clone demo
வெண்முரசு லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
வெண்முரசு லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

திங்கள், பிப்ரவரி 06, 2017

வெண்முரசு கலந்துரையாடல்...



விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்ட நண்பர்களுடன் உரையாடியது மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்த ஒன்று. நான்கு மணி நேரம் எப்படிச் சென்றது என்றே தெரியாமல் அவர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். என் அன்பும் நன்றியும் எப்போதும் அவர்களிடம் இருக்கும். குறிப்பாக ஜெயமோகன் அவர்களிடம்... இந்த மொழிபெயர்ப்பு கவனிக்கப்பட்டதில் பெரும்பங்கு அவருடையது....

http://www.jeyamohan.in/95033

கலந்துரையாடலில் பேசப்பட்ட பொருள் குறித்து கீழ்க்கண்ட சுட்டியில் விரிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

https://epicvenmurasu.wordpress.com/2017/02/04/அருட்செல்வ-பேரரசனுடன்-மக/

கலந்துரையாடல் குறித்த என் மனப்பதிவு
http://mahabharatham.arasan.info/2017/01/venmurasudiscussion.html

மேற்கண்ட சுட்டியில் நண்பர் ஒருவரின் பெயரை மறந்து போனேன் என்று சொல்லியிருந்தேன், அவரே உரையாடலின் தொகுப்பை எழுதியிருப்பது மகிழ்ச்சி. நன்றி திரு.அருணாச்சலம் மகராஜன்

ஒரே ஒரு பிழை என் தந்தையின் வயது 76 :)





செவ்வாய், ஜனவரி 24, 2017

மனத்தை நிறைத்த வெண்முரசு கலந்துரையாடல்


விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்டத்தின் சார்பாக நேற்று முன்தினம் (22.1.17) நடைபெற்ற இந்த வருடத்தின் முதல் கலந்துரையாடலில் கலந்து கொண்டு திரும்பும்போது மிகுந்த மனநிறைவுடன் திரும்பினேன். அங்கு வந்திருந்தவர் ஒவ்வொருவரும் என்னை அறிந்து வைத்திருந்தது பெருமகிழ்ச்சியை அளித்தது. பல ஊர்களில் இருந்து அந்தக் கலந்துரையாடலுக்காகவே வந்த சிலரும் அங்கே இருந்தனர். விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒவ்வொரு வாசகரும் உலக இலக்கியங்களை அறிந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். கோவையில் உணர்ந்த அது, என்னுள் ஒரு நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது.


கலந்துரையாடலில் கலந்து கொள்ளப் போகிறோமே, கிராதம் குறித்துப் படித்துச் செல்ல வேண்டும் என்று மொழிபெயர்ப்பை நிறுத்தி மூன்று நாட்களாக (இரவு நேரத்தில் மட்டும்) கிராதத்திற்குள்ளேயே மூழ்கிக் கிடந்தேன். இருப்பினும், கிடைத்த நேரத்தில், முதல் முப்பத்தைந்து பகுதிகளைத்தான் என்னால் படிக்க முடிந்தது. படித்தது வரை மட்டுமாவது நினைவில் நிறுத்திக் கொண்டு கலந்துரையாடலில் பேசிவிடலாம் என்ற துணிவுடன் சென்ற எனக்கு, ஒன்றிரண்டு வரிகளுக்கு மேல் பேச முடியவில்லை. சட்டைப்பையில் இருந்த சில குறிப்புகளையும் எடுக்க ஏனோ மனம் வரவில்லை. உண்மையில் என்னென்னவோ பேச வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். விவாதங்களில் பங்குபெறுவதில் அதியாவல் கொண்ட எனக்கு, உரையாகப் பேசும் கலை மட்டும் ஒரு போதும் கைகூடி வருவதில்லை. அதற்காக நான் முயற்சித்ததும் மிக மிகக் குறைவே.

கடந்த திங்கட்கிழமை என்று நினைக்கிறேன், நண்பர் ஜெயவேலன் அவர்கள் விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்டத்தில் இருந்து அழைப்பு வந்ததாகவும், உடனே அவர்களைத் தொடர்பு கொள்ளுமாறும் தொலைபேசியில் எனக்குத் தெரிவித்தார். நான் தொடர்பு கொண்டபோது, திரு.ராஜகோபாலன் அவர்கள் பேசினார். இவ்வருட முதல் கலந்துரையாடலில் நான் சிறப்பு விருந்தினராகக் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்று சொன்னார். நிச்சயம் கலந்து கொள்வேன் என்று சொன்ன நான், பேசுவதுதான் எனக்குச் சற்று சிரமமான காரியம் என்றும் தெரிவித்தேன். கலந்துரையாடலானது உரை நிகழ்த்துவது போல இருக்காது, விவாதம் போலத்தான் இருக்கும் என்று அவர் உற்சாகம் தந்தார். சரி கடினமேதும் இருக்காது என்ற துணிவோடே அங்கே சென்றேன்.

22ம் தேதியன்று மாலை 3.30 மணியளவில் சத்யானந்த யோக மையத்தை அடைந்தேன். ஏற்கனவே கோவை விருது வழங்கும் விழாவில் எனக்கு அறிமுகமாகியிருந்த நண்பர் காளிபிரசாத் அவர்கள் வரவேற்று, வரவேற்பறையில் என்னை அமரச் செய்தார். அங்கே அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த புத்தகங்களைக் கண்டேன். அனைத்தும் மிகக் கனத்த நூல்கள். தத்துவ அளவிலும், வடிவத்தின் அளவிலும் கனமானவையே. "யோக மையத்தின் நிறுவுனர் திரு.சௌந்தர் அவர்களின் புத்தகங்கள் அவை" என்று காளி அவர்கள் சொன்னார். ஜெயமோகனின் மற்ற படைப்புகள் குறித்தும், வெண்முரசு குறித்தும், நடந்து வரும் ஜல்லிக்கட்டுப் போராட்டங்கள் குறித்தும் நானும் அவரும் தனிமையில் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். சிறிது நேரத்தில் சௌந்தர் அவர்கள் அவருடைய யோகா நண்பர்களுடன் வந்தார். மிகச் சாந்தமான மனிதர். யோகாசிரியர் எப்படி இருப்பார் என்பதற்கு இலக்கணமாகத் தெரிந்தார். பிறகு ஒவ்வொருவராக வந்தனர். மேலிருந்த பெரிய அறைக்குச் சென்று அமர்ந்தோம். இராஜகோபலன் அவர்கள் வந்தார். நண்பர் ஜெயவேலனும், அவரது மனைவி திருமதி. தேவகி ஜெயவேலனும் வந்தனர்.

4.30 மணிக்கு நிகழ்வு தொடங்கியது. ஒரு சிறு அறிமுகத்திற்குப் பிறகு, “இனி நேரம் உங்களுடையது, நீங்கள் பேசத் தொடங்கலாம்” என்றனர். பிச்சாண்டவர், வைசம்பாயனன், அத்ரி, சிவ வடிவங்கள், பைலன், சண்டன், அர்ஜுனன், கிருஷ்ணனின் பித்துநிலை, உருவகமாகச் சொல்லப்படும் தேவிகள், யமன், குபேரன் எனத் தனித்தனியாகப் பேச வேண்டும் என்று நான் நினைத்திருந்தவை எதுவும் ஏனோ வெளிப்பட மறுத்தன. என் இயலாமையை மறைக்க ஒன்றிரண்டு வரிகளை மட்டுமே பேசிவிட்டு, கலந்துரையாடலைத் தொடங்குவோமே என்று கேட்டேன். நீங்கள் நினைப்பதைப் பேசலாம் என்று திரு.ராஜகோபாலன் அவர்கள் சொன்னார். கிராதம் 35 பகுதிகள் தான் படித்திருக்கிறேன் என்றேன்.

என் நிலைமையை ஊகித்தறிந்த அவர், என்னைக் குறித்தும், நான் செய்து கொண்டிருக்கும் வேலைகளைக் குறித்தும் என் சார்பாகப் பேசினார். நானே பேசியிருந்தாலும் அவ்வளவு அழகாகப் பேசியிருக்க முடியாது. மஹாபாரதம் குறித்தும், அதன் தேவை குறித்தும், அதன் பலப்பல பதிப்புகள் குறித்தும், ஜெயமோகன் அவற்றை வெளிக்கொணரும் முறை குறித்தும் அருமையாக எடுத்துரைத்தார். அவரைக் கண்டு எனக்குப் பொறாமையாகவே இருந்தது. பிறகு அவரே கேள்வி பதில் வடிவில் கேள்விகளைக் கேட்க, நான் என்னால் இயன்ற பதில்களைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். மேலும் சிலரும் கேள்விகள் கேட்டனர். முடிந்தவரை விவரமாகவே பதிலளித்தேன். நேரம் போனதே தெரியவில்லை. உரையாகப் பேசியிருந்தால் நான் அவ்வளவு நேரம் பேசியிருக்க வாய்ப்பே இல்லை. இடைவேளையின் போது இராஜகோபாலன் அவர்களுடன் தனியாகப் பேசும்போது, “இவ்வளவு இனிமையாகப் உரை நிகழ்த்துகிறீர்களே நீங்கள் கொடுத்து வைத்தவர்” என்று சொன்னேன்.

கேள்விகள் கேட்ட ஒவ்வொருவரும் வெண்முரசில் வரும் பகுதிகள் மகாபாரதத்தில் எவ்வாறு உள்ளன என்பதைக் கேட்பதில் ஆவலாக இருந்தனர். சில இடங்களில் ஜெயமோகன் ஒரு குறிப்பையும் விடாமல் அனைத்தையும் சேர்த்திருப்பதை எண்ணி அனைவரும் வியந்தோம். இடையிடையே நண்பர் ஜெயவேலன் சில கருத்துகளைச் சொல்லும்போது குபீரெனச் சிரிப்பொலி சபையை நிறைத்தது. அது ஜெயவேலன் அவர்களுக்கே உரிய ஆற்றல். இயல்பான பேச்சுக்கு இருக்கும் லயத்தை என்னால் உணர முடிந்தது. பிறகு மீண்டும் கலந்துரையாடல் தொடர்ந்தது. இளையவர் முதல் முதியவர் வரை, ஆண்களும் பெண்களும் கலந்து கொண்ட அக்கூட்டத்தில் அவர்களால் கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்க முடிந்தது நிறைவை அளித்தது. இரகுராமன் அவர்களும் இடையிடையே கேள்விகளைக் கேட்டு சில கேள்விகளுக்கான பதில்களை முழுமையடையச் செய்தார். முகநூல் நண்பரான அவரை நேரில் சந்திக்க முடிந்தது மகிழ்ச்சியை அளித்தது. இறுதியில் நண்பர் ஜெயவேலனும், அவரது மனைவி தேவகி ஜெயவேலனும் பேசினார்கள். மகாபாரத மொழிபெயர்ப்பில் அவர்கள் பங்கேற்க நேர்ந்த விதத்தை இருவரும் உள்ளபடியே சொன்னார்கள்.

நிகழ்ச்சி முடியும் தருணத்தில், மகாபாரத மொழிபெயர்ப்புக்கு உதவும் விதமாக விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்டத்தின் சார்பாக ரூ.10,000/-க்கான காசோலையை வழங்கினார்கள். அந்த நேரத்தில் ஜெயமோகன் அவர்களின் மகன் அஜிதன் அங்கே வந்தார். மிக அமைதியான இளைஞர். அவர் தனது தந்தையை வைத்து இயக்கியிருந்த காணொளியைக் கண்டு, “அற்புதமாக இயக்கியிருக்கிறாரே” என்று வியந்திருக்கிறேன். “உங்கள் தந்தையின் கீபோர்ட் போலவே என் கீபோர்டிலும் அதே பல் (Button) கிடையாது” என்றேன். காணொளியோடு சேர்ந்து தட்டெழுதும் ஒலியைச் சேர்த்திருக்கும் விதமும், காட்சி அமைப்புகளும் அருமையாக இருந்தன” என்று பாராட்டி, அவருக்கு வாழ்த்து கூறினேன்.

அடுத்து ஜெயமோகன் அவர்கள் “மாமலர்” எழுதவிருக்கிறார். மலர்கொய்யச் செல்லும் பீமன் அனுமனைத் தரிசித்துக் கந்தர்வர்களை வென்று மலரை அடையும் பகுதியாகவே அது இருக்க வேண்டும். “நளன் தமயந்தி குறித்து அவர் எழுத வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். எழுதுவாரா? தவிர்த்துவிடுவாரா? என்று தெரியவில்லை” என்று நான் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, “உண்டு. மாமலரிலேயே அது வரக்கூடும்” என்று அஜிதன் சொன்னார். அஜிதனின் வார்த்தைகள் தேனை வார்த்தது போல இருந்தது. பிறகு, நாங்கள் வெளியே வந்தபோது, “விசிஷ்டாத்வைதத்தைப் படைப்புகளில் பொருத்திப் பார்ப்பதில் வல்லவர் அவர்” என்று இராஜகோபாலன் அவர்கள் அஜிதனைக் குறித்துச் சொன்னார். “புலிக்குப் பிறந்தது பூனையாகுமா?” என்று மனத்திற்குள் நினைத்துக் கொண்டேன்.

அங்கேயே இரவு உணவும் உண்டு முடித்துப் புறப்படும் போது, சௌந்தர் அவர்கள் அவரது அறையில் நான் கண்ட புத்தகங்களில் வேண்டுபவற்றை எடுத்துக் கொள்ளச் சொன்னார். நான் வைத்திருக்கும் புத்தகங்களிலேயே இன்னும் படிக்க வேண்டியவை இருப்பது நினைவுக்கு வரவே, அடுத்தமுறை வரும்போது எடுத்துக் கொள்கிறேன் என்று சொல்லி அங்கிருந்து புறப்பட்டேன்.

ஜெயமோகன் படைப்புகளின் என்சைக்ளோபீடியா இவர்தான் என்று ஒரு நண்பரை அறிமுகம் செய்திருந்தனர். அருமையாகப் பேசினார், என் பதில்களில் பலவை முழுமை பெற இரகுராமனுடன் அவரும் உதவினார். "ஆசான் கிராதம் முடித்திருப்பதால் ‘கிராதனாகவே’ இவர் ஆகிவிட்டார்" என்று ஒரு நண்பரை அறிமுகம் செய்திருந்தனர். அவரும் பல அருமையான கேள்விகளைக் கேட்டார். அவர்கள் இருவரின் பெயரையும் மறந்தது மட்டுமே இதை எழுதும்போது என் மனதுக்கு நெருடலாக இருக்கிறது. நண்பர்கள் மன்னிப்பார்களாக.

விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்டத்தை என் தாய்வீடாகவே உணர்கிறேன். முடிந்த சமயங்களில் எல்லாம் இனி அங்கே செல்ல வேண்டும் என்று நினைத்திருக்கிறேன். சௌந்தர் அவர்களிடம் சில புத்தகங்களையும் பெற வேண்டும்.

அன்புடன்
செ.அருட்செல்வப்பேரரசன் 
24.1.207

குறிப்பு: மனம் திளைப்பில் இருந்ததால், என் அலைபேசியில் ஒரு படம் கூட எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. நினைவில்லை. இன்னும்கூட அந்தப் போதையிலேயே இருக்கிறேன். மொழிபெயர்க்க முடியவில்லை. கிராதத்திற்குள்ளேயே இருக்கிறேன்.


புதன், ஜனவரி 18, 2017

வெண்முரசு கலந்துரையாடல்



வரும் ஞாயிறன்று (22.1.17) வடபழனி சத்யானந்த யோக மையத்தில் நடைபெறும் "வெண்முரசு" கலந்துரையாடலில் கலந்து கொள்கிறேன். விருப்பமும், ஆர்வமும் உள்ள நண்பர்கள் அவசியம் வாருங்கள். 

நேரம்:-  மாலை 4:00 மணிமுதல் 08:00 மணி வரை

இடம்:
SOUNDAR.G
Satyananda Yoga -Chennai
11/15, south perumal Koil 1st Street
Vadapalani       – Chennai- 26
9952965505


http://www.jeyamohan.in/94540

செவ்வாய், ஜனவரி 20, 2015

வெண்முரசு விழா - அந்தக் கணம்

என் வாழ்நாளிலேயே அதிகபட்ச மகிழ்ச்சியை நான் உணர்ந்த அந்தக் கணத்தை என் குடும்பத்தார், நண்பர்கள், நலன்விரும்பிகள் என அனைவரும் காண வழிவகுத்த திரு.ஜெயமோகன், விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டம், விஜய்டிவி ஆகியோருக்கும், மேடையை அலங்கரித்த திரு.கமலஹாசன், திரு.இளையராஜா, திரு.பிரபஞ்சன், திரு.நாஞ்சில் நாடன், திரு.பி.ஏ.கிருஷ்ணன், திரு.அசோகமித்ரன் மற்றும் நிகழ்ச்சியைத் தொகுத்து வழங்கிய திரு.ராஜகோபால் ஆகியோருக்கும் நன்றி.

வெண்முரசு விழா முழுமையும் காண  : http://www.jeyamohan.in/70248 மற்றும் https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=zctRnEVukXg


தொடர்புடைய பதிவுகள்

சனி, ஜனவரி 17, 2015

வெண்முரசு நிகழ்ச்சி ஒளிபரப்பு!

நாளை [18- 1-2015] காலை 8 முதல் 9 மணிவரை விஜய் தொலைக்காட்சியில் வெண்முரசு வெளியீட்டு விழா நிகழ்ச்சிகள் ஒளிபரப்பாகும் எனத் தெரிகிறது. ஆர்வமுள்ள நண்பர்கள் பார்க்கலாம்.

அன்புடன்

செவ்வாய், நவம்பர் 11, 2014

வெண்முரசு விழா - என் அகப்பயணம்

வெண்முரசு விழா அழைப்பிதழ்
நவம்பர் மூன்றாம் தேதி திரு.ஜெயமோகன் அவர்கள் “வெண்முரசு நாவல்கள் வெளியீட்டு விழாவுக்கு வாருங்கள்” என்று மின்னஞ்சலில் எனக்கு அழைப்பு கொடுத்திருந்தார். "உங்கள் நேரடி அழைப்பு கிடைத்ததில் மகிழ்கிறேன். உச்சங்களைத் தொட்டுக் கொண்டிருப்பவர் நினைவில் நான் இருப்பதே எனக்கு கர்வத்தைத் தருகிறது. நிச்சயம் வருவேன். உங்களை ஒருமுறையேனும் தரிசிக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் இம்முறை தீரும் என்பதே விளக்க முடியாத ஆனந்தத்தைத் தருகிறது." என்று அவருக்குப் பதில் மின்னஞ்சல் அனுப்பினேன். பிறகு அவரிடம் தொலைபேசியில் பேசினேன். "அவரது குரல் கேட்டதே எனக்குப் பெருமகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது. விழாவுக்கு நிச்சயம் போகவேண்டும் என்று தீர்மானித்தேன்.

சனி, நவம்பர் 08, 2014

ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு வாழ்த்துப்பா!

வெண்முரசு நூல்கள் வெளியிடும்
இத்தருணத்தில் திரு.ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு
அடியேனால் முடிந்த ஒரு வாழ்த்துப்பா

*****************************

மூப்பில் சிறியவனே - நான்
வாக்கில் சிறியவனே
வாழ்த்தலாமா நானென்று
நாணெய்தும் என் மனத்தை
வலிய அடக்கிவிட்டு
எளிய வார்த்தைகளில்
வாழ்த்தினைப் படைத்திடவே
வானத்தைப் பார்க்கின்றேன்

வெண்முரசைக் கொட்டிவந்து
மண்மணத்தைப் பரப்பிவரும்
உம் தொண்டை நானுரைக்க
தண் கருணை பொழிகின்ற
விண்ணகத்துக் கலைமகளை
வாயாரப் புகழந்துவிட்டு
வானளாவ உயர்ந்தவும்மை
வாழ்த்திடுவேன் ஜெயமோகன்!

ஜெயமென்ற காவியத்தை
ஜகமெல்லாம் முரசிடவே
மோகனமாய்ப் பகர்ந்ததெல்லாம்
போதகமாய் அமைந்திடவே
வெண்முரசாய் வடித்தளித்து
பண்பட்ட உரைநடையை
கண்ணயரக் கொடுத்துவரும்
நும்பெயரே ஜெயமோகன்!

கற்றுணர்ந்த பண்டிதரும்
பெற்றுணரா இன்பமதை
இச்சகத்து மாந்தரெல்லாம்
இக்கெனவே புரிந்துகொள்ள
குற்றமற்ற வார்த்தைகளைப்
பற்றிவரும் வெண்முரசை
தடைகளற்ற அருவிபோல
படைக்கின்றீர் ஜெயமோகன்!!

தத்துபித்து பேசிக்கொண்டு
தத்துவம் என்றுரைத்துவிட்டு
பகுத்தறிவு இஃது வென்று
வகுத்தறியாப் பேதையர்க்கு
தத்துவம் அஃதல்லவென்று
சித்தத்தில் உரைப்பதுபோல்
மண்மணத்தைப் பகருகின்ற
நும் பெயரே ஜெயமோகன்!

ஜெயம் ஜெயம் எனவே
ஜெயமாக வாழ்ந்துகொண்டு
மோகனமாய் வெண்முரசை
காவியமாய் வடித்துவைத்து
பற்றற்ற மனநிலையில்
கற்றதெல்லாம் படைத்துவிட்டு
விண்ணதிர ஜெயம் கொள்வீர்
கண்மணியே ஜெயமோகன்!

வாழிய நீர் பல்லாண்டு
வாழிய வாழியவே

புதன், நவம்பர் 05, 2014

வெண்முரசு - வாழ்த்து!


கண்ணை மூடித் திறப்பதற்குள் நான்கு நாவல்களை முடித்தவிட்டாரே. வெண்முரசின் ஒவ்வொரு பதிவையும் படிப்பதே ஒரு யுகத்தில் வாழ்ந்த அனுபவத்தைத் தரும் எனும்போது, இதற்குள் நான்கு நாவல்களை முடித்துவிட்டாரே! நான்கு நாவல்களையும் படித்த வாசகர்கள் அடைந்த அனுபவத்தையும் உள்ளக் கிளர்ச்சியையும் எண்ணிப் பார்க்கிறேன். ஜெயமோகன் சார், நான் உங்களைக் கண்டு பொறாமை அடைகிறேன். என்னால் உங்களோடும், உங்கள் வாசகர்களோடும் ஓடி வரமுடியவில்லையே.

ஜெயமோகன் அவர்கள் முதற்கனல் செய்து கொண்டிருந்தபோது, ஒவ்வொரு நாளும் விடாது பதிவுகளைத் தொடர்ந்து வாசித்து வந்தேன். அவ்வப்போது சிறு விமர்சனங்களும் ஒப்பீடும் கூட செய்து வந்தேன். அவரது பீஷ்மராகவும், அம்பையுமாகவும் நானே வாழ்ந்து வந்தேன். மழைப்பாடலில் சற்றுத் தொய்வடைந்தேன். நிற்காமால் மடைதிறந்த அருவி போல வேகமாகச் சென்ற அவரது வேகத்துக்கு என்னால் ஈடு கொடுக்க முடியவில்லை.

ஞாயிறு, பிப்ரவரி 16, 2014

ஆடியின் ஆழம் - 5 | முதற்கனல் - 46 | வெண்முரசு - ஜெயமோகன்

http://www.jeyamohan.in/?p=45499
http://venmurasu.in/2014/02/16/ நூல்-ஒன்று-முதற்கனல்-47/

இப்பகுதியில் யயாதி குறித்த அறிமுகம் வருகிறது.

*********************************************************************************

வெண்முரசின் இப்பகுதி முழு மஹாபாரதத்தில் கடக்கும் பதிவுகள்...

*********************************************************************************


நமது கருத்து:

யயாதியை பீஷ்மருடன் ஒப்பிட்டு நாகசூதன் கதை சொல்கிறான். அங்கே யயாதியிடம் பீஷ்மர் தன்னை உணர்கிறார். இங்கே யயாதியின் நிலை கிட்டத்தட்ட சந்தனுவின் நிலையே புரு பீஷ்மர் என்றால் அதில் இன்னும் அதிக ஒற்றுமை இருக்கும் என்று நான் கருதுகிறேன்.

இப்பகுதியில் //விண்ணுலகில் யயாதியின் அகந்தையைக் கண்டு பொறுமையிழந்த பிரம்மன் அவரைப் பழித்து மண்ணுக்குத்தள்ளினார்// என்று ஜெ. சொல்கிறார்.

முழு மஹாபாரதத்தில் இந்திரன் தள்ளியதாக வருகிறது. பார்க்க : http://mahabharatham.arasan.info/2013/05/Mahabharatha-Adiparva-Section88.html

இப்பகுதியில் யயாதியின் கதையில் வரும் அஸ்ருபிந்துமதி மற்றும் மாதவி ஆகியோர் பத்மபுராணத்தில் இருந்து எடுத்தாளப்பட்டுள்ளதாக நினைக்கிறேன். மஹாபராதத்தில் உத்யோக பர்வத்தின் 121வது பகுதியில் இக்கதை வருகிறது. http://www.sacred-texts.com/hin/m05/m05121.htm


நான் ரசித்த வரிகள்...

* “திரும்புவதற்கு பாதையில்லாமல் பயணம் செய்பவர்களே வீரர்கள் எனப்படுகிறார்கள்” என்றார். “ஆம், அவர்கள் ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் பிறந்து வந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள்” என்றார் தண்டகர்.

* மண்ணில் முளைத்தவற்றையெல்லாம் உண்டுமுடித்த யானை முளைக்காது புதைந்துகிடக்கும் கோடானுகோடி விதைகளை உள்ளத்தால் உண்ணத் தொடங்கியது. உண்ண உண்ணப்பசிக்கும் தீராவிருந்து என்பர் காமத்தை.

* தந்தையே, அந்த முதுமைக்குள் இருந்தபடி நான் காமத்தின் முழுமையை அறிந்துகொண்டேன். இளமையைக்கொண்டு வெற்றியையும் புகழையும் அகவிடுதலையையும் மட்டுமே இனி நாடுவேன்” என்று சொன்னான். அக்கணமே தன் முதுமைக்குள் இருந்த யயாதி காமத்தின் நிறைவின்மையை மீண்டும் அறியத் தொடங்கினார்.





இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


சனி, பிப்ரவரி 15, 2014

ஆடியின் ஆழம் - 4 | முதற்கனல் - 46 | வெண்முரசு - ஜெயமோகன்

http://www.jeyamohan.in/?p=45459
http://venmurasu.in/2014/02/15/நூல்-ஒன்று-முதற்கனல்-46/

பால்ஹீகன் சிகண்டி சந்திப்பு

*********************************************************************************
9. ஆடியின் ஆழம்-4 | முதற்கனல்-46 முழு மஹாபாரதத்தில் கடந்து செல்லும் பதிவுகள்...
*********************************************************************************

நீண்ட நாட்களாக வெண்முரசு குறித்து பதிவுகள் இட நேரம் கிடைக்கவில்லை. அதற்கு வருந்துகிறேன். இனியாவது ஒருவாறு வெண்முரசின் வேகத்தோடு இணைந்து நானும் விமர்சனம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். முடியுமா தெரியவில்லை. இனி இன்றைய வெண்முரசு குறித்து சிறிது காண்போம்...

இப்பகுதியில் பால்ஹிக நாட்டின் புவியியலை ஒருவாறு அறிய முடிகிறது. பீஷ்மர் பால்ஹிகன் போர் நம்மை ஆச்சரியப்பட வைக்கிறது. இப்படி ஒரு சம்பவம் மஹாபாரதத்தில் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. இருப்பினும் பால்ஹிகனை அருமையாகச் செதுக்கிக் கொண்டு வந்திருக்கிறார் ஜெ. தேவாபியைச் சுமந்த சிறுவன் பால்ஹிகன் ஆகட்டும். சிகண்டியிடம் பேசும் முதிய பால்ஹிகன் ஆகட்டும் நம்மை மிரள வைக்கின்றனர். பால்ஹிகனுக்கும் பாண்டுவுக்கும் ஓரளவு ஒற்றுமையிருப்பினும் பீஷ்மர் பால்ஹிகனின் நிழல் என்பது சகோதரர்களின் குடும்பங்களைச் சுமப்பதாலா என்று தெரியவில்லை.

இன்றைய வெண்முரசில் நான் ரசித்த வரிகள்...

* “ஆம்” என்றார். “நெடுநாட்களாகின்றன… நான் அவனை வென்றேன். அல்லது நாங்கள் இருவரும் வெல்லவில்லை. அல்லது இருவருமே தோற்றோம்.. என்ன நடந்தது என்று என்னால் இப்போது சொல்லமுடியவில்லை” என்றார்.

* மண்ணும் புழுதியும் வெயிலும் சேர்ந்துதான் எங்கள் பெண்களை அழகிகளாக ஆக்குகின்றன. நான் அஸ்தினபுரியின் பெண்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்கள் காளான் போலிருக்கிறார்கள்.

* இங்கே அதிகாரம் இல்லை. ஆகவே அரசியல் இல்லை. அரசமரியாதைகளும் சபைமுறைமைகளும் இல்லை. நான் இங்கே காட்டுமிருகத்தின் கட்டற்ற சுதந்திரத்துடன் வாழ்ந்தேன்.

* ஒருகணமாவது என் கதையை அல்லது தோள்களை அவன் பார்க்கிறானா என்று நான் கவனித்தேன். மிருகங்கள் மட்டுமே போரில் அவ்வளவு முழுமையான கவனம் கொண்ட கண்களுடன் இருப்பதைக் கண்டிருக்கிறேன்.

* இந்த கல்குகைக்குள் நான் என் தனிமையை தின்றுகொண்டிருக்கிறேன். அவன் தன் கல்குகைக்குள் இருக்கிறான். அவனிடம் சொல், அவனுக்கு விடுதலை இல்லை என்று. அவன் ஆடிப்பிம்பம் என்று…”



இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


செவ்வாய், ஜனவரி 14, 2014

எரியிதழ் - 4 | முதற்கனல் - 13 | வெண்முரசு - ஜெயமோகன்

http://www.jeyamohan.in/?p=44113
http://venmurasu.in/2014/01/13/நூல்-ஒன்று-முதற்கனல்-13/


இந்தப் பகுதியில் விசித்திரவீரியன் உடல் நிலை மற்றும் பாற்கடல் கடைந்த கதையைச் சொல்கிறார் ஆசிரியர்.

*********************************************************************
எரியிதழ்-4 | முதற்கனல்-13 முழு மஹாபாரதத்தில் கடந்து செல்லும் பதிவுகள்...
*********************************************************************

நமது கருத்து

//மூதன்னை கத்ருவுக்கு அம்பை, தீர்க்கசியாமை, சாரதை, காளி, சித்தேஸ்வரி, யோகீஸ்வரி, சாந்தை, கனகி, முக்தை, மூலத்வனி என ஆயிரம் அழகிய பெயர்கள் உண்டு. சர்ப்பராஜனாகிய வாசுகி அவள் மைந்தன் என்றறிக.//
இதில் ஆசிரியர் என்னவோ சொல்ல வருகிறார்.

//மெலிந்த கைகால்களில் மூட்டுகள் மட்டும் பெரிதாக வீங்கியிருக்க தசைகள் வற்றி எலும்புகளில் ஒட்டியிருந்தன. இளவயதில் வந்து வந்து சென்றுகொண்டிருந்த மூட்டு வீக்கத்தால் அவன் வெளியே நடமாடி அறியாதவனாக இருந்தான்.//

//அதன் தலையை தேவர்களும் வாலை அசுரர்களும் பற்றிக்கொண்டனர்.//  
அசுரர்கள் வாசுகியின் தலைப் பக்கம் பிடித்துக் கொண்டனர், தேவர்கள் அவனது வால்பக்கம் பிடித்துக் கொண்டனர். - See more at: http://mahabharatham.arasan.info/2013/02/Mahabharatha-Adiparva-Section18.html

//முதலில் பொன்னாலான கொம்புகள் கொண்ட வெண்ணிறப்பசுவாகிய காமதேனு தாய்மை வடிவாக வெளிப்பட்டது.//
சிறிது காலத்தில் மென்மையான ஆயிரங்கதிர்களுடன் நிலவு (சந்திரன்) பாற்கடலில் இருந்து உதித்தான். வெண்மையான உடையுடன் லட்சுமியும், அதன் பிறகு சோமாவும், அதன்பிறகு வெள்ளைக் குதிரையும், அதன்பிறகு நாராயணனின் மார்பை அலங்கரிக்கும் தெய்வீக ரத்தினமான கௌஸ்துபாவும் வெளிப்பட்டன. லட்சுமி, சோமா, குதிரை என வரிசையாக மனதின் வேகத்தோடு தேவர்கள் முன்னிலையில் வந்தனர். - See more at: http://mahabharatham.arasan.info/2013/02/Mahabharatha-Adiparva-Section18.html என்று மகாபாரதம் சொல்கிறது.

சொற்களின் பொருள்

1. வாஜிகல்ப நிபுணர்கள் - வாஜிகரணம் என்பது ஆண்மையை மிகைப்படுத்தும் சிகிச்சை. இதைத்தான் வாஜிகல்பம் என்று சொல்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்.

2. பிரம்ம முகூர்த்தும் - இரவின் விடியல்

நான் ரசித்த வரிகள்

* “காது மட்டும்தான் உழைப்பில்லாமல் பணியாற்றும் உறுப்பு ஸ்தானகரே” என்றான். ஸ்தானகர் “அதனால்தான் இச்சாசக்தியான நாகங்களுக்கு காதுகள் இல்லை போலும்” என்றார். விசித்திரவீரியன் உரக்கச் சிரித்தான்.

* மூதன்னை கத்ருவுக்கு அம்பை, தீர்க்கசியாமை, சாரதை, காளி, சித்தேஸ்வரி, யோகீஸ்வரி, சாந்தை, கனகி, முக்தை, மூலத்வனி என ஆயிரம் அழகிய பெயர்கள் உண்டு. சர்ப்பராஜனாகிய வாசுகி அவள் மைந்தன் என்றறிக.

* ஆலகாலத்துக்கு நிகரான இன்னொன்றை உருவாக்க வேண்டுமென்று சிவன் எண்ணம்கொண்டார். ஊழிமுடிவிலும் அழியாததாகிய அதற்கு மரணமற்றது என்று பெயரிட்டார்.கால அகாலங்களை சிற்றலைகளாகக் கொண்டு விண்ணளந்தோன் துயிலும் பாற்கடலின் நெய்யே அந்த அமுதமாக இருக்கமுடியும் என்று உணர்ந்தார்.

* “மரணமின்மையின் பாரத்தால் நீ மலர்களின் கணநேரத்தன்மையின் மகத்துவத்தை அறியாமலானாய். நீயும் உன் நகரும் அழியக்கடவதாக”

* நாகமதத்தின் வாசனையை உணர்ந்து மண்மீதிருந்த அத்தனை ஆண்களும் காமம் கொண்டனர். அத்தனை பெண்களும் நாணம் கொண்டனர்.

* மூடிய கண்களுக்குள் நெளியும் நாகங்களின் கருமைத்திரள் ஒரு மாயக்கனவின் கணத்தில் அலகிலா ஒளிப்அண்டமெனும் பெண்ணின் பிறப்புறுப்பு என்று தோன்ற உடல் விதிர்த்து எழுந்து அமர்ந்தான். அவன் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.

* விசித்திரவீரியன் கண்கள் சுருங்க “இளவரசியர் இருவரா? மூவர் என்றார்களே” என்றான். பாவகன் திகைத்தான். “உடனே சென்று மூன்றாவது இளவரசி எங்கே என்று கேட்டுவா” என்றான் விசித்திரவீரியன்.

* விசித்திரவீரியனின் உடல் அவனறியாமலே சற்று நடுங்கியது. பாலாழி அலைகளில் எழுந்த ஆலகாலம் பற்றிய எண்ணம் ஒன்று அவன் மனதுக்குள் ஓடிச்சென்றது.


இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


ஞாயிறு, ஜனவரி 12, 2014

எரியிதழ் - 3 | முதற்கனல் - 12 | வெண்முரசு - ஜெயமோகன்

http://www.jeyamohan.in/?p=44044
http://venmurasu.in/2014/01/12 /நூல்-ஒன்று-முதற்கனல்-12/

இப்பகுதியில் பீஷ்மர் சுயம்வரப் பந்தலுக்கு வந்து மூன்று இளவரசியரையும் கடத்திச் செல்வதும்; சால்வன் தொடர்ந்து சென்று போரிடுவதும், அம்பை தன் காதலை பீஷ்மரிடம் வெளிப்படுத்துவதும்; பீஷ்மர் அம்பையை விடுவிப்பதும் வருகிறது.

*********************************************************************
எரியிதழ்-3 | முதற்கனல்-12 முழு மஹாபாரதத்தில் கடந்து செல்லும் பதிவுகள்...
*********************************************************************
நமது கருத்து
1. // தமகோஷன் குனிந்து சால்வனிடம் “வயோதிகம் ஆசைக்குத் தடையல்ல என்று இதோ பிதாமகர் நிரூபிக்கிறார்” என்றான். சால்வன் “அவர் ஏன் வந்திருக்கிறார் என்று எனக்கு ஐயமாக இருக்கிறது” என்றான். “எங்கு வந்து அமர்ந்திருக்கிறார் என்று பார்த்தாலே தெரியவில்லையா என்ன?நைஷ்டிகபிரம்மசாரி என்று அவரைச் சொன்னார்கள்.//
இப்படி ஒரு கருத்து மஹாபாரதத்தில் அந்தப் பகுதி நடைபெறும் இடத்தில் இல்லை. வேறு புராணங்களில் இருக்கலாம். அல்லது புனைவாகவும் இருக்கலாம்.


2. //வேட்டையில் இரையை நெருங்கும் வேங்கையைப்போல மெல்லிய தாழ்நடையுடன் கையில் மாலையுடன் அம்பை சால்வனை மட்டும் நோக்கி அவனைப்பார்த்து சென்றாள். அக்கணமே அங்கிருந்த அனைவருக்கும் அவள் என்ன செய்யப்போகிறாள் என்பது புரிந்தது.//
இது முழு மஹாபாரதத்தில் ||தங்கள் கணவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கக் காத்திருக்கும் மூன்று மங்கையரையும் கண்டார். அங்கே கூடியிருந்த மன்னர்களின் பெயர்களை சபையில் ஒவ்வொருவராகச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போது, பீஷ்மர் தனது தம்பியின் சார்பாக, அந்த மங்கையரைத் தேர்ந்தெடுத்து அவர்களை ரதத்தில் ஏற்றினார்.|| என்று வருகிறது. அம்பை சால்வனுக்கு மாலையிட எத்தனிக்கும்போது பீஷ்மர் தடுத்து அழைத்து வந்தார் என்பது வேறு புராணங்களிலோ அல்லது புனைவாகவோ இருக்கும்.

3. //அவரது எட்டு மாணவர்கள் கைகளில் அம்புகளும் விற்களுமாக உள்ளே வந்தனர். “இளவரசிகளை நம் ரதங்களில் ஏற்றுங்கள்” என்று பீஷ்மர் ஆணையிட்டார்.//
பீஷ்மர் தனித்து வந்ததாகவே மகாபாரதம் கூறுகிறது.

4. //மாணவர்கள் அம்பையை அணுகியதும் அவள் மாலையை கீழே போட்டு அருகே இருந்த கங்கநாட்டு மன்னனின் உடைவாளை உருவி முதலில் தன்னைத் தொடவந்தவனை வெட்டி வீழ்த்தினாள். பிறமாணவர்கள் வாளுடன் அவளை எதிர்கொண்டனர்.//
பெண்களுக்கு எதிராக வாளெடுக்காத காலம் அது. இருப்பினும் அம்பையை வீரப் பெண்மணியாகக் காட்ட இப்படி ஒரு புனைவைச் செய்திருக்கிறார் ஆசிரியர் என்று நினைக்கிறேன்.

5. //கங்கைக்கரை குறுங்காட்டை அடைந்தபோது வனப்பாதையில் சால்வனின் ரதம் மட்டுமே பின்னாலிருந்தது. அவன் தேரின் தூணிலும் கூரையிலும் முழுக்க அம்புகள் தைத்து நின்று அதிர்ந்தன. அவன் கவசத்தில் தைத்த அம்புகள் வில்லின் நாண்பட்டு உதிர்ந்தன. மரணத்தையே மறந்துவிட்டவன் போல சால்வன் அம்புகள் நடுவே நெளிந்தும் வளைந்தும் கூந்தல் பறக்க விரைந்து வந்துகொண்டிருந்தான்.//
மஹாபாரதத்தில் சல்லியன் தொடர்ந்ததாகவே வருகிறது. கடைசிவரை பீஷ்மருடன் அவனே போரிட்டான். சௌபன் என்று அழைக்கப்படும் சால்வ மன்னன் கடைசி வரை நின்று போரிட்டதாக மகாபாரதத்தில் இல்லை.

6. // “கங்கை மீது ஆணையாகச் சொல்கிறேன்….நான் சால்வனின் குழந்தைகளை மட்டுமே பெற்றெடுப்பேன். வேறு எக்குழந்தை என் வயிற்றில் பிறந்தாலும் இந்த கங்கை நீரில் அவற்றை மூழ்கடிப்பேன்.”
பீஷ்மர் மின்னல்தாக்கிய மரம்போல அதிர்ந்துகொண்டு அப்படியே சுருண்டு அமர்வதை திகைப்புடன் அம்பை பார்த்தாள். நடுங்கும் இரு கைகளாலும் தலையைத் தாங்கிக்கொண்டு “போ…போய்விடு…இனி என் முன் நிற்காதே…” என பீஷ்மர் கூவினார். “யாரங்கே…இந்தப்பெண்ணை இவள் விரும்பியபடி உடனே அனுப்பிவையுங்கள்…இவள் கேட்பதையெல்லாம் கொடுங்கள். உடனே…இப்போதே..” என்று கூச்சலிட்டார்.//
இதே பகுதி மஹாபாரதத்தில் || சத்தியவதியின் ஆலோசனையின்படி திருமணத்திற்கான அனைத்து ஏற்பாடுகளும் பீஷ்மரால் செய்யப்பட்ட பிறகு, காசி மன்னனின் மூத்த மகள், மெல்லிய புன்னகையுடன், அவரிடம் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினாள் "இதயத்தால் நான் மன்னன் சௌபாவைக் {சால்வ மன்னனைக்} கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்துவிட்டேன். அவரும், தனது இதயத்தால் என்னை மனைவியாக ஏற்றுக் கொண்டார். இது எனது தந்தையாலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருந்தது. அந்த சுயம்வரத்தில் நான் அவரையே எனது தலைவனாகத் தேர்ந்தெடுப்பதாக இருந்தேன். அறத்தின் அனைத்து விதிகளையும் அறிந்தவர் நீர், இதையும் அறிந்து, என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்யும்." என்றாள்.

அந்தணர்கள் முன்னிலையில் அந்த மங்கை இப்படிச் சொன்னதும், பீஷ்மர் என்ன செய்யப்பட வேண்டும் என்பது குறித்து சிந்தித்தார். அவர் அறத்தின் விதிகளை நன்கு அறிந்திருந்தார். வேதமறிந்த அந்தணர்களிடம் ஆலோசித்து, காசி மன்னனின் மூத்த மகள் அம்பாவை, அவள் விருப்பப்படி என்ன வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்ள அனுமதி கொடுத்தார். ஆனால் மற்ற இரு மங்கையரான அம்பிகா மற்றும் அம்பாலிகாவை, தனது இளைய தம்பி விசித்திரவீரியனுக்கு மணமுடித்துக் கொடுத்தார்.
|| என்று வருகிறது

நான் ரசித்த வரிகள்

* வேட்டையில் இரையை நெருங்கும் வேங்கையைப்போல மெல்லிய தாழ்நடையுடன் கையில் மாலையுடன் அம்பை சால்வனை மட்டும் நோக்கி அவனைப்பார்த்து சென்றாள். அக்கணமே அங்கிருந்த அனைவருக்கும் அவள் என்ன செய்யப்போகிறாள் என்பது புரிந்தது.

* பீஷ்மரின் வில்வித்தை ஒரு நடனம் போலிருந்தது. அவர் குறிபார்க்கவில்லை, கைகள் குறிகளை அறிந்திருந்தன. அவர் உடல் அம்புகளை அறிந்திருந்தது. அவரது கண்கள் அப்பகுதியின் புழுதியையும் அறிந்திருந்தன.

* அவை மிகமெல்லிய ஆனால் உறுதியான புல்லால் ஆனவை. புல்லால் வாலும் இரும்பால் அலகும் கொண்ட பறவைகள். மீன்கொத்திகள் போல அவை வானில் எழுந்து மிதந்து வந்து சரேலென்று சரிந்து கொத்த அந்த புல்நுனிகளே காரணம் என்று புரிந்துகொண்டான்.

* “எதைத்தாங்குவது? குயவன் களிமண்ணைக் கையாள்வதுபோல அன்னிய ஆணொருவன் நம் உடலைக் குழைப்பதையா? நம்மில் நாம் விரும்பாத ஒன்றை அவன் வடித்தெடுப்பதையா?” என்றாள் அம்பை.

* “தேவி, நான் முடிவெடுத்தவற்றை அவ்வாறே செய்யக்கூடியவன். இந்த முடிவை எடுத்துவிட்டேன். நீங்கள் என்னுடன் அஸ்தினபுரிக்கு வந்து அரசியாவதை எவராலும் தடுக்கமுடியாது….நீங்களோ உங்களைச் சேர்ந்தவர்களோ என்னைக் கொன்றபின்னர் வேண்டுமென்றால் உங்கள் வழியில் செல்லமுடியும்….என்னை மன்னியுங்கள். நான் பெண்களுடன் அதிகம் பேசுபவனல்ல” என்று சொல்லி பீஷ்மர் எழுந்தார்.

* “பெண்கள் கண்வழியாக ஆண்களை அறியமுடியாது. கருப்பை வழியாக மட்டுமே அறியமுடியும். அதுவே இயற்கையின் நெறி…அவனை மறந்துவிடுங்கள்.”

* “அவருக்கும் கங்கைக்கும் என்ன உறவு?” என்று கேட்டாள். “அவர் கங்கையின் மைந்தர். கங்கை உண்ட ஏழு குழந்தைகளுக்குப்பின் பிறந்த எட்டாமவர்” என்றான் சீடன்.


இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


சனி, ஜனவரி 11, 2014

எரியிதழ் - 2 | முதற்கனல் - 11 | வெண்முரசு - ஜெயமோகன்

http://www.jeyamohan.in/?p=44044
http://venmurasu.in/நூல்-ஒன்று-முதற்கனல்-11/


இப்பகுதியில் காசியின் இளவரசியர் சுயம்வரத்திற்கு தயாராவதும், அவ்விளவரசிகளுடைய தாயின் மன ஓட்டங்களையும் படம்பிடித்திருக்கிறார் ஆசிரியர்

*********************************************************************
எரியிதழ்-2 | முதற்கனல்-11 முழு மஹாபாரதத்தில் கடந்து செல்லும் பதிவு...

*********************************************************************

நமது கருத்து:

//அங்கம், வங்கம், கலிங்கம், மாளவம், மாகதம், கேகயம், கோசலம், கொங்கணம், சோழம், பாண்டியம் என்னும் பத்து நாட்டுமன்னர்களும் அவருடன் கைகோர்த்திருக்கிறார்கள். காசியுடன் உறவை உருவாக்கிக் கொண்டபின்பு அஸ்தினபுரியை கைப்பற்றவேண்டுமென்று எண்ணியிருக்கிறார்கள்.// 
இது போன்ற ஒரு செய்தி மஹாபாரதத்தில் இல்லை என்று நினைக்கிறேன்.

சால்வன், சிவனிடம் இருந்து பெற்ற சௌபம் என்ற ரதத்தைக் கொண்டிருந்ததால் சௌபன் என்ற பெயரும் கொண்டான். அவனது தலைநகரும் சௌபம் என்று அழைக்கப்பட்டது என்பது மஹாபாரதச் செய்தி. இந்தச் செய்தி வெண்முரசில் பின்னர் வந்தால்கூட நன்றாக இருக்கும்.

//அவர்கள் சால்வரின் பெருமையை பாடிப்பாடி மூத்த இளவரசியின் மனதுக்குள் ஏற்றிவிட்டிருக்கிறார்கள். பட்டுத்திரைச்சீலையில் வரையப்பட்ட ஓர் ஒவியம்கூட நம் இளவரசியிடம் அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது” என்றாள்.//  
என்றும்
//ஏதும் எழுதப்படவில்லை. வெறும் தாழைமடல். அதைத்தான் இளவரசி அம்பாதேவி தன் ஆடைக்குள் இப்போது வைத்திருக்கிறாள். அதை அவ்வப்போது எடுத்து முகர்ந்துகொள்கிறாள். மற்ற இளவரசியர் அதைத்தான் சொல்லி சிரித்துக்கொள்கிறார்கள்” என்றாள்.//  
என்றும்
//அம்பையின் கண்கள் தன்னைத்தேடுவதை சால்வன் கண்டுகொண்டான். அவள் கண்களைச் சந்திக்க அஞ்சி அவன் தலையை திருப்பிக்கொள்வதை புராவதி கவனித்தாள். அவனைக் கண்டுவிட்ட அம்பை புன்னகையுடன் தலைகுனிவதையும் கண்டாள்.// 
என்றும்
சால்வன் அம்பை காதலைக் குறித்து மஹாபாரதத்தில் இவ்வளவு தெளிவான செய்தி கிடையாது. இது தேவி பாகவதத்திலோ அல்லது வேறு புராணங்களில் இருந்தோ எடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். இல்லையென்றாலும் இது அருமையான புனைவே. கதைக்கு அவசியமும் கூடத்தான் என்று நினைக்கிறேன்.

//அவர்கள் உள்ளே சென்றதும் ஆலயத்திலிருந்த ஆண்களெல்லாம் வெளியே அனுப்பப்பட்டனர். விஸ்வநாதனை வணங்கியபின் அரசியும் இளவரசியரும் விசாலாட்சியின் சன்னிதியில் இருந்த அணிமண்டபத்தில் அமர்ந்ததும் பூசகர்களும் வெளியேறினர். முதிய பூசகிகள் மூவர் ஆலயக்கருவறைக்குள் சென்று வழிபாடுகளைத் தொடர்ந்தனர்.// 
பெண்கள் ஆலயக்கருவறைக்குள் சென்றனர் என்பது நல்ல செய்தியாக இருக்கிறது.
//“சற்றுத்தாமதமானாலும்தான் என்ன அமாத்யரே? இந்த நாளில் அவர்கள் அணிசெய்வதைப்போல இனி எப்போது நிகழப்போகிறது?” என்றாள் பிரதமை. “அணிசெய்வதை வேகமாகச் செய்யலாமே” என்றார் ஃபால்குனர். “எக்காலத்திலும் அதை ஆண்களுக்கு புரியவைக்க முடியாது” என்றாள் பிரதமை.// 
பெண்களின் அலங்கார மோகத்தை வர்ணிக்கும் அழகான வரிகள்.

//ஆர்ஷ்டிசேனன் என்னும் பெருமைமிக்க அரசர் வரிசையில் பிறந்த மாமன்னன் காசனை வணங்குவோம். காசனின் மைந்தர்களின் நாடு என்ற பொருளிலேயே இந்தப் புனிதபூமி காசி என்றழைக்கப்படுகிறது. அது வாழ்க!”// 
தேடற்கரிய தகவல்

//காவல்தெய்வமான கரியநாய் வடிவம்கொண்ட தேவனை வணங்குகிறேன்.// 
பைரவன் என்று சொல்லியிருந்தால் இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கும். பொதுவாக பைரவனின் வாகனம் நாய் என்று சொல்வார்கள். இருப்பினும் மறுவாசிப்பில் அந்தக் காவல்தெய்வத்தை பைவர் என்றே சொல்லியிருக்கலாம்.

அம்பை, அம்பிகை, அம்பாலிகை ஆகியோரின் தனித்திறமைகளைப் பட்டியலிட்டிருப்பது நன்றாக இருக்கிறது. இவற்றைத் தேடினாலும் எங்கும் கண்டடைய முடியுமா என்பது கேள்விக்குறிதான். ஆசிரியரின் உழைப்பு, இதுபோன்ற தகவல்களில்தான் நன்றாக வெளிப்படுகிறது.

நல்ல சூழ்நிலையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார் ஓவியர்.

எனக்குப் பிடித்த வரிகள்

* ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் அம்பையின் உடலில் காற்று அசைக்கும் செம்பட்டுத் திரை போல நாணம் நெளிந்துசென்றது.

* அவர்கள் பேசிக்கொள்ளும் அத்தனை சொற்களுக்கும் ஒரே பொருள்தான் என புராவதி அறிவாள். பிறந்த கன்று துள்ளிக்குதிப்பதன் பொருள்.

* கன்னியின் மனம் எரியக்காத்திருக்கும் காடுபோன்றது. ஒரு மூங்கில் உரசினாலே போதும் என்று என் அன்னை சொல்வதுண்டு”

* கன்னியரே உங்களை இதுவரை காத்துவந்த தேவர்கள் அனைவரும் இங்கே தங்களுக்கான பலிகளை வாங்கிக்கொண்டு விடைபெறுகிறார்கள். இனிமேல் உங்கள் கற்பே உங்களுக்குக் காவலாக ஆகும். இன்றுவரை காசியின் பெருங்குலத்தின் உறுப்பினராக இருந்த நீங்கள் கனிகள் மரங்களிலிருந்து உதிர்வது போல விலகிச்செல்கிறீர்கள்.

* இருபதாண்டுகளுக்கு முன்பு அவளும் அக்கணத்தில்தான் சென்றுமறைந்தது என்ன என்பதை அறிந்தாள். மீண்டுவராத ஒரு வசந்தம். ஆனால் அந்த வசந்தகாலத்தின் ஒவ்வொரு கணத்திலும் அதைத் தாண்டுவதைப்பற்றிய துடிப்பே நிறைந்திருந்தது. அந்த வேகமே அதை வசந்தமாக ஆக்கியது. அந்த எல்லையைத் தாண்டிய கணம்தான் அது எத்தனை அபூர்வமானது என்று புரிந்தது. அந்த ஏக்கம் வசந்தத்தை மகத்தானதாக ஆக்கியது. ஏக்கங்களுக்கு நிகராக இனியவை என மண்ணில் ஏதுமில்லை என பின்னர் அறிந்து முதிர்வதே வாழ்க்கை என்றாகியிருக்கிறது என அப்போது உணர்ந்துகொண்டாள்.

* பாரதவர்ஷத்தின் அத்தனை பெண்களும் நாகர்குலத்தவரே என்பது நூல்நெறிக்குள் எழுதப்படாத ஆசாரநம்பிக்கையாக இருந்தது. அவர்களனைவருக்கும் புனிதத் தலம் கங்காத்வாரத்தின் தாட்சாயணிகுண்டம்.

*  அவை திரள் கலையும் ஒலியைக் கேட்டபோது அதைத்தான் அவள் எதிர்பார்த்திருந்தாள் என்று அறிந்தாள்.

* அவளுக்கு அப்போது ஏற்பட்டது அம்புவிடுபட்ட வில்லின் நிம்மதிதான்.




இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


வெள்ளி, ஜனவரி 10, 2014

எரியிதழ் - 1 | முதற்கனல் - 10 | வெண்முரசு - ஜெயமோகன்

http://www.jeyamohan.in/?p=44027
http://venmurasu.in/2014/01/10/நூல்-ஒன்று-முதற்கனல்-10/

இந்தப் பகுதியில் காசி மன்னன் செய்யும் திருமண ஏற்பாடு சொல்லப்படுகிறது. அம்பையின் கதை முன்னோட்டமாக சிவன் சதி தட்சன் கதை மறுவாசிப்பு செய்யப்படுகிறது.

*********************************************************************************
எரியிதழ்-1 | முதற்கனல்-10 முழு மஹாபாரதத்தில் கடந்து செல்லும் பதிவுகள்...
காசியில் நடந்த சுயம்வரம் | ஆதிபர்வம் - பகுதி 102 - http://mahabharatham.arasan.info/2013/05/Mahabharatha-Adiparva-Section102.html

*********************************************************************************

நமது கருத்து:

சக்தியை எரித்த சிவனின் கதையை எடுத்துக் கொண்டு சிவனின் கோபத்திற்கு இதில் நல்ல நியாயம் கற்பிக்கப்படுகிறது என்று நினைக்கிறேன். மேலும் அவளை சிவன் எரிக்கவில்லை, நாரதர் சொல்லி சதிதேவி தட்சனின் வேள்வி நெருப்பில் விழுந்தாள் என்று சொல்வதும் வித்தியாசமாக, ஆனால் அதேசமயம் அழகாகவும் சாத்திரத்திற்கு நியாயம் கற்பிக்கும் வகையிலும் இருக்கிறது.
//நூற்றெட்டு சைவர்களும் பதினெட்டு சாக்தர்களும் ஒன்பது வைணவர்களும் என தாந்திரீகர்கள் கண்சிவக்க உடல்நிமிர்த்தி காலடிகள் அதிர நடந்தனர்.// இந்த வரி, அந்தக்காலத்தில் காசி நகரத்தில் இந்த மூன்று மதத்தினரும் என்ன விகிதங்களில் இருந்தனர் என்பதைக் குறியீடாகச் சொல்வதாக நினைக்கிறேன்.

//பீமதேவன் பெருமூச்சுடன் அமைதியானார். “இன்று சதுர்த்தி….சூதர்கள் அகல்விழி அன்னையின் கதைகளைச் சொல்லிவருகையில் இன்று வந்தது தாட்சாயணியின் கதை” என்றார் சிற்பி. மேலும் ஏதோ சொல்லவந்தபின் சொல்லாமல் திரும்பி பந்தலுக்குள் நுழைந்தார்.//அம்பையின் குறியீடாக இந்தக் கதைச் சொல்லப்பட்டதாக நினைக்கிறேன். சதி தேவியின் கதையும் அம்பையின் கதையும் ஒரே மாதிரி இருப்பது போல ஆசிரியர் வடித்துக் கொள்கிறார்.

நான் ரசித்த வரிகள்

* முக்குணங்களும் காசிமன்னனிடம் மூன்று மகள்களாகப் பிறந்திருக்கின்றன என்றனர் நிமித்திகர்கள்.

* ஏழுலகங்களையும் எரித்தழித்தபின் தன்னையும் அழித்துக்கொள்ளும் கடும் விஷம் வாழும் வெண்பற்கள் கொண்டவன். எங்கும் உறைபவன். அனைத்தையும் இயக்குபவன். என்றுமழியாதவன். அவன் வாழ்க!

* பெண்ணழகையும் பொருளழகையும் தேவர்களின் அழகையும் அவளழகு வழியாகவே அவன் அளந்தான். தெய்வங்களை அவள் வழியாகவே அவன் வணங்கினான்.

* அவள் தவம் முதிர்ந்தபோது வெள்ளெருதுக்குமேல் பினாகமும் தமருகமும் மானும் மழுவுமாக சிவன் தோன்றி செந்நெருப்பு எழுந்த அங்கை நீட்டி அவள் கைப்பிடித்து காந்தருவமணம்கொண்டு கையாலயத்துக்கு அழைத்துச்சென்றான். நீலவிடம்கொண்ட அவன் கழுத்தழகில் அவள் காலங்கள் மறைந்து காதல்கொண்டாள்.

* புடவியெனும் தாமரையில் முடிவில்லாமல் இதழ்விரிந்துகொண்டிருக்கும் அத்தனை உலகங்களிலும் உள்ள அனைத்து பிரம்மன்களுக்கும் அவியளிக்கப்பட்டது. அவ்வுலகங்களையெல்லாம் காக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் அவியளிக்கப்பட்டது. தட்சனின் ஆணைப்படி சிவனுக்கு மட்டும் அவியளிக்கப்படவில்லை.

* களத்தில் நான் தோற்கவில்லை, உன் மேல் கொண்ட அன்பினால் தோற்றேன்” என்று தட்சன் ஆயிரம் தலைகளால் படமெடுத்து சீறினான்.

* “நாம் விதியை கணிக்காமலிருப்பதல்லவா நல்லது அரசே? வேள்விக்கு எனில் ஆதிதெய்விகம் ஆதிபௌதிகம் என இருவகைத் தடைகள் உள்ளன. ஆதிதெய்வீகத்தின் தடைகளை மட்டுமே நாம் வேள்வியில் கணிக்கிறோம். ஆதிபெளதிகத்தை கணிப்பது தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது” என்றார் ஃபால்குனர்.

* “அகண்டகாலம் நோக்கித் திறக்கும் கண்கள் கொண்டவர்கள் ஞானியர். அவர்களுக்கு அண்டம் என்பது ஒற்றைப்பெருநிகழ்வு மட்டுமே. அதன் அனைத்தும் அனைத்துடனும் இணைந்துள்ளன. அனைத்தும் அனைத்தையும் சுட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன.”



இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


வியாழன், ஜனவரி 09, 2014

பொற்கதவம் - 4 | முதற்கனல் - 9 | வெண்முரசு - ஜெயமோகன்


இந்தப் பகுதி பீஷ்மர் வியாசர் சந்திப்பைச் சொல்கிறது... வியாசர் பீஷ்மருக்கு மன்னன் சிபியின் கதைச் சொல்வதும் வருகிறது..

*********************************************************************************
பொற்கதவம்-4 | முதற்கனல்-9 முழு மஹாபாரதத்தில் கடந்து செல்லும் பதிவுகள்...
இந்தக் கதை வரும் பகுதியை நான் மஹாபாரதத்தில் கண்டதில்லை. ஆனால் மன்னன் சிபியின் கதை வருகிறது. அதை இன்னும் நான் மொழிபெயர்க்கவில்லை. இப்போது வனபர்வத்தின் 65வது பகுதியை மொழிபெயர்த்து வருகிறேன். இந்த சிபி கதை வனபர்வத்தின் 196வது பகுதியில் வருகிறது. அதனால் இதில் வரும் சிபி கதையின் ஆங்கில லிங்கைத் தருகிறேன்.
*********************************************************************************

நமது கருத்து:

//சித்ரகர்ணி என்று பெயர்கொண்ட அந்த முதிய சிம்மம் அதற்கு விதி வகுத்த பாதையில் நடந்து வந்து வியாசனின் தவச்சாலையை நோக்கியபடி ஒரு பாறைமீது நின்றுகொண்டிருந்தபோதுதான் அஸ்தினபுரியில் இருந்து பீஷ்மர் அவ்வழியே சென்றார்.// இப்படி ஒரு காட்சி மஹாபாரதத்தில் இல்லை. ஆனால் ஆசிரியரின் புனைவு அருமையாக இருக்கிறது.


// சிபியிடம் அப்பருந்து சொன்னது “மன்னனே உன்னை வணங்குகிறேன். சைத்ரகம் என்னும் செம்பருந்துக்குலத்தின் அரசனாகிய என்பெயர் சித்ரகன். பிறப்பால் நானும் உன்னைப்போன்றே ஷத்ரியன்.// மஹாபாரதத்தில் சிபியிடம் பேசிய பருந்து இந்திரன் என்றும் புறா அக்னி என்றும் வருகிறது.

// பீஷ்மர் குனிந்து அந்தப் புழுதியில் இருக்கும் சிங்கத்தின் காலடித்தடங்களைப் பார்த்துவிட்டு “வயதான பெரிய சிங்கம். நகங்கள் மழுங்கியிருக்கின்றன. அதனால் வேட்டையாட முடியவில்லை.ஆகவேதான் வீட்டுப்பசுவை தேடி வந்திருக்கிறது”// இந்தக் காட்சி பீஷ்மரையே உருவகமாக் காட்டுவதாக அமைகிறது. ஆனால் அப்படி இது உருவகமாக இருந்தால், பின்பு சித்திரகர்ணி, கருவுற்றிருந்த அந்தப் பசுவையும் அடித்து, அதன் கருவையும் உண்பதை எதைக் குறிக்கிறது? பீஷ்மர் வயதான காலத்தில் பெண்களையும் கடத்திவந்து, பிள்ளைவரம் கொடுக்கமுடியாத ஒருவனுக்குக் கட்டி வைத்து கருவை உருவாகவிடவில்லை என்றா? அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

நான் ரசித்த வரிகள்

* அதற்குள் வாசல்கள் ஒவ்வொன்றாக திறந்துகொண்டிருந்தன. ‘இவனை நானறிவேன்…இவன் முகமோ உடலோ நானறியாதது. ஆனால் இவனை நானறிவேன்….என் ஆன்மா இவனைக்கண்டதும் எழுகிறது’ என்று அது திரும்பத்திரும்ப தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டது.

* உன்னுடைய ரதசக்கரங்கள் ஓடித்தெறிக்கும் கூழாங்கற்கள்கூட பிறவிகள் தோறும் உன்னை பின்தொடர்கின்றன என நீ அறியவும் முடியாது. நான் இந்த முதுமைவரை வேட்டையாடி வேட்டையாடி கண்டறிந்தது ஒன்றே. காலத்தின் முடிவில்லா மடிப்புகளிலெல்லாம் பின்னிப்பின்னிச்செல்லும் அழியாத வலையொன்றின் வெறும் கண்ணிகள் நாம்’

* பீஷ்மரின் உயரத்தை அண்ணாந்து பார்த்து மகிழ்ந்து சிரித்து “தம்பி அஸ்தினபுரிக்குமேல் உயர்ந்திருக்கும் ஹஸ்தியின் அரண்மனை முகடுபோலிருக்கிறாய் நீ”

* //“ஆம்…அது உண்மை” என்றார் பீஷ்மர். “நான் என்னை உருவாக்கிக் கொள்ள எனக்கு வாய்ப்பே அளிக்கப்படவில்லை. என் அன்னையும், தந்தையும், குலமும், தேசமும், நான் கற்ற நெறிகளும் இணைந்து என்னை வடிக்கின்றன. என் வழியாக உருவாகும் என்னை நானே அச்சத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்”// இந்த வார்த்தைகள் இன்றைய மனிதர்கள் பலருக்கும் கூட பொருந்தும் என நினைக்கிறேன்.

* ஆயுதங்கள் உயிரற்றவை. உயிரற்றவைக்கு மட்டுமே கச்சிதம் கைகூடுகிறது. அவற்றை இயக்கும் விதிகளுக்கு அப்பால் அவற்றில் ஏதுமில்லை..” பீஷ்மர் தொடர்ந்தார். “நான் என்னை மிகமிகக்கூரிய ஓர் ஆயுதம் என்பதற்கு அப்பால் உணர்ந்ததேயில்லை.

* அந்தப்பெண்களின் உள்ளம். அவர்கள் இந்த மண்ணில் வந்து விடப்போகும் கண்ணீர். அதை களம் வரைந்த பின்பே ஆடத்தொடங்கும் என் எளிய தர்க்கஞானமும், நான்குவாயில்களையும் மூடிக்கொண்டிருக்கும் குலநீதியும் தாங்குமா என்ன?”

* “என்னுடைய அரண்மனை வளாகத்திற்குள் என் கைகளுக்குள் வந்த ஒவ்வொன்றுக்கும் நான் பொறுப்பேற்றுக் கொள்ளவேண்டும் என்பதே என் தன்னறம்” என்றான் சிபி.

* என்னை இந்த அலகுடனும் இந்த நகங்களுடனும் இப்பெரும்பசியுடனும் படைத்த ஆற்றல் அல்லவா என்னை கொன்று உண்பவனாக ஆக்கியது? இந்தச் சின்னஞ்சிறு வெண்புறா இன்று காலையில் மட்டும் ஆயிரம் சிறுபூச்சிகளை கொத்தி உண்டிருக்கிறதென்பதை நீ அறிவாயா? அந்த ஆயிரம் புழுக்கள் பல்லாயிரம் சகப்புழுக்களை விழுங்கி நெளிந்துகொண்டிருந்தன என்பதை அறிவாயா? இதை விட்டுவிடு. இதைக் காப்பாற்ற முயலும்போது நீ இப்அண்டத்தை நிகழ்த்தும் முதல்மனதுடன் போட்டிபோடுகிறாய்”



இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


புதன், ஜனவரி 08, 2014

பொற்கதவம் - 3 | முதற்கனல் - 8 | வெண்முரசு - ஜெயமோகன்

http://www.jeyamohan.in/?p=44003
http://venmurasu.in/2014/01/08/ நூல்-ஒன்று-முதற்கனல்-8/

இந்தப் பகுதி பீஷ்மர் அறிமுகம், பராசரர் அறிமுகம், வியாசர் அறிமுகம் என பல பகுதிகளைத் தொடுகிறது...

*********************************************************************************
பொற்கதவம்-3 | முதற்கனல்-8 முழு மஹாபாரதத்தில் கடந்து செல்லும் பதிவுகள்...
*********************************************************************************

நமது கருத்து:

//இன்று காலை பேரமைச்சர் இதைக்கொண்டுவந்து என்னிடம் அளித்தார். பலபத்ரரின் ஒற்றன் நாகரதேசத்துக்குச் சென்ற ஒரு தூதனைக் கொன்று இதை கைப்பற்றியிருக்கிறான்.// என்று சத்தியவதி சொல்வதாக ஒரு வசனம் வருகிறது. தூதர்களைக் கொல்வது அக்கால வழக்கப்படு பெரும் பாவமாகும். "தூதனாக வந்ததால் பிழைத்தாய்" என்று மகாபாரதத்தில் பல இடங்களில் வரும்.


காசிமன்னன் சுயம்வரத்திற்கு அஸ்தினாபுரத்திற்கு அழைப்புக் கொடுக்காமல் நடத்த எண்ணினான் என்ற மகாபாரதச் செய்தியை வைத்துக் கொண்டு சத்தியவதி பீஷ்மரிடம் ஓலைகள் காட்டும் காட்சியை அழகாகப் புனைந்திருக்கிறார் திரு.ஜெயமோகன்.

காசி மன்னன் பெயர்க்குறிப்பு முழு மஹாபாரதத்தில் இல்லை // “காசிமன்னன் பீமதேவன் அவனுடைய மூன்று மகள்களுக்கும் சுயம்வரம் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறான்” என்றாள் சத்யவதி.//

பீஷ்மரை கூர்ந்து நோக்கி சத்யவதி சொன்னாள். “அந்த விழாவுக்கு நம்மைத்தவிர பாரதநாட்டில் உள்ள அத்தனை அரசர்களுக்கும் அழைப்பு அனுப்பியிருக்கிறான் பீமதேவன்…நம்மை அவமானப்படுத்துவதற்காகவே இதைச் செய்திருக்கிறான்.  நாம் அவனிடம் பெண்கேட்டதற்காகவே இதைச்செய்கிறான்…”

// அறத்தின் வழிகள் முற்றறிய முடியாதவை. ஆனால் மனிதன் செய்யும் அறமீறல்களோ விண்ணிலும் மண்ணிலும் பொறிக்கப்படுபவை. மனிதனுக்கு படைப்புசக்திகள் வைத்த மாபெரும் சூது இதுவென்று நினைக்கிறேன்”// அருமையான வைர வரிகள்.

மகாபாரதத்தில் வரும் கல்மாஷபாதனைத்தான் கிங்கரன் என்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்.

இந்தப் பதிவில் நான் ரசித்த வரிகள்

* ஒரு கணமேனும் தன்னைப்பற்றி நினையாதவர்களுக்கு மட்டுமே உரிய கருணை நிறைந்த புன்னகை கொண்டிருந்தான்.

* ஒவ்வொரு பார்வையிலும் நான் இங்கிருப்பவனல்ல என்று சொல்வதுபோல, ஒவ்வொரு சொல்லிலும் இதற்குமேல் சொல்பவனல்ல என்பதுபோல, ஒவ்வொரு காலடியிலும் முற்றாக கடந்து செல்பவர்போல அவர் தெரிந்தார்.

* அக்கதைகளைக் கேட்கும் எவரும் அஸ்தினபுரியின் அரசனை மாயத்தால் கைப்பற்றிய தீயதேவதை என்றுதான் என்னைப்பற்றி எண்ணுவார்கள்.

* ஆயர்குடிகளும் வேளாண்குடிகளும் கடலவர்களும் எதை எண்ணி அஞ்சிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை மீண்டும் மீண்டும் நான் கேள்விப்பட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன்.

* அச்சத்தின் மறுபக்கம் வெறுப்பு….வல்லமை என்றுமே கீழோரால் வெறுக்கப்படுகின்றது” என்றார்.

* பீஷ்மர் திகைத்து எழுந்து பதறும் குரலில் “அன்னையே நீங்கள் சொல்வது அறப்பிழை….ஒருபோதும் செய்யக்கூடாதது அது…” என்றார். “அஸ்தினபுரியின் அரசி ஒருபோதும் எண்ணக்கூடாத திசை. வேண்டாம்” என்றார்.

* பீஷ்மர் “அன்னையே, உங்கள் சொல் எனக்கு ஆணை. ஆனால் நான் இக்கணம்வரை என் அகம் சொல்லும் நெறியை மீறியதில்லை. எதிர்த்துவரும் ஷத்ரியனிடம் மட்டுமே நான் என் வீரத்தைக் காட்டமுடியும். அரண்மனைச் சிறுமிகளிடம் தோள்வலிமையைக் காட்டினால் இந்த பார்தவர்ஷமே என்னைத் தூற்றும்…என்னை மன்னியுங்கள். என்மேல் கருணை காட்டி தங்கள் ஆணையிலிருந்து என்னை விடுவியுங்கள்”

* “பழிச்சொல்லில் வாழ்வதே வீரனின் மீளா நரகம் தாயே…என்னை அந்த இருண்ட குழியில் தள்ளிவிடாதீர்கள்” என்றார்.

* மொத்தப்அண்டத்தையும் மொழியாக மட்டுமே அறியும் பேரருளைப் பெற்றவர் அவர் என்றது சூதர்குலம். படைக்கப்பட்டதெல்லாம் வானில்தான் இருந்தாகவேண்டும் என்பதுபோல கூறப்பட்டவை எல்லாம் அவரது சித்தத்திலும் இருந்தாகவேண்டும் என்று நம்பினர்.

* புத்திரசோகத்தை நீர் நீக்குவதில்லை என்று உணர்ந்து ஏழு அக்கினிகளில் மூழ்கி எழுந்தார். துயரம் இன்னும் பெரிய அக்கினி என்பதை மட்டுமே அறிந்தார்.

* அந்த மீன்கள் நீருக்குள் இசைத்துக்கொண்டிருக்கும் பாடலே அவளிலும் ஒலிக்கிறது என்று உணர்ந்து கொண்டார். அக்கணம் அவர் ஒன்றை உணர்ந்தார். பறக்கும் யானை ஒன்று மண்ணில் பிறக்கவிருக்கிறது என.

* மச்சகந்தி கருவுற்று உதரம் நிறைந்தபின் யமுனைக்குள் இருந்த மணல்தீவொன்றுக்குள் நாணலில் சிறுகுடிலைக் கட்டி அதில் தங்கிக்கொண்டாள். சித்திரை மாத முழுநிலவுநாளில் அவள் ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாள். அவளைப்போலவே கருநிறமும் வைரம்போன்ற கண்களும் கொண்ட குழந்தை அது.

* கருநிறம் கொண்டிருந்ததால் அதை அவர்கள் கிருஷ்ணன் என்றழைத்தனர். தீவில் பிறந்தவனாதலால் துவைபாயனன் என்றனர்.


இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


செவ்வாய், ஜனவரி 07, 2014

பொற்கதவம் - 2 | முதற்கனல் - 7 | வெண்முரசு - ஜெயமோகன்

http://www.jeyamohan.in/?p=43944
http://venmurasu.in/2014/01/07/நூல்-ஒன்று-முதற்கனல்-7

இந்தப் பகுதியில் சந்தனு சத்தியவதி காதலும், சத்தியவதி எப்படி ஆட்சியைத் தனது கைகளில் வைத்திருந்தாள் என்பதும் சொல்லப்படுகிறது.

*********************************************************************************
பொற்கதவம்-2 | முதற்கனல்-7 முழு மஹாபாரதத்தில் கடந்து செல்லும் பதிவுகள்...
*********************************************************************************

சந்தனு சத்தியவதி காதலை அழகாக சொல்லியிருக்கிறார். நாமே அந்த சந்தனுவாக உணரும் படி இருக்கிறது இந்தப் பதிவு.


சந்தனு தானே சத்தியவதியை அடைந்தான் என்று சொல்வதால், பீஷ்மனின் சபதத்திற்கு அவசியம் இல்லாமல் போகிறது. ஒரு வேளை பிளாஷ்பேக்காக பின்னால் வரக்கூடும் என்று நினைக்கிறேன். பீஷ்மனின் சபதமே மஹாபாரதத்திற்கு முதுகெலும்பு. சரி சபதம் இல்லையென்றாலும், பீஷ்மன் ஏன் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை என்றாவது சொல்ல வேண்டியிருக்கும்.

உபரிசரன் {வசுவின்} கதை இருந்தால், பாண்டவர்களுடன் சேதி நாட்டுக்கு இருந்த தொடர்பின் ஆழம் வாசகர்களுக்குப் புரியும். இந்தப் பதிவில் தசராஜனே சத்தியவதியின் தகப்பன் என்பது நிறுவப்படுவதால், {மகாபாரதக் கதையின் படி அவன் வளர்ப்பு தந்தைதான்} அதை வாசகர்கள் உணராமல் போகக்கூடும்.

ஓவியம் அருமை. இதுவரை மனிதர்களின் முதுக்குக்குப் பின்னால், தூரத்து நிழல் உருவம் என்றே  படங்கள் வந்திருக்கின்றன. குளோஸ்-அப் ஓவியங்களையும் எதிர்பார்க்கிறது மனம்.
இந்தப் பதிவில் நான் ரசித்த வரிகள்...

* “நம் உறவின் எல்லை இது. இனி நாம் வேறு ஒரு உலகிலேயே சந்திக்கமுடியும்” என்று சொல்லி நீரில் மூழ்கி மறைந்தாள். அவன் அந்தக்குழந்தையை முகர்ந்து பார்த்தான். அத்ரிகையின் மீன்மணத்தை கொண்டிருந்தது அது.

* அவளை மார்போடணைத்து அவள் சிறுமேனியின் நறுமணத்தை முகர்வதையே தன் வாழ்வின் பேரின்பமாகக் கொண்டிருந்தான்.

* நிலத்தை விட நீரே அவளுக்கு உவப்பானதாக இருந்தது. நீருக்குள் அவளுக்கு சிறகுகள் முளைப்பதாக அவள் தோழிகள் சொன்னார்கள். மனிதர்கள் ஒருபோதும் சென்று பார்க்கமுடியாத நீராழங்களுக்கெல்லாம் அவள் முக்குளியிட்டுச் சென்றாள். அவர்கள் எவரும் அறிந்திராத முத்துக்களுடன் திரும்பி வந்தாள்.

* நிலவொளியில் யமுனை கிளர்ச்சிகொண்டிருந்ததனால் அலைகள் அவர் தோள்களுடன் மல்லிட்டன. கைசோர்ந்து அவர் நீரில் மூழ்கத் தொடங்கினார்.

* நீருக்குள் மூழ்கி தன் தலைக்குமேல் நிலவொளி நீரிலாடும் நடனத்தைப்பார்த்தபடி கீழே சென்றுகொண்டே இருந்தபோது அவர் தன்னை நோக்கி அவள் நீந்தி வருவதைக் கண்டார். அவளுடைய கண்கள் மீன்விழிகள் போல இமையாது திறந்திருந்தன.

* செம்பவளப் பாறைகள் மேல் பொன்னாலும் வெள்ளியாலும் உடல் கொண்ட மீன்கள் சிறகுகளை விசிறியபடி அவன் கேட்கமுடியாத சொற்களை உச்சரித்தபடி பறந்துசென்றன. அச்சொற்கள் குமிழ்களாக எழுந்து நூறாயிரம் வண்ணங்கள் காட்டி வானுக்கு எழுந்தன.

* அவள் உடலில் நீராழத்தில் அவர் உணர்ந்த வாசனையை அறிந்தார். புதுமீன் வாசனையா மதநீரின் வாசனையா என்றறியாமல் அவர் அகம் தவித்தது

* பதினெட்டு ஆண்டுகாலம் சத்யவதியின் மேனியின் வாசனையன்றி வேறெதையும் அறியாதவராக அரண்மனைக்குள் வாழ்ந்தார் சந்தனு. ஒவ்வொருநாளும் புதியநீர் ஊறும் சுனை. ஒவ்வொரு காலையிலும் புதுமலர் எழும் மரம். ஒவ்வொருகணமும் புதுவடிவு எடுக்கும் மேகம்.

*  ‘கன்றுக்கு பாற்கடல் மரணமேயாகும்’ என்று முதுநிமித்திகர் சொன்னார். அவருடலில் நாள்தோறும் காய்ச்சல் படிப்படியாக ஏறி வந்தது.

*  சந்தனுவின் அரசியாக வந்தபின்னர் சிலநாட்களிலேயே அஸ்தினபுரியின் ஆட்சியை முழுக்க சத்யவதியே ஏற்றுக்கொண்டாள். மதம் கொண்ட யானையை பார்வையாலேயே அடக்கி மண்டியிடச்செய்யும் ஆற்றல்கொண்டவளாக அவளிருந்தாள். 



இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


திங்கள், ஜனவரி 06, 2014

பொற்கதவம் | முதற்கனல் - 6 | வெண்முரசு - ஜெயமோகன்

http://www.jeyamohan.in/?p=43926

இந்தப் பகுதியில் சந்தனு இறப்பது, சித்திராங்கதன் அரியணை ஏறுவது, சித்திராங்கதன் கந்தர்வனால் கொல்லப்படுவது. விசித்திரவீரியனை அரியணையில் அமர்த்துவது ஆகியன வருகின்றன.

*********************************************************************************
முதற்கனல்-6 முழு மஹாபாரதத்தில் கடந்து செல்லும் பதிவு...

சந்தனுவின் மைந்தர்கள் | ஆதிபர்வம் - பகுதி 101- http://mahabharatham.arasan.info/2013/05/Mahabharatha-Adiparva-Section101.html

*********************************************************************************

1. முழுமஹாபாரதத்தில் //விசித்திரவீரியன் பருவம் அடைவதற்கு  முன்னரே, மன்னன் சந்தனு, தவிர்க்க முடியாத காலத்தின் தலையீடுகளை உணர்ந்தான். சந்தனு சொர்க்கத்திற்கு உயர்ந்த  பின்னர், பீஷ்மன் தன்னை சத்தியவதியின் தலைமையின் கீழ் நிறுத்தி, எதிரிகளை ஒடுக்கும் சித்திராங்கதனை அரியணையில் ஏற்றினான்.// என்று இருப்பது

வெண்முரசில் //ஃபால்குன மாதம் விசாக நட்சத்திரத்தில் மழைக்கால இரவின் நான்காம் சாமத்தில் முதியமன்னர் சந்தனு உயிர்துறந்தார். அவரது உடல்நிலையை அறிந்த மக்களெல்லாம் ஊர்மன்றுகளிலும் ஆலயமுற்றங்களிலும் கூடி நின்று அரண்மனைக்கோட்டைமுகப்பின் வெண்கலமணியாகிய காஞ்சனத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். வாத்தியங்களை தாழ்த்திவைத்து சூதர்கள் சோர்ந்து அமர்ந்திருந்தனர். அப்போது வெறிமின்னும் கண்களும் சடைவிழுதுகள் தொங்கும் தோள்களும் புழுதியும் அழுக்கும் படிந்த உடலுமாக பித்தன் ஒருவன் கோட்டைவாசலைத் தாண்டி ஊருக்குள் நுழைந்தான். கண்டாமணியை நோக்கி கூடியிருந்த மக்கள் நடுவே அவன் வந்து நின்றபோது அவனுடைய விசித்திரமான தோற்றத்தாலும் சைகைகளாலும் மக்கள் விலகி நின்று கவனிக்கத்தொடங்கினர்.// என்று விரிவாகவே இருக்கிறது   {இச்செய்தி வேறு புராணங்களில் இருந்து எடுக்கப்பட்டிருக்கலாம்}.

2. வெண்முரசில் //புடைத்த தசைநார்களும் நீலநரம்புகளும் அசையும் உடல் கொண்ட அந்த அழகனை அள்ளியணைக்க இருகைகளையும் விரித்து முன்னால் குவிந்தான். நீருக்குள் இருந்த சித்ராங்கதன் என்னும் கந்தர்வன் அவனை அணைத்து இழுத்துக்கொண்டு ஆழத்துக்குள் புகுந்துகொண்டான்.// என்று வருவது

முழுமஹாபாரதத்தில் //சித்திராங்கதன் எதிரி மன்னர்களை எல்லாம் அழித்து, தனக்கு நிகர் யாரும் இல்லை என்று உணர்ந்தான். தன்னால் மனிதர்களையும், அசுரர்களையும், ஏன் தேவர்களையும் வெல்ல முடியும் என்று நினைத்த சித்திராங்கதன், பெரும் பலம் வாய்ந்த மன்னனான கந்தர்வ மன்னனைப் போருக்கு அழைத்தான். பெரும் பலசாலிகளான அந்த கந்தர்வனும், குருபரம்பரையின் முன்னவனும் குருக்ஷேத்திரத்தில் உக்கிரமாக போர் செய்தனர். அந்தப் போர் சரஸ்வதி நதிக்கரையில் மூன்று முழு வருடங்களுக்கு உக்கிரமாக நடந்தது. அந்த பயங்கரப் போரில் அடர்ந்த கணைகள் மழையைப் போலப் பொழிந்தன. அவர்களிருவரில் அதிக தந்திரம் கொண்ட கந்தர்வன் குருக்களின் இளவரசனைக் கொன்றான். மனிதர்களில் முதன்மையான, எதிரிகளை ஒடுக்கும் சித்திராங்கதனைக் கொன்றுவிட்டு கந்தர்வன் மேலுலகம் சென்றான். ஓ மன்னா, மனிதர்களில் புலி போன்ற பெரும் வீரமிக்க சித்திராங்கதன் கொல்லப்பட்ட பிறகு, சந்தனுவின் மைந்தன் பீஷ்மன், அவனது ஈமக்கடன்களை முடித்து, பெரும் சக்தி கொண்ட விசித்திரவீரியன் சிறுவனாக இருந்த போதே அவனை குருக்களின் அரியணையில் அமர்த்தினான். - See more at: http://mahabharatham.arasan.info/2013/05/Mahabharatha-Adiparva-Section101.htm// என்று வருகிறது.

3. சித்திராங்கதன் தன் பெயர் கொண்ட கந்தர்வனுடனேயே 3 வருடங்கள் தொடர்ச்சியாகப் போரிட்டு மடிந்தான் என்பதுதான் மஹாபாரதச் செய்தி

கந்தர்வனுக்கும் ஒரே பெயர்தான் என்பதால் கிணற்றில் தெரியும் தனது பிம்பத்தைப் பார்த்து விழுந்து இறப்பதாகக் காட்டியிருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்.

மேலும் சித்திராங்கதன் குறித்த வர்ணனை அவன் இயல்புக்குமாறாக பெண்ணை விரும்பாது ஆணை விரும்புபவனாகச் சித்தரிக்கப் படுகிறதோ என்றும் நினைக்கிறேன். ஆனால் அதற்கு புராண ஆதரம் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை.

இந்தப் பதிவில் ஹஸ்தி மன்னன், யானைகள், அஸ்தினாபுரத்தின் தோற்றம், பித்தனின் அறிமுகமும், அவன் சொல்லும் வார்த்தைகளும் அழகாக இருக்கின்றன.

இந்தப் பதிவின் ஓவியம் அருமையாக இருக்கிறது. இனி வரும் பதிவுகளில் ஓவியம் குறித்து பாராட்ட வேண்டியத்தில்லை என்று நினைக்கிறேன். ஒவ்வொருநாளும் பாராட்டிக் கொண்டிராமல், குறை இருந்தால் மட்டும் சுட்டிக் காட்டலாம் என்றிருக்கிறேன்.

இப்பதிவில் நான் ரசித்த வரிகள்...

* மண்ணுலகின் எழில்காண விண்ணவரும் வருவதற்கு அஸ்தினபுரியே முதற்காரணமாக அமைந்தது.

* விடியலின் முதற்கதிர் மண்ணைத் தொட்டு முதல் கூழாங்கல்லை பொன்னாக்கியபோது சூதர்களின் பாடல் முடிந்து தலைக்கோலர் தன் வெண்சங்கை ஊதினார்.

* “தர்மத்தின் மேல் இச்சையின் கொடி ஏறிவிட்டது” என்று அவன் சந்தனுவைப்பற்றி சொன்னான். “வெற்று இச்சை வீரியத்தை கோடைக்கால நதிபோல மெலியச்செய்கிறது. பலமிழந்த விதைகளை மண் வதைக்கிறது” என்று சந்தனுவின் மைந்தர்களான சித்ராங்கதனைப்பற்றியும் விசித்திரவீரியனைப்பற்றியும் சொன்னான்.

* “அரியணைகள் ஆயுதங்களால் நிலைநிறுத்தப்படுகின்றன என்பது அரசுகள் தோன்றிய காலம் முதல் நம்பப்பட்டுவரும் பொய். அரசுகள் மக்களின் விராடவடிவங்கள் மட்டுமே. அவை மக்களை ஆள்வதில்லை, மக்களை பிரதிநிதித்துவம் செய்கின்றன” என்றார்.

* அந்த துயரம் நிறைந்த கண்களையே சிலகணம் பார்த்துநின்ற பலபத்ரருக்கு தெய்வங்களின் கண்களில் துயரம் மட்டுமே இருக்கமுடியும் என்று பட்டது. ஏனென்றால் அவை முடிவற்ற காலத்தில் மானுடவாழ்க்கையை பார்த்துநிற்கின்றன.



இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அதிரதன் அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அர்வாவசு அர்ஜுனன் அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அன்சுமான் அனுவிந்தன் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆத்ரேயர் ஆதிசேஷன் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உச்சைஸ்ரவஸ் உசீநரன் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உதங்கர் உதங்கா உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கண்வர் கணிகர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கர்ணன் கருடன் கல்கி கல்மாஷபாதன் கலி கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி காக்ஷிவத் கிந்தமா கிர்மீரன் கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசின் கேசினி கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சக்திரி சக்ரதேவன் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சங்கன் சச்சி சசபிந்து சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சதானீகன் சந்தனு சந்திரன் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சமீகர் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சரஸ்வதி சல்லியன் சலன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுகன்யா சுசர்மன் சுசோபனை சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதக்ஷிணன் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுந்தன் உபசுந்தன் சுநந்தை சுப்ரதீகா சுபத்திரை சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூர்ப்பனகை சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் ததீசர் தபதி தபஸ் தம்போத்பவன் தமயந்தி தமனர் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தக்ஷகன் தாத்ரேயிகை தார்க்ஷ்யர் தாருகன் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பர்ணாதன் பர்வதர் பரசுராமர் பரத்வாஜர் பரதன் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிரமாதின் பிராதிகாமின் பிருகத்யும்னன் பிருகதஸ்வர் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாத்ரி மாதலி மாதவி மாந்தாதா மார்க்கண்டேயர் மாரீசன் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷ்யசிருங்கர் ரிஷபர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லக்ஷ்மணன் லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வர்கா வருணன் வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹர்யஸ்வன் ஹரிச்சந்திரன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 

காப்புரிமை

© 2012-2017, செ.அருட்செல்வப்பேரரசன்
இவ்வலைப்பூவின் பதிவுகளை உரிய சுட்டிகளுடன் இணையத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளத் தடையில்லை.
வேறு எவ்வகையிலோ, விதத்திலோ இணையத்திலும், பிற ஊடகங்களிலும் பகிரவும், வெளியிடவும் முன்னனுமதி பெற வேண்டும்.
Blogger இயக்குவது.
Back To Top