If blood had dropped on the ground? | Virata Parva - Section 68 | Mahabharata In Tamil


(கோஹரணப் பர்வத் தொடர்ச்சி - 43)






பதிவின் சுருக்கம் : சபைக்குள் நுழைந்த உத்தரன், இரத்தம் சொட்ட ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருக்கும் கங்கனைக் கண்டு பயந்து விராடனை அதட்டுவது; கங்கனிடம் விராடனை மன்னிப்பு கோரச் சொல்வது; விராடன் யுதிஷ்டிரனிடம் மன்னிப்பு கோரியது; யுதிஷ்டிரனுக்கு இரத்தம் சொட்டுவது நின்றதும், அர்ஜுனன் உள்ளே நுழைவது; அர்ஜுனன் கேட்கும்படி விராடன் உத்தரனைப் புகழ்வது...

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} சொன்னார், “பிறகு மன்னனின் {விராடனின்} மூத்த மகனான பூமிஞ்சயன் {உத்தரன்}, உள்ளே நுழைந்து, தனது தந்தையின் {விராடனின்} பாதங்களை வழிபட்டு, கங்கனை {யுதிஷ்டிரனை} அணுகினான். இரத்தத்துடன் இருக்கும் கங்கன், சபையின் ஒரு மூலையில், தரையில் அமர்ந்திருப்பதையும், சைரந்திரி {திரௌபதி} அவனுக்காகக் காத்திருப்பதையும் அவன் {உத்தரன்} கண்டான். இதைக் கண்ட உத்தரன், தனது தந்தையிடம் {விராடனிடம்} அவசரமாக, “ஓ! மன்னா {விராடரே}, இவர் யாரால் அடிக்கப்பட்டார்? இந்தப் பாவச்செயல் யாரால் மேற்கொள்ளப்பட்டது?” என்று கேட்டான்.

ஞாயிறு, டிசம்பர் 07, 2014

“நான் அர்ஜுனன்!” - விராட பர்வம் பகுதி 44

I am Arjuna! | Virata Parva - Section 44 | Mahabharata In Tamil


(கோஹரணப் பர்வத் தொடர்ச்சி - 19)

இப்பதிவின் காணொளி புத்தகத்தை யூடியூபில் காண




பதிவின் சுருக்கம் : பிருஹந்நளை, தானே அர்ஜுனன் என்பதை உத்தரனுக்குச் சொல்வது; விராடனின் அலுவல்களில் ஈடுபட்டிருந்த பிற பாண்டவர்களின் அடையாளங்களையும் பிருஹந்நளை சொன்னது; உத்தரன் அர்ஜுனனின் பத்து பெயர்களையும் அதற்கான காரணங்களையும் சொன்னால்தான், இவையாவையும் தன்னால் உண்மை என்று நம்ப முடியும் என்று பிருஹந்நளையிடம் சொன்னது; அர்ஜுனன் தனது பெயர்களையும், அதற்கான காரணங்களையும் உத்தரனிடம் சொன்னது; உத்தரனின் அச்சம் விலகியது...

உத்தரன் {பிருஹந்நளையான அர்ஜுனனிடம்} சொன்னான், “வேகமான கரங்களும், உயர் ஆன்மாவும் கொண்ட பார்த்தனின் {அர்ஜுனனின்}, இந்த ஆயுதங்கள், தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவையாகக் காண்பதற்கு அழகு மிகுந்தவையாக இருக்கின்றன என்பது நிச்சயம். ஆனால், பிருதையின் {குந்தியின்} மகனான அர்ஜுனன், குரு குலத்தின் யுதிஷ்டிரன், பாண்டுவின் {பிற} மகன்களான நகுலன், சகாதேவன், பீமசேனன் ஆகியோர் {இப்போது} எங்கே இருக்கின்றனர்? பகடையால் நாடிழந்தவர்களும், எதிரிகளை அழிப்பவர்களுமான அந்த உயர் ஆன்ம பாண்டவர்களைக் குறித்து ஒன்றும் கேள்விப்பட முடியவில்லையே. பகடைத் தோல்விக்குப் பிறகு பாண்டு மகன்களைக் காட்டுக்குத் தொடர்ந்து சென்றவளும், பாஞ்சால இளவரசியும், மங்கையரில் ரத்தினமுமான திரௌபதி {இப்போது} எங்கே இருக்கிறாள்?” என்று கேட்டான் {உத்தரன்}.

அதற்கு அர்ஜுனன் {உத்தரனிடம்}, “பார்த்தன் என்றும் அழைக்கப்படும் நானே அர்ஜுனன். உனது தந்தையின் அரசவை {தலைமை} உறுப்பினராக இருப்பது யுதிஷ்டிரர் என்றும்; உனது தந்தையின் சமையற்காரனான வல்லவனே பீமர் என்றும்; குதிரை கண்காணிப்பாளனே நகுலன் என்றும்; மாட்டுக் கொட்டகையில் இருப்பவனே சகாதேவன் என்றும்; யார் பொருட்டுக் கீசகர்கள் கொல்லப்பட்டார்களோ, அந்தச் சைரந்திரியே திரௌபதி என்றும் அறிந்து கொள்” என்றான் {அர்ஜுனன்}.

உத்தரன் {அர்ஜுனனிடம்}, “நான் முன்பு கேள்விப்பட்டிருக்கும், பார்த்தனின் {அர்ஜுனனின்} பத்துப் பெயர்களை நீ கணக்கிட்டுச் சொல்லிவிட்டால், நான் இவை யாவையும் {உண்மையென} நம்புவேன்!” என்றான்.

அதற்கு அர்ஜுனன் {உத்தரனிடம்}, “ஓ! விராடனின் மகனே {உத்தரா}, நான் எனது பத்துப் பெயர்களை உனக்குச் சொல்கிறேன். அவற்றைக் கேட்டு, நீ ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டதோடு ஒப்பீடு செய்து கொள். அவற்றைக் குவிந்த மனத்துடனும், நெருக்கமான கவனத்துடனும் கேள். அர்ஜுனன், பல்குனன், ஜிஷ்ணு, கிரீடி, ஸ்வேதவாஹனன், பீபத்சு, விஜயன், கிருஷ்ணன் [1], சவ்யசச்சின், தனஞ்சயன் என்பவையே அவை” என்றான்.

[1] இந்த இடத்தில் “கிருஷ்ணன்” என்று இல்லாமல் “பார்த்தன்” என்ற பெயரையே வேறு பதிப்புகள் கூறுகின்றன.

உத்தரன் {அர்ஜுனனிடம்} சொன்னான், “நீ விஜயன் என்றும் ஸ்வேதவாகனன் என்றும் எதனால் அழைக்கப்படுகிறாய் என்பதை உண்மையாகச் சொல். கிருஷ்ணன், அர்ஜுனன், பல்குனன், ஜிஷ்ணு, கிரீடி, பீபத்சு என்றெல்லாம் உனக்கு ஏன் பெயர்கள் ஏற்பட்டன. எதற்காக நீ தனஞ்சயன் என்றும் சவ்யசச்சின் என்று அழைக்கப்படுகிறாய்? அந்த வீரனின் {அர்ஜுனனின்} பல்வேறு பெயர்களின் மூலத்தைக் குறித்து நான் ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அவற்றையெல்லாம் உன்னால் சொல்ல முடிந்தால்தான் நான் உனது சொற்களில் நம்பிக்கை கொள்ள முடியும்” என்றான்.

அதற்கு அர்ஜுனன் {உத்தரனிடம்},

“செல்வத்தின் மத்தியில் நான் வாழ்ந்ததாலும், அனைத்து நாடுகளையும் அடக்கி, அவர்களது செல்வங்களைக் கொள்ளை கொண்டதாலும், என்னைத் தனஞ்சயன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

ஒப்பற்ற மன்னர்களுடன் போர்புரியச் சென்று, அவர்களை வீழ்த்தாமல் (களத்தைவிட்டு) நான் திரும்பியதில்லை என்பதால், என்னை விஜயன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

எதிரிகளுடன் போரிடும்போது, எனது தேரில், தங்கக் கவசம் பூண்ட வெள்ளைக் குதிரைகளையே நான் பூட்டுவதால், என்னை ஸ்வேதவாஹனன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

அடிவானில் உத்திர நட்சத்திரக்கூட்டம் {உத்தரப் பல்குனி} தோன்றிய நாளில் {உத்திரம் நட்சத்திரம் கொண்ட நாளில்} இமயத்தின் மார்பில் நான் பிறந்ததால், என்னைப் பல்குனன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

முன்னர், வலிமைமிக்கத் தானவர்களுடன் நான் மோதும்போது, சூரியப்பிரகாசம் கொண்ட ஒரு மணிமுடியை இந்திரன் எனது தலையில் சூட்டியதால், நான் கிரீடி என்று பெயர் பெற்றேன்.

போர்க்களத்தில் இதுவரை வெறுக்கத்தக்க எந்தச் செயலையும் நான் செய்யாததால், தேவர்கள் மற்றும் மனிதர்கள் மத்தியில் பீபத்சு என்று நான் அறியப்படுகிறேன்.

காண்டீவத்தை எனது இருகரங்களாலும் இழுக்கவல்லவனாக நான் இருப்பதால், சவ்யசச்சின் {சவ்யசாசி} என்று தேவர்கள் மற்றும் மனிதர்களுக்கு மத்தியில் நான் அறியப்படுகிறேன்.

பூமியின் நான்கு எல்லைகளுக்குள் எனது நிறம் மிக அரிதானதாலும், எனது செயல்கள் எப்போதும் களங்கமற்றவையாக இருப்பதாலும் என்னை அர்ஜுனன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

அணுகமுடியாதவனாகவும், அடக்கப்பட முடியாதவனாகவும், எதிரிகளை அடக்குபவனாகவும், பகனைக் கொன்றவனின் {இந்திரனின்} மகனாகவும் இருப்பதால் மனிதர்கள் மற்றும் தேவர்களுக்கு மத்தியில், நான் ஜிஷ்ணு என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறேன்.

எனது பத்தாவது பட்டப்பெயரான கிருஷ்ணன் [2] என்பது, கரிய தோலும் {நிறமும்} பெரும் தூய்மையும் கொண்ட சிறுவனான என் மீது பாசம் கொண்ட எனது தந்தையால் {பாண்டுவால்} எனக்கு வழங்கப்பட்டதாகும்.

[2] இங்கே பல பதிப்புகளில் பார்த்தன் என்ற பெயருக்கான காரணம்தான் விவரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அர்ஜுனன், பிருதையின் மகன் என்பதால் பார்த்தன் என்று அழைக்கப்பட்டான் என்ற விளக்கமும் இங்குக் கொடுக்கப்படுகிறது. அந்த விளக்கத்தைத் தொடர்ந்து, “கிருஷ்ணன்” என்ற பெயருக்கான விளக்கமும் கொடுக்கப்படுகிறது. ஆனால் அஃது அர்ஜுனனின் பதினோராவது பெயர் என்று சொல்லப்படுகிறது. காண்டவ வனப் போரில் அர்ஜுனன் மூர்ச்சையடைந்தபோது, அவனைக் காண சிவனும், பிரம்மனும் வந்ததாகவும். அவர்களைக் கண்டதும் உணர்வு பெற்று எழுந்த அர்ஜுனன், தரையில் தலை பதித்து அவர்களை வணங்கியதாகவும். அவனுடைய {அர்ஜுனனுடைய} வீரத்தைக் கண்ட சிவனும் பிரம்மனும், அவனுக்கு, “கிருஷ்ணன்” என்ற பதினோராவது பெயரை வைத்ததாகவும், அர்ஜுனன் உத்தரனிடம் சொல்வதாகக் கும்பகோணம் பதிப்பில் வருகிறது.

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} தொடர்ந்தார், “பிறகு பார்த்தனை {அர்ஜுனனை} நெருக்கமாக அணுகி, வணங்கிய விராடனின் மகன் {உத்தரன்}, “என் பெயர் பூமிஞ்சயன். நான் உத்தரன் என்றும் அழைக்கப்படுகிறேன். ஓ! பார்த்தரே, நற்பேறாலேயே நான் உம்மைக் காணும்படி நேர்ந்தது. ஓ! தனஞ்சயரே, உமக்கு நல்வரவு. ஓ! சிவந்த கண்கள் கொண்டவரே, யானையின் துதிக்கையைப் போன்ற இரு வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்டவரே {அர்ஜுனரே}, அறியாமையால் நான் சொன்ன யாவற்றையும் பொருத்தருள்வதே உமக்குத் தகும். மேலும், இதற்கு முன்பு, உம்மால் சாதிக்கப்பட்ட அற்புதமானவையும், கடினமானவையுமான செயல்களால், எனது அச்சங்கள் விலகிவிட்டன. உண்மையில், எனக்கு உம்மிடம் அதிகமான அன்பு உண்டாகியிருக்கிறது” என்றான் {உத்தரன்}.
இப்பதிவின் PDF பதிவிறக்கம்


இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


ஆயுத விளக்கம்! - விராட பர்வம் பகுதி 43

Description of weapons! | Virata Parva - Section 43 | Mahabharata In Tamil


(கோஹரணப் பர்வத் தொடர்ச்சி - 18)

இப்பதிவின் காணொளி புத்தகத்தை யூடியூபில் காண




பதிவின் சுருக்கம் : ஒவ்வொரு ஆயுதமும் யாருடையவை என்று உத்தரனுக்குப் பிருஹந்நளையான அர்ஜுனன் சொன்னது...

 பிருஹந்நளை {அர்ஜுனன் உத்தரனிடம்} சொன்னாள், “நீ முதலில் விசரித்தது, எதிரிகள் படையைப் பேரழிவுக்கு உள்ளாக்கும் திறன் கொண்டதும், உலகம் பரந்த புகழ் கொண்டதுமான அர்ஜுனனின் வில்லான காண்டீவமாகும். தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்தக் காண்டீவம் அர்ஜுனனுக்குச் சொந்தமான அனைத்து ஆயுதங்களிலும் உயர்ந்ததும் பெரியதுமாகும். தனியாகவே இது நூறாயிரம் ஆயுதங்களுக்குச் சமமானதாகும். நாடுகளின் எல்லைகளை விரிவு படுத்தும் ஆற்றல் இதற்குண்டு. மனிதர்கள் மற்றும் தேவர்கள் ஆகிய இருவரையும் இதைக் கொண்டே பார்த்தன் {அர்ஜுனன்} வெற்றிகொண்டான். தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள் ஆகியோரால் எப்போதும் வழிபடப்படுவதும், அற்புதமான வண்ணங்கள் பல கொண்டதும், பெரியதும், மிருதுவானதுமான இந்த வில்லில் ஒரு முடிச்சோ கறையோ எங்கும் இருக்காது.


சிவன், இதை {காண்டீவத்தை} ஆயிரம் {1000) வருடங்கள் வைத்திருந்தான். அதன்பிறகு பிரஜாபதி, இதை ஐநூற்றுமூன்று வருடங்கள் {503} வைத்திருந்தான். அதன் பிறகு, சக்ரன் {இந்திரன்}, இதை எண்பத்தைந்து {85} வருடங்கள் வைத்திருந்தான். அதன் பிறகு சோமன் {சந்திரன்}, இதை ஐநூறு {500} வருடங்கள் வைத்திருந்தான். அதன் பிறகு வருணன், இதை, நூறு {100} வருடங்கள் வைத்திருந்தான். கடைசியாக ஸ்வேதவாஹனன் [1] என்ற பட்டப் பெயர் கொண்ட பார்த்தன் {அர்ஜுனன்} இதை அறுபத்தைந்து {65} வருடங்கள் [2] வைத்திருந்தான். பெரும் சக்தியும், உயர்ந்த தெய்வீகப் பிறப்பும் கொண்ட இது {காண்டீவம்}, விற்கள் அனைத்திலும் சிறந்ததாகும். தேவர்களாலும் மனிதர்களாலும் கொண்டாடப்படும் இது {காண்டீவம்} அழகிய வடிவம் கொண்டதாகும். பார்த்தன் {அர்ஜுனன்}, இந்த அழகிய வில்லை வருணனிடம் இருந்து பெற்றான்.

[1] தான் கொண்டிருக்கும் குதிரைகளின் நிறத்தால் அவன் {அர்ஜுனன்} இப்பெயரைப் பெற்றான்” என்கிறார் கங்குலி.

[2] “இது தொடர்பாக நீலகண்டர், அறுபத்தைந்து ஆண்டுகள் என்பதைச் சாதாரண மனித கணீப்பீட்டின்படி முப்பத்திரண்டு ஆண்டுகள் என்று பொருள் கூற பெரும் கல்விஞானத்தையும், புத்திக்கூர்மையையும் செலவழித்திருக்கிறார்” என்கிறார் கங்குலி. இந்தச் சம்பவத்தைச் சொல்லும் வேறு பதிப்புகளில் “இன்னும் அறுபத்தைந்து ஆண்டுகாலங்கள் பார்த்தன் காண்டீவத்தைப் பிடிப்பான்” என்று சொன்னதாக இருக்கின்றன.


அழகிய மேற்புறங்கள் கொண்டதும், தங்கப்பிடி கொண்டதுமான இந்த மற்றொரு வில்லைக் கொண்டுதான் எதிரிகளைத் தண்டிப்பவரும், பிருதையின் {குந்தியின்} மகனுமான பீமர் கிழக்குப் பகுதிகள் முழுமையையும் வென்றார். அழகிய வடிவமும், இந்திரகோபக இலச்சனைகள் கொண்டதுமான இந்த மற்றொரு வில், ஓ! விராடனின் மகனே {உத்தரா}, மன்னர் யுதிஷ்டிரருக்குச் சொந்தமானது. சுடர்விடும் பிரகாசத்துடன் அனைத்துப் புறங்களிலும் கதிரை அள்ளி வீசும் தங்கச் சூரியன்களைக் கொண்ட இந்த மற்றொரு வில் நகுலனுக்குச் சொந்தமானது. வண்டுகளின் வடிவத்தில் தங்கத்தாலான படங்கள், ரத்தினங்கள் மற்றும் கற்கள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்த வில் சகாதேவன் என்று அழைக்கப்படும் மாத்ரியின் மகனுடையது.

கத்தி போன்று கூர்மையானவையும், பாம்புகளின் நஞ்சு போல அழிவை உண்டாக்குபவையும், இறகுகள் கொண்டவையுமான இந்த ஆயிரம் {1000} கணைகளும், ஓ! விராடனின் மகனே {உத்தரா}, அர்ஜுனனுடையவையாகும். போர்க்களத்தில் இவற்றை எதிரிகள் மீது ஏவும்போது, இந்த வேகமான கணைகள் இன்னும் அதிகமாகப் பிரகாசித்து {எதிரிகளை அழித்த பிறகு} அழிவடையாமல் திரும்பும். கூரிய முனைகள் கொண்டவையும், எதிரி தலைவர்களை {அவர்களின் எண்ணிக்கையைக்} குறைப்பவையும், சந்திரப்பிறை போன்ற வடிவம் கொண்டவையுமான இந்த நீண்ட, தடித்த கணைகள் பீமருடையவை. புலிகளின் ஐந்து படங்களைச் சுமந்து, கல்லில் கூராக்கப்பட்டு, தங்க இறகுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மஞ்சள் நிறக் கணைகளைக் கொண்டிருக்கும் இந்த அம்பறாத்தூணி நகுலனுடையது. மாத்ரியின் புத்திசாலி மகன் {நகுலன்}, மேற்குப் பகுதிகள் முழுவதையும் இந்த அம்பறாத்தூணியைக் கொண்டுதான் வென்றான். சூரியப் பிரகாசம் கொண்டவையும், பல வண்ணங்களால் பூசப்பட்டவையும், எதிரிகளை ஆயிரக்கணக்கில் அழிக்கவல்லவையுமான இந்தக் கணைகள் சகாதேவனுடையவை.

நீண்ட இறகுகள் மற்றும் தங்கத் தலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், மூன்று முடிச்சுகள் கொண்டதுமான நீளம் குறைந்தவையும் நன்கு கடினமாக்கப்பட்டவையுமான இந்தத் தடித்த கணைகள் மன்னர் யுதிஷ்டிரருடையவை. தவளைப் படம் செதுக்கப்பட்டு, தவளையின் வாயைப் போன்ற தலை வடிவமைப்பு செய்யப்பட்டு, பலமானதாகவும், தாங்கமுடியாததாகவும் இருக்கும் இந்த நீண்ட வாள் அர்ஜுனனுடையது. புலித்தோலுறையில் இருப்பதும், நீண்டதும், தாங்கமுடியாததும், எதிரிகளுக்குப் பயங்கரமானதுமான இந்த வாள் பீமசேனருடையது. நல்ல வண்ணம் பூசப்பட்ட உறையில், தங்கக் கைப்பிடியுடன் இருக்கும் இந்த அழகிய வாள், கௌரவர்களில் விவேகியான நீதிமானான யுதிஷ்டிரருடையது. ஆட்டுத்தோலுறையில் இருப்பதும், பல அற்புதப் போர்முறைகளுக்கு உகந்ததும், தாங்கமுடியாததும், பலமிக்கதுமான இந்த வாள் நகுலனுடையது. மாட்டுத் தோலுறையில் இருப்பதும், பலமிக்கதும், தாங்கமுடியாததுமான இந்தப் பெரும் கூன்வாள் சகாதேவனுடையது” என்றாள் {பிருஹந்நளை}.
இப்பதிவின் PDF பதிவிறக்கம்


இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


சனி, டிசம்பர் 06, 2014

ஆயுத விசாரணை! - விராட பர்வம் பகுதி 42

Enquiry of weapons! | Virata Parva - Section 42 | Mahabharata In Tamil


(கோஹரணப் பர்வத் தொடர்ச்சி - 17)

இப்பதிவின் காணொளி புத்தகத்தை யூடியூபில் காண




பதிவின் சுருக்கம் : பிரித்துப் பார்த்த ஆயுதங்களில், ஒவ்வொரு ஆயுதத்தையும் சுட்டி, அவை யாருடையவை எனப் பிருஹந்நளையான அர்ஜுனனிடம் உத்தரன் கேட்பது...

உத்தரன் {அர்ஜுனனிடம்} சொன்னான், “நூறு பொன் பொட்டுகளும், பிரகாசமிக்க முனைகளும் கொண்ட இந்த அற்புதமான வில் எந்தப் புகழ்பெற்ற வீரனுக்குச் சொந்தமானது? இத்தகு பிரகாசத்துடன் ஒளிர்வதும், தங்க யானைகளைத் தண்டில் கொண்டிருப்பதும், நல்ல மேற்புறங்கள் கொண்டதும், பிடிப்பதற்கு எளிமையானதுமான இந்த அற்புத வில் யாருடையது? பசும்பொன்னால் {சுத்த தங்கத்தால்} ஆன மூன்று வரிசை இந்திரகோபங்களைத் சரியான இடைவெளில் தண்டில் கொண்டுள்ள இந்த அற்புத வில் யாருடையது? பெரும் பிரகாசம் கொண்ட மூன்று தங்கச் சூரியன்கள் பொறிக்கப்பட்டு இத்தகு பிரகாசத்தால் சுடர்விடும் இந்த அற்புத வில் யாருடையது? பல வண்ணங்களிலான ரத்தினங்களாலும் தங்கத்தாலும் இழைக்கப்பட்டு, அழகிய கற்களுடன் கூடிய பொன்வண்டுகளைக் கொண்டிருக்கும் இந்த அழகிய வில் யாருடையது?


தங்கத்தலைகளுடன் {இறுதியில்} இறகுடையதும், பொன் அம்பறாத்தூணியில் இருப்பதும், ஆயிரம் எண்ணிக்கை கொண்டதுமான இந்தக் கணைகள் யாருடையவை? கழுகுச் சிறகுகள் கொண்டதும், கல்லில் கூராக்கப்பட்டதும், மஞ்சள் நிறத்தில் இருப்பதும், நன்கு கடினமாக்கப்பட்டதும், கூரிய முனைகள் கொண்டதும், கனமானதும், முழுவதும் இரும்பாலானதுமான இந்தப் பெரிய பராசங்களும் யாருடையவை? பன்றியின் காது போன்ற முனைகள் கொண்ட பத்து கணைகளையும், இன்னும் பிற கணைகளையும் தாங்கியிருப்பதும், ஐந்து புலி உருவங்களைக் கொண்டதும் கரிய நிறம் கொண்டதுமான இந்த அம்பறாத்தூணி யாருடையது? பிறை வடிவ சந்திரனைப் போலத் தெரிவதும், (எதிரியின்) இரத்தத்தைக் குடிக்கவல்லதும், நீண்டதும், தடித்ததுமான இந்த எழுநூறு கணைகள் யாருடையவை? அடியில் பாதி, கிளிகளின் இறகாலானதும், மேல்பாதி நன்கு கடினமாக்கப்பட்ட இரும்பாலானதும், கல்லில் கூராக்கப்பட்டதுமான இந்தத் தங்கக் கொண்டை கொண்ட கணைகள் யாருடையவை? தவளைச் சின்னம் பொறிக்கப்பட்டதும், தவளையின் தலை போன்ற முனை கொண்டதும், எதிரிகளுக்குக் கொடூரமானதும், தடுக்கமுடியாததுமான இந்த அற்புத வாள் யாருடையது?

பல வண்ணத்திலான புலித்தோலுறையில் இருப்பதும், பலவண்ண தங்கத்தாலும், ஒலிபெருக்கும் மணிகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், கூரிய அற்புதமான முனைகள் கொண்டதுமான இந்தப் பெரும் வாள் யாருடையது? பளபளப்பான முனைகளும், தங்கக் கைப்பிடியும் கொண்ட இந்தக் கூன்வாள் யாருடையது? நிஷாத நாட்டில் தயாரிக்கப்பட்டதும், தடுக்க முடியாததும், உடைக்க முடியாததும், மாட்டுத்தோலுறையில் இருப்பதும், பளபளக்கும் முனைகள் கொண்டதுமான இந்த வாள் யாருடையது?

ஆட்டத்தோலுறையில் இருப்பதும், நன்கு கடினமாக்கப்பட்டதும், தங்கப்பிடி கொண்டதும், வானம் போன்ற கரிய நிறம் கொண்டதும், நீண்டிருப்பதுமான, இந்த அழகிய வாள் யாருடையது? கனமானதும், நன்கு கடினமாக்கப்பட்டதும், முப்பது விரல்கட்டைகளுக்குச் சற்றே நீண்டதும், பிற ஆயுதங்களுடன் ஏற்பட்ட மோதலால் பளபளப்பாக்கப்பட்டதும், தங்க உறையிலிருப்பதும், நெருப்பு போன்று பிரகாசமாக இருப்பதுமான இந்த அகன்ற வாள் யாருக்குச் சொந்தமானது? தங்கப்பொட்டுகள் நிறைந்ததும், எதிரிகளின் உடல்களை வெட்டவல்லதும், நஞ்சுமிக்கப் பாம்புகளின் மரணத் தீண்டல் கொண்டதும், எதிரிகளுக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்துவதுமான கரிய முனைகள் கொண்ட இந்த அழகிய கூன்வாள் யாருடையது?

ஓ! பிருஹந்நளா, என்னால் கேட்கப்படும் நீ, உண்மையைச் சொல்வாயாக. இந்த அற்புதப் பொருட்கள் அனைத்தையும் காணும் எனக்குப் பெரும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது” என்றான் {உத்தரன்}.
இப்பதிவின் PDF பதிவிறக்கம்


இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


பொதி அவிழ்த்த உத்தரன்! - விராட பர்வம் பகுதி 41

Uttara untied the wrappings! | Virata Parva - Section 41 | Mahabharata In Tamil


(கோஹரணப் பர்வத் தொடர்ச்சி - 16)

இப்பதிவின் காணொளி புத்தகத்தை யூடியூபில் காண




பதிவின் சுருக்கம் : மரத்தில் ஏற முதலில் தயங்கிய உத்தரன், பிறகு அதில் ஏறி ஆயுதங்களைக் கீழ இறக்கி, பொதிகளை அவிழ்த்து ஆயுதங்களைப் பார்த்தல்...

உத்தரன் {அர்ஜுனனிடம்} சொன்னான், “இந்த மரத்தில் ஒரு பிணம் கட்டப்பட்டுள்ளது என்று நாங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். எனவே, பிறப்பால் இளவரசனான நான், எனது கைகளால் அதை எப்படித் தொட முடியும்? க்ஷத்திரிய வகையில் உள்ள ஒரு பெரும் மன்னனுக்கு மகனாகப் பிறந்து, மந்திரங்களையும் மற்றும் நோன்புகளையும் எப்போதும் நோற்கும் நான் அதைத் தொடலாகாது. ஓ! பிருஹந்நளா, ஒரு பிணத்தைத் தொட வற்புறுத்தி, பிணங்களைச் சுமக்கும் சுத்தமற்றவனாகவும் மாசுபட்டவனாகவும் என்னை ஏன் ஆக்கப் பார்க்கிறாய்?” என்று கேட்டான் {விராடனின் மகன் உத்தரன்}.


அதற்குப் பிருஹந்நளை {அர்ஜுனன் - உத்தரனிடம்}, “ஓ! மன்னர்களுக்கு மன்னா {உத்தரா}, நீ சுத்தமானவனாகவும், மாசற்றவனாகவும் நீடிப்பாய். அஞ்சாதே, இம்மரத்தில் விற்களே இருக்கின்றன. பிணங்கள் அல்ல. மத்யர்கள் மன்னனின் வாரிசே {உத்தரா}, மகத்தான குடும்பத்தில் பிறந்த உன்னை, ஓ! இளவரசே {உத்தரா}, எப்படி நான் நிந்திக்கத்தக்க செயலைச் செய்ய வைப்பேன்?” என்று கேட்டாள்.

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} சொன்னார், “பிறகு, பார்த்தனால் {அர்ஜுனனால்} இப்படிச் சொல்லப்பட்டவனும், காது குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனுமான விராடனின் மகன் {உத்தரன்}, தேரில் இருந்து இறங்கி, தயக்கத்துடன் அந்த வன்னி மரத்தில் ஏறினான். தேரிலேயே நின்றிருந்த எதிரிகளைக் கொல்பவனான தனஞ்சயன் {அர்ஜுனன்}, அவனிடம் {உத்தரனிடம்}, “மரத்தின் உச்சியில் இருந்து அந்த விற்களை விரைவாகக் கொண்டு வா” என்றான். {ஆயுதங்களைக் கீழே இறக்கிய பிறகு}, முதலில் பொதிகளை {wrappings} அறுத்து, பிறகு அவற்றில் கட்டப்பட்டிருந்த கயிறுகளையும் அறுத்த அந்த இளவரசன் {உத்தரன்}, வேறு நான்கு விற்களுடன் காண்டீவம் இருப்பதைக் கண்டான். அப்படி அவை அவிழ்க்கப்படும்போது, சூரியப் பிரகாசம் கொண்ட அந்த விற்கள், கோள்கள் உதிக்கும் நேரத்தில், அவை உமிழும் பேரொளியால் பிரகாசிப்பது போல ஒளிர ஆரம்பித்தன. சீறும் பாம்புகள் போன்ற வடிவங்களில் இருந்த அவற்றைக் {விற்களைக்} கண்ட அவன் {உத்தரன்} அச்சத்தால் பீடிக்கப்பட்டு, ஒரு நொடியில் மயிர்ச்சிலிர்த்து நின்றான். பிறகு பெரும்பிரகாசம் கொண்ட அந்தப் பெரிய விற்களைத் தொட்ட விராடனின் மகன் {உத்தரன்}, ஓ! மன்னா {ஜனமேஜயா}, அர்ஜுனனிடம் இப்படிப் பேசினான்.”
இப்பதிவின் PDF பதிவிறக்கம்

இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


வெள்ளி, டிசம்பர் 05, 2014

உத்தரனை இழுத்து வந்த அர்ஜுனன்! - விராட பர்வம் பகுதி 38

Arjuna dragged back Uttara! | Virata Parva - Section 38 | Mahabharata In Tamil


(கோஹரணப் பர்வத் தொடர்ச்சி - 13)

இப்பதிவின் காணொளி புத்தகத்தை யூடியூபில் காண




பதிவின் சுருக்கம் : கௌரவப் படையைக் கண்ட உத்தரன் அஞ்சி ஓடுவது; கௌரவர்கள் பிருஹந்நளையே அர்ஜுனன் எனச் சந்தேகம் கொள்வது; ஓடும் உத்தரனை அர்ஜுனன் இழுத்து வருவது...

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} சொன்னார், “நகரத்தில் இருந்து வெளியே வந்த அச்சமற்ற விராடனின் மகன் {உத்தரன்}, தனது தேரோட்டியிடம் {பிருஹந்நளையிடம்}, “குருக்கள் {கௌரவர்கள் } எங்கே இருக்கிறார்களோ, அங்கே செல். வெற்றியை விரும்பி இங்கே கூடியிருக்கும் குருக்களை வீழ்த்தி, எனது பசுக்களை அவர்களிடமிருந்து மீட்ட பிறகே, எனது தலைநகரத்திற்கு நான் திரும்புவேன்” என்றான். இளவரசனின் {உத்தரனின்} இந்தச் சொற்களைக் கேட்ட, பாண்டுவின் மகன் {அர்ஜுனன்}, குதிரைகளை விரைந்து நடத்தினான். காற்றின் வேகம் கொண்டவையும், தங்க அட்டிகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவையும், மனிதர்களில் சிங்கத்தால் {அர்ஜுனனால்} நடத்தப்பட்டவையுமான அக்குதிரைகளைப் பார்க்க காற்றில் பறப்பன போலத் தெரிந்தன.


வெகுதூரம் செல்வதற்கு முன்னரே அந்த எதிரிகளை அடிப்பவர்களான தனஞ்சயனும் {அர்ஜுனனும்}, மத்ஸ்யனின் மகனும் {உத்தரனும்}, பலமிக்கக் குருக்களின் {கௌரவர்களின்} படையைக் கண்டனர். மயானத்தை நோக்கிச் செல்லும் வழியில், அவர்கள் {அர்ஜுனனும், உத்தரனும்} போருக்காக அணிவகுத்திருக்கும் குருக்களின் {கௌரவர்களின்} படையைக் கண்டனர். பெருந்திரளான கடலைப் போலவும், எண்ணிலடங்கா மரங்களுடன் வானத்தில் நகரும் காட்டைப் போலவும் அந்தப் பெருஞ்சேனை தெரிந்தது. ஓ! குருக்களில் சிறந்தவனே {ஜனமேஜயா}, அந்தப் படை நகர்ந்ததால் ஏற்பட்ட புழுதிப்படலம் வானத்தை அடைந்து, அனைத்து உயிரினங்களின் பார்வையையும் தடை செய்தது.

யானைகளும், குதிரைகளும், தேர்களும் நிறைந்த அந்தப் பெரும்படை, கர்ணனாலும், துரியோதனனாலும், கிருபராலும், சந்தனுவின் மகனாலும் {பீஷ்மராலும்}, புத்திசாலியும் பெரும் வில்லாளியுமான துரோணராலும், அவரது மகனாலும் {அஸ்வத்தாமனாலும்} பாதுகாக்கப்படுவதைக் கண்ட விராடனின் மகன் {உத்தரன்} அச்சத்தால் பீதியடைந்து, தன்னுடலில் இருந்த முடிகள் அனைத்தும் முனைவரை முள் போல நீண்டு நிற்க {மயிர்க்கூச்சுடன் = புளகத்துடன்} பார்த்தனிடம் {அர்ஜுனனிடம்}, “குருக்களுடன் {கௌரவர்களுடன்} போரிட நான் துணியேன். என் உடல் புளகமடைவதைப் {மயிர் சிலிர்ப்பதைப்} பார். கடுமை மிகுந்தவர்களும், தேவர்களாலும் வீழ்த்தப்பட முடியாதவர்களுமான எண்ணிலடங்கா போர்வீரர்கள் நிறைந்த குருக்களின் படையோடு போரிட எனக்குத் தகுதி கிடையாது. குதிரைகளும், யானைகளும், தேர்களும், காலாட்படைவீரர்களும், பதாகைகளும் நிறைந்ததும், பயங்கர வில்லாளிகளைக் கொண்டதுமான பாரதர்களின் படைக்குள் ஊடுருவ நான் முயலமாட்டேன். போர்களத்தில் நிற்கும் துரோணர், பீஷ்மர், கிருபர், கர்ணன், விவிம்சதி, அஸ்வத்தாமன், விகர்ணன், சோமதத்தன், பாஹ்லிகன், ரதவீரர்களில் முதன்மையான வீரமன்னன் துரியோதனன் மற்றும் போரில் நிபுணத்துவம் வாய்ந்த இன்னும் பிற அற்புத வில்லாளிகளை, போர்க்களத்தில் நிற்கும் எதிரிகளாகக் கண்டமாத்திரத்தில், என் மனம் மிகவும் கவலை கொள்கிறது. அடிப்பவர்களான இந்தக் குருக்கள் {கௌரவர்கள்}, போர்க்களத்தில் அணிவகுத்து நிற்பதைக் கண்டதும் மயிர்ச்சிலிர்ப்புடன் கூடிய அச்சத்தை நான் அடைகிறேன்” என்றான் {உத்தரன்}.

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} தொடர்ந்தார், “இழிந்த மனம் கொண்ட மூடனான உத்தரன், மடத்தனத்தால் (தேரோட்டியாக) வேடந்தரித்திருந்த உயர் ஆன்மா கொண்டவனின் (அர்ஜுனனின்) முன்னிலையில், (தனது விதியை நினைத்துப்) புலம்பத் தொடங்கினான். அவன் {உத்தரன்}, “வெறுமையான நகரத்தை மட்டும் எனக்கு விட்டுவிட்டு, முழுப் படையையும் அழைத்துக் கொண்டு திரிகார்த்தர்களைச் சந்திக்க எனது தந்தை சென்றுவிட்டார். எனக்கு உதவி செய்ய எந்தத் துருப்புகளும் இல்லை. சிறுவனும், தனியாக இருப்பவனும், ஆயுதங்களில் அதிகப் பயிற்சி இல்லாதவனுமான {உத்தரனாகிய} நான், ஆயுதங்களில் நிபுணத்துவம் கொண்ட எண்ணிலடங்கா வீரர்களுடன் மோத இயலாதவனாக இருக்கிறேன். எனவே, ஓ! பிருஹந்நளா, முன்னேறுவதை நிறுத்து!” என்றான் {உத்தரன்}.

அதற்குப் பிருஹந்நளை {அர்ஜுனன் உத்தரனிடம்}, “அச்சத்தால் வெளிறிப்போய், உன்னுடைய எதிரிகளின் மகிழ்ச்சியை நீ ஏன் அதிகரிக்கிறாய்? போர்க்களத்தில், எதிரிகளிடம் நீ எக்காரியத்தையும் இன்னும் செய்யவில்லை. “கௌரவர்களிடம் என்னை அழைத்துச் செல்” என்று நீயே எனக்குக் கட்டளையிட்டாய். எனவே, அதோ எண்ணிலடங்கா கொடிகள் இருக்கும் அந்த இடத்திற்கு உன்னை அழைத்துச் செல்வேன். ஓ! வலிய கரங்கள் கொண்டவனே {உத்தரா}, ஊனுக்காகப் {இறைச்சிக்காகப்} போரிடும் பருந்துகளைப் போல, உனது பசுக்களுக்காகப் போரிடத் தயாராக இருக்கும் எதிரிகளான குருக்களுக்கு {கௌரவர்களுக்கு} மத்தியில் நான் உன்னை நிச்சயம் அழைத்துச் செல்வேன். பூமியின் ஆட்சியைக் கோருவதான உயர்ந்த நோக்கத்துக்காக அவர்கள் வந்திருந்தாலும், நான் அதையே செய்வேன்.

புறப்படும்போது, ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் மத்தியில் பெரும் ஆண்மையுடன் பேசிவிட்டு, இப்போது போரில் இருந்து ஏன் விலகுகிறாய்? பசுக்களை மீட்காமல் நீ வீடு திரும்பினால், வீரமிக்க ஆண்களும், ஏன் பெண்களும்கூட அவர்களுக்குள் ஒருவரையொருவர் சந்தித்துக் கொள்ளும் போது உன்னைச் சொல்லி (ஏளனமாகச்) சிரிப்பார்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை, தேரோட்டுவதில் எனக்கிருக்கும் திறன் குறித்துச் சைரந்திரி {மாலினி} உயர்வாகச் சொல்லி பாராட்டியிருக்கிறாள் (அதற்காகவே நான் வந்தேன்). எனவே, குருக்களிடம் {கௌரவர்களிடம்}, நான் ஏன் போரிடக்கூடாது? (உன்னைப் பொறுத்தவரை) நீ உறுதியுடன் நில் {போதும்}.” என்றாள் {பிருஹந்நளை}.

உத்தரன் {பிருஹந்நளாவிடம்}, “மத்ஸ்யர்களின் செல்வமனைத்தையும் குருக்கள் கொள்ளையிடட்டும். ஓ! பிருஹந்நளா, ஆண்களும் பெண்களும் என்னைக் கண்டு சிரிக்கட்டும். எனது பசுக்கள் அழியட்டும், எனது நகரம் பாலைவனமாகட்டும். நான் எனது தந்தையின் முன் வெளிப்பட்டு நின்றாலும்கூட, போருக்கான தேவை எதுவும் {எனக்கு} இல்லை” என்றான் {உத்தரன்}.

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} தொடர்ந்தார், “காது குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த அந்த அச்சமுற்ற இளவரசன் {உத்தரன்} இதைச் சொல்லிவிட்டு, தேரில் இருந்து குதித்து, வில்லையும் அம்புகளையும் தூக்கி எறிந்துவிட்டு மதிப்பையும் பெருமையையும் துறந்து ஓடத்தொடங்கினான். எனினும், பிருஹந்நளன் {உத்தரனிடம்}, “போர்க்களத்தில் இருந்து ஓடுவது, வீரமிக்க க்ஷத்திரியர்களின் செயலன்று. பயத்தில் ஓடுவதைவிடப் போர்க்களத்தில் ஏற்படும் மரணமே சிறந்தது” என்று உரத்துச் சொன்னான். இதைச் சொன்ன குந்தியின் மகனான தனஞ்சயன் {அர்ஜுனன்}, {களத்தைவிட்டு} ஓடிவிட்ட இளவரசனைத் தொடர்ந்து {செல்லும் பொருட்டு}, தனது நீண்ட பின்னலும், சுத்தமான சிவந்த ஆடைகளும் காற்றில் படபடக்கும்படி, அந்த அற்புதமான தேரில் இருந்து இறங்கி {உத்தரனைப் பின்தொடர்ந்து} ஓடினான்.

இப்படி, பின்னல் காற்றில் படபடக்க ஓடிக்கொண்டிருப்பது அர்ஜுனன் என்பதை அறியாத சில போர்வீரர்கள், இக்காட்சியைக் கண்டு வெடித்துச் சிரித்தனர். அவன் {அர்ஜுனன்} இப்படி ஓடிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்ட குருக்கள் {கௌரவர்கள்}, “சாம்பலுக்குள் மறைந்திருக்கும் நெருப்பு போல, {இப்படி} வேடம்பூண்டிருக்கும் இந்த மனிதன் யார்? இவன் பகுதி {சிறிது} ஆணாகவும், பகுதி {சிறிது} பெண்ணாகவும் இருக்கிறானே. அலியின் உருவத்தைத் தாங்கியிருந்தாலும், இவன் அர்ஜுனனைப் போல இருக்கிறானே. இவனது தலைகளும், கழுத்தும், கதாயுதங்களைப் போன்ற இரு கரங்களும் அவனைப் {அர்ஜுனனைப்} போலவே உள்ளன. இவனது நடையும் அவனைப் {அர்ஜுனனைப்} போலவே உள்ளது. தனஞ்சயனைத் {அர்ஜுனனைத்} தவிர இவன் வேறு யாரும் அல்ல.

மனிதர்களுக்கு மத்தியில் இருக்கும் அர்ஜுனன், தேவர்களுக்கு மத்தியில் இருக்கும் இந்திரனைப் போன்றவனாவான். தனஞ்சயனை {அர்ஜுனனைத்} தவிர வேறு எவன் நமக்கு எதிராகத் தனியாக வருவான்? தனது ஒரு மகனை மட்டுமே விராடன் அந்த வெறும் நகரத்தில் விட்டுச் சென்றான். அவன் {அந்த மகன்} வீரத்தாலல்ல, சிறுபிள்ளைத்தனத்தால் வெளியே வந்திருக்கிறான். நகரத்தை விட்டு வெளியே வந்தவன் உத்தரனாக இருக்க வேண்டும். இப்போது மாறுவேடத்தில் இருக்கும் பிருதையின் மகனான அர்ஜுனனை, அவன் {உத்தரன்} தேரோட்டியாக வரித்திருக்க வேண்டும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. நமது படையைக் கண்ட அவன் {உத்தரன்} பீதியடைந்து ஓடிக்கொண்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. அவனைத் திரும்பிக் கொண்டுவரவே, தனஞ்சயன் {அர்ஜுனன்} ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான் என்பதில் ஐயமில்லை” என்று {கௌரவர்கள்} தங்களுக்குள் விவாதித்துக் கொண்டனர்.

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} தொடர்ந்தார், “மாறுவேடத்தில் இருக்கும் பாண்டுவின் மகனைக் கண்ட கௌரவர்கள், ஓ! பாரதா {ஜனமேஜயா}, இந்த உத்தேசக் கணிப்பீடுகளில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளத் தொடங்கினர். ஆனால், அவர்களால் திட்டவட்டமாக எந்த முடிவுக்கும் வர முடியவில்லை. அதே வேளையில் புறமுதுகிட்டு ஓடிய உத்தரனைத் தொடர்ந்து, விரைந்து சென்ற தனஞ்சயன் {அர்ஜுனன்}, ஒரு நூறு அடிகள் எடுத்து வைப்பதற்குள் அவனது தலைமுடியைப் பற்றினான். அர்ஜுனனால் பிடிக்கப்பட்ட விராடனின் மகன் {உத்தரன்}, பெரும் துன்பத்தில் இருப்பவனைப் போல மிகவும் வருந்திப் புலம்பத் தொடங்கி, “ஓ! நல்ல பிருஹந்நளா, ஓ! அழகிய இடை கொண்டவளே கேள். தேரின் பாதையை விரைந்து திருப்பு. எவன் {உயிருடன்} வாழ்கிறானோ, அவனே செழிப்பைச் சந்திக்கிறான் {அடைகிறான்}. பசும்பொன்னாலான நூறு நாணயங்களையும் {பொற்காசுகளையும்}, பொன்னால் இழைக்கப்பட்ட எட்டு பிரகாசமான வைடூரியங்களையும், அற்புத குதிரைகளால் இழுக்கப்படும் தங்கக் கொடிக்கம்பமுடைய ஒரு தேரையும், பராக்கிரமம் மிக்கப் பத்து அராளங்களையும் {மதயானைகளையும்} நான் உனக்குத் தருகிறேன். ஓ! பிருஹந்நளா, என்னை விட்டு விடு” என்றான் {உத்தரன்}.

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} தொடர்ந்தார், “{உத்தரனால்} இப்படிச் சொல்லப்பட்ட அந்த மனிதர்களில் புலி {அர்ஜுனன்} சிரித்துக் கொண்டே, கிட்டத்தட்ட உணர்வை இழந்து, இச்சொற்களைச் சொல்லிப் புலம்பிக் கொண்டிருந்த உத்தரனைப் பிடித்துத் தேரை நோக்கி இழுத்து வந்தான். பிறகு, அச்சத்தால் உணர்வை இழக்கும் தருவாயில் இருந்த அந்த இளவரசனிடம் {உத்தரனிடம்}, பிருதையின் மகன் {அர்ஜுனன்}, “ஓ! எதிரிகளைத் தண்டிப்பவனே, எதிரியிடம் போரிட உனக்குத் துணிவில்லையென்றால், நான் எதிரியிடம் போரிடுவதற்கேதுவாக வந்து குதிரைகளின் கடிவாளத்தைப் பிடி. வீரர்களாலும், வலிமைமிக்கவர்களாலும் பாதுகாக்கப்பட்டு, வலிமைமிக்கதாகவும், வெல்லமுடியாததாகவும் இருக்கும் தேர்களின் ஒப்பற்ற வரிசையிருக்கும் அவ்விடத்திற்கு, எனது கரங்களின் பலத்தால் உண்டான பாதுகாப்புடன் ஊடுருவிச் செல்.

ஓ! எதிரிகளைத் தண்டிப்பவனே {உத்தரா}, அஞ்சாதே, நீ ஒரு க்ஷத்திரியன். மேலும் நீ ஓர் அரசின் இளவரசர்களில் முதன்மையானவனுமாவாய். ஓ! மனிதர்களில் புலியே {உத்தரா}, எதிரிகளின் மத்தியில் நீ ஏன் அடங்கிச் செல்கிறாய்? நான் நிச்சயம் குருக்களுடன் {கௌரவர்களுடன்} போரிட்டு, வல்லமைமிக்கதும், அணுக இயலாததுமான தேர்களின் வரிசைக்குள் ஊடுருவிச் சென்று, பசுக்களை மீட்பேன். ஓ! மனிதர்களில் சிறந்தவனே {உத்தரா}, நான் குருக்களுடன் போரிடுவேன். நீ எனது தேரோட்டி ஆவாயாக” என்றான் {அர்ஜுனன்}. இப்படி விராடனின் மகனான உத்தரனிடம் பேசியவனும், இதுவரை போரில் வீழாதவனுமான பீபத்சு {பீபத்சு-அர்ஜுனன்}, சிறிது நேரம் அவனைத் {உத்தரனைத்} தேற்றினான். பிறகு, பயத்தால் பீதியுற்று, மயக்கமும் தயக்கமும் கொண்ட இளவரசனை {உத்தரனை}, அடிப்பவர்களில் முதன்மையான அந்தப் பிருதையின் மகன் {குந்தியின் மகன் அர்ஜுனன்} தேரில் ஏற்றினான்” {என்றார் வைசம்பாயனர்}.
இப்பதிவின் PDF பதிவிறக்கம்


இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


வெள்ளி, நவம்பர் 21, 2014

சைரந்திரியை விசாரித்த பிருஹந்நளை! - விராட பர்வம் பகுதி 24

Vrihannala enquired Sairindhri! | Virata Parva - Section 24 | Mahabharata In Tamil

(கீசகவத பர்வத் தொடர்ச்சி - 11)

இப்பதிவின் காணொளி புத்தகத்தை யூடியூபில் காண




பதிவின் சுருக்கம்: சைரந்திரியை அரண்மனைக்குள் சேர்க்க வேண்டாம் என்றும், அவளை நாட்டை விட்டு விரட்டுங்கள் எனவும் குடிமக்கள் விராடனிடம் சொன்னது; விராடன் சுதேஷ்ணையிடம் சைரந்திரியை அவள் விரும்பும் இடத்திற்குச் செல்லச் சொல்லுமாறு கட்டளையிட்டது; திரௌதி விராடனின் சமையலறையில் பீமனைக் கண்டு பேசுவது; பிருஹந்நளையாக இருந்த அர்ஜுனன் சைரந்திரியாக இருந்த திரௌபதியிடம் அவள் எப்படி விடுதலை அடைந்தாள் என்பதைக் கேட்பது; சுதேஷ்ணை சைரந்திரியிடம் அவள் விரும்பிய இடத்திற்குச் செல்லச் சொல்வது; சைரந்திரி பதிமூன்றுநாள் பொறுக்குமாறு கேட்பது…

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} சொன்னார், “சூதர்கள் கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட குடிமக்கள் மன்னனிடம் {விராடனிடம்} சென்று நடந்தது அத்தனையும் சொன்னார்கள். அவர்கள், “ஓ! மன்னா, பலம்பொருந்திய சூதர் மகன்கள் அனைவரும் கந்தர்வர்களால் கொல்லப்பட்டனர். உண்மையில், அவர்கள் அனைவரும் இடியால் பிளக்கப்பட்ட மலைச் சிகரங்களைப் போலப் பூமியில் சிதறிக் கிடக்கிறார்கள். விடுவிக்கப்பட்ட சைரந்திரியும் {மாலினியும்}, நகரத்தில் இருக்கும் உமது அரண்மனைக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருக்கிறாள்.


ஐயோ, ஓ! மன்னா {விராடா}, அந்தச் சைரந்திரி வருவது உமது மொத்த நாட்டுக்கும் ஆபத்தாகும். சைரந்திரியோ பெரும் அழகு படைத்தவளாக இருக்கிறாள்; கந்தர்வர்களும் அதீத பலம் கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். மேலும் இயற்கையாகவே மனிதர்கள் {அவளிடம்} காமங்கொள்வார்கள் என்பதில் ஐயமில்லை. எனவே, ஓ! மன்னா {விராடா}, சைரந்திரிக்குச் செய்யப்பட்ட அநீதிகளின் விளைவாக உனது நாடு அழிவைச் சந்திக்கமால் இருக்கத் தாமதமில்லாமல் நடவடிக்கை எடு” என்றனர். அவர்களின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட அந்தக் கூட்டத்தின் தலைவன் விராடன் அவர்களிடம், “அந்தச் சூதர்களின் இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்யுங்கள்! ரத்தினங்கள் மற்றும் தாராளமான நறுமணத்தைலங்களுடன் கீசகர்கள் அனைவரும் சுடர்வெட்டெரியும் ஒரே சிதையில் தகனம் செய்யப்படட்டும்!” என்றான்.

பிறகு அச்சம் நிரம்பிய மன்னன் {விராடன்} தனது ராணியான சுதேஷ்ணையிடம், “சைரந்திரி திரும்பி வரும்போது, அவளிடம் நீ “ஓ! அழகிய முகம் கொண்ட சைரந்திரி, உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். நீ எங்கு விரும்புகிறாயோ அங்குச் செல்லலாம். ஓ! அழகிய இடை கொண்டவளே {சைரந்திரி}, ஏற்கனவே கந்தர்வர்கள் கரங்களில் பெற்ற தோல்வியால் மன்னர் அச்சமுற்றிருக்கிறார். நீ கந்தர்வர்களின் பாதுகாப்பில் இருக்கும்போது, உன்னிடம் தனிப்பட்ட முறையில் இதைச் சொல்ல எனக்குத் துணிவில்லை. எனினும் ஒரு பெண் உன்னைப் புண்படுத்த முடியாது என்பதால் தான், நான் ஒரு பெண்ணின் மூலம் உன்னிடம் இவற்றைச் சொல்கிறேன். {அதாவது பெண்கள் உன்னிடம் சொல்வதில் குற்றமில்லை. அதனால் பெண்ணான என் மனைவி மூலம் உன்னிடம் சொல்கிறேன்}” என்ற எனது இந்த வார்த்தைகளை அவளிடம் சொல்” என்றான் {விராடன் சுதேஷ்ணையிடம்}.

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} தொடர்ந்தார், “சூதர்களைக் கொன்ற பிறகு பீமசேனனால் விடுவிக்கப்பட்டவளும், புத்திக்கூர்மையும் இளமையும் கொண்டவளுமான கிருஷ்ணை {திரௌபதி}, தன் அனைத்து அச்சங்களில் இருந்தும் விடுபட்டு, தன் அங்கங்களையும் ஆடைகளையும் நீரில் கழுவிக் கொண்டு, புலியால் பயமுறுத்தப்பட்ட வெள்ளாடு போல நகரத்தை நோக்கிச் சென்றாள். அவளைக் கண்ட குடிமக்கள், ஓ! மன்னா {ஜனமேஜயா}, கந்தர்வர்கள் மேல் கொண்ட பயத்தின் காரணமாக அனைத்துத் திசைகளிலும் ஓடினர். சிலர் தங்கள் கண்களை மூடிக் கொள்ளும் அளவுக்குச் சென்றனர்.

பிறகு, ஓ! மன்னா {ஜனமேஜயா}, மடைப்பள்ளியின் வாயிலில் மதங்கொண்ட பெரும் யானை போல இருக்கும் பீமசேனனை, அந்தப் பாஞ்சால இளவரசி {திரௌபதி} கண்டாள். ஆச்சரியத்தால் அகன்ற விழிகளுடன் அவனை {பீமசேனனைக்} கண்ட திரௌபதி, தங்கள் இருவருக்கு மட்டுமே புரியும் வார்த்தைகளில், “என்னைக் காப்பாற்றிய கந்தர்வர்களின் இளவரசரை வணங்குகிறேன்” என்றாள். அவளது {திரௌபதியின்} இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட பீமன், “இதுவரை யாருக்குக் கீழ்ப்படிந்து இந்த நகரத்தில் அம்மனிதர்கள் வாழ்ந்தார்களோ, அவளது {உனது} இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, தங்கள் கடனில் இருந்து அவர்கள் விடுபட்டத்தாகக் கருதி இனி இங்கே இருப்பார்கள்” என்றான். [1]

[1] //இங்கே பீமன், “உனது கணவர்களான கந்தர்வர்கள் உனக்கு எப்போதும் கீழ்ப்படிந்தவர்களாவர்! அவர்களால் உனக்குச் சேவை செய்ய முடிந்ததெனில், அவர்கள் தங்கள் கடனைத் திருப்பித் தந்ததாக மட்டுமே ஆகும்” என்று சொல்கிறான்// என்கிறார் கங்குலி

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} தொடர்ந்தார், “பிறகு அவள் {திரௌபதி}, ஆடற்கூடத்தில் மன்னன் விராடனின் மகள்களுக்கு ஆடற்கலை கற்பித்துக்கொண்டிருந்த வலிய கரங்கள் கொண்ட தனஞ்சயனைக் {பிருஹந்நளையாக இருந்த அர்ஜுனனைக்} கண்டாள். அப்பாவியாக இருந்தாலும் கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்பட்ட கிருஷ்ணை {திரௌபதி} அங்கே வந்தபோது, ஆடற்கூடத்தில் இருந்து அர்ஜுனனுடன் வெளியே வந்த காரிகைகள், அவளை {திரௌபதியை} அணுகினர். பிறகு அவர்கள், “ஓ! சைரந்திரி {மாலினி}, நற்பேறாலேயே நீ உனது ஆபத்துக்களில் இருந்து வெளியேறினாய். நற்பேறாலேயே நீ பாதுகாப்பாகத் திரும்பியிருக்கிறாய். மேலும், நீ அப்பாவியாக இருந்தாலும் உனக்குத் தீங்கிழைத்த சூதர்கள் உனது நற்பேறாலேயே கொல்லப்பட்டனர்” என்றார்கள்.

இதைக் கேட்ட பிருஹந்நளை {அர்ஜுனன் - திரௌபதியிடம்}, “ஓ! சைரந்திரி, நீ எப்படி விடுவிக்கப்பட்டாய்? அந்தப் பாவிகளான இழிந்தவர்கள் எப்படிக் கொல்லப்பட்டனர்? இவை அனைத்தையும் நடந்தவாறே உன்னிடம் அறிய விரும்புகிறேன்” என்று கேட்க, அதற்குச் சைரந்திரி {திரௌபதி - அர்ஜுனனிடம்}, “ஓ! அருளப்பட்ட பிருஹந்நளையே, எப்போதும் பெண்களின் அறைகளில் மகிழ்ச்சியாக நாட்களைக் கடத்தும் உனக்கு, சைரந்திரியின் விதியில் கவலை கொள்ளச் சொல்லிக் கொள்ளும் அளவுக்கு என்ன இருக்கிறது? சைரந்திரி தாங்கிக் கொள்ள வேண்டிய கவலைகள் ஏதும் உனக்கில்லை! அதனால்தான் துக்கத்திலிருக்கும் என்னிடம் பரிகாசத்துடன் நீ இப்படிக் கேட்கிறாய்” என்றாள் {திரௌபதி}.

அதற்குப் பிருஹந்நளை {அர்ஜுனன் திரௌபதியிடம்}, “ஓ! அருளப்பட்டவளே, பிருஹந்நளைக்கும் தனக்கேயுரிய இணையற்ற துக்கங்கள் இருக்கின்றன. அவள் விலங்கைப் {[அ] அறிவிலியைப்} போலத் தாழ்ந்த நிலையை அடைந்திருக்கிறாள். ஓ! பெண்ணே {திரௌபதி}, இதை நீ புரிந்து கொள்ள வில்லை. நான் உன்னுடன் வாழ்ந்திருக்கிறேன். நீயும் எங்களுடன் வாழ்ந்திருக்கிறாய். எனவே, நீ துன்பத்தால் பாதிக்கப்பட்டால், ஓ! அழகான இடைகள் கொண்டவளே {திரௌபதி}, யார்தான் அதை உணரமாட்டார்கள்? ஆனால் எவராலும் மற்றவரின் இதயத்தை முழுமையாகப் படிக்க முடியாது. எனவே, ஓ! இனிமையாளனவளே {திரௌபதி}, நீ எனது இதயத்தை அறியவில்லை” என்றாள் {பிருஹந்நளை}.

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} தொடர்ந்தார், “பிறகு திரௌபதி அந்தப் பெண்களுடன் அரச வசிப்பிடத்துக்குள் நுழைந்து சுதேஷ்ணையின் முன் தோன்ற விரும்பினாள். ராணியின் {சுதேஷ்ணையின்} முன்பு அவள் {திரௌபதி} வந்தபோது, அந்த விராடனின் மனைவி {சுதேஷ்ணை}, மன்னனுடைய கட்டளையின் பேரில், “ஓ! சைரந்திரி, நீ எங்குச் செல்ல விரும்புகிறாயோ அங்கே செல். உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும், கந்தர்வர்கள் கைகளில் ஏற்பட்ட இந்தத் தோல்வியைக் கண்டு மன்னர் {விராடர்} அஞ்சுகிறார். ஓ! அழகிய கண் புருவங்கள் கொண்டவளே {மாலினி}, நீ இளமையுடனும், பூமியில் இணையற்ற அழகுடனும் இருக்கிறாய். மறுபுறம் ஆண்களின் விருப்பத்துக்குகந்த பொருளாகவும் இருக்கிறாய். கந்தர்வர்களும் அதீதக் கோபக்காரர்களாக இருக்கிறார்கள்” என்றாள்.

அதற்குச் சைரந்திரி {திரௌபதி சுதேஷ்ணையிடம்}, “ஓ! அழகான பெண்ணே {சுதேஷ்ணை}, இன்னும் பதிமூன்று {13} நாட்களுக்கு மட்டும் மன்னர் {விராடர்} என்னைப் பொறுத்துக் கொள்ளட்டும். கந்தர்வர்களும் இதற்கு மிகவும் இணக்கமாக இருப்பார்கள் என்பதில் ஐயமில்லை. பிறகு, அவர்கள் {கந்தர்வர்கள்} தங்களை வெளிப்படுத்திக் கொண்டு, விராடருக்கு ஏற்புடையதைச் செய்வார்கள். இப்படிச் செய்வதால், தனது நண்பர்களுடன் கூடிய மன்னர் {விராடர்} பெரிய நன்மை அடைவார் என்பதில் சந்தேகமில்லை” என்றாள் {திரௌபதி}.

இப்பதிவின் PDF பதிவிறக்கம்


இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


சனி, நவம்பர் 01, 2014

பிருஹந்நளையான அர்ஜுனன்! - விராட பர்வம் பகுதி 11

Vrihannala! | Virata Parva - Section 11 | Mahabharata In Tamil

(பாண்டவ பிரவேச பர்வத் தொடர்ச்சி - 11)

இப்பதிவின் இப்பதிவின் காணொளி புத்தகத்தை யூடியூபில் காண





பதிவின் சுருக்கம் : அலியின் வடிவத்தில் விராடனிடம் சென்ற அர்ஜுனன்; தோற்றத்தைக் கண்டு சந்தேகித்த விராடன், பெண்களைக் கொண்டு பிருஹந்நளை என்ற அர்ஜுனனைச் சோதித்தது; பின்பு அந்தப்புரத்திற்குள் அனுமதிப்பது; உத்தரைக்கும், அவளது தோழிகளுக்கும் பிருஹந்நளை நர்த்தனம் பயிற்றுவிப்பது...

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} சொன்னார், “அடுத்ததாக, மிகப் பெரிய உருவம் கொண்டவனும், பெண்களின் ஆபரணங்களையும், பெரிய காது வளையங்களையும், தங்கத்தால் தீட்டப்பட்ட அழகான சங்கு கடகங்களையும் {#} அணிந்தவனுமான மற்றொருவன் மதில்சுவர்களின் வாயிலில் தோன்றினான். கழுத்தில் மிதக்கும் நீண்ட அபரிமிதமான முடியுடன் அந்தப் பெரும் பலம்வாய்ந்த கரங்கள் கொண்டவன் நடந்த நடை யானையின் நடையைப் போன்று இருந்தது. தனது நடையால் பூமியைக் குலுக்கிய வண்ணம் விராடனை அணுகிய அவன் {அர்ஜுனன்}, அவனின் {விராடனின்} சபையில் நின்றான்.

தனது உண்மை உருவை மறைத்து, வேடம் தரித்து வந்த அந்த எதிரிகளை வதைப்பவன் {அர்ஜுனன்}, சபா மண்டபத்தில் நுழைந்து, அந்த ஏகாதிபதியை {விராடனை} அணுகிய போது, பெரும் காந்தியும், யானை நடையும் கொண்ட அந்தப் பெரும் இந்திரனின் மகனைக் {அர்ஜுனனைக்} கண்ட மன்னன் {விராடன்} தனது சபை உறுப்பினர்களிடம், “இந்த மனிதன் எங்கிருந்து வருகிறான்? இவனைக் குறித்து நான் இதற்குமுன் கேள்விப்பட்டதில்லையே" என்று கேட்டான்.


அங்கிருந்தவர்கள் புதிதாக வந்தவன் {அர்ஜுனன்} தாங்கள் அறியாதவன் என்று பேசிக்கொண்டிருந்தபோது மன்னன் {விராடன்} ஆச்சரியத்துடன், “பெரும் பலம் கொண்ட நீ தேவனைப் போல இருக்கிறாய். இளமையும் கரிய நிறமும் கொண்ட நீ யானைக்கூட்டத்தின் தலைவனைப் போல இருக்கிறாய். தங்கத்தால் இழைக்கப்பட்ட சங்கு கடகங்களையும், பின்னலையும், காது வளையங்களையும் அணிந்திருக்கும் நீ, கவசமும், வில்லும், கணைகளும் தரித்தும், மலர்மாலை அணிந்தும் மெல்லிய கேசத்துடன் தேரை ஓட்டிச் செல்பவர்களில் ஒருவன் போலப் பிரகாசிக்கிறாய்.சுமைகளை ஒப்படைத்துவிட விரும்பும் முதிர்ந்த வயதினன் நான். நீ எனக்கு மகனாக இருந்து, அனைத்து மத்ஸ்யர்களையும் {Matsyas} என்னைப் போலவே ஆட்சி செய்வாயாக. உன்னைப் போன்ற ஒருவன் நிச்சயம் அலியாக இருக்க முடியாது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது" என்றான் {விராடன்}.

அர்ஜுனன் {மன்னன் விராடனிம்}, “நான் பாடுவேன், ஆடுவேன், இசைக்கருவிகளை வாசிப்பேன். நான் நடனத்தில் கைதேர்ந்திருக்கிறேன். பாடலில் திறமை பெற்றிருக்கிறேன். ஓ! மனிதர்களின் தலைவா {விராடரே}, என்னை (இளவரசி) உத்தரைக்கு நியமியும். நான் அந்த அரச கன்னிக்கு நர்த்தனகுருவாக {ஆடல் கலை புகட்டும் ஆசிரியர்} இருப்பேன். நான் இந்த வடிவம் கொண்ட காரணத்தைக் கேட்பது, எனது வலியை மட்டுமே அதிகரிக்கும் எனும்போது, அதைக் குறித்துக் கேட்பது உமக்கு என்ன பலனைக் கொடுத்துவிடும்? ஓ! மனிதர்களின் மன்னா {விராடரே}, தந்தையோ தாயோ இல்லாத மகனான, அல்லது மகளான என்னைப் பிருஹந்நளை {Vrihannala} என்று அறிந்து கொள்ளும்" என்றான் {அர்ஜுனன்}.

விராடன் {அர்ஜுனனிடம்},ஓ! பிருஹந்நளை, நீ விரும்பியதை நான் கொடுக்கிறேன். எனது மகளுக்கும் {உத்தரைக்கும்}, அவளைப் போன்றோருக்கும் ஆடல்கலையைக் கற்பி. எனினும், இந்த அலுவல் உனக்குத் தகாது என்றே தோன்றுகிறது. கடல்சூழ்ந்த முழு உலகத்திற்கும் {முழு உலகத்தின் ஆட்சிக்கும்} நீ தகுந்தவன்" என்றான் {மன்னன் விராடன்}.

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} தொடர்ந்தார், “பிறகு மத்ஸ்யர்களின் {Matsyas} மன்னன் {விராடன்}, தனது பல்வேறு அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்து, பிருஹந்நளையை ஆடலிலும், பாடலிலும், பிற நுண்கலைகளிலும் சோதித்த பிறகு, பெண்களைக் கொண்டு அவனை {அர்ஜுனனை} முழுமையாகச் சோதித்தான். அவனது அலித்தன்மை நிரந்தர இயல்பு கொண்டது என்பதை அறிந்த பிறகு, அவன் {விராடன்} அவனை {பிருஹந்நளையான அர்ஜுனனை} கன்னியரின் அந்தப்புரத்திற்கு அனுப்பி வைத்தான். அங்கே அந்த வலிமைமிக்க அர்ஜுனன், விராடனின் மகளுக்கும், அவளது தோழிகளுக்கும், அவளது பணிப்பெண்களுக்கும் பாட்டும், கருவி இசையும் கற்பித்து விரைவில் அவர்களிடம் நல்ல பெயரை வென்றெடுத்தான். இப்படியே கவலையற்றவனாக அர்ஜுனன் அங்கே மாறுவேடத்தில் வாழ்ந்து, அவர்களின் துணையில் இன்பம் கொண்டு, அரண்மனைக்குள்ளும், வெளியேயும் மக்களால் அறியப்படாது இருந்தான்”{என்றார் வைசம்பாயனர்}.
இப்பதிவின் PDF பதிவிறக்கம்


இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அதிரதன் அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அர்வாவசு அர்ஜுனன் அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அன்சுமான் அனுவிந்தன் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆத்ரேயர் ஆதிசேஷன் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உச்சைஸ்ரவஸ் உசீநரன் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உதங்கர் உதங்கா உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கண்வர் கணிகர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கர்ணன் கருடன் கல்கி கல்மாஷபாதன் கலி கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி காக்ஷிவத் கிந்தமா கிர்மீரன் கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசின் கேசினி கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சக்திரி சக்ரதேவன் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சங்கன் சச்சி சசபிந்து சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சதானீகன் சந்தனு சந்திரன் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சமீகர் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சரஸ்வதி சல்லியன் சலன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுகன்யா சுசர்மன் சுசோபனை சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதக்ஷிணன் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுந்தன் உபசுந்தன் சுநந்தை சுப்ரதீகா சுபத்திரை சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூர்ப்பனகை சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் ததீசர் தபதி தபஸ் தம்போத்பவன் தமயந்தி தமனர் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தக்ஷகன் தாத்ரேயிகை தார்க்ஷ்யர் தாருகன் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பர்ணாதன் பர்வதர் பரசுராமர் பரத்வாஜர் பரதன் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிரமாதின் பிராதிகாமின் பிருகத்யும்னன் பிருகதஸ்வர் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாத்ரி மாதலி மாதவி மாந்தாதா மார்க்கண்டேயர் மாரீசன் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷ்யசிருங்கர் ரிஷபர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லக்ஷ்மணன் லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வர்கா வருணன் வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹர்யஸ்வன் ஹரிச்சந்திரன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 

காப்புரிமை

© 2012-2017, செ.அருட்செல்வப்பேரரசன்
இவ்வலைப்பூவின் பதிவுகளை உரிய சுட்டிகளுடன் இணையத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளத் தடையில்லை.
வேறு எவ்வகையிலோ, விதத்திலோ இணையத்திலும், பிற ஊடகங்களிலும் பகிரவும், வெளியிடவும் முன்னனுமதி பெற வேண்டும்.
Blogger இயக்குவது.
Back To Top