clone demo
பீமன் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
பீமன் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

வியாழன், ஜனவரி 19, 2017

பீமனோடு மோதிய அஸ்வத்தாமன் - கர்ண பர்வம் பகுதி – 15

Aswathama encountered Bhima! | Karna-Parva-Section-15 | Mahabharata In Tamil


பதிவின் சுருக்கம் : பீமசேனனுக்கும் அஸ்வத்தாமனுக்கும் இடையில் நடந்த போர்; மயக்கமடைந்து விழுந்த இருவரும்; அவர்கள் இருவரையும் பாராட்டிய சித்தர்களும், பிறரும்...


சஞ்சயன் {திருதராஷ்டிரனிடம்} சொன்னான், “ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, பெரும் சுறுசுறுப்பைக் கொண்ட துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, தன் கர நளினத்தை வெளிப்படுத்தியபடியே ஒரு கணையால் பீமனைத் துளைத்தான்.(1) உடலின் முக்கிய அங்கங்களுடைய அறிவனைத்தையும் கொண்டிருந்ததால், வேகமான கரங்களைக் கொண்டவனான அந்த அஸ்வத்தாமன், அவனது {பீமனின்} முக்கிய அங்கங்கள் அனைத்தையும் குறிபார்த்து, தொண்ணூறு {90} கணைகளால் மீண்டும் அவனைத் {பீமனைத்} துளைத்தான்.(2) துரோணர் மகனின் {அஸ்வத்தாமனின்} கூரிய கணைகளால் எங்கும் துளைக்கப்பட்ட பீமசேனன், அந்தப் போரில் கதிர்களுடன் கூடிய சூரியனைப் போலவே பிரகாசமாகத் தெரிந்தான்.(3) பிறகு அந்தப் பாண்டுவின் மகன் {பீமன்}, நன்கு செலுத்தப்பட்ட ஓராயிரம் {1000} கணைகளால் துரோணர் மகனை {அஸ்வத்தாமனை} மறைத்து, சிங்க முழக்கம் செய்தான்.(4) அந்தப் போரில் தன் கணைகளால் தன் எதிரியின் கணைகளைக் கலங்கடித்த துரோணரின் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, சிரித்துக் கொண்டே, ஒரு துணிக்கோல் கணையால் {நாராசத்தால்} அந்தப் பாண்டவனின் {பீமனின்} முன்நெற்றியைத் தாக்கினான்.(5) ஓ! மன்னா, அந்தப் பாண்டுவின் மகன் {பீமன்}, காட்டில் ஒரு காண்டாமிருகம் அதன் கொம்பைச் செருக்குடன் தாங்கிக் கொள்வதைப் போலவே அந்தக் கணையைத் தன் முன்நெற்றியில் தாங்கிக் கொண்டான்.(6)


பிறகு அந்தப் போரில் சிரித்துக் கொண்டே இருந்த வீரப் பீமன், போராடிக் கொண்டிருக்கும் துரோணர் மகனின் {அஸ்வத்தாமனின்} நெற்றியை மூன்று துணிக்கோல் கணைகளால் {நாராசங்களை} தாக்கினான். அந்தப் பிராமணன் {அஸ்வத்தாமன்}, தன் நெற்றியில் ஒட்டியிருந்த அந்த மூன்று கணைகளுடன், மழைக்காலங்களில் நீரால் கழுவப்படும் மூன்று சிகரங்களைக் கொண்ட மலை ஒன்றைப் போல மிக அழகாகத் தெரிந்தான்.(8) அந்தத் துரோணரின் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, நூற்றுக்கணக்கான கணைகளால் அந்தப் பாண்டவனைப் {பீமனை} பீடித்தாலும், காற்றால் அசைக்கப்பட முடியாத மலையைப் போல இருந்த அவனை {பீமனை} அசைக்கத் தவறினான்.(9) அதே போலவே, மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருந்த அந்தப் பாண்டுவின் மகனாலும், மலையை அசைப்பதில் தவறும் மழைத்தாரைகளைப் போலவே, தன் நூற்றுகணக்கான கணைகளால் அந்தப் போரில் துரோணர் மகனை அசைக்க முடியவில்லை.(10)

பயங்கரக் கணைமாரியால் ஒருவரையொருவர் மறைத்தவர்களும், வலிமையும், கடுமையும் கொண்டவர்களுமான அந்தப் பெரும் தேர்வீரர்கள் இருவரும், தங்கள் முதன்மையான தேர்களில் அப்போது பிரகாசமாக ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தனர்.(11) உலகத்தின் அழிவுக்காக உதித்த சுடர்மிக்க இரு சூரியர்களைப் போலத் தெரிந்த அவர்கள், சிறந்த கணைகளாலான தங்கள் கதிர்களால் ஒருவரையொருவர் எரிப்பதில் ஈடுபட்டனர்.(12) அந்தப் பெரும்போரில் மற்றவரின் சாதனைகளுக்கு எதிர்வினையாற்ற பெருங்கவனத்துடன் முயன்றவர்களும், உண்மையில் மிகவும் அச்சமற்றவகையில் கணைமாரியால் செயலுக்குப் பொருத்தமான செயலில் ஈடுபட்டவர்களும்,(13) மனிதர்களில் முதன்மையானவர்களுமான அவ்விருவரும் அம்மோதலில் இரு புலிகளைப் போலவே திரிந்தனர். வெல்லப்பட்ட முடியாதவர்களும், பயங்கரமானவர்களுமான அவ்விருவரும் கணைகளையே தங்கள் நச்சுப்பற்களாகவும், விற்களையே தங்கள் வாய்களாகவும் கொண்டிருந்தனர்.(14)

மேகத்திரள்களால் மறைக்கப்பட்ட ஆகாயத்து சூரியனையும், சந்திரனையும் போல, அனைத்துப் பக்கங்களிலும் கணை மேகங்களால் மறைக்கப்பட்ட அவர்கள் (கண்களுக்குக்) காணப்பட முடியாதவர்களானார்கள்.(15) பிறகு எதிரிகளைத் தண்டிப்பவர்களான அவர்கள் இருவரும், மேகத்திரைகளில் இருந்து விடுபட்ட செவ்வாயையும், புதனையும் போலச் சுடர்விட்டபடி விரைவில் தோன்றினார்கள்.(16) அச்சந்தரும் வகையிலான அந்தப் போர் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, விருகோதரனை {பீமனைத்} தன் வலப்பக்கத்தில் நிறுத்திய துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்},(17) மலையொன்றின் மீது மழைத்தாரைகளைப் பொழியும் மேகங்களைப் போல, நூற்றுக்கணக்கான கடுங்கணைகளை அவன் {பீமன்} மீது பொழிந்தான்.

எனினும், பீமனால் தன் எதிரியின் அந்த வெற்றிக் குறியீட்டைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை.(18) ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, அந்தப் பாண்டுவின் மகன் {பீமன்}, அஸ்வத்தாமனின் வலப்பக்கத்தில் நின்றபடியே, பின்னவனின் சாதனைகளுக்கு எதிர்வினையாற்றத் தொடங்கினான். (நிலைமையின் தேவைக்குத் தகுந்தபடி) முன்னேறவும், பின்வாங்கவும் செய்த அவர்களது தேர்கள், பல்வேறு வழிகளில் திரிவதைத் தொடர்ந்த நிலையிலேயே,(19) மனிதர்களில் சிங்கங்களான அவ்விருவருக்கும் இடையிலான அந்தப் போர் மிகவும் மூர்க்கமடைந்தது. பல்வேறு பாதைகளில் திரிந்து, (போரிடுவதில்) வட்டமாகச் சுழன்ற அவர்கள்,(20) தங்கள் விற்களை முழுமையாக வளைத்துக் கணைகளை ஏவியபடியே ஒருவரையொருவர் தாக்குவதைத் தொடர்ந்தனர். மேலும் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் மற்றவனை அழித்துவிடவும் பெருமுயற்சி செய்தனர். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அந்தப் போரில் மற்றவனைத் தேரற்றவனாகச் செய்ய விரும்பினர்.(21)

பிறகு, அந்தப் பெரும் தேர்வீரனான துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, வலிமைமிக்க ஆயுதங்கள் பலவற்றை அழைத்தான். எனினும், அந்தப் போரில் பாண்டுவின் மகன் {பீமன்}, தன் எதிரியின் அந்த ஆயுதங்கள் அனைத்திற்கும் தன் கணைகளால் எதிர்வினையாற்றினான்.(22) ஓ! ஏகாதிபதி {திருதராஷ்டிரரே}, அண்ட அழிவின் போது, கோள்களுக்கிடையில் நடக்கும் பயங்கர மோதலைப் போலப் பயங்கரமான ஆயுத மோதல் அப்போது அங்கே நிகழ்ந்தது.(23) ஓ! பாரதரே {திருதராஷ்டிரரே}, அவர்களால் ஏவப்பட்ட கணைகள் ஒன்றோடொன்று மோதி திசைப்புள்ளிகள் அனைத்திற்கும், சுற்றிலும் இருந்த உமது துருப்புகளுக்கும்கூட ஒளியையூட்டின.(24) ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, அண்ட அழிவின் போது வீழும் விண்கற்களால் மறைக்கப்பட்டதைப் போலவே, கணைக்கூட்டங்களால் மறைக்கப்பட்ட ஆகாயம், பயங்கரத் தோற்றத்தை ஏற்றது.(25) ஓ! பாரதரே, கணைகளின் மோதலால் பொறிகளுடனும், சுடர்களுடன் கூடிய தழல்களுடனும் நெருப்பு அங்கே உண்டானது. அந்நெருப்பு இரு படைகளையும் எரிக்கத் தொடங்கியது.(26)

ஓ! ஏகாதிபதி {திருதராஷ்டிரரே}, அங்கே திரிந்த சித்தர்கள், “போர்கள் அனைத்திலும் இந்தப் போரே முதன்மையானது. (இதற்கு முன் போரிடப்பட்ட) போர்கள் அனைத்தும் இதன் பதினாறின் ஒரு பங்கிற்கும் ஆகாது. இதுபோன்றதொரு போர் இனி நேராது. பிராமணனும், க்ஷத்திரியனுமான இவ்விரு மனிதர்களும் ஞானம் கொண்டவர்களாக இருக்கின்றனர்.(29) இருவரும் துணிச்சல்மிக்கவர்களாகவும், கடும் ஆற்றலைக் கொண்டவர்களாகவும் இருக்கின்றனர். பீமனின் வலிமை பயங்கரமானதாக இருக்கிறது. அடுத்தவனின் {அஸ்வத்தாமனின்} ஆயுதத்திறன் அற்புதமானதாக இருக்கிறது. இவர்களது சக்தி எவ்வளவு பெரியதாக இருக்கிறது? இவ்விருவரும் கொண்ட திறன் எவ்வளவு அற்புதமானதாக இருக்கிறது?(30) யுகத்தின் முடிவில் அண்டத்தை அழிக்க நிற்கும் இரண்டு யமன்களைப் போலவே இவ்விருவரும் இந்தப் போரில் நிற்கின்றனர். இவர்கள் இருவரும் இரண்டு ருத்திரர்களைப் போலவோ, இரண்டு சூரியர்களைப் போலவோ பிறந்திருக்கின்றனர்.(31) பயங்கர வடிவங்களைக் கொண்ட இந்த மனிதர்களில் புலிகள் இருவரும், இந்தப் போரில் இரு யமன்களைப் போலவே இருக்கின்றனர்” என்ற சித்தர்களில் இத்தகைய வார்த்தைகளே ஒவ்வொரு கணமும் {அங்கே} கேட்கப்பட்டன. மேலும் அங்கே கூடியிருந்த சொர்க்கவாசிகளுக்கு மத்தியில் சிங்க முழக்கம் எழுந்தது.(32)

அந்தப் போரில் அவ்விரு போர் வீரர்களாலும் செய்யப்பட்டவையும், அற்புதமானவையும், நினைத்துப் பார்க்கவும் முடியாதவையுமான சாதனைகளைக் கண்டு, சித்தர்கள் மற்றும் சாரணர்களின் நெருக்கமான கூட்டங்கள் ஆச்சரியத்தால் நிறைந்தன.(33) அவ்விருவரையும் புகழ்ந்த தேவர்களும், சித்தர்களும், பெரும் முனிவர்களும், “ஓ! வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்ட துரோணர் மகனே {அஸ்வத்தாமா}, நன்று. ஓ! பீமா, நன்று” என்றனர்.(34) அதேவேளையில், ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, அந்தப் போரில் ஒருவருக்கொருவர் காயங்களைச் ஏற்படுத்திய அந்த வீரர்கள் இருவரும், சினத்தால் கண்களை உருட்டியபடியே ஒருவரையொருவர் வெறித்துப் பார்த்தனர்.(35) சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன் கூடிய அவர்களது உதடுகளும்கூடச் சினத்தால் நடுங்கின. கோபத்தால் தங்கள் பற்களை அரைத்த அவர்கள், தங்கள் உதடுகளையும் கடித்துக் கொண்டனர்.(36)

அந்தப் பெரும் தேர்வீரர்கள் இருவரும், ஆயுதங்களின் பளபளப்பைத் தங்கள் மின்னலாகக் கொண்டு, கணைத்தாரைகளை மழையாகப் பொழியும் மேகங்கள் இரண்டைப் போல அந்தப் போரில் தங்களைக் கணை மாரியால் மறைத்துக் கொண்டனர்.(37) அந்தப் பெரும்போரில் மற்றவரின் கொடிமரத்தையும், சாரதியையும், குதிரைகளையும் துளைத்த அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் ஒருவரையொருவர் தொடர்ந்து தாக்கியபடியே இருந்தனர்.(38) பிறகு, ஓ! ஏகாதிபதி, அந்தப் பயங்கர மோதலில் சினத்தால் நிறைந்த அவர்கள் ஒவ்வொருவரும், மற்றவனைக் கொல்ல விரும்பி, இரு கணைகளை எடுத்துக் கொண்டு விரைவாக அவற்றை எதிரியின் மீது ஏவினர்.(39) தடுக்கப்படமுடியாதவையும், இடியின் சக்தியைக் கொண்டவையுமான அந்தச் சுடர்மிக்கக் கணைகள் இரண்டும், ஓ! மன்னா, தங்கள் தங்கள் படைப்பிரிவுகளின் தலைமையில் நின்று கொண்டிருந்த அவ்விரு வீரர்களையும் வந்தடைந்து {அவர்களைத்} தாக்கின.(40)

அந்தக் கணைகளால் ஆழத்துளைக்கப்பட்ட அந்த வலிமைமிக்கப் போராளிகள் இருவரில் ஒவ்வொருவரும், மற்றவனின் சக்தியால் {கட்டுண்டு} தங்கள் தங்கள் தேர்களின் தட்டுகளில் மூழ்கினர் {விழுந்தனர்}.(41) துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்} நினைவிழந்ததை அறிந்த அவனது சாரதி, ஓ! மன்னா, துருப்புகள் அனைத்தும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அவனைப் போரில் இருந்து {வெளியே} கொண்டு சென்றான்.(42) அதேபோல, ஓ! மன்னா, மீண்டும் மீண்டும் மயக்கமடைந்தவனும், எதிரிகளை எரிப்பவனுமான பாண்டுவின் மகனையும் {பீமனையும்} அவனது சாரதி போரில் இருந்து {வெளியே} கொண்டு சென்றான்” {என்றான் சஞ்சயன்}.(43)


ஆங்கிலத்தில் | In English

சனி, ஜனவரி 14, 2017

பீமனால் கொல்லப்பட்ட க்ஷேமதூர்த்தி! - கர்ண பர்வம் பகுதி – 12

Kshemadhurti slain by Bhima! | Karna-Parva-Section-12 | Mahabharata In Tamil


பதிவின் சுருக்கம் : பீமனுக்கும் க்ஷேமதூர்த்திக்கும் இடையில் நடைபெற்ற போர்; க்ஷேமதூர்த்திக் கொல்லப்பட்டது...


சஞ்சயன் {திருதராஷ்டிரனிடம்} சொன்னான், “பிறகு, மகிழ்ச்சிமிக்க மனிதர்களாலும், குதிரைகள், மற்றும் யானைகள் ஆகியவற்றாலும் நிறைந்த அந்தப் பரந்த இரு படைகளும், தேவாசுர படைகளுக்கு ஒப்பான காந்தியுடன் ஒன்றோடொன்று சந்தித்து, ஒன்றையொன்று தாக்கத் தொடங்கின.(1) பெரும் ஆற்றலைக் கொண்ட மனிதர்களும், தேர்கள், குதிரைகள், யானைகள் ஆகியவையும், காலாட்படை வீரர்களும், உடல்களுக்கும், பாவங்களுக்கும் அழிவை ஏற்படுத்தும் கட்டுறுதியான வீச்சுகளுடன் தாக்குதலைத் தொடுத்தனர்[1].(2) சிங்கத்தைப் போன்ற மனிதர்கள் ஒவ்வொருவரும், முழு நிலவுக்கோ, சூரியனுக்கோ ஒப்பானவையும், தாமரையின் நறுமணத்தைக் கொண்டவையும் சிங்கத்தைப் போன்றவையுமான வேறு மனிதர்களின் தலையால் பூமியை தூற்றினர்.(3) போராளிகள், பிறை வடிவம் மற்றும் அகன்ற தலை கொண்ட கணைகளாலும் {அர்த்தச்சந்திர பாணம் மற்றும் பல்லங்களாலும்}, கத்திமுகக் கணைகளாலும் {க்ஷுரப்ரங்களாலும்}, கோடரிகளாலும், போர்க்கோடரிகளாலும் வேறு போராளிகளின் தலைகளை வெட்டினர்.(4) ஆயுதங்களாலும், கடகங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட நீண்ட பருத்த கரங்களைக் கொண்ட மனிதர்களின் கரங்கள், பருத்த கரங்களைக் கொண்ட வேறு மனிதர்களால் வெட்டப்பட்டுப் பூமியில் விழுந்து ஒளிர்ந்தன.(5) சிவந்த விரல்கள், உள்ளங்கை ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு நெளிந்து கொண்டிருந்த அந்தக் கரங்கள், கருடனால் கொல்லப்பட்ட ஐந்து தலை பாம்புகள் கிடப்பதைப் போலப் பிரகாசமாகப் பூமியில் படர்ந்து கிடந்தன.(6)


[1] “நான் வங்க உரையில் உள்ள ‘தேஹபாப்மபிரனாசணன்’ ’Dehapaapmapranaachanan’ என்ற சொல்லையே பின்பற்றியிருக்கிறேன். ’போரில் இறப்பது சொர்க்க வெகுமதியைக் கொடுப்பதால், உடல்கள் அழிக்கப்படும் போது, அவர்களது பாவங்களும் அழியும்படி மனிதர்கள் கொல்லப்படுகின்றனர்’ என்பது பொருள்” எனக் கங்குலி இங்கே விளக்குகிறார்.

புண்ணியம் தீர்ந்து போய்த் தங்கள் தெய்வீகத் தேர்களில் இருந்து விழும் சொர்க்கவாசிகளைப் போல, எதிரிகளால் தாக்கப்பட்ட துணிச்சல்மிக்க வீரர்கள், தங்கள் யானைகள், தேர்கள், குதிரைகள் ஆகியவற்றில் இருந்து கீழே விழுந்தனர்.(7) வேறு துணிச்சல் மிக்க வீரர்களும், கனமான கதாயுதங்கள், முள் பதித்த கதாயுதங்கள் {பரிகங்கள்}, மற்றும் குறுந்தடிகளுடன் கூடிய மேலும் துணிச்சல்மிக்கப் போராளிகளால் அந்தப் போரில் நசுக்கப்பட்டு நூற்றுகணக்கில் விழுந்தனர்.(8) கொந்தளிப்படைந்த அந்தப் போரில் தேர்கள், தேர்களால் நசுக்கப்பட்டன, மதங்கொண்ட யானைகள், வேறு மதங்கொண்ட யானைகளாலும், குதிரைவீரர்கள், வேறு குதிரைவீரர்களாலும் நசுக்கப்பட்டனர்.(9) தேர்களால் அழிக்கப்பட்ட மனிதர்களும், யானைகளால் அழிக்கப்பட்ட தேர்களும், காலாட்படைவீரர்களால் கொல்லப்பட்ட குதிரைவீரர்களும், யானைகளால் அழிக்கப்பட்ட தேர்கள், குதிரைகள் மற்றும் காலாட்படை வீரர்களும், காலாட்படை வீரர்களால் அழிக்கப்பட்ட தேர்கள், குதிரைகள் மற்றும் யானைகளும், குதிரைகளால் அழிக்கப்பட்ட தேர்கள், காலாட்படை வீரர்களும் மற்றும் யானைகளும், தேர்களால் அழிக்கப்பட்ட மனிதர்களும், யானைகளும் களத்தில் கீழே விழுந்தன.(10,11) கைகள், கால்கள், ஆயுதங்கள், தேர்கள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி மனிதர்களும், குதிரைகளும், யானைகளும், தேர்வீரர்களும், தேர்வீரர்கள், குதிரைகள், யானைகளுக்கு ஏற்படுத்திய பேரழிவு பெரியதாக இருந்தது.(12)

வீரம் மிகுந்த போர்வீரர்களால் இப்படி அந்தப் படை தாக்கிக் கொல்லப்பட்ட போது, விருகோதரன் {பீமன்} தலைமையிலான பார்த்தர்கள் {பாண்டவர்கள்} எங்களை எதிர்த்து வந்தனர்.(13) அகன்ற தோள்களும், நீண்ட கரங்களும், நெடிய உடற்கட்டும், பெரிய கண்களும் கொண்டோரான, பாண்டியர்கள், சோழர்கள், கேரளர்கள் {சேரர்கள்} ஆகிய அனைவருடன் கூடிய வலிமைமிக்க ஓர் அணிவகுப்பால் சூழப்பட்டவர்களும், திராவிடர்களின் படைகளுடன் கூடியவர்களுமான திருஷ்டத்யும்னன், சிகண்டி, திரௌபதியின் (ஐந்து) மகன்கள், பிரபத்ரகர்கள், சாத்யகி, சேகிதானன் ஆகியோரும் அவர்களுடன் {பாண்டவர்களுடன்} இருந்தனர்.(14,15) சாத்யகியால் வழிநடத்தப்பட்ட ஆந்திர இனக்குழுவைச் சேர்ந்த காலாட்படை போராளிகள், ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களாகவும், சிவந்த பற்களுடையவர்களாகவும், மதங்கொண்ட யானைகளின் ஆற்றலைக் கொண்டவர்களாகவும், பல்வேறு வண்ணங்களிலான ஆடைகளை உடுத்தியிருந்தவர்களாகவும், நறுமணப்பொடிகளைப் பூசியிருந்தவர்களாகவும்,(16) வாள்களையும், சுருக்குக் கயிறுகளையும் தரித்திருந்தவர்களாகவும், வலிமைமிக்க யானைகளையே தடுக்கவல்லவர்களாகவும், ஒருவரையொருவர் கைவிடாத மரணத் தோழர்களாகவும் {காலனின் தோழர்களாகவும்} [2],(17) அம்பறாத்தூணிகளைக் கொண்டவர்களாகவும், விற்களைத் தாங்கியிருந்தவர்களாகவும், நீண்ட குழல்களை {மயிரைக்} கொண்டவர்களாகவும், இனிமையான பேச்சைக் கொண்டவர்களாகவும், கடும் வடிவங்களையும், பெரும் சக்தியையும் கொண்டவர்களாகவும் இருந்தனர் [3].(18)

[2] வெற்றியைக் கருதியவர்களாகையால் மரணத்தையும் உயிர்வாழ்வதையும் சமமாக நினைத்தவர்கள். என்றாவது மாண்டால் அனைவரும் இறப்போமென்று ஒரே தீர்மானமுள்ளவர்கள்” என்பது இங்கே கருத்து.

[3] வேறொரு பதிப்பில், “அவ்வாறு அந்தப்படையானது சூரர்களாலே வதம் பண்ணப்பட்டு நாசம் அடையும்போது, பீமசேனனை முதன்மையாகக் கொண்ட பாண்டவர்கள் நம்மை எதிர்த்து வந்தனர். திருஷ்டத்யும்னனும், சிகண்டியும், திரௌபதீபுத்திரர்களும், பிரபத்ரகர்களும், ஸாத்யகியும், சேகிதானனும் திராவிடத் தேசத்திலுண்டான ஸைனிகர்களோடு எதிர்த்தார்கள். அகன்ற மார்பையுடையவர்களும், நீண்ட கைகளையுடையவர்களும், உயர்ந்தவர்களும், அகன்ற கண்களையுடையவர்களுமான பாண்டியர்களும், சோழர்களும், கேரளர்களும் பெரிய வியூகத்தால் சூழப்பட்டார்கள். பூஷணங்களை அணிந்தவர்களும், சிவந்த பற்களையுடையவர்களும், மதங்கொண்ட யானை போல வல்லமைபொருந்தியவர்களும், பற்பலவிதமான சாயவஸ்திரங்களைத் தரித்தவர்களும், வாசனைப்பொடிகளாலே பூசப்பட்டவர்களும், கத்திகளைக் கட்டிக்கொண்டவர்களும், பாசத்தைக் கையில் கொண்டவர்களும், யானைகளை எதிர்க்கின்றவர்களுமான வீரர்களனைவரும் சமமான மிருத்யுவையுடைவர்களாக இருந்து கொண்டு ஒருவரையொருவர் விலகினார்களில்லை. பூஷணத்தை அணிந்தவர்களும், விற்களைக் கையில் பிடித்தவர்களும், நீண்ட மயிர்களையுடையவர்களாகவும், பிரியமான வார்த்தையைச் சொல்லுகின்றவர்களும், கோரமான ரூபத்தையும், பராக்ரமத்தையும் உடையவர்களுமாகக் காலாட்கள் பாணங்களால் அடிக்கப்பட்டார்கள்” என்றிருக்கிறது. கங்குலியில் உள்ளதைப் போல ஆந்திரர்கள் பற்றிய குறிப்பு இஃதில் இல்லை. மன்மதநாததத்தரின் பதிப்பில் கங்குலியில் உள்ளதைப் போலவே இருக்கிறது.

துணிச்சல் மிக்கப் பிற போர்வீரர்களான சேதிகள், பாஞ்சாலர்கள், கைகேயர்கள், காருஷர்கள், கோசலர்கள், காஞ்சிகள், மகதர்கள் ஆகியோரும் விரைந்து முன்னேறினர்.(19) முதன்மையான வகைகளைச் சேர்ந்த அவர்களது தேர்கள், குதிரைகள், யானைகள் ஆகியனவும், அவர்களது கடும் காலாட்படை வீரர்களும், பல்வேறு இசைக்கருவிகளின் இசையால் மகிழ்ந்து ஆடுவதாகவும், சிரிப்பதாகவும் தெரிந்தது.(20) அந்தப் பரந்த படைக்கு மத்தியில், யானையின் கழுத்தில் ஏறிக் கொண்ட விருகோதரன் {பீமன்}, பல முதன்மையான யானைவீரர்களால் சூழப்பட்டபடியே, உமது படையை எதிர்த்து வந்தான்.(21) முறையாக ஆயுதங்களைத் தரித்திருந்தவையும், கடுமையானவையும், முதன்மையானவையுமான அந்த யானைகள், உதய மலையின் மேலே உதயச் சூரியனால் மகுடம் சூட்டப்பட்டதும் கல்லால் கட்டப்பட்டதுமான மாளிகை போலப் பிரகாசமாகத் தெரிந்தன.(22) விலைமதிப்புமிக்க ரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்டவையும், தங்கள் வகையில் முதன்மையானவையுமான அவற்றின் {அந்த யானைகளின்} இரும்புக் கவசங்களும், நட்சத்திரங்களால் விரவிக் கிடக்கும் கூதிர்காலத்து ஆகாயத்தைப் போலப் பிரகாசித்தன.(23)

கூதிர்காலத்து நடுப்பகல் சூரியனின் காந்தியுடன் கூடிய அந்தப் பீமன், விரிந்து நீட்டப்பட்ட தன் கைகளில் வேலுடனும், தன் தலையில் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஓர் அழகிய கிரீடத்துடனும், தன் எதிரிகளை எரிக்கத் தொடங்கினான்.(24) அந்த {பீமனின்} யானையைத் தொலைவிலிருந்தே கண்டவனும், தானும் யானையில் ஏறியிருந்தவனுமான க்ஷேமதூர்த்தி, மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்த பீமனை நோக்கி அறைகூவியபடியே விரைந்து சென்றான்.(25) அப்போது, மேலே மரங்களைக் கொண்ட இரு பெரும் மலைகளுக்கு ஒப்பானவையும், ஒன்றோடொன்று போரிட விரும்பியவையும் கடும் வடிவங்களுடன் கூடியவையுமான அந்த இரு யானைகளுக்கும் இடையில் ஒரு மோதல் நடந்தது.(26) ஒன்றோடொன்று மோதிய அந்த யானைகளில் இருந்த அவ்விரு வீரர்களும், சூரியக் கதிர்களின் காந்தியுடன் கூடிய வேல்களால் பலவந்தமாக ஒருவரையொருவர் தாக்கிக் கொண்டு உரத்த முழக்கமிட்டனர்.(27) பிறகு, பிரிந்த அவர்கள், தங்கள் யானைகளுடன் வட்டமாகத் திரிந்து, விற்களை எடுத்துக் கொண்டு ஒருவரையொருவர் தாக்கத் தொடங்கினர்.(28)

தங்கள் உரத்த முழக்கங்களாலும், தங்கள் கக்கங்களைத் தட்டிக் கொண்டதாலும், தங்கள் கணைகளின் விஸ் என்ற ஒலியாலும் சுற்றியிருந்த மக்களை மகிழ்ச்சியடைச் செய்தபடியே அவர்கள் தொடர்ந்து சிங்க முழக்கமிட்டனர்.(29) பெரும் பலம் கொண்டவர்களும், ஆயுதங்களில் சாதித்தவர்களுமான அவ்விருவரும், காற்றில் மிதக்கும் கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தங்கள் யானைகளின் உயர்த்தித் தூக்கப்பட்ட துதிக்கைகளைப் பயன்படுத்திப் போரிட்டனர்.(30) பிறகு, அடுத்தவரின் வில்லை வெட்டிய அவ்விருவரும், ஒருவரையொருவர் நோக்கி முழங்கியபடியே, மழைக்காலத்து இரு மேகத் திரள்கள் மலைத்தாரைகளைப் பொழிவதைப் போல ஈட்டிகள் மற்றும் வேல்களின் மழையை ஒருவர்மீதொருவர் பொழிந்தனர்.(31)

அப்போது, க்ஷேமதூர்த்தி, பெரும் மூர்கத்தைக் கொண்ட வேலொன்றால் பீமசேனனின் நடுமார்பைத் துளைத்து, மேலும் ஆறால் துளைத்து, உரக்க முழங்கினான்.(32) தன் உடலில் தைத்திருந்த அந்த வேல்களுடன் கூடியவனும் கோபத்தால் சுடர்விட்டவனுமான பீமசேனன், மேகத்திரையின் வழியே கதிர்களை வெளியேற்றும் சூரியனைப் போலப் பிரகாசமாகத் தெரிந்தான்.(33) அப்போது பீமன், சூரியனின் கதிர்களைப் போலப் பிரகாசமானதும், முற்றிலும் நேராகச் செல்வதும், முழுவதும் இரும்பாலானதுமான வேல் ஒன்றைத் தன் எதிராளியின் மீது கவனமாக வீசினான்.(34) பிறகு அந்தக் குலுட்டர்களின் {கரூசர்களின்} ஆட்சியாளன் {க்ஷேமதூர்த்தி}, தன் வில்லை வளைத்துப் பத்துக் கணைகளால் அந்த வேலை அறுத்து, மேலும் அறுபது {60} கணைகளால் பாண்டுவின் மகனை {பீமனைத்} துளைத்தான்.(35) பிறகு பாண்டுவின் மகனான பீமன், மேகங்களின் முழக்கத்திற்கு ஒப்பான நாணொலி கொண்ட தன் வில்லை எடுத்துக் கொண்டு, உரக்க முழங்கிய படியே தன் எதிராளியின் யானையைத் தன் கணைகளால் ஆழமாகப் பீடித்தான்.(36) அந்தப் போரில் பீமசேனனின் கணைகளால் பீடிக்கப்பட்ட அந்த யானை, அதைத் தாங்கிக் கொள்ள முனைந்தாலும், காற்றால் விரட்டப்படும் மேகத்தைப் போலக் களத்தில் நிற்கவில்லை.(37) பீமனுக்குச் சொந்தமானதும், கடுமையானதுமான யானைகளின் இளவரசன், காற்றால் விரட்டப்படும் மேகத்திரள்களைப் புயலால் விரட்டப்படும் மற்றொரு மேகத்திரளைப் போல (ஓடிக் கொண்டிருக்கும்) தன் எதிராளியைப் பின்தொடர்ந்து சென்றது.(38) தன் யானையை நிறுத்திய வீர க்ஷேமதூர்த்தி, பின்தொடர்ந்து வந்த பீமசேனனின் யானையைத் தன் கணைகளால் துளைத்தான்.(39) நன்கு அடிக்கப்பட்டதும், முற்றிலும் நேரானதுமான கத்தித் தலை கணை {க்ஷுரப்ரம்} ஒன்றால் தன் எதிராளியின் வில்லை வெட்டிய க்ஷேமதூர்த்தி, பிறகு அந்தப் பகை யானையைப் பீடித்தான்.(40)

அப்போது அந்தப் போரில் கோபத்தால் நிறைந்த க்ஷேமதூர்த்தி, பீமனைத் துளைத்து, அவனது யானையின் அனைத்துப் பகுதியையும் நீண்ட கணைகள் {நாராசங்கள்} பலவற்றால் தாக்கினான்.(41) எனினும், தன் யானை வீழ்வதற்கு முன்பே அந்த விலங்கில் இருந்து கீழே குதித்துப் பூமியில் நின்ற பீமன், பிறகு தன் கதாயுதத்தால் எதிராளியின் யானையை நசுக்கினான்.(42) நசுக்கப்பட்ட தன் யானையில் இருந்து கீழே குதித்து, உயர்த்திய ஆயுதத்துடன் தன்னை நோக்கி வந்த க்ஷேமதூர்த்தியையும், பீமன் அவ்வாறே தாக்கினான்.(43) இப்படித் தாக்கப்பட்ட க்ஷேமதூர்த்தி, இடியால் வீழ்த்தப்பட்டு, இடியால் பிளக்கப்பட்ட மலையின் அருகிலேயே கிடக்கும் சிங்கத்தைப் போலத் தன் கையில் வாளுடன் தன் யானையின் அருகிலேயே உயிரற்று விழுந்தான்.(44) குலுட்டர்களின் {கரூசர்களின்} கொண்டாடப்படும் மன்னன் {க்ஷேமதூர்த்தி} கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட உமது துருப்புகள், ஓ! பாரதக் குலத்தின் காளையே, மிகவும் துன்புற்று தப்பி ஓடின” {என்றான் சஞ்சயன்}.(45)
--------------------------------------------------------------------------------
கர்ண பர்வம் பகுதி 12-ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 45

ஆங்கிலத்தில் | In English

சனி, டிசம்பர் 17, 2016

பீமன் அஸ்வத்தாமன் மோதல்! - துரோண பர்வம் பகுதி – 201ஆ

The encounter between Bhima and Aswatthama! | Drona-Parva-Section-201b | Mahabharata In Tamil

(நாராயணாஸ்த்ரமோக்ஷ பர்வம் - 08)

பதிவின் சுருக்கம் : திருஷ்டத்யும்னனைப் பலவீனமடையச் செய்த அஸ்வத்தாமன்; பாண்டவத் தேர்வீரர்கள் ஐவரைத் தாக்கியது; மாலவ மன்னன் சுதர்சனனையும், சேதிகளின் இளவரசனையும் கொன்றது; பீமசேனனுக்கும் அஸ்வத்தாமனுக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட மோதல்; அஸ்வத்தாமனின் வில்லை அறுத்த பீமன்; கண்களை மூடி கொடிக்கம்பத்தைப் பற்றிக் கொண்ட அஸ்வத்தாமன்; பீமனின் வில்லை அறுத்த அஸ்வத்தாமன்; பீமனின் சாரதியை மயக்கமடையச் செய்த அஸ்வத்தாமன்; பீமனை களத்தைவிட்டே கொண்டு சென்ற குதிரைகள்; பாஞ்சாலர்களுக்கு மத்தியில் பேரழிவை ஏற்படுத்திய அஸ்வத்தாமன்...


{சஞ்சயன் திருதராஷ்டிரனிடம் தொடர்ந்தான்}, “பிறகு, அந்த எதிரிகளை எரிப்பவனான அஸ்வத்தாமன், முற்றிலும் நேரானதும், நல்ல சிறகுகளைக் கொண்டதுமான மற்றொரு கணையால் திருஷ்டத்யும்னனின் புருவ மத்தியைத் தாக்கினான்.(70) அந்தப் பாஞ்சால இளவரசன் {திருஷ்டத்யும்னன்} ஏற்கனவே மிகவும் துளைக்கப்பட்டிருந்ததால், அந்தக் கணையால் ஆழமான காயம்பட்டதும், மிகவும் பலவீனமடைந்து கொடிமரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, தன்னைத் தாங்கிக் கொண்டான். சிங்கத்தால் தாக்கப்பட்ட மதங்கொண்ட யானையைப் போல அஸ்வத்தாமனால் இப்படிப் பீடிக்கப்பட்ட திருஷ்டத்யும்னனைக் கண்டு, கிரீடி {அர்ஜுனன்}, பீமசேனன், பூரு குலத்தின் பிருஹத்க்ஷத்திரன் {விருத்தக்ஷத்திரன்}, இளைஞனான சேதிகளின் இளவரசன், மாலவர்களின் தலைவன் சுதர்சனன் ஆகிய பாண்டவப் படையின் வீரத் தேர்வீரர்கள் ஐவரும் அஸ்வத்தாமனை எதிர்த்து வேகமாக விரைந்தனர்.(71-73) வில் தரித்திருந்த அவர்கள் அனைவரும், “ஓ!” என்றும், “ஐயோ!” என்றும் கூக்குரலிட்டப்படியே விரைந்து சென்றனர். மேலும் அந்த வீரர்கள், துரோணரின் மகனை {அஸ்வத்தாமனை} அனைத்துப் பக்கங்களிலும் சூழ்ந்து கொண்டனர்.(74)


கவனமாக இருபது {20} எட்டுகள் {அடிகள்} முன்னேறிய அவர்கள் அனைவரும் இருபத்தைந்து கணைகளால் அடுத்தடுத்து ஆசானின் {துரோணரின்} அந்தக் கோபக்கார மகனைத் {அஸ்வத்தாமனைத்} தாக்கினர்.(75) எனினும் அந்தத் துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, கடும் நஞ்சுமிக்கப் பாம்புகளுக்கு ஒப்பான இருபத்தைந்து கணைகளால் கிட்டத்தட்ட ஒரே நேரத்தில் தன்னை நோக்கி ஏவப்பட்ட இருபத்தைந்து கணைகளையும் அறுத்தான்.(76) பிறகு அஸ்வத்தாமன் ஏழு கணைகளால் பௌரவ இளவரசனைப் பீடித்தான். மேலும் அவன் மாலவர்கள் தலைவனை {சுதர்சனனை} மூன்றாலும், பார்த்தனை {அர்ஜுனனை} ஒன்றாலும், விருகோதரனை {பீமனை} ஆறு கணைகளாலும் பீடித்தான்.(77) பிறகு, ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, அந்தப் பெரும் தேர்வீரர்கள் அனைவரும், ஒன்று சேர்ந்தும், தனித்தனியாகவும், துரோணரின் மகனைக் கல்லில் கூராக்கப்பட்டவையும், தங்கச் சிறகுகளைக் கொண்டவையுமான கணைகள் பலவற்றால் துளைத்தனர்.(78) இளைஞனான சேதிகளின் இளவரசன் துரோணரின் மகனை இருபது கணைகளாலும், பார்த்தன் {அர்ஜுனன்} மூன்று கணைகளாலும் அவனைத் துளைத்தனர்.(79)

அப்போது அந்தத் துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, அர்ஜுனனை ஆறு கணைகளாலும், வாசுதேவனை {கிருஷ்ணனை} ஆறாலும், பீமனை ஐந்தாலும், மாலவன் {சுதர்சனன்} மற்றும் பௌரவன் ஆகிய மற்ற இருவரில் ஒவ்வொருவரையும் இரு கணைகளாலும் தாக்கினான்.(80) அடுத்ததாகப் பீமனின் தேர்ச் சாரதியை ஆறு கணைகளால் துளைத்த அஸ்வத்தாமன், மேலும் இரண்டு கணைகளால் பீமசேனனின் வில்லையும், கொடிமரத்தையும் அறுத்தான். பிறகு அந்தத் துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, மீண்டும் பார்த்தனைக் {அர்ஜுனனைக்} கணைமாரியால் துளைத்து சிங்க முழக்கம் செய்தான்.(81) துரோணர் மகனால் {அஸ்வத்தாமனால்} ஏவப்பட்டவையும், கூரியவையும், நன்கு கடினமாக்கப்பட்டவையும், பயங்கரமானவையுமான கணைகளால், பூமி, வானம், ஆகாயம், முக்கிய மற்றும் துணைத் திசைகள் ஆகிய அனைத்தும், அவனுக்கு முன்னும், பின்னும் என முற்றிலும் நிறைந்ததாக இருந்தது.(82)

அப்போது, கடும் சக்தியும், இந்திரனுக்கு ஒப்பான ஆற்றலையும் கொண்டவனான அஸ்வத்தாமன், இந்திரனின் கொடிமரங்களுக்கு ஒப்பான சுதர்சனனின் இரு கரங்களையும், பின்னவன் {சுதர்சனன்} தேரில் அமர்ந்திருந்த போது அவனது தலையையும், கிட்டத்தட்ட அடுத்தடுத்த மூன்று கணைகளால் அறுத்தான்.(83) பிறகு ஓர் ஈட்டியால் பௌரவனைத் துளைத்து, அவனது தேரைத் தன் கணைகளால் தூள் தூளாக்கிய அஸ்வத்தாமன், சந்தனம் பூசப்பட்ட தன் எதிராளியின் இரு கரங்களை வெட்டிய பிறகு, அகன்ற தலை கணை {பல்லம்} ஒன்றால் அவனது {பௌரவனின்} தலையையும் அவனது உடலில் இருந்து அறுத்தான்.(84) பெரும் சுறுசுறுப்பைக் கொண்ட அவன் {அஸ்வத்தாமன்}, நெருப்பின் சுடர்மிக்கத் தழல்களின் சக்திக்கு ஒப்பான கணைகள் பலவற்றைக் கொண்டு, இளமைநிறைந்தவனும், வலிமைமிக்கவனும், கருநெய்தலின் நிறத்தாலானவனுமான சேதிகளின் இளவரசனை, அவனது சாரதி மற்றும் குதிரைகளுடன் யமலோகம் அனுப்பினான்.(85)

வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்ட பாண்டுவின் மகன் பீமசேனன், தான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, துரோணரின் மகனால் மாலவர்களின் தலைவன் {சுதர்சனன்}, பூருவின் வழித்தோன்றல் {விருத்தக்ஷத்திரன்}, இளமைநிறைந்த சேதிகளின் ஆட்சியாளன் ஆகியோர் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு சினத்தால் நிறைந்தான். பிறகு, அந்த எதிரிகளை எரிப்பவன் {பீமன்}, கடும் நஞ்சுமிக்கக் கோபக்காரப் பாம்புகளுக்கு ஒப்பான நூறு கூரிய கணைகளால் அந்தப் போரில் துரோணரின் மகனை {அஸ்வத்தாமனை} மறைத்தான். வலிமையும், சக்தியும் கொண்டவனான துரோணரின் கோபக்கார மகன், அந்தக் கணைமாரியை அழித்துக் கூரிய கணைகளால் பீமசேனனைத் துளைத்தான்.(86-88) பிறகு, வலிமைமிக்கக் கரங்களையும், பெரும் பலத்தையும் கொண்ட பீமன், அகன்ற தலை கணையொன்றால் {பல்லத்தால்} துரோணர் மகனின் வில்லை அறுத்துப் பிறகு, ஒரு பலமிக்கக் கணையால் துரோணர் மகனையும் துளைத்தான். அந்த உடைந்த வில்லைத் தூக்கி வீசிய உயர் ஆன்ம துரோணர் மகன்,(89,90) மற்றொரு வில்லை எடுத்துக் கொண்டு, சிறகு படைத்த தன் கணைகளால் பீமனைத் துளைத்தான். பிறகு, பெரும் பலமும், ஆற்றலும் படைத்த துரோணர் மகன் மற்றும் பீமன் ஆகிய இருவரும்,(91) மழை நிறைந்த இரு மேகத்திரள்களுக்கு ஒப்பாகத் தங்கள் கணை மாரியைப் பொழியத் தொடங்கினர். கல்லில் கூராக்கப்பட்டவையும், பீமனின் பெயர் பொறிக்கப்பட்டவையும், தங்கச் சிறகுகளைக் கொண்டவையுமான கணைகள்,(92) சூரியனை மறைக்கும் மேகத் திரள்களைப் போலத் துரோணரின் மகனை மறைத்தன. அதே போலப் பீமனும், துரோணர் மகனால் ஏவப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான பலமான கணைகளால் மறைக்கப்பட்டான்.

அந்தப் போரில் பெரும் திறன்மிக்கப் போர்வீரனான துரோணர் மகனால் {அஸ்வத்தாமனால்} மறைக்கப்பட்டாலும்,(93,94) ஓ! ஏகாதிபதி {திருதராஷ்டிரரே}, பீமன் வலியை ஏதும் உணரவில்லை என்பது மிக ஆச்சரியமானதாகத் தெரிந்தது. பிறகு வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்ட பீமன், தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவையும், பெரும் கூர்மை கொண்டவையும், யமனின் ஈட்டிகளுக்கு ஒப்பானவையுமான கணைகளைத் தன் எதிரியின் {அஸ்வத்தாமன்} மீது ஏவினான். ஓ! ஐயா {திருதராஷ்டிரரே}, துரோணர் மகனின் தோள்களின் மீது விழுந்த அந்தக் கணைகள்,(95,96) எறும்புப்புற்றுக்குள் ஊடுருவும் பாம்புகளைப் போல அவனது உடலை வேகமாகத் துளைத்தன. பாண்டுவின் உயர் ஆன்ம மகனால் {பீமனால்} ஆழத் துளைக்கப்பட்ட அஸ்வத்தாமன்,(97) தன் கண்களை மூடிக் கொண்டு, தன் கொடிக்கம்பத்தைப் பற்றியபடியே தன்னைத் தாங்கிக்கொண்டான். ஒருக்கணத்திற்குள் தன் உணர்வுகள் மீண்ட துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே},(98) குருதியில் குளித்தபடியே தன் கோபம் அனைத்தையும் திரட்டினான். பாண்டுவின் உயர் ஆன்ம மகனால் பலமாகத் தாக்கப்பட்டவனும், வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்டவனுமான அஸ்வத்தாமன், பீமசேனனின் தேரை நோக்கிப் பெரும் வேகத்தோடு விரைந்தான்.

ஓ! பாரதரே {திருதராஷ்டிரரே}, அப்போது அவன் {அஸ்வத்தாமன்}, தன் வில்லை முழுமையாக வளைத்து, கடும் நஞ்சுமிக்கப் பாம்புகளைப் போன்றவையும், கடும் சக்தி கொண்டவையுமான நூறு கணைகளைப் பீமசேனன் மீது ஏவினான். போரில் தன் ஆற்றலின் மீது செருக்குடையவனும், பாண்டுவின் மகனுமான பீமனும், அஸ்வத்தாமனின் சக்தியை அலட்சியம் செய்து, அடர்த்தியான கணைமாரியை அவன் மீது பொழிந்தான். ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, பிறகு அந்தத் துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்},  தன் கணைகளால் பீமனின் வில்லை அறுத்து,(99-102) சினத்தால் நிறைந்து, கூரிய கணைகள் பலவற்றால் அந்தப் பாண்டவனின் {பீமனின்} மார்பைத் தாக்கினான். அந்தச் சாதனையைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாதவனான பீமசேனன் மற்றொரு வில்லை எடுத்துக் கொண்டு,(103) அந்தப் போரில் ஐந்து கூரிய கணைகளால் துரோணரின் மகனைத் துளைத்தான். உண்மையில், கோடையின் நெருக்கத்தில் எழும் இரண்டு மேகத்திரள்களைப் போல, ஒருவர் மீது ஒருவர் தங்கள் கணை மாரியைப் பொழிந்த அந்தப் போர்வீரர்கள் இருவரும்,(104) சினத்தால் தாமிரமாகக் கண்கள் சிவந்து, அந்தப் போரில் தங்கள் கணைகளால் ஒருவரையொருவர் முற்றாக மறைத்தனர். தங்கள் உள்ளங்கைகளில் பயங்கர ஒலிகளை உண்டாக்கி ஒருவரையொருவர் அச்சுறுத்திய அவர்கள்,(105) ஒருவர் சாதனையை மற்றவர் எதிர்த்தபடியே தங்கள் போரைத் தொடர்ந்தனர்.

பிறகு தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தன் உறுதியான வில்லை வளைத்த துரோணரின் மகன் {அஸ்வத்தாமன்},(106) இவ்வாறு தன் மீது கணைகளை ஏவி கொண்டிருந்த பீமனை நிலைத்த பார்வையுடன் பார்க்கத் தொடங்கினான். அந்நேரத்தில் அஸ்வத்தாமன், கூதிர்கால நாட்களில் சுடர்மிக்கக் கதிர்களைக் கொண்ட நடுப்பகல் சூரியனைப் போலத் தெரிந்தான்.(107) அவன் {அஸ்வத்தாமன்}, அம்பறாத்தூணியில் இருந்து தன் கணைகளை எப்போது எடுத்தான், அவற்றை வில்லின் நாணில் எப்போது பொருத்தினான், நாண்கயிறை எப்போது இழுத்தான், எப்போது அதை விடுத்தான் என்பதை மக்கள் காண முடியாத அளவுக்குத் தன் கணைகளை மிக வேகமாக ஏவினான்.(108) உண்மையில் அவன் {அஸ்வத்தாமன்} தன் கணைகளை ஏவிக் கொண்டிருக்கையில், ஓ! ஏகாதிபதி {திருதராஷ்டிரரே}, அவனது வில்லானது, இடையறாமல் வளைக்கப்பட்ட நெருப்பு வளையத்தைப் போலத் தெரிந்தது.(110) உண்மையில் தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவையும், துரோணர் மகனின் வில்லில் இருந்து ஏவப்பட்டவையுமான அந்தப் பயங்கரக் கணைகள், பீமனின் தேரை நோக்கி இடையறாமல் சென்று கொண்டிருந்தன.(111) ஓ! பாரதரே {திருதராஷ்டிரரே}, கோடையின் நெருக்கத்தில் பொழியும் மழைக்குச் சற்றும் குறையாமல் அவனைச் சுற்றிலும் விழுந்த அந்தப் பயங்கரக் கணை மாரிகளை, அடர்த்தியான மேகத்திரள்களைப் போலக் கருத வேண்டியிருந்ததால், அப்போது நாங்கள் கண்ட பீமசேனனின் ஆற்றல், அவனது வலிமை, சக்தி, உற்சாகம் ஆகியன மிக அற்புதமாகத் தெரிந்தன.(112-114)

உறுதிமிக்கதும், தங்கப் பிடி கொண்டதும், அந்தப் போரில் இடையறாமல் வளைக்கப்பட்டதுமான பீமனின் பெரிய வில்லானது, இந்திரனின் இரண்டாவது வில்லைப் போலப் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது.(115) அதிலிருந்து நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் வெளிவந்த கணைகள், அம்மோதலில் போர்க்கள ரத்தினமான துரோணர் மகனை {அஸ்வத்தாமனை} மறைத்தன.(116) அவ்விருவராலும் ஏவப்பட்ட கணைமாரியானது, ஓ! ஐயா, ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, இடையில் காற்றுக்கே இடமில்லாத அளவுக்கும் மிக அடர்த்தியாக இருந்தது.(117) அப்போது, ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, பீமனைக் கொல்ல விரும்பிய துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவையும், எண்ணெயில் நனைக்கபட்டவையுமான கூர்முனைகளைக் கொண்ட கணைகள் பலவற்றை அவன் {பீமன்} மீது ஏவினான்.(118) துரோணர் மகனுக்குத் தன் மேன்மையை வெளிக்காட்டுவதற்காகப் பீமசேனன், தன்னை நோக்கி வரும் அந்தக் கணைகள் தன்னை அடையும் முன்பே, அவை ஒவ்வொன்றையும் மூன்று துண்டுகளாக வெட்டினான். பிறகு அந்தப் பாண்டுவின் மகன் {பீமன்}, “நில்லும், நில்லும்” என்று சொன்னான்.(119)

மீண்டும் சினத்தால் நிறைந்த அந்தப் பாண்டுவின் மகன் {பீமன்}, துரோணர் மகனைக் கொல்ல விரும்பி அவனை நோக்கி கடும் கணைகளின் பயங்கர மழையை ஏவினான்.(120) பிறகு, உயர்ந்த ஆயுதங்களை அறிந்த போர்வீரனான துரோணரின் மகன், அந்தக் கணை மாரியைத் தன் ஆயுதங்களின் மாயையால் விரைவாக அழித்து, அம்மோதலில் பீமசேனனின் வில்லை அறுத்தான்.(121) சினத்தால் நிறைந்த அவன் {அஸ்வத்தாமன்}, அந்தப் போரில் பீமசேனனையும் எண்ணற்ற கணகளால் துளைத்தான். பெரும் வலிமை கொண்ட பீமன், தன் வில்லானது வெட்டப்பட்ட பிறகு, பெரும் மூர்க்கத்துடன் ஓர் ஈட்டியைச் சுழற்றி அஸ்வத்தாமனின் தேரை நோக்கி வீசினான். அம்மோதலில் தன் கரநளினத்தை வெளிப்படுத்திய துரோணர் மகன், சுடர்மிக்கத் தீப்பந்தத்தின் காந்தியுடன் தன்னை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்த அந்த ஈட்டியைக் கூரிய கணைகளால் விரைவாக வெட்டினான். அதேவேளையில், பயங்கரமான விருகோதரன் {பீமன்}, வலிமைமிக்க ஒரு வில்லை எடுத்துச் சிரித்துக் கொண்டே கணைகள் பலவற்றால் துரோணர் மகனைத் துளைக்கத் தொடங்கினான்.

அப்போது, ஓ! ஏகாதிபதி {திருதராஷ்டிரரே}, அந்தத் துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்} நேரான கணை ஒன்றால் பீமனுடைய சாரதியின் நெற்றியைத் துளைத்தான். பின்னவன் {பீமனின் சாரதி}, வலிமைமிக்கத் துரோணர் மகனால் ஆழத் துளைக்கப்பட்டு,(122-126) ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, குதிரைகளின் கடிவாளங்களைக் கைவிட்டு மயக்கத்தில் வீழ்ந்தான். பீமனின் சாரதி மயக்கத்தில் வீழ்ந்ததும், ஓ! மன்னா, குதிரைகள் வில்லாளிகள் அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே பெரும் வேகத்துடன் ஓடின. ஓடிக் கொண்டிருக்கும் அந்தக் குதிரைகளால் போர்க்களத்தைவிட்டே பீமன் கொண்டு செல்லப்படுவதைக் கண்டவனும்,(127,128) வெல்லப்பட முடியாதவனுமான அஸ்வத்தாமன் மகிழ்ச்சியாகத் தன் பெரிய சங்கை முழக்கினான். களத்தைவிட்டே கொண்டு செல்லப்படும் பீமசேனனைக் கண்ட பாஞ்சாலர்கள் அனைவரும்,(129) அச்சமடைந்து திருஷ்டத்யும்னனின் தேரைக் கைவிட்டு அனைத்துப் பக்கங்களிலும் தப்பி ஓடினர். பிறகு துரோணரின் மகன் பிளந்த அத்துருப்புகளைப் பின்தொடர்ந்து சென்று அவர்களுக்கு மத்தியில் பேரழிவை உண்டாக்கினான். துரோணர் மகனால் போரில் இப்படிக் கொல்லப்பட்ட அந்த க்ஷத்திரியர்கள், அந்தப் போர்வீரனின் {அஸ்வத்தாமனின்} மீது கொண்ட அச்சத்தால் அனைத்துத் திசைகளிலும் தப்பி ஓடினர்” {என்றான் சஞ்சயன்}.(130,131)


Sacred texts வலைத்தளத்தில் இதற்கு மேலும் இந்தப் பகுதி தொடர்கிறது. ஆனால் கங்குலியின் புத்தகப் பதிப்பில் இந்தப் பகுதி இங்கேயே நிறைவடைகிறது. மன்மதநாத தத்தரின் பதிப்பிலும், வேறு பதிப்பிலும் கூட இந்த இடத்திலேயே இந்தப் பகுதி நிறைவடைவதாலும், பகுதி எண் மற்றும் சுலோக எண்களில் குழப்பம் நேராமல் இருக்கவும், நாமும் இதையே பின்பற்றலாம்.


ஆங்கிலத்தில் | In English

ஞாயிறு, டிசம்பர் 11, 2016

நாராயணாயுதத்தை எதிர்த்த பீமன்! - துரோண பர்வம் பகுதி – 200

Bhima against Narayana weapon! | Drona-Parva-Section-200 | Mahabharata In Tamil

(நாராயணாஸ்த்ரமோக்ஷ பர்வம் - 07)

பதிவின் சுருக்கம் : பாண்டவத் துருப்புகளுக்கு மத்தியில் பேரழிவை ஏற்படுத்திய அஸ்வத்தாமன்; நாராயண ஆயுதத்தை அழைத்த அஸ்வத்தாமன்; பாண்டவப் படை கலக்கமடைந்தது; அலட்சியமாக நிற்கும் அர்ஜுனனைக் கண்ட யுதிஷ்டிரன் தன் துருப்புகளைத் தப்பி ஓடத் தூண்டுவது; பாண்டவர்களிடம் துரோணர் கொண்ட நட்பு குறித்துச் சொன்ன யுதிஷ்டிரன்; நாராயணாயுதத்தைத் தணிக்க ஆயுதங்களைக் கீழே வீசி பணியுமாறு பாண்டவப் போராளிகளைத் தூண்டிய கிருஷ்ணன்; பீமன் மட்டுமே அஸ்வத்தாமனின் ஆயுதத்தை எதிர்ப்பது; காண்டீவத்தைக் கைவிட வேண்டாம் என்று அர்ஜுனனைத் தூண்டிய பீமன்; நாராயணாயுதத்தின் சக்தியில் சிக்கிய பீமன்…


சஞ்சயன் {திருதராஷ்டிரனிடம்} சொன்னான், “அப்போது, துரோணரின் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, யுக முடிவின் அந்தகனைப் போலப் பேரழிவை ஏற்படுத்த தொடங்கினான்.(1) தன் எதிரிகளை, அகன்ற தலை கணைகளால் {பல்லங்களால்} கொன்ற அஸ்வத்தாமன், விரைவிலேயே இறந்தோராலான ஒரு மலைக்குவியலை அங்கே உண்டாக்கினான். தேர்களின் கொடிமரங்கள் அதன் மரங்களாகவும், ஆயுதங்கள் அதன் கூரிய சிகரங்களாகவும் ஆகின. உயிரற்ற யானைகள் அதன் பெரும்பாறைகளாகின; குதிரைகள் அதன் கிம்புருஷர்கள் ஆகின; விற்கள் அதன் கொடிகளாகவும், செடிகளாகவும் ஆகின. அதன் ஊனுண்ணும் விலங்குகளாக அமைந்த இறகு படைத்தவை {பறவைகள்} அனைத்தின் கூக்குரல்களையும் அஃது எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது. அங்கே நடந்து கொண்டிருந்த ஆவிகள் {பூதங்கள்} அதன் யக்ஷர்கள் ஆகின[1].(2,3)


[1] “கிம்புருஷர்கள், பாதி மனிதன், பாதிக் குதிரைகளாலான தொன்மக்கதை விலங்குகளாகும்.
இந்து நம்பிக்கையின்படி கிம்புருஷர்கள் இல்லாத மலை ஏதும் கிடையாது. யக்ஷர்கள் என்போர், அடைவதற்கரிதான மலைகள் மற்றும் குன்றுகளில் வாழ்ந்த மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட உயிரினங்களாகும்” எனக் கங்குலி இங்கே விளக்குகிறார். வேறொரு பதிப்பில், “கொடிமரங்களாகிற மரங்களையுடையதும், சஸ்திரங்களாகிற கொடுமுடிகளுள்ளதும், கொல்லப்பட்ட யானைகளாகிற பெருங்கற்களோடு கூடியதும், குதிரைகளாகிற கிம்புருஷர்களால் நான்கு புறத்திலும் வியாபிக்கப்பட்டதும், விற்களாகி கொடிகளால் சூழப்பட்டதும், மாம்ஸத்தைப் புசிக்கும் பக்ஷிகளினுடைய சப்தங்களால் எதிரொலிக்கின்றதும், பூதகணங்களாலும், யக்ஷகணங்களாலும் வியாபிக்கப்பட்டதுமான தேகபர்வதத்தைச் சத்துருக்களைப் பல்லங்களால் கொன்று விருத்தி செய்தார்” என்றிருக்கிறது. கங்குலி ஆவி என்று குறிப்பிட்டிருப்பது இங்கே பூதகணங்கள் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.

அப்போது உரக்க முழங்கிய அஸ்வத்தாமன், ஓ! பாரதக் குலத்தின் காளையே {திருதராஷ்டிரரே}, உமது மகன் {துரியோதனன்} கேட்கும் வகையில் தன் சபதத்தை மீண்டும் சொன்னான்,(4) “குந்தியின் மகனான யுதிஷ்டிரன், அறமெனும் வெளிப்புற ஆடையை {போர்வையை} மட்டுமே ஏற்று, (நியாயமாகப்) போரிட்டுக் கொண்டிருந்த ஆசானைத்{துரோணரைத்} தமது ஆயுதங்களைக் கீழே வைக்கச் செய்ததால்,(5) அவன் {யுதிஷ்டிரன்} பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே நான் அவனது படையை முறியடித்து அழிக்கப் போகிறேன். விரைந்து சென்று அவனது {யுதிஷ்டிரனின்} துருப்புகள் அனைத்தையும் சிதைக்கும் நான், பிறகு பாவம் நிறைந்த பாஞ்சாலர்களின் இளவரசனையும் {திருஷ்டத்யும்னனையும்} கொல்வேன்.(6) உண்மையில், என்னோடு மோதப்போகும் அனைவரையும் நான் கொல்லப் போகிறேன். நான் உனக்கு உண்மையாகவே சொல்கிறேன், உன் துருப்புகளை அணிதிரட்டுவாயாக” என்றான் {அஸ்வத்தாமன்}.(7)

அஸ்வத்தாமனின் இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட உமது மகன் {துரியோதனன்}, சிங்க முழக்கத்தின் பேரொலியால் தன் துருப்புகளின் அச்சத்தை விலக்கி அவர்களை அணிதிரட்டினான்.(8) ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, அப்போது குரு மற்றும் பாண்டவப் படைகளுக்கு மத்தியில் ஏற்பட்ட மோதலானது அலைகள் நிறைந்த பெருங்கடல்கள் இரண்டின் மோதலைப் போலப் பயங்கரமாக இருந்தது.(9) அச்சத்திலிருந்த கௌரவர்கள், துரோணர் மகனால் {அஸ்வத்தாமனால்} தங்கள் அச்சங்கள் விலகப்பெற்றனர். துரோணரின் படுகொலையால் பாண்டுக்களும், பாஞ்சாலர்களும் சீற்றத்துடன் இருந்தனர்.(10) வெற்றி மீதான உறுதியான நம்பிக்கையால் ஈர்க்கப்பட்டு, சினத்தால் நிறைந்து, மிகவும் உற்சாகமாக இருந்த அந்தப் போர்வீரர்களுக்கு மத்தியில் போர்க்களத்தில் நடந்த அந்த மோதலின் வன்முறையானது மிகப் பெரியதாக இருந்தது.(11) மலையுடன் மோதும் மற்றொரு மலையைப் போலவோ, பெருங்கடலுக்கு எதிரான மற்றொரு பெருங்கடலைப் போலவோ, ஓ! ஏகாதிபதி {திருதராஷ்டிரரே}, குருக்களுக்கும், பாண்டவர்களுக்கும் இடையிலான அந்த மோதல் இருந்தது.(12) மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தவர்களான குரு மற்றும் பாண்டவப் போர்வீரர்கள் ஆயிரக்கணக்கான சங்குகளை முழக்கி, பத்தாயிரம் கணக்கான பேரிகைகளையும் இசைத்தனர்.(13) அந்தத் துருப்புகளுக்கு மத்தியில் இருந்து எழுந்ததும், மலைப்படையச் செய்வதும், பேரொலியுடன் கூடியதுமான அந்த ஆரவாரமானது, (பழங்காலத்தில் தேவர்களும், தானவர்களும்) பாற்கடலை கடைந்த போது ஏற்பட்ட ஆரவாரத்திற்கு ஒப்பானதாக இருந்தது.(14)

அப்போது துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, பாண்டவர்களையும், பாஞ்சாலர்களையும் குறிபார்த்து, நாராயணம் என்று அழைக்கப்பட்ட ஆயுதத்தை அழைத்தான்.(15) பிறகு, நெருப்பு வாய்களைக் கொண்ட பாம்புகளுக்கு ஒப்பாகச் சுடர்மிக்க வாய்களைக் கொண்ட ஆயிரக்கணக்கான கணைகள் ஆகாயத்தில் தோன்றி, பாண்டவர்களைத் தொடர்ந்து கலக்கமடையச் செய்தது.(16) அந்தப் பயங்கரப் போரில், ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, சூரியனின் கதிர்களைப் போலவே அந்தக் கணைகள், திசைகளின் புள்ளிகள் அனைத்தையும், ஆகாயத்தையும், துருப்புகளையும் ஒரு கணத்தில் சூழ்ந்து கொண்டன.(17) ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, தெளிவான ஆகாயத்தின் பிரகாசமான ஒளிக்கோள்களைப் போல அங்கே எண்ணற்ற இரும்புக் குண்டுகளும் (உருக்குமயமான உருண்டைகளும்} தோன்றின.(18) நான்கு சக்கரங்களைக் கொண்ட சிலவும், இரண்டு சக்கரங்களைக் கொண்ட சிலவும் எனச் சதாக்னிகளும் {சதக்னிகளும்}, எண்ணற்ற கதாயுதங்களும், கத்தி போன்ற கூர்முனைகளைக் கொண்ட சக்கரங்களும், சூரியனைப் போன்ற பிரகாசத்துடன் அங்கே தோன்றின.(19)

ஓ! பாரதக் குலத்தின் காளையே {திருதராஷ்டிரரே}, அவ்வாயுதங்களால் அடர்த்தியாக நிறைந்திருந்த ஆகாயத்தைக் கண்ட பாண்டவர்களும், பாஞ்சாலர்களும், சிருஞ்சயர்களும் மிகவும் கலக்கமடைந்தனர்.(20) ஓ! மனிதர்களின் ஆட்சியாளரே {திருதராஷ்டிரரே}, எங்கெல்லாம் பாண்டவர்களின் பெரும் தேர்வீரர்கள் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தனரோ அங்கெல்லாம் அவ்வாயுதமானது மிகப் பலமுடையதாக இருந்தது.(21) காட்டுத்தீயால் எரிக்கப்பட்டவர்களைப் போல, நாராயணாயுதத்தால் கொல்லப்பட்ட பாண்டவத் துருப்புகள், அந்தப் போர்க்களமெங்கிலும் மிகவும் பீடிக்கப்பட்டன.(22) உண்மையில், ஓ! தலைவா {திருதராஷ்டிரரே}, கோடையில் உலர்ந்த புற்குவியலை {வைக்கோலை} எரிக்கும் நெருப்பைப் போலவே, அவ்வாயுதம் பாண்டுக்களின் படையை எரித்தது.(23) அனைத்துப் பக்கங்களிலும் நிறையும் அவ்வாயுத்தையும், பெரும் எண்ணிக்கையிலான தன் துருப்பினர் அழிக்கப்படுவதையும் கண்ட, நீதிமானான மன்னன் யுதிஷ்டிரன், ஓ! தலைவா {திருதராஷ்டிரரே} பேரச்சத்தை அடைந்தான்.(24)

உணர்வுகளை இழந்து ஓட முற்படும் தன் படையையும், அலட்சியமாக நின்று கொண்டிருக்கும் பார்த்தனையும் {அர்ஜுனனையும்} கண்ட தர்மனின் மகன் {யுதிஷ்டிரன்} இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்:(25) “ஓ! திருஷ்டத்யும்னா, உன் பாஞ்சாலத் துருப்புகளுடன் ஓடுவாயாக. ஓ! சாத்யகி, விருஷ்ணிகள் மற்றும் அந்தகர்கள் சூழ நீயும் ஓடுவாயாக.(26) அற ஆன்மா கொண்ட வாசுதேவன் {கிருஷ்ணன்} தன் பாதுகாப்புக்கான வழியை அவனே தேடிக் கொள்வான். முழு உலகத்திற்கும் அறிவுரை வழங்கத்தக்கவன் அவன். என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அவனுக்குச் {கிருஷ்ணனுக்குச்} சொல்லும் தேவை என்ன இருக்கிறது?(27) இனியும் நாம் போரிடக்கூடாது. துருப்புகள் அனைத்திற்கும் நான் இதையே சொல்கிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரை, என் தம்பியர் அனைவருடன் நான் ஈமச்சிதையில் ஏறுவேன் {அக்னிப்பிரவேசம் செய்வேன்}.(28) மருண்டோரால் கடக்க முடியாத பீஷ்மர் மற்றும் துரோணர் ஆகிய பெருங்கடல்களை இப்போரில் கடந்த நான், எஞ்சியிருக்கும் என் தொண்டர்களுடன், துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்} எனும் மாட்டுக் குளம்படி நீரில் மூழ்கப் போகிறேனா?(29) எங்களுடன் எப்போதும் நட்புறவு பாராட்டி வந்த ஆசானை {துரோணரைப்} போரில் நான் கொன்றதால், மன்னன் துரியோதனனின் விருப்பங்கள் இன்று வெற்றியால் மகுடம் சூட்டப்படட்டும்.(30)

போரறியா பிள்ளையான சுபத்திரையின் மகனை {அபிமன்யுவைப்} பாதுகாக்காமல், பெரும் எண்ணிக்கையிலான தீய போர்வீரர்களால் எவர் அவனைக் {அபிமன்யுவைக்} கொல்லச் செய்தாரோ அந்த ஆசான்,(31) சபைக்கு இழுத்து வரப்பட்டுத் துயரில் இருந்த கிருஷ்ணையை {திரௌபதியை} அடிமை செய்ய முயல்கையில் உண்மையைப் பேசக் கேட்டுக் கொண்டபோது, பதிலளிக்காமல் தன் மகனுடன் {அஸ்வத்தாமனுடன்} எவர் அலட்சியமாக அமர்ந்திருந்தாரோ அந்த ஆசான் {துரோணர்},(32) பிற போர்வீரர்கள் அனைவரும் களைத்ததும், பல்குனனை {அர்ஜுனனைக்} கொல்ல துரியோதனன் விரும்பிய போது, காயம்பட முடியாதபடி அவனுக்குக் {துரியோதனனுக்குக்} கவசம் பூட்டி, ஜெயத்ரதனின் பாதுகாவலனாக அவனை {துரியோதனனை} எவர் நியமித்தாரோ அந்த ஆசான் {துரோணர்},(33) எவர் பிரம்மாயுதத்தை நன்கு அறிருந்தவராயிருந்தும், என் வெற்றிக்காக முயன்றவனான சத்யஜித் தலைமையிலான பாஞ்சாலர்களைப் பூண்டோடு ஒழிக்க எந்த மனவுறுத்தலும் கொள்ளவில்லையோ அந்த ஆசான்,(34) நாங்கள் எங்கள் நாட்டில் இருந்து நியாயமற்ற வகையில் நாடுகடத்தப்பட்ட போது, அனுமதி கொடுக்க வேண்டாம் என்று எங்கள் நண்பர்களால் கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டும், எங்களைக் காட்டுக்குச் செல்லுமாறு எவர் சாதாரணமாகச் சொன்னாரோ அந்த ஆசான் {துரோணர்} கொல்லப்பட்டார்[2].(35) ஐயோ, அந்த எங்கள் பெரும் நண்பர் கொல்லப்பட்டுவிட்டார். அவர் நிமித்தமாக, நான் என் நண்பர்களோடு சேர்ந்து என் உயிரை விடப் போகிறேன்” என்றான் {யுதிஷ்டிரன்}.(36)

[2] “35ம் சுலோகத்தின் இரண்டாம் வரியில் நான் பம்பாய்ப் பதிப்பைப் பின்பற்றியிருக்கிறேன். இதை நீலகண்டர் சரியாகவே விளக்கியிருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன்” எனக் கங்குலி இங்கே விளக்குகிறார். வேறொருபதிப்பில், “அதர்மமாக ராஜ்யத்தைவிட்டுத் துரத்தப்படும் எங்களுக்கு அக்காலத்தில் எவர் எங்களைச் சேர்ந்தவர்களால் தடுக்கப்பட்டும் வனம் செல்ல அனுமதி கொடுத்தாரோ” என்று இருக்கிறது. மன்மதநாததத்தரின் பதிப்பில், “உண்மையில், இந்த ஆசான், காடுகளுக்கு நாங்கள் நாடுகடத்தப்பட்டபோது, எங்கள் நண்பர்களால் வேண்டிக் கொள்ளப்பட்டும் {நாங்கள் காடு செல்வதற்கான} தன் அனுமதியை மறுக்கவில்லை” என்று இருக்கிறது.

குந்தியின் மகனான யுதிஷ்டிரன் இதைச் சொன்னதும், தசார்ஹகுலத்தோன் (கேசவன் {கிருஷ்ணன்}), தன் கர அசைவால் துருப்புகளை வேகமாகத் தடுத்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்:(37) “அனைவரும் வேகமாக உங்கள் ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்துவிட்டு, உங்கள் வாகனங்களில் இருந்து கீழே இறங்குங்கள். இவ்வாயுதத்தைக் கலங்கடிக்க அந்தச் சிறப்புமிக்கவனால் (நாராயணனால்) விதிக்கப்பட்ட வழிமுறை இதுவே.(38) உங்கள் யானைகள், குதிரைகள் மற்றும் தேர்களில் இருந்து அனைவரும் பூமியில் இறங்குங்கள். நீங்கள் ஆயுதமற்றவராகப் பூமியில் நின்றால், இவ்வாயுதம் உங்களைக் கொல்லாது.(39) எங்கெல்லாம் இவ்வாயுதத்தின் சக்தியைத் தணிக்க நீங்கள் போரிடுவீர்களோ, அங்கெல்லாம் கௌரவர்களே உங்களைவிடப் பலமிக்கவர்களாக இருப்பார்கள்.(40) எனினும், எந்த மனிதர்கள் தங்கள் ஆயுதங்களை வீசிவிட்டுத் தங்கள் வாகனங்களில் இருந்து இறங்குவார்களோ, அவர்களை இவ்வாயுதம் கொல்லாது.(41) எனினும், எவர் கற்பனையிலாவது எதிர்த்து மோதுவார்களோ, அவர்கள் பூமிக்கடியில் ஆழமான {பாதாளத்தில்} புகலிடத்தைத் தேடினாலும் அவர்கள் அனைவரையும் இவ்வாயுதம் கொல்லும்” என்றான் {கிருஷ்ணன்}.(42)

ஓ! பாரதரே {திருதராஷ்டிரரே}, வாசுதேவனின் {கிருஷ்ணனின்} இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட பாண்டவப் படையின் போர்வீரர்கள், தங்கள் ஆயுதங்களை வீசிவிட்டு, போர்விருப்பம் அனைத்தையும் தங்கள் இதயங்களில் இருந்து விரட்டினர்.(43) அப்போது பாண்டுவின் மகனான பீமசேனன், போர்வீரர்கள் தங்கள் ஆயுதங்களைக் கைவிடுவதைக் கண்டு, ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, அவர்கள் அனைவருக்கும் உற்சாகத்தையூட்டும் வகையில் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்:(44) “யாரும் ஆயுதங்களை எறிய வேண்டாம். துரோணர் மகனின் {அஸ்வத்தாமனின்} இந்த ஆயுதத்தை நான் என் கணைகளால் எதிர்ப்பேன்.(45) துரோணர் மகனின் இந்த ஆயுதத்தைத் தணித்துவிட்டுத் தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்த எனது கனமான கதாயுதத்துடன் அந்தகனைப் போலவே இந்தப் போரில் நான் திரிவேன்.(46) சூரியனுக்கு நிகரான எந்த ஒளிக்கோளும் ஆகாயத்தில் இல்லாததைப் போல, என் ஆற்றலுக்கு நிகராக இங்கே எந்த மனிதனும் இல்லை.(47) இமய மலைகளையே தள்ளவல்லவையும், வலிமைமிக்க இரண்டு யானைகளின் துதிக்கைகளைப் போன்றவையுமான இந்த என் இரு கரங்களைப் பாரீர்.(48) பத்தாயிரம் {10000} யானைகளின் பலத்தைக் கொண்டவன் இங்கே நான் ஒருவனே. சொர்க்கத்தில் தேவர்களுக்கு மத்தியில் அறியப்படும் சக்ரனை {இந்திரனைப்} போல இங்கே நான் நிகரில்லாதவனாவேன்.(49) துரோணர் மகனின் {அஸ்வத்தாமனின்} சுடர்மிக்கப் பிரகாசமான ஆயுதத்தைக் கலங்கடிப்பதில் ஈடுபடும் என் இரு கரங்கள் மற்றும் என் பரந்த மார்பின் சக்தியை இன்று உலகம் காணட்டும்.(50) நாராயண ஆயுதத்தை எதிர்க்கவல்லவர் எவரும் இல்லையெனில், குருக்கள் மற்றும் பாண்டவர்கள் அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே நான் இன்று அதை எதிர்த்து மோதுவேன்.(51) ஓ! அர்ஜுனா, ஓ! பீபத்சு, நீ காண்டீவத்தைக் கீழே வைக்கக்கூடாது. பிறகு சந்திரனின் களங்கம் உன்னையும் அண்டும்” என்றான் {பீமன்}.(52)

பீமனால் இப்படிச் சொல்லப்பட்டதும், அர்ஜுனன், “ஓ! பீமரே, என் காண்டீவமானது, நாராயணாயுதம், பசுக்கள் மற்றும் பிராமணர்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்படக்கூடாது என்பது என் பெரும் நோன்பாகும்” என்றான்.(53) அர்ஜுனனால் இப்படிச் சொல்லப்பட்டவனும், எதிரிகளைத் தண்டிப்பவனுமான பீமன், சூரியப் பிரகாசமும், மேக முழக்கத்திற்கு ஒப்பான சடசடப்பொலியும் கொண்ட தன் தேரில் ஏறி, துரோணர் மகனை {அஸ்வத்தாமனை} எதிர்த்து விரைந்தான்.(54) பெரும் சுறுசுறுப்பும், ஆற்றலும் கொண்ட அந்தக் குந்தியின் மகன் {பீமன்}, அதீதமான தன் கரநளினத்தின் விளைவால், கண்ணிமைப்பதற்குள்ளாக ஆயுதங்களின் மழையால் அஸ்வத்தாமனை மறைத்தான்.(55) விரைந்துவரும் பீமனைக் கண்டு நகைத்த துரோணரின் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, சுடர்மிக்க முனைகளைக் கொண்டவையும், மந்திரங்களால் ஈர்க்கப்பட்டவையுமான கணைகளால் அவனை  {பீமனை} மறைத்தான்.(56) நெருப்பைக் கக்கியவையும், சுடர்மிக்க வாய்களைக் கொண்ட பாம்புகளைப் போன்றவையுமான அந்தக் கணைகளால் சூழப்பட்டு, தங்கப் பொறிகளால் மறைக்கப்பட்ட பீமசேனனின் வடிவமானது, ஓ மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, மாலைவேளையில் நெருப்பால் மறைக்கப்பட்ட ஒரு மலையைப் போலத் தெரிந்தது.(57,58)

பீமசேனனுக்கு எதிராகத் திருப்பப்பட்ட துரோணர் மகனின் {அஸ்வத்தாமனின்} அந்த ஆயுதமானது, ஓ! மன்னா, காற்றின் துணையோடு கூடிய காட்டுத் தீயைப் போலச் சக்தியிலும், பலத்திலும் அதிகரித்தது.(59) பயங்கர சக்தி கொண்ட அந்த ஆயுதம் {நாராயணன் ஆயுதம்} இவ்வாறு வலிமையில் பெருகுவதைக் கண்டு, பீமனைத் தவிரப் பாண்டவப் படையின் போராளிகள் அனைவரின் இதயங்களிலும் பீதி நுழைந்தது.(60) பிறகு தங்கள் ஆயுதங்களைப் பூமியில் வீசிய அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் தேர்கள் மற்றும் குதிரைகளில் இருந்து கீழே இறங்கினர்.(61) அவர்கள் ஆயுதங்களை எறிந்துவிட்டுத் தங்கள் வாகனங்களில் இருந்து இறங்கிய பிறகு, பெரும் சக்தி கொண்ட அவ்வாயுதம் {நாராயணன் ஆயுதம்}, பீமனின் தலையில் விழுந்தது.(62) அவ்வாயுதத்தின் சக்திக்கு ஆட்பட்ட பீமசேனனைக் கண்டு அனைத்து உயிரினங்களும், குறிப்பாகப் பாண்டவர்கள் அனைவரும், “ஓ” என்றும், ”ஐயோ” என்றும் கதறினர்” என்றான் {சஞ்சயன்}.(63)
-----------------------------------------------------------------------------------
துரோணபர்வம் பகுதி 200-ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 63

ஆங்கிலத்தில் | In English

அமைதிப்படுத்தப்பட்ட சாத்யகியும், திருஷ்டத்யும்னனும்! - துரோண பர்வம் பகுதி – 199

Satyaki and Dhristadyumna pacified! | Drona-Parva-Section-199 | Mahabharata In Tamil

(நாராயணாஸ்த்ரமோக்ஷ பர்வம் - 06)

பதிவின் சுருக்கம் : திருஷ்டத்யும்னன் பேச்சைக் கேட்டுப் பாண்டவர்கள் என்ன சொன்னார்கள் எனச் சஞ்சயனிடம் கேட்ட திருதராஷ்டிரன்; திருஷ்டத்யும்னனுக்குச் சாத்யகியின் கோபம் நிறைந்த பதில்; பூரிஸ்ரவஸ் கொலையைக் குறித்துச் சொல்லி சாத்யகியை இகழ்ந்த திருஷ்டத்யும்னன்; திருஷ்டத்யும்னனைக் கொல்ல விரைந்த சாத்யகி; சாத்யகியைப் பிடித்துக் கொண்ட பீமன்; நல்லிணக்கம் ஏற்பட முயற்சி செய்த சகாதேவன்; பெரும் முயற்சிக்குப் பிறகு அமைதியை மீட்ட கிருஷ்ணனும், யுதிஷ்டிரனும்…


திருதராஷ்டிரன் {சஞ்சயனிடம்}, “எவர் வேதங்களை அதன் அங்கங்களோடு முறையாகக் கற்றவரோ, எவரிடம் ஆயுத அறிவியல் முழுமையும், பணிவும் குடி கொண்டிருந்ததோ, எவரது அருளால் பல முதன்மையான மனிதர்கள், தேவர்களும் அடைய முடியாத மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட சாதனைகளைச் செய்தனரோ, அந்தச் சிறப்புமிக்க மனிதரும், பெரும் முனிவர் ஒருவரின் {பரத்வாஜரின்} மகனுமான துரோணர், ஐயோ, இழிந்தவனும், தீயவனும், குறுகிய மனம் கொண்டவனும், குருவைக் கொன்ற பாவியுமான அந்தத் திருஷ்டத்யும்னால் அனைவரின் முன்னிலையிலும் அவமதிக்கப்படும்போது, தன் கோபத்தை வெளிக்காட்ட அங்கே எந்த க்ஷத்திரியனும் இல்லையா? க்ஷத்திரிய வகைக்கு ஐயோ, கோபத்திற்கு ஐயா.(1-4) ஓ! சஞ்சயா, துரோணரின் படுகொலையைக் கேட்ட பிருதையின் {குந்தியின்} மகன்களும், உலகில் உள்ள பிற அரச வில்லாளிகள் அனைவரும் அந்தப் பாஞ்சால இளவரசனிடம் {திருஷ்டத்யும்னனிடம்} என்ன சொன்னார்கள்?” என்று கேட்டான்.(5)


சஞ்சயன் {திருதராஷ்டிரனிடம்} சொன்னான், “குரூரச் செயலைச் செய்த துருபதன் மகனின் {திருஷ்டத்யும்னனின்} இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், ஓ! ஏகாதிபதி {திருதராஷ்டிரரே}, அங்கே இருந்த மனிதர்கள் அனைவரும் முற்றிலும் அமைதியாக இருந்தனர்.(6) எனினும், பிருஷதன் மகன் {திருஷ்டத்யும்னன்} மீது சாய்ந்த பார்வைகளை வீசிய அர்ஜுனன், “ச்சீ… ச்சீ…” என்று அவனை {திருஷ்டத்யும்னனை} நிந்தித்து, கண்களில் கண்ணீர் வடிப்பவனாகவும், பெருமூச்சு விடுபவனாகவும் காணப்பட்டான்.(7) யுதிஷ்டிரன், பீமன், இரட்டையர்கள் {நகுலன் - சகாதேவன்}, கிருஷ்ணன் மற்றும் பிறர் நாணமடைந்து நின்றனர். எனினும், ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, அப்போது சாத்யகி இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்:(8) “இத்தகு தீய பேச்சுகளைப் பேசும் இந்த இழிந்த பாவியைத் தாமதமில்லாமல் கொல்லத்தக்க எந்த மனிதனும் இங்கே இல்லையா?(9) சண்டாளர்களில் ஒருவனைக் கண்டிக்கும் பிராமணர்களைப் போலவே, உனது பாவச் செயலுக்காகப் பாண்டவர்கள் அனைவரும் உன்னைக் கண்டிக்கின்றனர்.(10) இப்படி ஒரு கொடூரச் செயலைச் செய்து, நேர்மையான மனிதர்கள் அனைவரின் கண்டிப்புகளையும் பெற்ற நீ, இத்தகைய மதிப்புமிக்க ஒரு சபையில் {பேசுவதற்கு} உன் உதடுகளை {வாயைத்} திறக்க வெட்கமாக இல்லையா?(11)

ஓ! வெறுக்கத்தக்க பாவியே {திருஷ்டத்யும்னனே}, நீ உன் ஆசானைக் கொல்ல முற்படுகையில் உனது நாவும், தலையும் ஏன் நூறு துண்டுகளாகச் சிதறவில்லை? அந்தப் பாவச்செயலால் நீ ஏன் வீழவில்லை?(12) இத்தகைய ஒரு பாவச் செயலைச் செய்துவிட்டு, இந்த மனிதர்களுக்கு மத்தியில் உன்னையே புகழ்ந்து கொள்ளும் நீ, பார்த்தர்கள், அந்தகர்கள் மற்றும் விருஷ்ணிகள் ஆகியோரால் நிந்திக்கத்தக்கவனாகிறாய்.(13) மிகக்கொடிய அட்டூழியத்தைச் செய்துவிட்டு, அதற்கு மேலும் நீ, ஆசானிடம் இத்தகைய வெறுப்புணர்வை காட்டுகிறாயே. இதற்காக நீ எங்கள் கரங்களால் கொல்லப்படத் தகுந்தவனாவாய். ஒரு கணம் உன்னை உயிரோடு விட்டுவைப்பதால் கூடப் பயனேதும் கிடையாது.(14) ஓ! இழிந்தவனே {திருஷ்டத்யும்னனே}, அறம் சார்ந்த ஆசானின் தலைமயிரைப் பற்றிக் கொல்பவன் உன்னைத்தவிர வேறு எவன் இருக்கிறான்?(15) ஓ! உன் குலத்தில் இழிந்தவனே, உன்னைப் பெற்றதால், உனக்கு முன்னோர்களில் ஏழு தலைமுறையினரும், உனது வழித்தோன்றல்களில் ஏழு தலைமுறையினரும் புகழை இழந்து நரகத்தில் மூழ்கிவிட்டார்கள்.(16)

மனிதர்களில் காளையான இந்தப் பார்த்தரை {அர்ஜுனரைப்} பீஷ்மரின் கொலைக்காக நீ குற்றம் சுமத்துகிறாய். எனினும், சிறப்பு மிக்கவரான பின்னவரே {பீஷ்மரே}, தமது மரணத்தைச் சாதித்துக் கொண்டார்.(17) உண்மையைச் சொன்னால், பாவிகள் அனைவரிலும் முதன்மையான உன் உடன் பிறந்த சகோதரனே (சிகண்டியே) பீஷ்மரின் மரணத்திற்குக் காரணமாவான். பாஞ்சால மன்னரின் மகன்களை விடப் பாவம் நிறைந்தவர்கள் இந்த உலகில் வேறு எவரும் இல்லை.(18) பீஷ்மரின் மரணத்திற்காகவே உன் தந்தை {துருபதன்} சிகண்டியைப் பெற்றார். அர்ஜுனரைப் பொறுத்தவரை, அவர் {அர்ஜுனர்} சிகண்டியைப் பாதுகாத்தார், அதே வேளையில் சிகண்டியே சிறப்புமிக்கப் பீஷ்மரின் மரணத்திற்குக் காரணமாக அமைந்தான்.(19) நேர்மையானவர்கள் அனைவராலும் கண்டிக்கப்பட்ட உன்னையும், உனது சகோதரனையும் {சிகண்டியையும்} தங்களுக்கு மத்தியில் கொண்ட பாஞ்சாலர்களும், நேர்மையில் இருந்து விழுந்து, அற்பத்தனத்தின் கறைபடிந்து, நண்பர்களையும், ஆசான்களையும் வெறுப்பவர்களாக ஆகிவிட்டனர்.(20)

மீண்டும் என் முன்னிலையில் நீ பேசினால், வஜ்ரத்தைப் போன்ற பலமான என் கதாயுதத்தால் உன் தலையை நொறுக்கிவிடுவேன்.(21) பிராமணக் கொலைக்கு {பிரம்மஹத்திக்குச்} சற்றும் குறையாத குற்றத்தைச் செய்தவனும், பிராமணரைக் கொன்றவனுமான உன்னைக் கண்டு, தங்களைத் தூய்மை படுத்திக் கொள்வதற்காக மக்கள் சூரியனைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.(22) ஓ! தீய நடத்தை கொண்டவனே {திருஷ்டத்யும்னனே}, பாஞ்சாலர்களில் இழிந்தவனே, முதலில் என் ஆசானைப் {அர்ஜுனரைப்} பழிப்பதற்கும், பிறகு என் ஆசானின் ஆசானைப் {துரோணரைப்} பழிப்பதற்கும் நீ வெட்கப்படவில்லையா?[1](23) நில், நிற்பாயாக. இந்த என் கதாயுதத்தின் ஓர் அடியைப் பொறுத்துக் கொள்வாயாக. நான் உன் தாக்குதல்கள் பலவற்றைப் பொறுத்துக் கொள்கிறேன்” என்றான் {சாத்யகி}.(24) அந்தச் சாத்வத வீரனால் {சாத்யகியால்} இப்படி நிந்திக்கப்பட்ட பிருஷதன் மகன் {திருஷ்டத்யும்னன்}, சினத்தால் நிறைந்து, கோபக்கார சாத்யகியிடம் இந்தக் கடுஞ்சொற்களைச் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான்.(25)

[1] “வங்க உரையைப் பொருள் கொள்ளக் கடினமாக இருக்கிறது. நான், குரோர்குருஞ்சா புயோபி Gurorguruncha bhuyopi என்று உள்ள பம்பாய் பதிப்பையே பின்பற்றியிருக்கிறேன். அதன் பொருள், “ஆசானின் ஆசான்” என்பதாகும். உண்மையில் அர்ஜுனன் சாத்யகியின் ஆசானாவான், எனவே, துரோணர் பின்னவனுடைய {சாத்யகியுடைய} ஆசானின் ஆசானாவார்” என்று கங்குலி இங்கே விளக்குகிறார். வேறொரு பதிப்பில், “என் முன்னிலையிலேயே என்னுடைய குருவையும், என் குருவுக்குக் குருவையும் மறுபடியும் நிந்திப்பவனான நீ வெட்கமடையவில்லை” என்றிருக்கிறது. மன்மதநாததத்தரின் பதிப்பிலும் மேற்கண்டவை போலவே இருக்கிறது.

திருஷ்டத்யும்னன் {சாத்யகியிடம்}, “ஓ! மதுகுலத்தோனே {சாத்யகியே} உன் வார்த்தைகளைக் கேட்டேன். ஆனாலும் உன்னை நான் பொறுத்துக் கொள்கிறேன். நியாயமற்ற பாவியான நீயே, நேர்மையான நீதிமான்களை நிந்திக்க விரும்புகிறாய்.(26) பொறுமையானது {மன்னிக்கும் தன்மையானது}, உலகத்தால் மெச்சப்படுகிறது. எனினும், பாவம் மன்னிக்கத் தகாததாகும். பாவம் நிறைந்த ஆன்மா கொண்ட ஒருவனே {சாத்யகியே}, பொறுத்துக் கொள்பவர்களை {மன்னிக்கும் மனிதர்களை} பலமற்றவனாகக் கருதுகிறான்.(27) நடத்தையால் நீ இழிந்தவனாவாய். நீ பாவம் நிறைந்த ஆன்மா கொண்டவனாவாய். மேலும் நீ அநீதியில் பிடிப்புள்ளவனாவாய். உன் கால் பெருவிரல் நுனியிலிருந்து முடிவரை நீ அனைத்து வகையிலும் நிந்திக்கத்தக்கவனே. {அப்படிப்பட்ட} நீயோ பிறரைப் பழிக்க {குற்றஞ்சுமத்த} விரும்புகிறாய்?(28) மீண்டும் மீண்டும் நீ தடுக்கப்பட்டாலும், பிராயத்தில் அமர்ந்திருந்தவனும், கரமற்றவனுமான பூரிஸ்ரவஸைக் கொன்ற உன் செயலைவிடப் பாவம் நிறைந்தது வேறு என்ன இருக்க முடியும்?(29) துரோணர், தமது படைகளை அணிவகுக்கச் செய்து, தெய்வீக ஆயுதங்களின் துணையுடன் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவர் தமது ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்ததும், நான் அவரைக் கொன்றேன். ஓ! அற்ப இதயம் கொண்டவனே, அந்தச் செயலில் முறையற்றது {பாவம்} என்ன இருக்கிறது?(30) ஓ! சாத்யகி, தவசியைப் போலப் பிராயத்தில் அமர்ந்திருந்தவனும், வேறு ஒருவரால் கரம் அறுக்கப்பட்டவனுமான அந்த எதிரி {பூரிஸ்ரவஸ்} களப்போரில் இருந்து விலகியபோது, அவனைக் கொன்ற ஒருவன், இத்தகைய செயலை எவ்வாறு குற்றம் சுமத்த முடியும்?(31) உனது அந்த வீரப் பகைவன் {பூரிஸ்ரவஸ்}, தன் ஆற்றலை வெளிப்படுத்தி, தன் காலால் உன்னை உதைத்து, பூமியில் வீசி எறிந்தான். அப்போது உன் ஆண்மையைக் காட்டி அவனை {பூரிஸ்ரவஸை} ஏன் நீ கொல்லவில்லை?(32) எனினும் பார்த்தர் {அர்ஜுனர்} துணிச்சல்மிக்கவனான சோமதத்தனின் அந்த வீரமகனை {பூரிஸ்ரவஸை} ஏற்கனவே வென்ற பிறகே நீ அவனை நியாயமற்ற முறையில் கொன்றாய்.(33)

எங்கெல்லாம் துரோணர், பாண்டவர்களின் படைகளை முறியடிக்க முயன்றாரோ அங்கல்லாம் ஆயிரக்கணக்கான கணைகளை ஏவியபடியே நான் சென்றேன்.(34) இவ்வழியில் ஒரு சண்டாளனைப் போல நடந்து கொண்டவனும், நிந்திக்கப்படத்தக்கவனுமான நீ, இத்தகைய கடும் வார்த்தைகளால் என்னை நிந்திக்கிறாயா?(35) ஓ! விருஷ்ணி குலத்தில் இழிந்தவனே, நீயே தீச்செயல்கள் செய்தவன்; நானல்ல. பாவம் நிறைந்த செயல்கள் அனைத்தின் வசிப்பிடமாக இருப்பவன் நீயே. மீண்டும் என் மீது பழி சுமத்தாதே.(36) அமைதியாக இருப்பாயாக. இதன் பிறகு என்னிடம் எதையும் சொல்வது உனக்குத் தகாது. உதடுகளால் நான் சொல்லும் மறுமொழி இதுவே. வேறு எதையும் சொல்லாதே.(37) மடமையினால் மீண்டும் இத்தகைய கடும் வார்த்தைகளை நீ பேசினால், என் கணைகளால் உன்னை நான் யமலோகம் அனுப்புவேன்.(38) ஓ! மூடனே {சாத்யகியே}, அறத்தால் மட்டுமே ஒருவன் தன் எதிரிகளை வெல்ல முடியாது. குருக்களின் அநீதிகளையும் இப்போது கேட்பாயாக.(39)

சில காலத்திற்கு முன்பு, பாண்டுவின் மகனான யுதிஷ்டிரர் (அவர்களால்) நியாயமற்ற வகையில் வஞ்சிக்கப்பட்டார். ஓ! சாத்யகி, திரௌபதியும் நியாயமற்ற வகையிலேயே தண்டிக்கப்பட்டாள்.(40) ஓ! மூடனே {சாத்யகியே}, கிருஷ்ணையுடன் {கரிய நிறம் கொண்ட திரௌபதியுடன்} கூடிய பாண்டவர்கள், அவர்களிடம் இருந்த அனைத்தும் கொள்ளையடிக்கபட்டு, மிக நியாயமற்ற வகையில் நாடுகடத்தப்பட்டனர்.(41) நியாயமற்ற ஒரு செயலாலேயே மத்ரர்களின் ஆட்சியாளன் {சல்லியன்} நம்மிடம் இருந்து எதிரியால் {அவர்களிடம்} இழுக்கப்பட்டான். நியாயமற்ற ஒரு செயலாலயே சுபத்திரையின் மகனும் {அபிமன்யுவும்} கொல்லப்பட்டான்.(42) இந்தத் தரப்பிலோ, நியாயமற்ற ஒரு செயலாலேயே குருக்களின் பாட்டன் பீஷ்மர் கொல்லப்பட்டார். பூரிஸ்ரவஸும் கூட, நியாயங்களை அறிந்தவனான உனது நியாயமற்ற ஒரு செயலாலேயே கொல்லப்பட்டான்.(43) இப்படியே இந்தப் போரில் எதிரிகளும் {கௌரவர்களும்}, பாண்டவர்களும் செயல்பட்டுள்ளனர். துணிவு கொண்டோரும், அறநெறி அறிந்தோருமாகிய அவர்கள் அனைவரும், ஓ! சாத்வதா {சாத்யகி}, வெற்றியை ஈட்டுவதற்காக இவ்வாறே செயல்பட்டுள்ளனர்.(44) உயர்ந்த அறநெறியை உறுதி செய்வது மிகக் கடினமானதாகும். அதேபோல, ஒழுக்கக்கேட்டை {அறநெறியற்ற செயல்பாட்டை} புரிந்து கொள்வதும் மிகக் கடினமானதாகும். உன் தந்தைமாரின் வீட்டிற்குத் திரும்பாமல் இப்போது கௌரவர்களுடன் போரிடுவாயாக” என்றான் {திருஷ்டத்யும்னன்}.(45)

சஞ்சயன் {திருதராஷ்டிரனிடம்} தொடர்ந்தான், “(திருஷ்டத்யும்னனின் உதடுகளில் இருந்து வெளி வந்த) கடுமை நிறைந்த இந்தக் கொடும் வார்த்தைகளைக் கேட்டவனும், அருளப்பட்டவனுமான சாத்யகி, {கோபத்தால்} தலையில் இருந்து உள்ளங்கால் வரை நடுங்கத் தொடங்கினான்.(46) சினத்தால் நிறைந்த அவனது கண்கள் தாமிர வண்ணத்தை ஏற்றன. தன் வில்லைத் தனது தேரில் வைத்த அவன் {சாத்யகி}, ஒரு கதாயுதத்தை எடுத்துக் கொண்டு ஒரு பாம்பைப் போலப் பெருமூச்சுவிட்டான்.(47) பிறகு பாஞ்சாலர்களின் இளவரசனை {திருஷ்டத்யும்னனை} நோக்கி விரைந்த அவன் {சாத்யகி}, பெரும் கோபத்தோடு, “நான் உன்னிடம் கடுமையாகப் பேச மாட்டேன். ஆனால், கொல்லத்தக்கவனான உன்னைக் கொல்லப் போகிறேன்” என்றான்.(48) வலிமைமிக்கச் சாத்யகி, கோபத்தாலும், பழிவாங்கும் விருப்பத்தாலும் தன்னையே போன்றவனான பாஞ்சால இளவரசனை {திருஷ்டத்யும்னனை} நோக்கி, யமனைப் போலச் செல்வதைக் கண்ட வலிமைமிக்கப் பீமன், வாசுதேவனால் {கிருஷ்ணனால்} தூண்டுதலின் பேரில், தன் தேரில் இருந்து வேகமாகக் கீழே குதித்துத் தன் கரங்களால் அவனைப் {சாத்யகியைப்} பிடித்துக் கொண்டான்.(49,50) பெரும் கோபத்தில் விரைந்தவனும், பெரும் பலம் கொண்டனுமான சாத்யகி, தன்னைப் பின்னே இழுக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருந்த வலிமைமிக்கப் பாண்டுவின் மகனையும் {பீமனையும்} பலவந்தமாக இழுத்துக் கொண்டே ஐந்து எட்டுகள் முன்னேறினான்.(51) அப்போது தன் பாதத்தை உறுதியாக ஊன்றிய பீமன், ஆறாவது எட்டில் அந்தச் சினி குலத்துக் காளையை {சாத்யகியை} நிறுத்தினான்.(52)

அப்போது, ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, தன் தேரில் இருந்து கீழே குதித்த சகாதேவன், பீமனின் வலிய கரங்களுக்குள், உறுதியாக அகப்பட்டிருந்த சாத்யகியிடம், இந்த இனிமையான வார்த்தைகளில்,(53) “ஓ! மனிதர்களில் புலியே {சாத்யகியே}, ஓ! மதுகுலத்தோனே {சாத்யகியே}, விருஷ்ணிகளோடு கூடிய அந்தகர்கள் மற்றும் பாஞ்சாலர்கள் ஆகியோரை விட, அன்புக்குரிய வேறு நண்பர்கள் எங்களுக்கு இல்லை.(54) அதே போல அந்தகர்களும், விருஷ்ணிகளும், குறிப்பாகக் கிருஷ்ணரும், எங்களைவிட அன்புக்குரிய வேறு நண்பர்களைக் கொண்டிருக்க முடியாது.(55) ஓ! விருஷ்ணி குலத்தோனே {சாத்யகியே}, அதே போலப் பாஞ்சாலர்கள், கடல்களுக்கு மத்தியில் உள்ள மொத்த உலகில் தேடினாலும், பாண்டவர்களையும், விருஷ்ணிகளையும் விட அன்புக்குரிய வேறு நண்பர்களை அவர்களால் காண முடியாது.(56) நீ இந்த இளவரசனுக்கு எப்படிப்பட்ட நண்பனோ; இவனும் உனக்கு அதே போன்ற நண்பனே. நாங்கள் உங்களுக்கு எவ்வாறோ, அவ்வாறே நீங்களும் எங்களுக்கு {நண்பர்களாக} இருக்கிறீர்கள்.(57) கடமைகள் அனைத்தையும் அறிந்த நீ, இப்போது நண்பர்களுக்கான கடமையை நினைவுகூர்ந்து, பாஞ்சாலர்களின் இளவரசனை {திருஷ்டத்யும்னனை} இலக்காகக் கொண்ட இந்த உனது கோபத்தை விடுவாயாக. ஓ! சிநி குலத்தில் முதன்மையானவனே {சாத்யகியே} அமைதியடைவாயாக.(58) பிருஷதன் மகனைப் {திருஷ்டத்யும்னனைப்} பொறுத்துக் கொள்வாயாக {மன்னிப்பாயாக}; அதே போலப் பிருஷதன் மகனும் உன்னைப் பொறுத்துக் கொள்ளட்டும். நாங்களும் பொறுமையைக் கடைப்பிடிப்போம். பொறுமையைவிடச் சிறந்தது வேறு எது இருக்கிறது?” என்று கேட்டான் {சகாதேவன்}.(59)

ஓ! ஐயா {திருதராஷ்டிரரே}, சிநியின் பேரன் இவ்வாறு சகாதேவனால் தணிவடையச் செய்யப்படுகையில், பாஞ்சால மன்னனின் மகன் {திருஷ்டத்யும்னன்} சிரித்துக் கொண்டே இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்:(60) “ஓ! பீமரே, போரில் தன் ஆற்றலில் செருக்குள்ள சிநியின் பேரனை {சாத்யகியை} விடுவீராக. ஓ! குந்தியின் மகனே {பீமரே}, அவனது {சாத்யகியின்} போராசையையும், சினத்தையும் என் கூரிய கணைகளால் தணித்து, அவனது உயிரை நான் எடுக்கும் வரை, மலைகளைத் தாக்கும் காற்றைப் போல அவன் {சாத்யகி} என்னிடம் வரட்டும்.(61,62) அதோ கௌரவர்கள் வருகிறார்கள். (சாத்யகியைக் கொன்ற பிறகு) பாண்டவர்களின் இந்தப் பெரும்பணியை நான் சாதிப்பேன்.(63) அல்லது, போரில் எதிரிகள் அனைவரையும் பல்குனர் {அர்ஜுனர்} தடுக்கட்டும். என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் இவனது {சாத்யகியின்} தலையை வீழ்த்துவேன்.(64) போரில் கரமற்ற பூரிஸ்ரவஸைப் போல என்னை இவன் நினைத்துக் கொள்கிறான். அவனை விடுவீராக. ஒன்று நான் அவனைக் {சாத்யகியைக்} கொல்வேன், அல்லது அவன் என்னைக் கொல்வான்” என்றான் {திருஷ்டத்யும்னன்}.(65)

பாஞ்சால இளவரசனின் {திருஷ்டத்யும்னனின்} இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டவனும், வலிமைமிக்கவனும், பீமனின் உறுதியான பிடிக்குள் இருந்தவனுமான சாத்யகி, பாம்பொன்றைப் போலப் பெருமூச்சுவிட்டுக் கொண்டு {கோபத்தால்} நடுங்கத் தொடங்கினான்.(66) பெரும் வலிமையும், பலம் நிறைந்த கரங்களையும் கொண்ட அவர்கள் இருவரும், காளைகள் இரண்டைப் போல முழங்கத் தொடங்கினர். அப்போது, ஓ! ஐயா {திருதராஷ்டிரரே}, வாசுதேவனும் {கிருஷ்ணனும்}, நீதிமானான மன்னன் யுதிஷ்டிரனும் பெருமுயற்சி செய்து, அவ்வீரர்களை அமைதிப்படுத்துவதில் வென்றனர். சினத்தால் இரத்த சிவப்பாகக் கண்கள் சிவந்திருந்தவர்களும், பெரும் வில்லாளிகளுமான அவ்விருவரையும் அமைதிப்படுத்தியதும், (பாண்டவப் படையின்) க்ஷத்திரியர்களில் முக்கியமானோர் அனைவரும் எதிரிப்படையின் போர்வீரர்களை எதிர்த்துப் போரிடச் சென்றனர்” என்றான் {சஞ்சயன்}.(67,68)
----------------------------------------------------------------------------------
துரோணபர்வம் பகுதி 199-ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 68

ஆங்கிலத்தில் | In English

வெள்ளி, டிசம்பர் 09, 2016

அர்ஜுனனை நிந்தித்த பீமனும், திருஷ்டத்யும்னனும்! - துரோண பர்வம் பகுதி – 198

Arjuna reproached by Bhima and Dhristadyumna! | Drona-Parva-Section-198 | Mahabharata In Tamil

(நாராயணாஸ்த்ரமோக்ஷ பர்வம் - 05)

பதிவின் சுருக்கம் : துரோணரின் கொலைக்கு நியாயம் கற்பித்த பீமசேனன், அர்ஜுனனைக் கண்டித்தது; தானே அஸ்வத்தாமனைக் கொல்லப்போவதாகச் சொன்ன பீமன்; திருஷ்டத்யும்னன் தன் நடத்தை நீதியானதே என்று சொல்லி, அர்ஜுனனை நிந்தித்தது…


சஞ்சயன் {திருதராஷ்டிரனிடம்} சொன்னான், “ஓ! ஏகாதிபதி {திருதராஷ்டிரரே}, அர்ஜுனனின் இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டு அங்கிருந்த தேர்வீரர்களில் எவரும் தனஞ்சயனுக்கு {அர்ஜுனனுக்கு} ஏற்புடையதாகவோ, ஏற்பில்லாததாகவோ ஒரு வார்த்தையும் பேசாதிருந்தனர்.(1) அப்போது வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்ட பீமசேனன், ஓ! பாரதக் குலத்தின் காளையே {திருதராஷ்டிரரே}, கோபத்தால் நிறைந்து குந்தியின் மகனான அர்ஜுனனை இவ்வார்த்தைகளால் நிந்தித்தான்:(2) “காடுகளில் வாழும் துறவியைப் போலவோ, கடும் நோன்புகளை நோற்று, புலன்களை முழுக் கட்டுப்பாட்டில் கொண்ட ஒரு பிராமணரைப் போலவோ அறநெறிகளின் உண்மைகளை நீ போதிக்கிறாய்.(3) பிறரைக் காயங்களில் இருந்தும், தீங்குகளில் இருந்தும் காப்பதாலேயே ஒருவன் க்ஷத்திரியன் என்று அழைக்கப்படுகிறான். அத்தகைய ஒருவன் காயங்களில் இருந்தும், தீங்குகளில் இருந்தும் தன்னையே காத்துக் கொள்ள வேண்டும். நல்லோரான மூவரிடம் (தேவர்கள், பிராமணர்கள், ஆசான்கள் ஆகியோரிடம்) பொறுமையைக் கடைப்பிடிக்கும் ஒரு க்ஷத்திரியன், தன் கடமைகளைச் செய்வதால் விரைவிலேயே இந்தப் பூமியையும், அறத்தையும், புகழையும், செழிப்பையும் வெல்கிறான்[1].(4)


[1] “பொருளைத் தெளிவாக்கவே மூலத்தை நான் விரித்துக் கூறியிருக்கிறேன்” எனக் கங்குலி இங்கே விளக்குகிறார். வேறொரு பதிப்பில், “துன்பத்தில் இருந்து காப்பாற்றுகிறவனும், யுத்தத்தினால் ஜீவிக்கிறவனும், மாதர்களிடத்திலும், சாதுக்களிடத்திலும் பொறுமையுள்ளவனுமான க்ஷத்திரியன் சீக்கிரமாகப் பூமியையும், தர்மத்தையும், கீர்த்தியையும், ஐஸ்வர்யங்களையும் பெறுகிறான்” என்றிருக்கிறது. மன்மதநாததத்தரின் பதிப்பில், “தீங்குகளில் இருந்து பிறரையும், காயங்கள் மற்றும் தீங்குகளில் இருந்து தன்னையும் பாதுகாத்துக் கொண்டு, பெண்களிடமும், நல்லோரிடமும் பொறுமையைக் காட்டும் ஒரு க்ஷத்திரியன், விரைவில் பூமியையும் (ஆட்சியையும்), அறத்தகுதியையும், புகழையும், செழிப்பையும் அடைகிறான்” என்றிருக்கிறது.

ஓ! குலத்தைத் தாங்குபவனே {அர்ஜுனனே}, ஒரு க்ஷத்திரியனின் அனைத்துக் குணங்களையும் நீ கொண்டிருக்கிறாய். எனவே அறியாமை கொண்ட ஒருவனைப் போல நீ பேசுவது அழகாயில்லை.(5) ஓ! குந்தியின் மகனே {அர்ஜுனனே}, உனது ஆற்றல், சச்சியின் தலைவனான சக்ரனை {இந்திரனைப்} போன்றதாகும் {இந்திரனின் ஆற்றலுக்கு ஒப்பானதாகும்}. கரைகளை ஒருபோதும் தாண்டாத பெருங்கடலைப் போலவே நீ ஒருபோதும் அறநெறிகளின் எல்லைகளைத் தாண்டாதவனாக இருக்கிறாய்.(6) பதிமூன்று வருடங்களாக நீ கொண்ட கோபத்தைக் கைவிட்டு, அறத்தை நாடும் உன்னைக் கண்டு எவன் தான் உன்னை வழிபடமாட்டான்?(7) ஓ! ஐயா {அர்ஜுனா}, நற்பேறாலேயே உன் இதயம் இன்று அறத்தைப் பின்பற்றித் தொடர்ந்து செல்கிறது. ஓ! மங்காப் புகழ் கொண்டவனே, நற்பேறாலேயே உன் புத்தி கருணை கொள்கிறது.(8) எனினும், அறத்தின் பாதையை நீ பின்பற்றியவனாக இருந்தாலும் கூட, மிக அநீதியாகவே உன்னிடம் இருந்து உனது அரசு பறிக்கப்பட்டது. உன் மனைவி திரௌபதியைச் சபைக்கு இழுத்து வந்து, உனது எதிரிகள் அவளை அவமதித்தனர்.(9) மரப்பட்டைகள் மற்றும் விலங்குகளின் தோலை உடுக்கச் செய்து நாம் அனைவரும் காடுகளுக்கு நாடு கடத்தப்பட்டோம். அந்தப் பரிதாப நிலைக்கு நாம் தகுந்தவர்களல்ல என்றாலும், பதிமூன்று {13} வருடங்கள் அதைச் சகிக்க நம் எதிரிகளால் நாம் நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டோம்.(10)

ஓ! பாவமற்றவனே {அர்ஜுனனே}, கோப வெளிப்பாட்டையே கோரும் இந்தச் சூழ்நிலைகள் அனைத்தையும் நீ மன்னித்துவிட்டாய்{அல்லவா?}. ஒரு க்ஷத்திரியனின் கடமைகளுக்குக் கட்டுப்பட்ட நீ இவற்றை அமைதியாகத் தாங்கிக் கொண்டாய் {அல்லவா?}.(11) நீதியற்ற இச்செயல்கள் அனைத்தையும் நினைவுகூரும் நான் அவற்றுக்குப் பழிவாங்கவே இங்கு வந்திருக்கிறேன். (நீ ஏன் இவ்வளவு அலட்சியமாக இருக்கிறாய்?) நம் அரசை நம்மிடம் இருந்து கொள்ளையிட்ட அந்த இழிந்த பாதகர்களை நானே கொல்லப் போகிறேன்.(12) “போரிடச் செல்லும் நாம், நம் சிறப்பான திறன்களைக் கிட்டத்தட்ட முழுமையான அளவுக்கு வெளிப்படுத்தி முயல்வோம்” என்ற இவ்வார்த்தைகளை முன்பு நீ சொன்னாய்.(13) இப்போதோ நீ அறத்தை நாடுகிறாய். எனவே, நீ முன்பு சொன்ன வார்த்தைகள் பொய்யாகிவிட்டன. ஏற்கனவே நாம் அச்சத்தால் பீடிக்கப்பட்டுள்ளோம். எனினும், ஓ! எதிரிகளை நசுக்குபவனே, காயம்பட்ட மனிதர்களின் புண்களில் அமிலத்தை ஊற்றுவதைப் போல, இந்த உனது வார்த்தைகளால் எங்கள் இதயங்களின் மையத்தையே அறுக்கிறாய்.(14) உன் வார்த்தை ஈட்டிகளால் பீடிக்கப்பட்டு என் இதயம் பிளந்து கொண்டிருக்கிறது.(15)

நீ அறவோனாயிருப்பினும், மெச்சத்தகுந்தவர்களான எங்கள் அனைவரையோ, உன்னையோ நீ மெச்சாததால், அநீதியானது எதனாலானது என்பதை உண்மையில் நீ அறியாதவனாக இருக்கிறாய்.(16) கேசவனே {கிருஷ்ணனே} இங்கிருக்கும்போது, ஓ! தனஞ்சயா {அர்ஜுனா}, உன்னில் பதினாறு {1/16} பங்குக்கும் ஈடாகாத போர்வீரரான துரோணர் மகனை {அஸ்வத்தாமனை} நீ புகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாய்.(17) உன் குற்றங்களை அறிக்கையிடும் {ஒப்புக் கொள்ளும்} நீ ஏன் வெட்கத்தை உணராமல் இருக்கிறாய்? தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், கனமானதும், பயங்கரமானதுமான என் கதாயுதத்தைச் சுழற்றி பூமியைக் கிழித்துப் போடவோ, மலைகளையே பிளக்கவோ என்னால் முடியும். ஒரு சூறாவளியைப் போலவே, மலைகளைப் போலத் தெரியும் பெரும் மரங்களை முறிக்க என்னால் முடியும்.(18,19) தேவர்களைத் தங்கள் தலைமையில் கொண்டு, ஒன்றாகச் சேர்ந்து வரும் தேவர்களையும், அவர்களுடன் சேர்த்து ராட்சசர்கள் அனைவரையும், அசுரர்களையும், உரகர்களையும், மனிதர்களையும் என் கணைகளைக் கொண்டு முறியடிக்க என்னால் முடியும்.(20)

ஓ! மனிதர்களில் காளையே {அர்ஜுனா}, உன் அண்ணனான என்னை அப்படியே அறிந்து கொண்டும், ஓ! அளவிலா ஆற்றல் கொண்டவனே, துரோணர் மகனை {அஸ்வத்தாமனைக்} குறித்த அச்சத்தை ஊக்குவிப்பது உனக்குத் தகாது.(21) அல்லது, ஓ! பீபத்சுவே {அர்ஜுனா}, இந்த மனிதர்களில் காளையருடன் நீ இங்கேயே நில். என் கதாயுதத்துடன் தனியனாக, ஆதரவற்றவனாகச் செல்லும் நான் பெரும்போரில் இவனை {அஸ்வத்தாமனை} வீழ்த்துவேன்” என்றான் {பீமன்}.(22)

பீமன் முடித்ததும், பாஞ்சால மன்னனின் மகன் {திருஷ்டத்யும்னன்}, கோபத்துடன் முழங்கிக் கொண்டிருக்கும் விஷ்ணுவிடம் பேசிய (தைத்திய தலைவன்) ஹிரண்யகசிபுவைப் போல[2] பார்த்தனிடம் {அர்ஜுனனிடம்} இவ்வார்த்தைகளைப் பேசினான்:(23) “ஓ! பீபத்சு {அர்ஜுனரே}, வேள்விகளில் துணைபுரிதல் {யாகம் செய்வித்தல்}, கல்வி கற்பித்தல் {அத்யயனம் செய்வித்தல்}, தானம் செய்தல், வேள்விகள் செய்தல், தானம் பெறுதல், கல்வி {அத்யயனம்} ஆகிய இந்த ஆறையும் பிராமணர்களின் கடமைகளாகத் தவசிகள் விதித்திருக்கின்றனர். என்னால் கொல்லப்பட்ட அந்தத் துரோணர் இந்த ஆறில் எதற்கு அர்ப்பணிப்போடு இருந்தார்? ஓ! பார்த்தரே, பிறகு ஏன் என்னை இப்படி நிந்திக்கிறீர்?(24,25)

[2] “வங்கப் பதிப்புகளில் 23ம் சுலோகத்தின் முதல் வரி, பம்பாயப் பதிப்பின் இந்தச் சுலோகத்தின் இண்டாம் வரியில் வருகிறது. எனினும், இவ்விரு பதிப்புகளிலுமே ஒரு தவறு இருப்பதாகத் தெரிகிறது. விஷ்ணு ஹிரண்யகசிபுவைக் கொன்ற போது, பின்னவனை அவன் பேசவிடவில்லை. ஓர் எழுத்து வேறுபட்டாலும் இந்த வரியின் பொருள் பீமனின் பேச்சுக்குப் பொருந்துவதாகவே அமையும், எனினும் அந்த ஒப்பீடு இங்கு எழும் பொருளுக்கு எதிரானதாகவே அமையும்” என இங்கே விளக்குகிறார் கங்குலி. வேறொரு பதிப்பில், “பாஞ்சால குமாரனான திருஷ்டத்யும்னன், மிக்கக் கோபங்கொண்டு கர்ஜிக்கின்ற ஹரியை நோக்கி ஹிரண்யகசிபு சொல்லியது போல, கோபங்கொண்டு கர்ஜிக்கின்ற பார்த்தனை நோக்கி” என்று இருக்கிறது. மன்மநாததத்தரின் பதிப்பிலும் இதே பொருளிலேயே இச்சுலோக விளக்கம் அமைந்திருக்கிறது.

தமது {பிராமண} வகைக்கான கடமைகளில் இருந்து விழுந்து, க்ஷத்திரிய வகைக்கான கடமைகளைப் பயின்று, தீய செயல்களைச் செய்த அவர் {துரோணர்}, மனித சக்திகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஆயுதங்களால் நம்மைக் கொன்று வந்தார்.(26) தம்மைப் பிராமணர் என்று கூறிவந்த அவர் {துரோணர்} தடுக்கப்பட முடியாத மாயைகளைப் பயன்படுத்துவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். மாயையாலேயே {வஞ்சகத்தாலேயே} அவர் இன்று கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். ஓ! பார்த்தரே {அர்ஜுனரே}, இதில் முறையற்றது என என்ன இருக்கிறது?(27) என்னால் துரோணர் இவ்வாறு தண்டிக்கப்பட்டதால், சினத்தால் அவரது மகன் {அஸ்வத்தாமன்} இப்படி உரக்க முழங்குகிறானென்றால், அதனால் நீர் என்ன இழக்கிறீர்?(28) இப்படி முழங்கும் துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்} போருக்குக் கௌரவர்களைத் தூண்டி, தம்மால் அவர்களைக் காக்க இயலாமல் அவர்களைக் கொலையாக்கினால் அதை நான் ஆச்சரியமாக நினைக்க மாட்டேன்.(29) அறநெறிகளை அறிந்தவர் நீர். பிறகு ஏன் நான் என் ஆசானைக் கொன்றவன் எனச் சொல்கிறீர்? இதற்காகவே நான் (வேள்வித்) தீயில் இருந்து உதித்துப் பாஞ்சாலர்களின் மன்னனுக்கு {துருபதனுக்கு} மகனாகப் பிறந்தேன்.(30)

ஓ! தனஞ்சயரே {அர்ஜுனரே}, முறையானதும் முறையற்றதுமான அனைத்துச் செயல்களையும் கொண்ட போரில் ஈடுபடும்போது, அவரைப் பிராமணர் என்றோ, க்ஷத்திரியர் என்றோ எவ்வாறு நீர் அழைப்பீர்?(31) ஓ! மனிதர்களில் முதன்மையானவரே {அர்ஜுனரே}, கோபத்தில் உணர்வுகளை இழந்து, ஆயுதத்தை அறியாதோர் மீது பிரம்மாயுதத்தை ஏவிக் கொல்வதை வழக்கமாகக் கொண்ட அவர் {துரோணர்}, நமது சக்திக்குட்பட்ட எவ்வழியிலாவது ஏன் கொல்லப்படக்கூடாது?(32) நீதியற்றவர்கள் நஞ்சுக்கு நிகரானவர்கள் என்று நீதிமான்கள் சொல்கின்றனர். ஓ! அறநெறிகளின் உண்மைகளை நன்கு அறிந்தவரே, ஓ! அர்ஜுனரே, என்னை ஏன் நீர் நிந்திக்கிறீர்?(33)

கொடூரரான அந்தத் தேர்வீரரையே பற்றியிழுத்து நான் கொன்றேன். நிந்திக்கத்தக்க எதையும் நான் செய்யவில்லை. ஓ! பீபத்சுவே {அர்ஜுனரே}, என்னை ஏன் நீர் வாழ்த்தாமலிருக்கிறீர்?(34) ஓ! பார்த்தரே, சுடர்மிக்கச் சூரியனுக்கோ, கடும் நஞ்சுக்கோ, அனைத்தையும் எரிக்கும் யுகநெருப்புக்கோ ஒப்பான துரோணரின் அந்தத் தலையை நான் அறுத்தேன். மெச்சத்தக்க அந்தச் செயலை ஏன் நீர் மெச்சாமலிருக்கிறீர்?(35) போரில் என் சொந்தங்களையே அவர் கொன்றிருக்கிறார், வேறு எவரையும் அவர் கொல்லவில்லை. அவரது தலையை அறுத்ததால் மட்டுமே என் இதய நோய் தணியாது என நான் சொல்வேன்.(36) ஜெயத்ரதனின் தலையைப் போல அந்தத் தலையை நிஷாதர்களின் ஆட்சிப்பகுதிகளுக்குள் எறியாதது என் இதயத்தின் மையத்தையே பிளந்து கொண்டிருக்கிறது[3].(37) ஓ! அர்ஜுனரே, தன் எதிரிகளைக் கொல்லாதவன் பாவமிழைத்தவனானவான் என்றும் நாம் கேள்விப்படுகிறோம். கொல்வதோ, கொல்லப்படுவதோ க்ஷத்திரியனின் கடமையேயாகும்.(38)

[3] வேறொரு பதிப்பில், “ஜயத்ரதனுடைய தலைபோல அந்தத் துரோணருடைய தலையானது வேடர்கள் வசிக்கும் நாட்டில் என்னால் எறியப்படவில்லையென்பது என் மர்மஸ்தானத்தை அறுக்கிறது” என்றிருக்கிறது.

துரோணர் என் எதிரியாவார். உமது நண்பரான துணிச்சல்மிக்கப் பகதத்தரை நீர் கொன்றது போலவே, அவரும் {துரோணரும்} போரில் என்னால் நியாயமாகவே கொல்லப்பட்டார்.(39) போரில் உமது பாட்டனைக் {பீஷ்மரைக்} கொன்றுவிட்டு, அச்செய்கையை நீர் நியாயமானதாகக் கருதுகிறீர். என் இழிந்த எதிரியை {துரோணரை} நான் கொன்றதைப் பிறகு ஏன் நீர் நியாயமற்றதாகக் கருத வேண்டும்?(40) ஓ! பார்த்தரே {அர்ஜுனரே}, (பலவீனமான உயிரினங்கள் தன் முதுகில் ஏற உதவி செய்வதற்காகத்) தன் உடலில் சாய்க்கப்பட்ட ஏணியுடன் மண்டியிட்டுக் கிடக்கும் ஒரு யானைப் போல, நமது உறவின் விளைவால், நான் உம் முன்னிலையில் என் தலையை உயர்த்த முடியாதவனாக இருக்கிறேன். எனவே, என்னை நிந்திப்பது உமக்குத் தகாது.(41) ஓ! அர்ஜுனரே, திரௌபதி மற்றும் திரௌபதியின் பிள்ளைகளுக்காகவே உமது பேச்சில் உள்ள குற்றங்கள் அனைத்தையும் நான் மன்னிக்கிறேன்; வேறு எந்தக் காரணத்திற்காகவும் அல்ல.(42) நான் ஆசானிடம் {துரோணரிடம்} கொண்ட பகைமையானது தந்தை மகன் வழி வந்தது என்பது நன்கு அறியப்பட்டதாகும். இவ்வுலகில் அனைவரும் இஃதை அறிவார்கள். பாண்டுவின் மகன்களே, நீங்கள் அஃதை அறியவில்லையா?(63) பாண்டு மகன்களின் மூத்தவர் {யுதிஷ்டிரர்} உண்மையற்ற பேச்சு கொண்டவரல்ல. ஓ! அர்ஜுனரே, நானும் பாவியல்ல. இழிந்த துரோணரே தமது சீடர்களை வெறுப்பவராகவே இருந்தார். {எனவே} போரிடுவீராக. வெற்றி உமதாகட்டும்” என்றான் {திருஷ்டத்யும்னன்}.(44)
-----------------------------------------------------------------------
துரோணபர்வம் பகுதி 198-ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 44


ஆங்கிலத்தில் | In English

மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அதிரதன் அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அர்வாவசு அர்ஜுனன் அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அன்சுமான் அனுவிந்தன் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆத்ரேயர் ஆதிசேஷன் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உச்சைஸ்ரவஸ் உசீநரன் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உதங்கர் உதங்கா உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கண்வர் கணிகர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கர்ணன் கருடன் கல்கி கல்மாஷபாதன் கலி கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி காக்ஷிவத் கிந்தமா கிர்மீரன் கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசின் கேசினி கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சக்திரி சக்ரதேவன் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சங்கன் சச்சி சசபிந்து சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சதானீகன் சந்தனு சந்திரன் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சமீகர் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சரஸ்வதி சல்லியன் சலன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுகன்யா சுசர்மன் சுசோபனை சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதக்ஷிணன் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுந்தன் உபசுந்தன் சுநந்தை சுப்ரதீகா சுபத்திரை சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூர்ப்பனகை சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் ததீசர் தபதி தபஸ் தம்போத்பவன் தமயந்தி தமனர் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தக்ஷகன் தாத்ரேயிகை தார்க்ஷ்யர் தாருகன் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திர்கதமஸ் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பர்ணாதன் பர்வதர் பரசுராமர் பரத்வாஜர் பரதன் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிரமாதின் பிராதிகாமின் பிருகத்யும்னன் பிருகதஸ்வர் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாத்ரி மாதலி மாதவி மாந்தாதா மார்க்கண்டேயர் மாரீசன் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷ்யசிருங்கர் ரிஷபர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லக்ஷ்மணன் லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வர்கா வருணன் வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹர்யஸ்வன் ஹரிச்சந்திரன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 
Creative Commons License
முழுமஹாபாரதம் by முழுமஹாபாரதம் is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Based on a work at http://mahabharatham.arasan.info.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://mahabharatham.arasan.info.
mahabharatham.arasan.info. Blogger இயக்குவது.
Back To Top