Showing posts with label நாராயணாஸ்த்ரமோக்ஷ பர்வம். Show all posts
Showing posts with label நாராயணாஸ்த்ரமோக்ஷ பர்வம். Show all posts

Friday, December 16, 2016

அஸ்வத்தாமனின் சீற்றம்! - துரோண பர்வம் பகுதி – 201அ

The outrage of Aswatthama! | Drona-Parva-Section-201a | Mahabharata In Tamil

(நாராயணாஸ்த்ரமோக்ஷ பர்வம் - 08)

பதிவின் சுருக்கம் : பீமனை வாருண ஆயுதத்தால் மறைத்த அர்ஜுனன்; தங்கள் தேரில் இருந்து இறங்கிய அர்ஜுனனும், கிருஷ்ணனும், பீமனை வலுக்கட்டாயமாக அவனது தேரில் இருந்து இறக்கி, அவனை ஆயுதங்களைக் கைவிடச் செய்தது; நாராயணாயுதம் தணிக்கப்பட்டது; மீண்டும் அதே ஆயுதத்தை ஏவச்சொன்ன துரியோதனன்; துரியோதனனிடம் தன் இயலாமையைத் தெரிவித்த அஸ்வத்தாமன்; திருஷ்டத்யும்னனைத் தேரற்றவனாகவும், சாரதியற்றவனாகவும் செய்த அஸ்வத்தாமன்; அஸ்வத்தாமனை வீழ்த்திய சாத்யகி; சாத்யகியை எதிர்த்து விரைந்த கௌரவர்கள்; மீண்டும் வந்த அஸ்வத்தாமன் சாத்யகியை மயக்கமடையச் செய்தது; அஸ்வத்தாமனால் பெரிதும் பீடிக்கப்பட்ட திருஷ்டத்யும்னன்...


சஞ்சயன் {திருதராஷ்டிரனிடம்} சொன்னான், “அவ்வாயுதத்தால் {நாராயணாஸ்திரத்தால்} பீமசேனன் சூழப்பட்டிருப்பதைக் கண்ட தனஞ்சயன் {அர்ஜுனன்}, அதன் சக்தியைக் கலங்கடிப்பதற்காக அவனை வாருண ஆயுதத்தால் மறைத்தான்.(1) அர்ஜுனனுடைய கரநளினத்தின் விளைவாலும், பீமனை மறைத்திருந்த {அவ்வாயுதத்தின்} கடும் சக்தியாலும், பின்னவன் {பீமன்} வாருண ஆயுதத்தால் மறைக்கப்பட்டிருப்பதை எவராலும் காணமுடியவில்லை.(2) துரோணர் மகனின் {அஸ்வத்தாமனின்} ஆயுதத்தால் சூழப்பட்ட பீமன், தன் குதிரைகள், சாரதி மற்றும் தேரோடு சேர்த்து நெருப்பில் கலந்த சுடர்மிக்கத் தழல்களைப் போலக் காணப்பட முடியாதவனாக ஆனான்.(3) ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, இரவின் நெருக்கத்தில், அஸ்த மலையை நோக்கி ஓடும் அனைத்து ஒளிக்கோள்களையும் {நட்சத்திரங்களையும்} போல (அஸ்வத்தாமனின்) கடுங்கணைகள் அனைத்தும் பீமசேனனின் தேரை நோக்கிச் சென்றன.(4) உண்மையில், துரோணர் மகனால் {அஸ்வத்தாமனால்} இப்படி மறைக்கப்பட்ட பீமசேனனும், அவனது தேர், குதிரைகள் ஆகியவையும், அவனது {பீமனின்} சாரதியும் காட்டுத்தீக்கு மத்தியில் இருப்பதைப் போலத் தெரிந்தனர்.(5)


பிரளயத்தின் போது அசைவன மற்றும் அசையாதன ஆகிய உயிரினங்களோடு கூடிய மொத்த அண்டத்தையும் எரிக்கும் யுக நெருப்பு இறுதியில் படைப்பாளனின் வாயை அடைவதைப் போலவே, துரோணர் மகனின் {அஸ்வத்தாமனின்} ஆயுதமும் பீமசேனனின் உடலுக்குள் நுழையத் தொடங்கியது.(6) சூரியனுக்குள் ஊடுருவும் நெருப்பை ஒருவனால் காண முடியாததைப் போலவே எவராலும் பீமனின் உடலுக்குள் ஊடுருவும் அந்தச் சக்தியைக் காண முடியவில்லை.(7) பெரும் பிரகாசம் கொண்டவர்களான அர்ஜுனன் மற்றும் வாசுதேவன் {கிருஷ்ணன்} ஆகிய அந்த இரு வீரர்களும், பீமனைச் சுற்றிலும் ஆக்கிரமிக்கும் அந்த ஆயுதத்தையும், துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்} சக்தியிலும், வலிமையிலும் பெருகுவதையும், பின்னவன் {அஸ்வத்தாமன்} எந்த எதிராளியும் அற்றவனாக இருப்பதையும்(8), பாண்டவப் படையின் போர்வீரர்கள் அனைவரும் தங்கள் ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்துவிட்டதையும், யுதிஷ்டிரனின் தலைமையிலான அந்தப் படையின் வலிமைமிக்கத் தேர்வீரர்கள் அனைவரும் எதிரியிடம் இருந்து முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டதையும் கண்டு, தங்கள் தேர்களில் இருந்து வேகமாகக் கீழே இறங்கி பீமனை நோக்கி ஓடினார்கள்.(8-10)

அப்போது மாயசக்தியைக் கைக்கொண்ட அந்த வலிமைமிக்க மனிதர்கள் இருவரும் {கிருஷ்ணனும், அர்ஜுனனும்}, அஸ்வத்தாமனுடைய ஆயுதத்தின் வலிமையால் உண்டான அந்தச் சக்திக்குள் பாய்ந்தனர்.(11) அவர்கள், தங்கள் ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்துவிட்டதாலும், வாருண ஆயுத சக்தியின் விளைவாலும், அவர்கள் கொண்டிருந்த இயல்பான சக்தியின் விளைவாலும் அவ்வாயுதத்தின் நெருப்பு அவர்களை எரிக்கவில்லை.(12) பிறகு நரனும், நாராயணனும், அந்த நாராயண ஆயுதத்தைத் தணிப்பதற்காகப் பீமனையும், அவனது ஆயுதங்கள் அனைத்தையும் வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்து இழுத்தனர்.(13) இப்படி அவர்களால் இழுக்கப்பட்டவனும், குந்தியின் மகனுமான அந்த வலிமைமிக்கத் தேர்வீரன் {பீமன்} உரக்க முழங்கத் தொடங்கினான். அதன்பேரில் பயங்கரமானதும், வெல்லப்பட முடியாததுமான அந்தத் துரோண மகனின் ஆயுதம் (வலிமையிலும், சக்தியிலும்) பெருகத் தொடங்கியது.(14)

அப்போது வாசுதேவன் {கிருஷ்ணன்} பீமனிடம், “ஓ! பாண்டுவின் மகனே, ஓ !குந்தியின் மகனே {பீமரே}, எங்களால் தடுக்கப்பட்டாலும், எவ்வாறு நீர் போரில் இருந்து விலகாமல் இருக்கிறீர்?(15) குருக்களைப் போரில் இப்போது வெல்ல முடியுமெனில், நாங்களும், இந்த மனிதர்களில் முதன்மையானோர் அனைவரும் நிச்சயமாகப் போரைத் தொடர்ந்திருப்போம்.(16) உமது படையின் போர்வீரர்கள் அனைவரும் தங்கள் தேர்களில் இருந்து கீழே இறங்கிவிட்டதைப் பாரும். ஓ! குந்தியின் மகனே {பீமனே}, இக்காரணத்திற்காகவே நீர் உமது தேரில் இருந்து இறங்க வேண்டும்” என்றான் {கிருஷ்ணன்}.(17)

இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்ன கிருஷ்ணன் பீமனை அவனது தேரில் இருந்து கீழே கொண்டு வந்தான். பின்னவனோ {பீமனோ}, சினத்தால் குருதியெனச் சிவந்த கண்களுடன் ஒரு பாம்பைப் போலப் பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டிருந்தான்.(18) எனினும், தேரில் இருந்து கீழே இறக்கப்பட்டு, அவனது ஆயுதங்களைக் கீழே வைக்கச் செய்யப்பட்டதும், எதிரிகளை எரிப்பதான அந்த நாராயண ஆயுதம் தணிவை அடைந்தது.(19)

சஞ்சயன் {திருதராஷ்டிரனிடம்} தொடர்ந்தான், “இவ்வழியில் அவ்வாயுதத்தின் {நாராயணாஸ்த்திரத்தில்} தாங்கிக் கொள்ளப்பட முடியாத சக்தி முடக்கப்பட்டபோது, முக்கிய மற்றும் துணை திசைப்புள்ளிகள் அனைத்தும் தெளிவடைந்தன.(20) இனிய தென்றல் வீசத் தொடங்கியது; பறவைகள் மற்றும் விலங்குகள் அனைத்தும் அமைதியடைந்தன. ஓ! மனிதர்களின் ஆட்சியாளரே {திருதராஷ்டிரரே}, குதிரைகளும், யானைகளும், மனிதர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.(21) ஓ! பாரதரே {திருதராஷ்டிரரே} உண்மையில் அவ்வாயுதத்தின் பயங்கரமான சக்தியானது தணிக்கப்பட்ட போது, பெரும் நுண்ணறிவு கொண்ட பீமன் காலை சூரியனைப் போலப் பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தான்.(22) பாண்டவப் படையில் எஞ்சியோரும், நாராயணாயுதம் தணிவடைந்ததைக் கண்டு, உமது மகனுக்கு {துரியோதனனுக்கு} அழிவை உண்டாக்குவதற்காக மீண்டும் களத்தில் தயாராக நின்றனர்.(23)

அவ்வாயுதம் {நாராயணாஸ்திரம்} கலங்கடிக்கப்பட்டு, பாண்டவப் படை அணிவகுத்து நின்ற போது, ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, துரியோதனன் அந்தத் துரோணர் மகனிடம் {அஸ்வத்தாமனிடம்},(24) “ஓ! அஸ்வத்தாமரே, வெற்றியடையும் விருப்பத்துடன் மீண்டும் பாஞ்சாலர்கள் அணிவகுத்து நிற்பதால், மீண்டும் விரைவாக அவ்வாயுதத்தைப் பயன்படுத்துவீராக” என்றான்.(25) உமது மகனால் {துரியோதனனால்} இப்படிச் சொல்லப்பட்ட அஸ்வத்தாமன், ஓ! ஐயா {திருதராஷ்டிரரே}, உற்சாகமற்ற நிலையில் பெருமூச்சுவிட்டுக் கொண்டு அந்த மன்னனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்:(26) “ஓ! மன்னா {துரியோதனா}, அவ்வாயுதத்தை {நாராயணாஸ்திரத்தை} மீண்டும் கொண்டு வர முடியாது. அஃதை இருமுறை பயன்படுத்த முடியாது. அது மீண்டும் கொண்டுவரப்பட்டால், மீண்டும் அழைப்பவனை அஃது ஐயமில்லாமல் {உறுதியாகக்} கொன்றுவிடும்.(27) வாசுதேவன் {கிருஷ்ணன்}, நீ இப்போது கண்ட வழிமுறையின்படியே அதைக் கலங்கடித்துவிட்டான். ஓ! மனிதர்களின் ஆட்சியாளா {துரியோதனா}, இதனாலேயே {இந்தக் காரணத்தாலேயே} போரில் எதிரியை அழிக்க முடியவில்லை. எனினும், தோல்வியும், மரணமும் ஒன்றே. இன்னும் சொல்லப் போனால், தோல்வியானது மரணத்தைவிட மோசமானதாகும் {சிறந்ததல்ல}. அதோ பார், எதிரிகள் வெல்லப்பட்டு, தங்கள் ஆயுதங்களைக் கீழே வைக்கப் பலவந்தப்படுத்தப்பட்டதால் உயிரை இழந்தவர்களைப் போலத் தெரிகின்றனர்” என்றான் {அஸ்வத்தாமன்}.(29)

அப்போது துரியோதனன் {அஸ்வத்தாமனிடம்}, “ஓ! ஆசான் மகனே, இவ்வாயுதத்தை இரண்டாம் முறை பயன்படுத்த முடியாதென்றால், ஓ! ஆயுதங்களை அறிந்தோர் அனைவரிலும் முதன்மையானவரே, தங்கள் ஆசானைக் கொன்றவர்களான அவர்கள் வேறு ஆயுதங்களால் கொல்லப்பட வேண்டும்.(30) தெய்வீக ஆயுதங்கள் அனைத்தும், அளவிலா சக்தி கொண்ட முக்கண்ணனும் (சிவனும்) உம்மில் இருக்கின்றனர். நீர் விரும்பினால், சினத்தில் இருக்கும் புரந்தரனும் {இந்திரனும்} உம்மிடம் இருந்து தப்ப மாட்டான்” என்றான் {துரியோதனன்}.(31)

திருதராஷ்டிரன் {சஞ்சயனிடம்}, “வஞ்சகத்தின் துணையால் தூரோணர் கொல்லப்பட்டு, நாராயணாயுதமும் கலங்கடிக்கப்பட்ட பிறகு, துரியோதனனால் இப்படித் தூண்டப்பட்ட துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, நாராயணாயுதத்தின் ஆதிக்கத்தில் இருந்து விடுபட்ட பார்த்தர்கள், தங்கள் படைப்பிரிவுகளின் தலைமையை ஏற்று மீண்டும் போரிட வருவதைக் கண்டு என்ன செய்தான்?” என்று கேட்டான்.(32,33)

சஞ்சயன் {திருதராஷ்டிரனிடம்} சொன்னான், “தன் தந்தையின் படுகொலையை நினைவுகூர்ந்தவனும், தன் கொடியில் சிங்கவால் பொறியைக் கொண்டவனுமான துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, சினத்தால் நிறைந்து, அச்சங்கள் அனைத்தையும் விட்டு, பிருஷதன் மகனை {திருஷ்டத்யும்னனை} எதிர்த்து விரைந்தான்.(34) ஓ! மனிதர்களில் காளையே {திருதராஷ்டிரரே}, பாஞ்சால இளவரசனை நோக்கி விரைந்த அந்தப் போர்வீரர்களில் முதன்மையானவன் {அஸ்வத்தாமன்}, இருபத்தைந்து குறுங்கணைகளால் அவனை {திருஷ்டத்யும்னனை} மிக மூர்க்கமாகத் துளைத்தான்.(35) ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, பிறகு அந்தத் திருஷ்டத்யும்னன், சுடர்மிக்க நெருப்புக்கு ஒப்பாக இருந்த அந்தத் துரோணர் மகனை {அஸ்வத்தாமனை} அறுபத்துநான்கு கணைகளால் துளைத்தான்.(36)

மேலும் அவன் {திருஷ்டத்யும்னனை}, கல்லில் கூராக்கப்பட்டவையும், தங்கச்சிறகுகளைக் கொண்டவையுமான இருபது கணைகளால் அஸ்வத்தாமனின் சாரதியையும், மேலும் நான்கு கூரிய கணைகளால் அவனது நான்கு குதிரைகளையும் துளைத்தான்.(37) மீண்டும் மீண்டும் துரோணர் மகனைத் துளைத்து, தன் சிங்க முழக்கங்களால் பூமியை நடுங்கச் செய்த திருஷ்டத்யும்னன், அந்தப் பயங்கரப் போரில் உலகின் உயிரினங்கள் அனைத்தின் உயிரையும் எடுப்பவனாகத் தெரிந்தான்.(38) பிறகு, மரணத்தையே தன் இலக்காகக் கொண்டவனும், ஆயுதங்களில் சாதித்தவனும், இலக்கில் துல்லியமானவனுமான அந்த வலிமைமிக்கப் பிருஷதன் மகன் {திருஷ்டத்யும்னன்}, ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, துரோணர் மகனை {அஸ்வத்தாமனை} மட்டுமே நோக்கி விரைந்தான்.(39) அளவிலா ஆன்மா கொண்டவனும், தேர்வீரர்களில் முதன்மையானவனும் அந்தப் பாஞ்சால இளவரசன் {திருஷ்டத்யும்னன்}, அஸ்வத்தாமனின் தலைமீது கணை மாரியைப் பொழிந்தான்.(40)

அப்போது அந்தப் போரில் துரோணரின் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, சிறகு படைத்த கணைகளால் அந்தக் கோபக்கார இளவரசனை மறைத்தான். மேலும் தன் தந்தையின் படுகொலையை நினைவுகூர்ந்த அவன் {அஸ்வத்தாமன்}, பின்னவனை {திருஷ்டத்யும்னனைப்} பத்து கணைகளால் துளைத்தான்.(41) பிறகு கத்தி போன்ற தலைகளைக் கொண்டவையும், நன்கு ஏவப்பட்டவையுமான இரண்டு கணைகளால் அந்தப் பாஞ்சால இளவரசனின் கொடிமரத்தையும் வில்லையும் அறுத்த அந்தத் துரோணர் மகன், பிறகு, பிற கணகளாலும் தன் எதிரியைக் கலங்கடிக்கத் தொடங்கினான்.(42) அந்தப் பயங்கரப் போரில் அஸ்வத்தாமன் தன் எதிராளியைத் குதிரைகளற்றவனாகவும், சாரதியற்றவனாகவும், தேரற்றவனாகவும் செய்து, அவனைப் பின்தொடர்ந்து வந்தவர்ளையும் அடர்த்தியான கணைமாரியால் மறைத்தான்.(43) இதன் பேரில் அந்தக் கணைமாரியின் மூலம் சிதைக்கப்பட்ட பாஞ்சாலத் துருப்புகள், அச்சத்தாலும், பெருந்துன்பத்தாலும் தப்பி ஓடின.(44)

போரில் இருந்து திரும்பிய துருப்புகளையும், பெரிதாகப் பீடிக்கப்பட்ட திருஷ்டத்யும்னனையும் கண்ட சிநியின் பேரன் {சாத்யகி}, அந்தத் துரோணர் மகனை {அஸ்வத்தாமனை} எதிர்த்துத் தன் தேரைத் தூண்டினான்.(45) பிறகு அவன் {சாத்யகி}, எட்டு கூரிய கணைகளால் அஸ்வத்தாமனைப் பீடித்தான். மீண்டும் பல்வேறு வகைகளிலான இருபது கணைகளால் அந்தக் கோபக்காரப் போர்வீரனை {அஸ்வத்தாமனைத்} துளைத்த அவன்,(46) பிறகு அஸ்வத்தாமனின் சாரதியையும், அவனது நான்கு குதிரைகளையும், நான்கு கணைகளால் துளைத்தான். பெரும் முயற்சியோடு அற்புத கரநளினத்தை வெளிக்காட்டிய அவன் {சாத்யகி}, அஸ்வத்தாமனின் வில்லையும், கொடிமரத்தையும் அறுத்தான்.(47) பிறகு அந்தச் சாத்யகி, தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தன் எதிரியின் தேருடன் சேர்த்து அதன் குதிரைகளையும் துண்டுகளாக வெட்டினான். பிறகு அவன் {சாத்யகி}, அந்தப் போரில் அஸ்வத்தாமனின் மார்பை முப்பது கணைகளால் ஆழத் துளைத்தான்.(48)

ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, (சாத்யகியால்) இப்படிப் பீடிக்கப்பட்டவனும், கணைகளால் மறைக்கப்பட்டவனுமான வலிமைமிக்க அஸ்வத்தாமன், அப்போது என்ன செய்வது என்பதை அறியாதிருந்தான்.(49) ஆசானின் மகன் {அஸ்வத்தாமன்} இந்தப் பரிதாப நிலையில் வீழ்ந்த போது, கிருபர், கர்ணன் மற்றும் பிறரின் துணையோடு கூடியவனும், வலிமைமிக்கத் தேர்வீரனுமான உமது மகன் {துரியோதனன்}, அந்தச் சாத்வத வீரனை {சாத்யகியைத்} தன் கணைகளால் மறைக்கத் தொடங்கினான்.(50) அவர்கள் அனைவரும், அனைத்துப் பக்கங்களில் இருந்தும் கூரிய கணைகளால் சாத்யகியை வேகமாகத் துளைக்கத் தொடங்கினர். துரியோதனன் இருபது கணைகளாலும், சரத்வானின் மகனான கிருபர் மூன்றாலும் அவனைத் {சாத்யகியைத்} துளைத்தனர். கிருதவர்மன் பத்தாலும், கர்ணன் ஐம்பதாலும் அவனைத் {சாத்யகியைத்} துளைத்தனர். துச்சாசனன் நூறு கணைகளாலும், விருஷசேனன் ஏழாலும் அவனைத் {சாத்யகியைத்} துளைத்தனர்.(51,52)

எனினும் சாத்யகி, ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, விரைவில் அந்தப் பெரும் தேர்வீரர்கள் அனைவரையும் தங்கள் தேர்களை இழந்து களத்திலிருந்து ஓடும்படி செய்தான்.(53) ஓ! பாரதக் குலத்தின் காளையே, அதே வேளையில் சுயநினைவு மீண்ட அஸ்வத்தாமன், கவலையால் மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சுவிட்டப்படியே {அடுத்து} தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை நினைக்கத் தொடங்கினான்.(54) எதிரிகளை எரிப்பவனான அந்தத் துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, மற்றொரு தேரில் ஏறிவந்து, நூற்றுக்கணக்கான கணைகளை ஏவியபடியே சாத்யகியைத் தடுக்கத் தொடங்கினான்.(55) மீண்டும் போரிடத் தன்னை அணுகும் அஸ்வத்தாமனைக் கண்டவனும், வலிமைமிக்கத் தேர்வீரனுமான சாத்யகி, மீண்டும் அவனைத் தேரற்றவனாக்கி, அவனைப் புறமுதுகிடச் செய்தான்.(56) அப்போது, ஓ! மன்னா சாத்யகியின் ஆற்றலைக் கண்ட பாண்டவர்கள் பெரும் பலத்துடன் தங்கள் சங்குகளை முழக்கி, சிங்க முழக்கம் செய்தனர்.(57)

இப்படி அஸ்வத்தாமனைத் தேரிழக்கச் செய்தவனும், கலங்கடிக்கப்பட முடியாத ஆற்றலைக் கொண்டவனுமான அந்தச் சாத்யகி, விருஷசேனனின் படைப்பிரிவைச் சார்ந்த வலிமைமிக்க மூவாயிரம் {3000} தேர்வீரர்களைக் கொன்றான்.(58) பிறகு அவன் {சாத்யகி}, கிருபரின் படைப்பிரிவைச் சார்ந்த பதினைந்தாயிரம் {15000} யானைகளையும், சகுனியின் ஐம்பதாயிரம்  {50000} குதிரைகளையும் கொன்றான்.(59) அப்போது, ஓ! ஏகாதிபதி {திருதராஷ்டிரரே}, மற்றொரு தேரில் ஏறி வந்த துரோணரின் வீர மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, சாத்யகியைக் கொல்லும் விருப்பத்தோடு, பின்னவனை எதிர்த்து பெரும் சினத்துடன் விரைந்தான்.(60) அவன் {சாத்யகி} மீண்டும் வருவதைக் கண்டவனும், எதிரிகளைத் தண்டிப்பவனுமான சிநியின் பேரன் {சாத்யகி}, முன்பு தான் பயன்படுத்தியதை விடக் கடுமையானவையும், கூர்மையானவையுமான கணைகளால் அவனைத் துளைத்துச் சிதைத்தான்.(61)

யுயுதானனின் {சாத்யகியின்} பல்வேறு வடிவங்களிலான கணைகளால் ஆழத்துளைக்கப்பட்டவனும், பெரும் வில்லாளியுமான அந்தத் துரோணரின் கோபக்கார மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, சிரித்துக் கொண்டே தன் எதிரியிடம்,(62) “ஓ! சிநியின் பேரா {சாத்யகி}, தன் ஆசானைக் கொன்றவனான திருஷ்டத்யும்னனிடம் நீ கொண்டுள்ள பாரபட்சத்தை நான் அறிவேன், என்றாலும், என்னால் தாக்கப்படும்போது அவனையோ, உன்னையோ உன்னால் காத்துக் கொள்ள முடியாது.(63) ஓ! சிநியின் பேரா, பாஞ்சாலர்கள் அனைவரையும் நான் கொல்லும் வரை அமைதியடையமாட்டேன் என்று உண்மையின் {சத்தியத்தின்} மீதும், என் தவத்துறவுகளின் மீதும் ஆணையாகக் கூறுகிறேன். (64) பாண்டவப் படைகளையும், விருஷ்ணிகளின் படைகளையும் நீ ஒருங்கிணைத்தாலும் கூட, நான் சோமகர்களைக் கொல்வேன்” என்றான் {அஸ்வத்தாமன்}.(65)

இதைச் சொன்ன துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, பழங்காலத்தில் அசுரன் விருத்திரன் மீது தன் வஜ்ரத்தை ஏவிய சக்ரனை {இந்திரனைப்} போலவே, சூரியப்பிரகாசத்தைக் கொண்டதும், நேரானதும், சிறப்பானதுமான கணை ஒன்றை சாத்யகியின் மீது ஏவினான்.(66) இப்படி அஸ்வத்தாமனால் ஏவப்பட்ட அந்தக் கணையானது, சாத்யகியின் கவசத்தைத் துளைத்து, அவனது உடலைக் ஊடுருவிச் சென்று, துளைக்குள் நுழையும் சீற்றமிக்கப் பாம்பொன்றைப் போலப் பூமிக்குள் நுழைந்தது.(67) தன் கவசம் துளைக்கப்பட்ட சாத்யகி, ஈட்டியால் ஆழத் துளைக்கப்பட்ட யானையொன்றைப் போலத் தன் காயத்தில் இருந்து வழிந்த குருதியில் குளித்தான். கணைபொருத்தப்பட்ட வில் அவனது {சாத்யகியின்} பிடியில் இருந்து தளர்ந்தது. குருதியால் முழுதும் மறைக்கப்பட்ட அவன் {சாத்யகி} பலமற்றவனாகத் தன் தேர்த்தட்டில் அமர்ந்தான். இதைக் கண்ட அவனது சாரதி, துரோணர் மகனிடம் {அஸ்வத்தாமனிடம்} இருந்து அவனை {சாத்யகியை} விரைவாக அப்பால் கொண்டு சென்றான்" {என்றான் சஞ்சயன்}.(68,69)
-------------------------------------------------------------------------------
துரோணபர்வம் பகுதி 201அ-ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 69


ஆங்கிலத்தில் | In English

Sunday, December 11, 2016

நாராயணாயுதத்தை எதிர்த்த பீமன்! - துரோண பர்வம் பகுதி – 200

Bhima against Narayana weapon! | Drona-Parva-Section-200 | Mahabharata In Tamil

(நாராயணாஸ்த்ரமோக்ஷ பர்வம் - 07)

பதிவின் சுருக்கம் : பாண்டவத் துருப்புகளுக்கு மத்தியில் பேரழிவை ஏற்படுத்திய அஸ்வத்தாமன்; நாராயண ஆயுதத்தை அழைத்த அஸ்வத்தாமன்; பாண்டவப் படை கலக்கமடைந்தது; அலட்சியமாக நிற்கும் அர்ஜுனனைக் கண்ட யுதிஷ்டிரன் தன் துருப்புகளைத் தப்பி ஓடத் தூண்டுவது; பாண்டவர்களிடம் துரோணர் கொண்ட நட்பு குறித்துச் சொன்ன யுதிஷ்டிரன்; நாராயணாயுதத்தைத் தணிக்க ஆயுதங்களைக் கீழே வீசி பணியுமாறு பாண்டவப் போராளிகளைத் தூண்டிய கிருஷ்ணன்; பீமன் மட்டுமே அஸ்வத்தாமனின் ஆயுதத்தை எதிர்ப்பது; காண்டீவத்தைக் கைவிட வேண்டாம் என்று அர்ஜுனனைத் தூண்டிய பீமன்; நாராயணாயுதத்தின் சக்தியில் சிக்கிய பீமன்…


சஞ்சயன் {திருதராஷ்டிரனிடம்} சொன்னான், “அப்போது, துரோணரின் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, யுக முடிவின் அந்தகனைப் போலப் பேரழிவை ஏற்படுத்த தொடங்கினான்.(1) தன் எதிரிகளை, அகன்ற தலை கணைகளால் {பல்லங்களால்} கொன்ற அஸ்வத்தாமன், விரைவிலேயே இறந்தோராலான ஒரு மலைக்குவியலை அங்கே உண்டாக்கினான். தேர்களின் கொடிமரங்கள் அதன் மரங்களாகவும், ஆயுதங்கள் அதன் கூரிய சிகரங்களாகவும் ஆகின. உயிரற்ற யானைகள் அதன் பெரும்பாறைகளாகின; குதிரைகள் அதன் கிம்புருஷர்கள் ஆகின; விற்கள் அதன் கொடிகளாகவும், செடிகளாகவும் ஆகின. அதன் ஊனுண்ணும் விலங்குகளாக அமைந்த இறகு படைத்தவை {பறவைகள்} அனைத்தின் கூக்குரல்களையும் அஃது எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது. அங்கே நடந்து கொண்டிருந்த ஆவிகள் {பூதங்கள்} அதன் யக்ஷர்கள் ஆகின[1].(2,3)


[1] “கிம்புருஷர்கள், பாதி மனிதன், பாதிக் குதிரைகளாலான தொன்மக்கதை விலங்குகளாகும்.
இந்து நம்பிக்கையின்படி கிம்புருஷர்கள் இல்லாத மலை ஏதும் கிடையாது. யக்ஷர்கள் என்போர், அடைவதற்கரிதான மலைகள் மற்றும் குன்றுகளில் வாழ்ந்த மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட உயிரினங்களாகும்” எனக் கங்குலி இங்கே விளக்குகிறார். வேறொரு பதிப்பில், “கொடிமரங்களாகிற மரங்களையுடையதும், சஸ்திரங்களாகிற கொடுமுடிகளுள்ளதும், கொல்லப்பட்ட யானைகளாகிற பெருங்கற்களோடு கூடியதும், குதிரைகளாகிற கிம்புருஷர்களால் நான்கு புறத்திலும் வியாபிக்கப்பட்டதும், விற்களாகி கொடிகளால் சூழப்பட்டதும், மாம்ஸத்தைப் புசிக்கும் பக்ஷிகளினுடைய சப்தங்களால் எதிரொலிக்கின்றதும், பூதகணங்களாலும், யக்ஷகணங்களாலும் வியாபிக்கப்பட்டதுமான தேகபர்வதத்தைச் சத்துருக்களைப் பல்லங்களால் கொன்று விருத்தி செய்தார்” என்றிருக்கிறது. கங்குலி ஆவி என்று குறிப்பிட்டிருப்பது இங்கே பூதகணங்கள் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.

அப்போது உரக்க முழங்கிய அஸ்வத்தாமன், ஓ! பாரதக் குலத்தின் காளையே {திருதராஷ்டிரரே}, உமது மகன் {துரியோதனன்} கேட்கும் வகையில் தன் சபதத்தை மீண்டும் சொன்னான்,(4) “குந்தியின் மகனான யுதிஷ்டிரன், அறமெனும் வெளிப்புற ஆடையை {போர்வையை} மட்டுமே ஏற்று, (நியாயமாகப்) போரிட்டுக் கொண்டிருந்த ஆசானைத்{துரோணரைத்} தமது ஆயுதங்களைக் கீழே வைக்கச் செய்ததால்,(5) அவன் {யுதிஷ்டிரன்} பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே நான் அவனது படையை முறியடித்து அழிக்கப் போகிறேன். விரைந்து சென்று அவனது {யுதிஷ்டிரனின்} துருப்புகள் அனைத்தையும் சிதைக்கும் நான், பிறகு பாவம் நிறைந்த பாஞ்சாலர்களின் இளவரசனையும் {திருஷ்டத்யும்னனையும்} கொல்வேன்.(6) உண்மையில், என்னோடு மோதப்போகும் அனைவரையும் நான் கொல்லப் போகிறேன். நான் உனக்கு உண்மையாகவே சொல்கிறேன், உன் துருப்புகளை அணிதிரட்டுவாயாக” என்றான் {அஸ்வத்தாமன்}.(7)

அஸ்வத்தாமனின் இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட உமது மகன் {துரியோதனன்}, சிங்க முழக்கத்தின் பேரொலியால் தன் துருப்புகளின் அச்சத்தை விலக்கி அவர்களை அணிதிரட்டினான்.(8) ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, அப்போது குரு மற்றும் பாண்டவப் படைகளுக்கு மத்தியில் ஏற்பட்ட மோதலானது அலைகள் நிறைந்த பெருங்கடல்கள் இரண்டின் மோதலைப் போலப் பயங்கரமாக இருந்தது.(9) அச்சத்திலிருந்த கௌரவர்கள், துரோணர் மகனால் {அஸ்வத்தாமனால்} தங்கள் அச்சங்கள் விலகப்பெற்றனர். துரோணரின் படுகொலையால் பாண்டுக்களும், பாஞ்சாலர்களும் சீற்றத்துடன் இருந்தனர்.(10) வெற்றி மீதான உறுதியான நம்பிக்கையால் ஈர்க்கப்பட்டு, சினத்தால் நிறைந்து, மிகவும் உற்சாகமாக இருந்த அந்தப் போர்வீரர்களுக்கு மத்தியில் போர்க்களத்தில் நடந்த அந்த மோதலின் வன்முறையானது மிகப் பெரியதாக இருந்தது.(11) மலையுடன் மோதும் மற்றொரு மலையைப் போலவோ, பெருங்கடலுக்கு எதிரான மற்றொரு பெருங்கடலைப் போலவோ, ஓ! ஏகாதிபதி {திருதராஷ்டிரரே}, குருக்களுக்கும், பாண்டவர்களுக்கும் இடையிலான அந்த மோதல் இருந்தது.(12) மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தவர்களான குரு மற்றும் பாண்டவப் போர்வீரர்கள் ஆயிரக்கணக்கான சங்குகளை முழக்கி, பத்தாயிரம் கணக்கான பேரிகைகளையும் இசைத்தனர்.(13) அந்தத் துருப்புகளுக்கு மத்தியில் இருந்து எழுந்ததும், மலைப்படையச் செய்வதும், பேரொலியுடன் கூடியதுமான அந்த ஆரவாரமானது, (பழங்காலத்தில் தேவர்களும், தானவர்களும்) பாற்கடலை கடைந்த போது ஏற்பட்ட ஆரவாரத்திற்கு ஒப்பானதாக இருந்தது.(14)

அப்போது துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, பாண்டவர்களையும், பாஞ்சாலர்களையும் குறிபார்த்து, நாராயணம் என்று அழைக்கப்பட்ட ஆயுதத்தை அழைத்தான்.(15) பிறகு, நெருப்பு வாய்களைக் கொண்ட பாம்புகளுக்கு ஒப்பாகச் சுடர்மிக்க வாய்களைக் கொண்ட ஆயிரக்கணக்கான கணைகள் ஆகாயத்தில் தோன்றி, பாண்டவர்களைத் தொடர்ந்து கலக்கமடையச் செய்தது.(16) அந்தப் பயங்கரப் போரில், ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, சூரியனின் கதிர்களைப் போலவே அந்தக் கணைகள், திசைகளின் புள்ளிகள் அனைத்தையும், ஆகாயத்தையும், துருப்புகளையும் ஒரு கணத்தில் சூழ்ந்து கொண்டன.(17) ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, தெளிவான ஆகாயத்தின் பிரகாசமான ஒளிக்கோள்களைப் போல அங்கே எண்ணற்ற இரும்புக் குண்டுகளும் (உருக்குமயமான உருண்டைகளும்} தோன்றின.(18) நான்கு சக்கரங்களைக் கொண்ட சிலவும், இரண்டு சக்கரங்களைக் கொண்ட சிலவும் எனச் சதாக்னிகளும் {சதக்னிகளும்}, எண்ணற்ற கதாயுதங்களும், கத்தி போன்ற கூர்முனைகளைக் கொண்ட சக்கரங்களும், சூரியனைப் போன்ற பிரகாசத்துடன் அங்கே தோன்றின.(19)

ஓ! பாரதக் குலத்தின் காளையே {திருதராஷ்டிரரே}, அவ்வாயுதங்களால் அடர்த்தியாக நிறைந்திருந்த ஆகாயத்தைக் கண்ட பாண்டவர்களும், பாஞ்சாலர்களும், சிருஞ்சயர்களும் மிகவும் கலக்கமடைந்தனர்.(20) ஓ! மனிதர்களின் ஆட்சியாளரே {திருதராஷ்டிரரே}, எங்கெல்லாம் பாண்டவர்களின் பெரும் தேர்வீரர்கள் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தனரோ அங்கெல்லாம் அவ்வாயுதமானது மிகப் பலமுடையதாக இருந்தது.(21) காட்டுத்தீயால் எரிக்கப்பட்டவர்களைப் போல, நாராயணாயுதத்தால் கொல்லப்பட்ட பாண்டவத் துருப்புகள், அந்தப் போர்க்களமெங்கிலும் மிகவும் பீடிக்கப்பட்டன.(22) உண்மையில், ஓ! தலைவா {திருதராஷ்டிரரே}, கோடையில் உலர்ந்த புற்குவியலை {வைக்கோலை} எரிக்கும் நெருப்பைப் போலவே, அவ்வாயுதம் பாண்டுக்களின் படையை எரித்தது.(23) அனைத்துப் பக்கங்களிலும் நிறையும் அவ்வாயுத்தையும், பெரும் எண்ணிக்கையிலான தன் துருப்பினர் அழிக்கப்படுவதையும் கண்ட, நீதிமானான மன்னன் யுதிஷ்டிரன், ஓ! தலைவா {திருதராஷ்டிரரே} பேரச்சத்தை அடைந்தான்.(24)

உணர்வுகளை இழந்து ஓட முற்படும் தன் படையையும், அலட்சியமாக நின்று கொண்டிருக்கும் பார்த்தனையும் {அர்ஜுனனையும்} கண்ட தர்மனின் மகன் {யுதிஷ்டிரன்} இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்:(25) “ஓ! திருஷ்டத்யும்னா, உன் பாஞ்சாலத் துருப்புகளுடன் ஓடுவாயாக. ஓ! சாத்யகி, விருஷ்ணிகள் மற்றும் அந்தகர்கள் சூழ நீயும் ஓடுவாயாக.(26) அற ஆன்மா கொண்ட வாசுதேவன் {கிருஷ்ணன்} தன் பாதுகாப்புக்கான வழியை அவனே தேடிக் கொள்வான். முழு உலகத்திற்கும் அறிவுரை வழங்கத்தக்கவன் அவன். என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அவனுக்குச் {கிருஷ்ணனுக்குச்} சொல்லும் தேவை என்ன இருக்கிறது?(27) இனியும் நாம் போரிடக்கூடாது. துருப்புகள் அனைத்திற்கும் நான் இதையே சொல்கிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரை, என் தம்பியர் அனைவருடன் நான் ஈமச்சிதையில் ஏறுவேன் {அக்னிப்பிரவேசம் செய்வேன்}.(28) மருண்டோரால் கடக்க முடியாத பீஷ்மர் மற்றும் துரோணர் ஆகிய பெருங்கடல்களை இப்போரில் கடந்த நான், எஞ்சியிருக்கும் என் தொண்டர்களுடன், துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்} எனும் மாட்டுக் குளம்படி நீரில் மூழ்கப் போகிறேனா?(29) எங்களுடன் எப்போதும் நட்புறவு பாராட்டி வந்த ஆசானை {துரோணரைப்} போரில் நான் கொன்றதால், மன்னன் துரியோதனனின் விருப்பங்கள் இன்று வெற்றியால் மகுடம் சூட்டப்படட்டும்.(30)

போரறியா பிள்ளையான சுபத்திரையின் மகனை {அபிமன்யுவைப்} பாதுகாக்காமல், பெரும் எண்ணிக்கையிலான தீய போர்வீரர்களால் எவர் அவனைக் {அபிமன்யுவைக்} கொல்லச் செய்தாரோ அந்த ஆசான்,(31) சபைக்கு இழுத்து வரப்பட்டுத் துயரில் இருந்த கிருஷ்ணையை {திரௌபதியை} அடிமை செய்ய முயல்கையில் உண்மையைப் பேசக் கேட்டுக் கொண்டபோது, பதிலளிக்காமல் தன் மகனுடன் {அஸ்வத்தாமனுடன்} எவர் அலட்சியமாக அமர்ந்திருந்தாரோ அந்த ஆசான் {துரோணர்},(32) பிற போர்வீரர்கள் அனைவரும் களைத்ததும், பல்குனனை {அர்ஜுனனைக்} கொல்ல துரியோதனன் விரும்பிய போது, காயம்பட முடியாதபடி அவனுக்குக் {துரியோதனனுக்குக்} கவசம் பூட்டி, ஜெயத்ரதனின் பாதுகாவலனாக அவனை {துரியோதனனை} எவர் நியமித்தாரோ அந்த ஆசான் {துரோணர்},(33) எவர் பிரம்மாயுதத்தை நன்கு அறிருந்தவராயிருந்தும், என் வெற்றிக்காக முயன்றவனான சத்யஜித் தலைமையிலான பாஞ்சாலர்களைப் பூண்டோடு ஒழிக்க எந்த மனவுறுத்தலும் கொள்ளவில்லையோ அந்த ஆசான்,(34) நாங்கள் எங்கள் நாட்டில் இருந்து நியாயமற்ற வகையில் நாடுகடத்தப்பட்ட போது, அனுமதி கொடுக்க வேண்டாம் என்று எங்கள் நண்பர்களால் கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டும், எங்களைக் காட்டுக்குச் செல்லுமாறு எவர் சாதாரணமாகச் சொன்னாரோ அந்த ஆசான் {துரோணர்} கொல்லப்பட்டார்[2].(35) ஐயோ, அந்த எங்கள் பெரும் நண்பர் கொல்லப்பட்டுவிட்டார். அவர் நிமித்தமாக, நான் என் நண்பர்களோடு சேர்ந்து என் உயிரை விடப் போகிறேன்” என்றான் {யுதிஷ்டிரன்}.(36)

[2] “35ம் சுலோகத்தின் இரண்டாம் வரியில் நான் பம்பாய்ப் பதிப்பைப் பின்பற்றியிருக்கிறேன். இதை நீலகண்டர் சரியாகவே விளக்கியிருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன்” எனக் கங்குலி இங்கே விளக்குகிறார். வேறொருபதிப்பில், “அதர்மமாக ராஜ்யத்தைவிட்டுத் துரத்தப்படும் எங்களுக்கு அக்காலத்தில் எவர் எங்களைச் சேர்ந்தவர்களால் தடுக்கப்பட்டும் வனம் செல்ல அனுமதி கொடுத்தாரோ” என்று இருக்கிறது. மன்மதநாததத்தரின் பதிப்பில், “உண்மையில், இந்த ஆசான், காடுகளுக்கு நாங்கள் நாடுகடத்தப்பட்டபோது, எங்கள் நண்பர்களால் வேண்டிக் கொள்ளப்பட்டும் {நாங்கள் காடு செல்வதற்கான} தன் அனுமதியை மறுக்கவில்லை” என்று இருக்கிறது.

குந்தியின் மகனான யுதிஷ்டிரன் இதைச் சொன்னதும், தசார்ஹகுலத்தோன் (கேசவன் {கிருஷ்ணன்}), தன் கர அசைவால் துருப்புகளை வேகமாகத் தடுத்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்:(37) “அனைவரும் வேகமாக உங்கள் ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்துவிட்டு, உங்கள் வாகனங்களில் இருந்து கீழே இறங்குங்கள். இவ்வாயுதத்தைக் கலங்கடிக்க அந்தச் சிறப்புமிக்கவனால் (நாராயணனால்) விதிக்கப்பட்ட வழிமுறை இதுவே.(38) உங்கள் யானைகள், குதிரைகள் மற்றும் தேர்களில் இருந்து அனைவரும் பூமியில் இறங்குங்கள். நீங்கள் ஆயுதமற்றவராகப் பூமியில் நின்றால், இவ்வாயுதம் உங்களைக் கொல்லாது.(39) எங்கெல்லாம் இவ்வாயுதத்தின் சக்தியைத் தணிக்க நீங்கள் போரிடுவீர்களோ, அங்கெல்லாம் கௌரவர்களே உங்களைவிடப் பலமிக்கவர்களாக இருப்பார்கள்.(40) எனினும், எந்த மனிதர்கள் தங்கள் ஆயுதங்களை வீசிவிட்டுத் தங்கள் வாகனங்களில் இருந்து இறங்குவார்களோ, அவர்களை இவ்வாயுதம் கொல்லாது.(41) எனினும், எவர் கற்பனையிலாவது எதிர்த்து மோதுவார்களோ, அவர்கள் பூமிக்கடியில் ஆழமான {பாதாளத்தில்} புகலிடத்தைத் தேடினாலும் அவர்கள் அனைவரையும் இவ்வாயுதம் கொல்லும்” என்றான் {கிருஷ்ணன்}.(42)

ஓ! பாரதரே {திருதராஷ்டிரரே}, வாசுதேவனின் {கிருஷ்ணனின்} இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட பாண்டவப் படையின் போர்வீரர்கள், தங்கள் ஆயுதங்களை வீசிவிட்டு, போர்விருப்பம் அனைத்தையும் தங்கள் இதயங்களில் இருந்து விரட்டினர்.(43) அப்போது பாண்டுவின் மகனான பீமசேனன், போர்வீரர்கள் தங்கள் ஆயுதங்களைக் கைவிடுவதைக் கண்டு, ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, அவர்கள் அனைவருக்கும் உற்சாகத்தையூட்டும் வகையில் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்:(44) “யாரும் ஆயுதங்களை எறிய வேண்டாம். துரோணர் மகனின் {அஸ்வத்தாமனின்} இந்த ஆயுதத்தை நான் என் கணைகளால் எதிர்ப்பேன்.(45) துரோணர் மகனின் இந்த ஆயுதத்தைத் தணித்துவிட்டுத் தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்த எனது கனமான கதாயுதத்துடன் அந்தகனைப் போலவே இந்தப் போரில் நான் திரிவேன்.(46) சூரியனுக்கு நிகரான எந்த ஒளிக்கோளும் ஆகாயத்தில் இல்லாததைப் போல, என் ஆற்றலுக்கு நிகராக இங்கே எந்த மனிதனும் இல்லை.(47) இமய மலைகளையே தள்ளவல்லவையும், வலிமைமிக்க இரண்டு யானைகளின் துதிக்கைகளைப் போன்றவையுமான இந்த என் இரு கரங்களைப் பாரீர்.(48) பத்தாயிரம் {10000} யானைகளின் பலத்தைக் கொண்டவன் இங்கே நான் ஒருவனே. சொர்க்கத்தில் தேவர்களுக்கு மத்தியில் அறியப்படும் சக்ரனை {இந்திரனைப்} போல இங்கே நான் நிகரில்லாதவனாவேன்.(49) துரோணர் மகனின் {அஸ்வத்தாமனின்} சுடர்மிக்கப் பிரகாசமான ஆயுதத்தைக் கலங்கடிப்பதில் ஈடுபடும் என் இரு கரங்கள் மற்றும் என் பரந்த மார்பின் சக்தியை இன்று உலகம் காணட்டும்.(50) நாராயண ஆயுதத்தை எதிர்க்கவல்லவர் எவரும் இல்லையெனில், குருக்கள் மற்றும் பாண்டவர்கள் அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே நான் இன்று அதை எதிர்த்து மோதுவேன்.(51) ஓ! அர்ஜுனா, ஓ! பீபத்சு, நீ காண்டீவத்தைக் கீழே வைக்கக்கூடாது. பிறகு சந்திரனின் களங்கம் உன்னையும் அண்டும்” என்றான் {பீமன்}.(52)

பீமனால் இப்படிச் சொல்லப்பட்டதும், அர்ஜுனன், “ஓ! பீமரே, என் காண்டீவமானது, நாராயணாயுதம், பசுக்கள் மற்றும் பிராமணர்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்படக்கூடாது என்பது என் பெரும் நோன்பாகும்” என்றான்.(53) அர்ஜுனனால் இப்படிச் சொல்லப்பட்டவனும், எதிரிகளைத் தண்டிப்பவனுமான பீமன், சூரியப் பிரகாசமும், மேக முழக்கத்திற்கு ஒப்பான சடசடப்பொலியும் கொண்ட தன் தேரில் ஏறி, துரோணர் மகனை {அஸ்வத்தாமனை} எதிர்த்து விரைந்தான்.(54) பெரும் சுறுசுறுப்பும், ஆற்றலும் கொண்ட அந்தக் குந்தியின் மகன் {பீமன்}, அதீதமான தன் கரநளினத்தின் விளைவால், கண்ணிமைப்பதற்குள்ளாக ஆயுதங்களின் மழையால் அஸ்வத்தாமனை மறைத்தான்.(55) விரைந்துவரும் பீமனைக் கண்டு நகைத்த துரோணரின் மகன் {அஸ்வத்தாமன்}, சுடர்மிக்க முனைகளைக் கொண்டவையும், மந்திரங்களால் ஈர்க்கப்பட்டவையுமான கணைகளால் அவனை  {பீமனை} மறைத்தான்.(56) நெருப்பைக் கக்கியவையும், சுடர்மிக்க வாய்களைக் கொண்ட பாம்புகளைப் போன்றவையுமான அந்தக் கணைகளால் சூழப்பட்டு, தங்கப் பொறிகளால் மறைக்கப்பட்ட பீமசேனனின் வடிவமானது, ஓ மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, மாலைவேளையில் நெருப்பால் மறைக்கப்பட்ட ஒரு மலையைப் போலத் தெரிந்தது.(57,58)

பீமசேனனுக்கு எதிராகத் திருப்பப்பட்ட துரோணர் மகனின் {அஸ்வத்தாமனின்} அந்த ஆயுதமானது, ஓ! மன்னா, காற்றின் துணையோடு கூடிய காட்டுத் தீயைப் போலச் சக்தியிலும், பலத்திலும் அதிகரித்தது.(59) பயங்கர சக்தி கொண்ட அந்த ஆயுதம் {நாராயணன் ஆயுதம்} இவ்வாறு வலிமையில் பெருகுவதைக் கண்டு, பீமனைத் தவிரப் பாண்டவப் படையின் போராளிகள் அனைவரின் இதயங்களிலும் பீதி நுழைந்தது.(60) பிறகு தங்கள் ஆயுதங்களைப் பூமியில் வீசிய அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் தேர்கள் மற்றும் குதிரைகளில் இருந்து கீழே இறங்கினர்.(61) அவர்கள் ஆயுதங்களை எறிந்துவிட்டுத் தங்கள் வாகனங்களில் இருந்து இறங்கிய பிறகு, பெரும் சக்தி கொண்ட அவ்வாயுதம் {நாராயணன் ஆயுதம்}, பீமனின் தலையில் விழுந்தது.(62) அவ்வாயுதத்தின் சக்திக்கு ஆட்பட்ட பீமசேனனைக் கண்டு அனைத்து உயிரினங்களும், குறிப்பாகப் பாண்டவர்கள் அனைவரும், “ஓ” என்றும், ”ஐயோ” என்றும் கதறினர்” என்றான் {சஞ்சயன்}.(63)
-----------------------------------------------------------------------------------
துரோணபர்வம் பகுதி 200-ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 63

ஆங்கிலத்தில் | In English

அமைதிப்படுத்தப்பட்ட சாத்யகியும், திருஷ்டத்யும்னனும்! - துரோண பர்வம் பகுதி – 199

Satyaki and Dhristadyumna pacified! | Drona-Parva-Section-199 | Mahabharata In Tamil

(நாராயணாஸ்த்ரமோக்ஷ பர்வம் - 06)

பதிவின் சுருக்கம் : திருஷ்டத்யும்னன் பேச்சைக் கேட்டுப் பாண்டவர்கள் என்ன சொன்னார்கள் எனச் சஞ்சயனிடம் கேட்ட திருதராஷ்டிரன்; திருஷ்டத்யும்னனுக்குச் சாத்யகியின் கோபம் நிறைந்த பதில்; பூரிஸ்ரவஸ் கொலையைக் குறித்துச் சொல்லி சாத்யகியை இகழ்ந்த திருஷ்டத்யும்னன்; திருஷ்டத்யும்னனைக் கொல்ல விரைந்த சாத்யகி; சாத்யகியைப் பிடித்துக் கொண்ட பீமன்; நல்லிணக்கம் ஏற்பட முயற்சி செய்த சகாதேவன்; பெரும் முயற்சிக்குப் பிறகு அமைதியை மீட்ட கிருஷ்ணனும், யுதிஷ்டிரனும்…


திருதராஷ்டிரன் {சஞ்சயனிடம்}, “எவர் வேதங்களை அதன் அங்கங்களோடு முறையாகக் கற்றவரோ, எவரிடம் ஆயுத அறிவியல் முழுமையும், பணிவும் குடி கொண்டிருந்ததோ, எவரது அருளால் பல முதன்மையான மனிதர்கள், தேவர்களும் அடைய முடியாத மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட சாதனைகளைச் செய்தனரோ, அந்தச் சிறப்புமிக்க மனிதரும், பெரும் முனிவர் ஒருவரின் {பரத்வாஜரின்} மகனுமான துரோணர், ஐயோ, இழிந்தவனும், தீயவனும், குறுகிய மனம் கொண்டவனும், குருவைக் கொன்ற பாவியுமான அந்தத் திருஷ்டத்யும்னால் அனைவரின் முன்னிலையிலும் அவமதிக்கப்படும்போது, தன் கோபத்தை வெளிக்காட்ட அங்கே எந்த க்ஷத்திரியனும் இல்லையா? க்ஷத்திரிய வகைக்கு ஐயோ, கோபத்திற்கு ஐயா.(1-4) ஓ! சஞ்சயா, துரோணரின் படுகொலையைக் கேட்ட பிருதையின் {குந்தியின்} மகன்களும், உலகில் உள்ள பிற அரச வில்லாளிகள் அனைவரும் அந்தப் பாஞ்சால இளவரசனிடம் {திருஷ்டத்யும்னனிடம்} என்ன சொன்னார்கள்?” என்று கேட்டான்.(5)


சஞ்சயன் {திருதராஷ்டிரனிடம்} சொன்னான், “குரூரச் செயலைச் செய்த துருபதன் மகனின் {திருஷ்டத்யும்னனின்} இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், ஓ! ஏகாதிபதி {திருதராஷ்டிரரே}, அங்கே இருந்த மனிதர்கள் அனைவரும் முற்றிலும் அமைதியாக இருந்தனர்.(6) எனினும், பிருஷதன் மகன் {திருஷ்டத்யும்னன்} மீது சாய்ந்த பார்வைகளை வீசிய அர்ஜுனன், “ச்சீ… ச்சீ…” என்று அவனை {திருஷ்டத்யும்னனை} நிந்தித்து, கண்களில் கண்ணீர் வடிப்பவனாகவும், பெருமூச்சு விடுபவனாகவும் காணப்பட்டான்.(7) யுதிஷ்டிரன், பீமன், இரட்டையர்கள் {நகுலன் - சகாதேவன்}, கிருஷ்ணன் மற்றும் பிறர் நாணமடைந்து நின்றனர். எனினும், ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, அப்போது சாத்யகி இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்:(8) “இத்தகு தீய பேச்சுகளைப் பேசும் இந்த இழிந்த பாவியைத் தாமதமில்லாமல் கொல்லத்தக்க எந்த மனிதனும் இங்கே இல்லையா?(9) சண்டாளர்களில் ஒருவனைக் கண்டிக்கும் பிராமணர்களைப் போலவே, உனது பாவச் செயலுக்காகப் பாண்டவர்கள் அனைவரும் உன்னைக் கண்டிக்கின்றனர்.(10) இப்படி ஒரு கொடூரச் செயலைச் செய்து, நேர்மையான மனிதர்கள் அனைவரின் கண்டிப்புகளையும் பெற்ற நீ, இத்தகைய மதிப்புமிக்க ஒரு சபையில் {பேசுவதற்கு} உன் உதடுகளை {வாயைத்} திறக்க வெட்கமாக இல்லையா?(11)

ஓ! வெறுக்கத்தக்க பாவியே {திருஷ்டத்யும்னனே}, நீ உன் ஆசானைக் கொல்ல முற்படுகையில் உனது நாவும், தலையும் ஏன் நூறு துண்டுகளாகச் சிதறவில்லை? அந்தப் பாவச்செயலால் நீ ஏன் வீழவில்லை?(12) இத்தகைய ஒரு பாவச் செயலைச் செய்துவிட்டு, இந்த மனிதர்களுக்கு மத்தியில் உன்னையே புகழ்ந்து கொள்ளும் நீ, பார்த்தர்கள், அந்தகர்கள் மற்றும் விருஷ்ணிகள் ஆகியோரால் நிந்திக்கத்தக்கவனாகிறாய்.(13) மிகக்கொடிய அட்டூழியத்தைச் செய்துவிட்டு, அதற்கு மேலும் நீ, ஆசானிடம் இத்தகைய வெறுப்புணர்வை காட்டுகிறாயே. இதற்காக நீ எங்கள் கரங்களால் கொல்லப்படத் தகுந்தவனாவாய். ஒரு கணம் உன்னை உயிரோடு விட்டுவைப்பதால் கூடப் பயனேதும் கிடையாது.(14) ஓ! இழிந்தவனே {திருஷ்டத்யும்னனே}, அறம் சார்ந்த ஆசானின் தலைமயிரைப் பற்றிக் கொல்பவன் உன்னைத்தவிர வேறு எவன் இருக்கிறான்?(15) ஓ! உன் குலத்தில் இழிந்தவனே, உன்னைப் பெற்றதால், உனக்கு முன்னோர்களில் ஏழு தலைமுறையினரும், உனது வழித்தோன்றல்களில் ஏழு தலைமுறையினரும் புகழை இழந்து நரகத்தில் மூழ்கிவிட்டார்கள்.(16)

மனிதர்களில் காளையான இந்தப் பார்த்தரை {அர்ஜுனரைப்} பீஷ்மரின் கொலைக்காக நீ குற்றம் சுமத்துகிறாய். எனினும், சிறப்பு மிக்கவரான பின்னவரே {பீஷ்மரே}, தமது மரணத்தைச் சாதித்துக் கொண்டார்.(17) உண்மையைச் சொன்னால், பாவிகள் அனைவரிலும் முதன்மையான உன் உடன் பிறந்த சகோதரனே (சிகண்டியே) பீஷ்மரின் மரணத்திற்குக் காரணமாவான். பாஞ்சால மன்னரின் மகன்களை விடப் பாவம் நிறைந்தவர்கள் இந்த உலகில் வேறு எவரும் இல்லை.(18) பீஷ்மரின் மரணத்திற்காகவே உன் தந்தை {துருபதன்} சிகண்டியைப் பெற்றார். அர்ஜுனரைப் பொறுத்தவரை, அவர் {அர்ஜுனர்} சிகண்டியைப் பாதுகாத்தார், அதே வேளையில் சிகண்டியே சிறப்புமிக்கப் பீஷ்மரின் மரணத்திற்குக் காரணமாக அமைந்தான்.(19) நேர்மையானவர்கள் அனைவராலும் கண்டிக்கப்பட்ட உன்னையும், உனது சகோதரனையும் {சிகண்டியையும்} தங்களுக்கு மத்தியில் கொண்ட பாஞ்சாலர்களும், நேர்மையில் இருந்து விழுந்து, அற்பத்தனத்தின் கறைபடிந்து, நண்பர்களையும், ஆசான்களையும் வெறுப்பவர்களாக ஆகிவிட்டனர்.(20)

மீண்டும் என் முன்னிலையில் நீ பேசினால், வஜ்ரத்தைப் போன்ற பலமான என் கதாயுதத்தால் உன் தலையை நொறுக்கிவிடுவேன்.(21) பிராமணக் கொலைக்கு {பிரம்மஹத்திக்குச்} சற்றும் குறையாத குற்றத்தைச் செய்தவனும், பிராமணரைக் கொன்றவனுமான உன்னைக் கண்டு, தங்களைத் தூய்மை படுத்திக் கொள்வதற்காக மக்கள் சூரியனைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.(22) ஓ! தீய நடத்தை கொண்டவனே {திருஷ்டத்யும்னனே}, பாஞ்சாலர்களில் இழிந்தவனே, முதலில் என் ஆசானைப் {அர்ஜுனரைப்} பழிப்பதற்கும், பிறகு என் ஆசானின் ஆசானைப் {துரோணரைப்} பழிப்பதற்கும் நீ வெட்கப்படவில்லையா?[1](23) நில், நிற்பாயாக. இந்த என் கதாயுதத்தின் ஓர் அடியைப் பொறுத்துக் கொள்வாயாக. நான் உன் தாக்குதல்கள் பலவற்றைப் பொறுத்துக் கொள்கிறேன்” என்றான் {சாத்யகி}.(24) அந்தச் சாத்வத வீரனால் {சாத்யகியால்} இப்படி நிந்திக்கப்பட்ட பிருஷதன் மகன் {திருஷ்டத்யும்னன்}, சினத்தால் நிறைந்து, கோபக்கார சாத்யகியிடம் இந்தக் கடுஞ்சொற்களைச் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான்.(25)

[1] “வங்க உரையைப் பொருள் கொள்ளக் கடினமாக இருக்கிறது. நான், குரோர்குருஞ்சா புயோபி Gurorguruncha bhuyopi என்று உள்ள பம்பாய் பதிப்பையே பின்பற்றியிருக்கிறேன். அதன் பொருள், “ஆசானின் ஆசான்” என்பதாகும். உண்மையில் அர்ஜுனன் சாத்யகியின் ஆசானாவான், எனவே, துரோணர் பின்னவனுடைய {சாத்யகியுடைய} ஆசானின் ஆசானாவார்” என்று கங்குலி இங்கே விளக்குகிறார். வேறொரு பதிப்பில், “என் முன்னிலையிலேயே என்னுடைய குருவையும், என் குருவுக்குக் குருவையும் மறுபடியும் நிந்திப்பவனான நீ வெட்கமடையவில்லை” என்றிருக்கிறது. மன்மதநாததத்தரின் பதிப்பிலும் மேற்கண்டவை போலவே இருக்கிறது.

திருஷ்டத்யும்னன் {சாத்யகியிடம்}, “ஓ! மதுகுலத்தோனே {சாத்யகியே} உன் வார்த்தைகளைக் கேட்டேன். ஆனாலும் உன்னை நான் பொறுத்துக் கொள்கிறேன். நியாயமற்ற பாவியான நீயே, நேர்மையான நீதிமான்களை நிந்திக்க விரும்புகிறாய்.(26) பொறுமையானது {மன்னிக்கும் தன்மையானது}, உலகத்தால் மெச்சப்படுகிறது. எனினும், பாவம் மன்னிக்கத் தகாததாகும். பாவம் நிறைந்த ஆன்மா கொண்ட ஒருவனே {சாத்யகியே}, பொறுத்துக் கொள்பவர்களை {மன்னிக்கும் மனிதர்களை} பலமற்றவனாகக் கருதுகிறான்.(27) நடத்தையால் நீ இழிந்தவனாவாய். நீ பாவம் நிறைந்த ஆன்மா கொண்டவனாவாய். மேலும் நீ அநீதியில் பிடிப்புள்ளவனாவாய். உன் கால் பெருவிரல் நுனியிலிருந்து முடிவரை நீ அனைத்து வகையிலும் நிந்திக்கத்தக்கவனே. {அப்படிப்பட்ட} நீயோ பிறரைப் பழிக்க {குற்றஞ்சுமத்த} விரும்புகிறாய்?(28) மீண்டும் மீண்டும் நீ தடுக்கப்பட்டாலும், பிராயத்தில் அமர்ந்திருந்தவனும், கரமற்றவனுமான பூரிஸ்ரவஸைக் கொன்ற உன் செயலைவிடப் பாவம் நிறைந்தது வேறு என்ன இருக்க முடியும்?(29) துரோணர், தமது படைகளை அணிவகுக்கச் செய்து, தெய்வீக ஆயுதங்களின் துணையுடன் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவர் தமது ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்ததும், நான் அவரைக் கொன்றேன். ஓ! அற்ப இதயம் கொண்டவனே, அந்தச் செயலில் முறையற்றது {பாவம்} என்ன இருக்கிறது?(30) ஓ! சாத்யகி, தவசியைப் போலப் பிராயத்தில் அமர்ந்திருந்தவனும், வேறு ஒருவரால் கரம் அறுக்கப்பட்டவனுமான அந்த எதிரி {பூரிஸ்ரவஸ்} களப்போரில் இருந்து விலகியபோது, அவனைக் கொன்ற ஒருவன், இத்தகைய செயலை எவ்வாறு குற்றம் சுமத்த முடியும்?(31) உனது அந்த வீரப் பகைவன் {பூரிஸ்ரவஸ்}, தன் ஆற்றலை வெளிப்படுத்தி, தன் காலால் உன்னை உதைத்து, பூமியில் வீசி எறிந்தான். அப்போது உன் ஆண்மையைக் காட்டி அவனை {பூரிஸ்ரவஸை} ஏன் நீ கொல்லவில்லை?(32) எனினும் பார்த்தர் {அர்ஜுனர்} துணிச்சல்மிக்கவனான சோமதத்தனின் அந்த வீரமகனை {பூரிஸ்ரவஸை} ஏற்கனவே வென்ற பிறகே நீ அவனை நியாயமற்ற முறையில் கொன்றாய்.(33)

எங்கெல்லாம் துரோணர், பாண்டவர்களின் படைகளை முறியடிக்க முயன்றாரோ அங்கல்லாம் ஆயிரக்கணக்கான கணைகளை ஏவியபடியே நான் சென்றேன்.(34) இவ்வழியில் ஒரு சண்டாளனைப் போல நடந்து கொண்டவனும், நிந்திக்கப்படத்தக்கவனுமான நீ, இத்தகைய கடும் வார்த்தைகளால் என்னை நிந்திக்கிறாயா?(35) ஓ! விருஷ்ணி குலத்தில் இழிந்தவனே, நீயே தீச்செயல்கள் செய்தவன்; நானல்ல. பாவம் நிறைந்த செயல்கள் அனைத்தின் வசிப்பிடமாக இருப்பவன் நீயே. மீண்டும் என் மீது பழி சுமத்தாதே.(36) அமைதியாக இருப்பாயாக. இதன் பிறகு என்னிடம் எதையும் சொல்வது உனக்குத் தகாது. உதடுகளால் நான் சொல்லும் மறுமொழி இதுவே. வேறு எதையும் சொல்லாதே.(37) மடமையினால் மீண்டும் இத்தகைய கடும் வார்த்தைகளை நீ பேசினால், என் கணைகளால் உன்னை நான் யமலோகம் அனுப்புவேன்.(38) ஓ! மூடனே {சாத்யகியே}, அறத்தால் மட்டுமே ஒருவன் தன் எதிரிகளை வெல்ல முடியாது. குருக்களின் அநீதிகளையும் இப்போது கேட்பாயாக.(39)

சில காலத்திற்கு முன்பு, பாண்டுவின் மகனான யுதிஷ்டிரர் (அவர்களால்) நியாயமற்ற வகையில் வஞ்சிக்கப்பட்டார். ஓ! சாத்யகி, திரௌபதியும் நியாயமற்ற வகையிலேயே தண்டிக்கப்பட்டாள்.(40) ஓ! மூடனே {சாத்யகியே}, கிருஷ்ணையுடன் {கரிய நிறம் கொண்ட திரௌபதியுடன்} கூடிய பாண்டவர்கள், அவர்களிடம் இருந்த அனைத்தும் கொள்ளையடிக்கபட்டு, மிக நியாயமற்ற வகையில் நாடுகடத்தப்பட்டனர்.(41) நியாயமற்ற ஒரு செயலாலேயே மத்ரர்களின் ஆட்சியாளன் {சல்லியன்} நம்மிடம் இருந்து எதிரியால் {அவர்களிடம்} இழுக்கப்பட்டான். நியாயமற்ற ஒரு செயலாலயே சுபத்திரையின் மகனும் {அபிமன்யுவும்} கொல்லப்பட்டான்.(42) இந்தத் தரப்பிலோ, நியாயமற்ற ஒரு செயலாலேயே குருக்களின் பாட்டன் பீஷ்மர் கொல்லப்பட்டார். பூரிஸ்ரவஸும் கூட, நியாயங்களை அறிந்தவனான உனது நியாயமற்ற ஒரு செயலாலேயே கொல்லப்பட்டான்.(43) இப்படியே இந்தப் போரில் எதிரிகளும் {கௌரவர்களும்}, பாண்டவர்களும் செயல்பட்டுள்ளனர். துணிவு கொண்டோரும், அறநெறி அறிந்தோருமாகிய அவர்கள் அனைவரும், ஓ! சாத்வதா {சாத்யகி}, வெற்றியை ஈட்டுவதற்காக இவ்வாறே செயல்பட்டுள்ளனர்.(44) உயர்ந்த அறநெறியை உறுதி செய்வது மிகக் கடினமானதாகும். அதேபோல, ஒழுக்கக்கேட்டை {அறநெறியற்ற செயல்பாட்டை} புரிந்து கொள்வதும் மிகக் கடினமானதாகும். உன் தந்தைமாரின் வீட்டிற்குத் திரும்பாமல் இப்போது கௌரவர்களுடன் போரிடுவாயாக” என்றான் {திருஷ்டத்யும்னன்}.(45)

சஞ்சயன் {திருதராஷ்டிரனிடம்} தொடர்ந்தான், “(திருஷ்டத்யும்னனின் உதடுகளில் இருந்து வெளி வந்த) கடுமை நிறைந்த இந்தக் கொடும் வார்த்தைகளைக் கேட்டவனும், அருளப்பட்டவனுமான சாத்யகி, {கோபத்தால்} தலையில் இருந்து உள்ளங்கால் வரை நடுங்கத் தொடங்கினான்.(46) சினத்தால் நிறைந்த அவனது கண்கள் தாமிர வண்ணத்தை ஏற்றன. தன் வில்லைத் தனது தேரில் வைத்த அவன் {சாத்யகி}, ஒரு கதாயுதத்தை எடுத்துக் கொண்டு ஒரு பாம்பைப் போலப் பெருமூச்சுவிட்டான்.(47) பிறகு பாஞ்சாலர்களின் இளவரசனை {திருஷ்டத்யும்னனை} நோக்கி விரைந்த அவன் {சாத்யகி}, பெரும் கோபத்தோடு, “நான் உன்னிடம் கடுமையாகப் பேச மாட்டேன். ஆனால், கொல்லத்தக்கவனான உன்னைக் கொல்லப் போகிறேன்” என்றான்.(48) வலிமைமிக்கச் சாத்யகி, கோபத்தாலும், பழிவாங்கும் விருப்பத்தாலும் தன்னையே போன்றவனான பாஞ்சால இளவரசனை {திருஷ்டத்யும்னனை} நோக்கி, யமனைப் போலச் செல்வதைக் கண்ட வலிமைமிக்கப் பீமன், வாசுதேவனால் {கிருஷ்ணனால்} தூண்டுதலின் பேரில், தன் தேரில் இருந்து வேகமாகக் கீழே குதித்துத் தன் கரங்களால் அவனைப் {சாத்யகியைப்} பிடித்துக் கொண்டான்.(49,50) பெரும் கோபத்தில் விரைந்தவனும், பெரும் பலம் கொண்டனுமான சாத்யகி, தன்னைப் பின்னே இழுக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருந்த வலிமைமிக்கப் பாண்டுவின் மகனையும் {பீமனையும்} பலவந்தமாக இழுத்துக் கொண்டே ஐந்து எட்டுகள் முன்னேறினான்.(51) அப்போது தன் பாதத்தை உறுதியாக ஊன்றிய பீமன், ஆறாவது எட்டில் அந்தச் சினி குலத்துக் காளையை {சாத்யகியை} நிறுத்தினான்.(52)

அப்போது, ஓ! மன்னா {திருதராஷ்டிரரே}, தன் தேரில் இருந்து கீழே குதித்த சகாதேவன், பீமனின் வலிய கரங்களுக்குள், உறுதியாக அகப்பட்டிருந்த சாத்யகியிடம், இந்த இனிமையான வார்த்தைகளில்,(53) “ஓ! மனிதர்களில் புலியே {சாத்யகியே}, ஓ! மதுகுலத்தோனே {சாத்யகியே}, விருஷ்ணிகளோடு கூடிய அந்தகர்கள் மற்றும் பாஞ்சாலர்கள் ஆகியோரை விட, அன்புக்குரிய வேறு நண்பர்கள் எங்களுக்கு இல்லை.(54) அதே போல அந்தகர்களும், விருஷ்ணிகளும், குறிப்பாகக் கிருஷ்ணரும், எங்களைவிட அன்புக்குரிய வேறு நண்பர்களைக் கொண்டிருக்க முடியாது.(55) ஓ! விருஷ்ணி குலத்தோனே {சாத்யகியே}, அதே போலப் பாஞ்சாலர்கள், கடல்களுக்கு மத்தியில் உள்ள மொத்த உலகில் தேடினாலும், பாண்டவர்களையும், விருஷ்ணிகளையும் விட அன்புக்குரிய வேறு நண்பர்களை அவர்களால் காண முடியாது.(56) நீ இந்த இளவரசனுக்கு எப்படிப்பட்ட நண்பனோ; இவனும் உனக்கு அதே போன்ற நண்பனே. நாங்கள் உங்களுக்கு எவ்வாறோ, அவ்வாறே நீங்களும் எங்களுக்கு {நண்பர்களாக} இருக்கிறீர்கள்.(57) கடமைகள் அனைத்தையும் அறிந்த நீ, இப்போது நண்பர்களுக்கான கடமையை நினைவுகூர்ந்து, பாஞ்சாலர்களின் இளவரசனை {திருஷ்டத்யும்னனை} இலக்காகக் கொண்ட இந்த உனது கோபத்தை விடுவாயாக. ஓ! சிநி குலத்தில் முதன்மையானவனே {சாத்யகியே} அமைதியடைவாயாக.(58) பிருஷதன் மகனைப் {திருஷ்டத்யும்னனைப்} பொறுத்துக் கொள்வாயாக {மன்னிப்பாயாக}; அதே போலப் பிருஷதன் மகனும் உன்னைப் பொறுத்துக் கொள்ளட்டும். நாங்களும் பொறுமையைக் கடைப்பிடிப்போம். பொறுமையைவிடச் சிறந்தது வேறு எது இருக்கிறது?” என்று கேட்டான் {சகாதேவன்}.(59)

ஓ! ஐயா {திருதராஷ்டிரரே}, சிநியின் பேரன் இவ்வாறு சகாதேவனால் தணிவடையச் செய்யப்படுகையில், பாஞ்சால மன்னனின் மகன் {திருஷ்டத்யும்னன்} சிரித்துக் கொண்டே இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்:(60) “ஓ! பீமரே, போரில் தன் ஆற்றலில் செருக்குள்ள சிநியின் பேரனை {சாத்யகியை} விடுவீராக. ஓ! குந்தியின் மகனே {பீமரே}, அவனது {சாத்யகியின்} போராசையையும், சினத்தையும் என் கூரிய கணைகளால் தணித்து, அவனது உயிரை நான் எடுக்கும் வரை, மலைகளைத் தாக்கும் காற்றைப் போல அவன் {சாத்யகி} என்னிடம் வரட்டும்.(61,62) அதோ கௌரவர்கள் வருகிறார்கள். (சாத்யகியைக் கொன்ற பிறகு) பாண்டவர்களின் இந்தப் பெரும்பணியை நான் சாதிப்பேன்.(63) அல்லது, போரில் எதிரிகள் அனைவரையும் பல்குனர் {அர்ஜுனர்} தடுக்கட்டும். என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் இவனது {சாத்யகியின்} தலையை வீழ்த்துவேன்.(64) போரில் கரமற்ற பூரிஸ்ரவஸைப் போல என்னை இவன் நினைத்துக் கொள்கிறான். அவனை விடுவீராக. ஒன்று நான் அவனைக் {சாத்யகியைக்} கொல்வேன், அல்லது அவன் என்னைக் கொல்வான்” என்றான் {திருஷ்டத்யும்னன்}.(65)

பாஞ்சால இளவரசனின் {திருஷ்டத்யும்னனின்} இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டவனும், வலிமைமிக்கவனும், பீமனின் உறுதியான பிடிக்குள் இருந்தவனுமான சாத்யகி, பாம்பொன்றைப் போலப் பெருமூச்சுவிட்டுக் கொண்டு {கோபத்தால்} நடுங்கத் தொடங்கினான்.(66) பெரும் வலிமையும், பலம் நிறைந்த கரங்களையும் கொண்ட அவர்கள் இருவரும், காளைகள் இரண்டைப் போல முழங்கத் தொடங்கினர். அப்போது, ஓ! ஐயா {திருதராஷ்டிரரே}, வாசுதேவனும் {கிருஷ்ணனும்}, நீதிமானான மன்னன் யுதிஷ்டிரனும் பெருமுயற்சி செய்து, அவ்வீரர்களை அமைதிப்படுத்துவதில் வென்றனர். சினத்தால் இரத்த சிவப்பாகக் கண்கள் சிவந்திருந்தவர்களும், பெரும் வில்லாளிகளுமான அவ்விருவரையும் அமைதிப்படுத்தியதும், (பாண்டவப் படையின்) க்ஷத்திரியர்களில் முக்கியமானோர் அனைவரும் எதிரிப்படையின் போர்வீரர்களை எதிர்த்துப் போரிடச் சென்றனர்” என்றான் {சஞ்சயன்}.(67,68)
----------------------------------------------------------------------------------
துரோணபர்வம் பகுதி 199-ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 68

ஆங்கிலத்தில் | In English

Friday, December 09, 2016

அர்ஜுனனை நிந்தித்த பீமனும், திருஷ்டத்யும்னனும்! - துரோண பர்வம் பகுதி – 198

Arjuna reproached by Bhima and Dhristadyumna! | Drona-Parva-Section-198 | Mahabharata In Tamil

(நாராயணாஸ்த்ரமோக்ஷ பர்வம் - 05)

பதிவின் சுருக்கம் : துரோணரின் கொலைக்கு நியாயம் கற்பித்த பீமசேனன், அர்ஜுனனைக் கண்டித்தது; தானே அஸ்வத்தாமனைக் கொல்லப்போவதாகச் சொன்ன பீமன்; திருஷ்டத்யும்னன் தன் நடத்தை நீதியானதே என்று சொல்லி, அர்ஜுனனை நிந்தித்தது…


சஞ்சயன் {திருதராஷ்டிரனிடம்} சொன்னான், “ஓ! ஏகாதிபதி {திருதராஷ்டிரரே}, அர்ஜுனனின் இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டு அங்கிருந்த தேர்வீரர்களில் எவரும் தனஞ்சயனுக்கு {அர்ஜுனனுக்கு} ஏற்புடையதாகவோ, ஏற்பில்லாததாகவோ ஒரு வார்த்தையும் பேசாதிருந்தனர்.(1) அப்போது வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்ட பீமசேனன், ஓ! பாரதக் குலத்தின் காளையே {திருதராஷ்டிரரே}, கோபத்தால் நிறைந்து குந்தியின் மகனான அர்ஜுனனை இவ்வார்த்தைகளால் நிந்தித்தான்:(2) “காடுகளில் வாழும் துறவியைப் போலவோ, கடும் நோன்புகளை நோற்று, புலன்களை முழுக் கட்டுப்பாட்டில் கொண்ட ஒரு பிராமணரைப் போலவோ அறநெறிகளின் உண்மைகளை நீ போதிக்கிறாய்.(3) பிறரைக் காயங்களில் இருந்தும், தீங்குகளில் இருந்தும் காப்பதாலேயே ஒருவன் க்ஷத்திரியன் என்று அழைக்கப்படுகிறான். அத்தகைய ஒருவன் காயங்களில் இருந்தும், தீங்குகளில் இருந்தும் தன்னையே காத்துக் கொள்ள வேண்டும். நல்லோரான மூவரிடம் (தேவர்கள், பிராமணர்கள், ஆசான்கள் ஆகியோரிடம்) பொறுமையைக் கடைப்பிடிக்கும் ஒரு க்ஷத்திரியன், தன் கடமைகளைச் செய்வதால் விரைவிலேயே இந்தப் பூமியையும், அறத்தையும், புகழையும், செழிப்பையும் வெல்கிறான்[1].(4)


[1] “பொருளைத் தெளிவாக்கவே மூலத்தை நான் விரித்துக் கூறியிருக்கிறேன்” எனக் கங்குலி இங்கே விளக்குகிறார். வேறொரு பதிப்பில், “துன்பத்தில் இருந்து காப்பாற்றுகிறவனும், யுத்தத்தினால் ஜீவிக்கிறவனும், மாதர்களிடத்திலும், சாதுக்களிடத்திலும் பொறுமையுள்ளவனுமான க்ஷத்திரியன் சீக்கிரமாகப் பூமியையும், தர்மத்தையும், கீர்த்தியையும், ஐஸ்வர்யங்களையும் பெறுகிறான்” என்றிருக்கிறது. மன்மதநாததத்தரின் பதிப்பில், “தீங்குகளில் இருந்து பிறரையும், காயங்கள் மற்றும் தீங்குகளில் இருந்து தன்னையும் பாதுகாத்துக் கொண்டு, பெண்களிடமும், நல்லோரிடமும் பொறுமையைக் காட்டும் ஒரு க்ஷத்திரியன், விரைவில் பூமியையும் (ஆட்சியையும்), அறத்தகுதியையும், புகழையும், செழிப்பையும் அடைகிறான்” என்றிருக்கிறது.

ஓ! குலத்தைத் தாங்குபவனே {அர்ஜுனனே}, ஒரு க்ஷத்திரியனின் அனைத்துக் குணங்களையும் நீ கொண்டிருக்கிறாய். எனவே அறியாமை கொண்ட ஒருவனைப் போல நீ பேசுவது அழகாயில்லை.(5) ஓ! குந்தியின் மகனே {அர்ஜுனனே}, உனது ஆற்றல், சச்சியின் தலைவனான சக்ரனை {இந்திரனைப்} போன்றதாகும் {இந்திரனின் ஆற்றலுக்கு ஒப்பானதாகும்}. கரைகளை ஒருபோதும் தாண்டாத பெருங்கடலைப் போலவே நீ ஒருபோதும் அறநெறிகளின் எல்லைகளைத் தாண்டாதவனாக இருக்கிறாய்.(6) பதிமூன்று வருடங்களாக நீ கொண்ட கோபத்தைக் கைவிட்டு, அறத்தை நாடும் உன்னைக் கண்டு எவன் தான் உன்னை வழிபடமாட்டான்?(7) ஓ! ஐயா {அர்ஜுனா}, நற்பேறாலேயே உன் இதயம் இன்று அறத்தைப் பின்பற்றித் தொடர்ந்து செல்கிறது. ஓ! மங்காப் புகழ் கொண்டவனே, நற்பேறாலேயே உன் புத்தி கருணை கொள்கிறது.(8) எனினும், அறத்தின் பாதையை நீ பின்பற்றியவனாக இருந்தாலும் கூட, மிக அநீதியாகவே உன்னிடம் இருந்து உனது அரசு பறிக்கப்பட்டது. உன் மனைவி திரௌபதியைச் சபைக்கு இழுத்து வந்து, உனது எதிரிகள் அவளை அவமதித்தனர்.(9) மரப்பட்டைகள் மற்றும் விலங்குகளின் தோலை உடுக்கச் செய்து நாம் அனைவரும் காடுகளுக்கு நாடு கடத்தப்பட்டோம். அந்தப் பரிதாப நிலைக்கு நாம் தகுந்தவர்களல்ல என்றாலும், பதிமூன்று {13} வருடங்கள் அதைச் சகிக்க நம் எதிரிகளால் நாம் நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டோம்.(10)

ஓ! பாவமற்றவனே {அர்ஜுனனே}, கோப வெளிப்பாட்டையே கோரும் இந்தச் சூழ்நிலைகள் அனைத்தையும் நீ மன்னித்துவிட்டாய்{அல்லவா?}. ஒரு க்ஷத்திரியனின் கடமைகளுக்குக் கட்டுப்பட்ட நீ இவற்றை அமைதியாகத் தாங்கிக் கொண்டாய் {அல்லவா?}.(11) நீதியற்ற இச்செயல்கள் அனைத்தையும் நினைவுகூரும் நான் அவற்றுக்குப் பழிவாங்கவே இங்கு வந்திருக்கிறேன். (நீ ஏன் இவ்வளவு அலட்சியமாக இருக்கிறாய்?) நம் அரசை நம்மிடம் இருந்து கொள்ளையிட்ட அந்த இழிந்த பாதகர்களை நானே கொல்லப் போகிறேன்.(12) “போரிடச் செல்லும் நாம், நம் சிறப்பான திறன்களைக் கிட்டத்தட்ட முழுமையான அளவுக்கு வெளிப்படுத்தி முயல்வோம்” என்ற இவ்வார்த்தைகளை முன்பு நீ சொன்னாய்.(13) இப்போதோ நீ அறத்தை நாடுகிறாய். எனவே, நீ முன்பு சொன்ன வார்த்தைகள் பொய்யாகிவிட்டன. ஏற்கனவே நாம் அச்சத்தால் பீடிக்கப்பட்டுள்ளோம். எனினும், ஓ! எதிரிகளை நசுக்குபவனே, காயம்பட்ட மனிதர்களின் புண்களில் அமிலத்தை ஊற்றுவதைப் போல, இந்த உனது வார்த்தைகளால் எங்கள் இதயங்களின் மையத்தையே அறுக்கிறாய்.(14) உன் வார்த்தை ஈட்டிகளால் பீடிக்கப்பட்டு என் இதயம் பிளந்து கொண்டிருக்கிறது.(15)

நீ அறவோனாயிருப்பினும், மெச்சத்தகுந்தவர்களான எங்கள் அனைவரையோ, உன்னையோ நீ மெச்சாததால், அநீதியானது எதனாலானது என்பதை உண்மையில் நீ அறியாதவனாக இருக்கிறாய்.(16) கேசவனே {கிருஷ்ணனே} இங்கிருக்கும்போது, ஓ! தனஞ்சயா {அர்ஜுனா}, உன்னில் பதினாறு {1/16} பங்குக்கும் ஈடாகாத போர்வீரரான துரோணர் மகனை {அஸ்வத்தாமனை} நீ புகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாய்.(17) உன் குற்றங்களை அறிக்கையிடும் {ஒப்புக் கொள்ளும்} நீ ஏன் வெட்கத்தை உணராமல் இருக்கிறாய்? தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், கனமானதும், பயங்கரமானதுமான என் கதாயுதத்தைச் சுழற்றி பூமியைக் கிழித்துப் போடவோ, மலைகளையே பிளக்கவோ என்னால் முடியும். ஒரு சூறாவளியைப் போலவே, மலைகளைப் போலத் தெரியும் பெரும் மரங்களை முறிக்க என்னால் முடியும்.(18,19) தேவர்களைத் தங்கள் தலைமையில் கொண்டு, ஒன்றாகச் சேர்ந்து வரும் தேவர்களையும், அவர்களுடன் சேர்த்து ராட்சசர்கள் அனைவரையும், அசுரர்களையும், உரகர்களையும், மனிதர்களையும் என் கணைகளைக் கொண்டு முறியடிக்க என்னால் முடியும்.(20)

ஓ! மனிதர்களில் காளையே {அர்ஜுனா}, உன் அண்ணனான என்னை அப்படியே அறிந்து கொண்டும், ஓ! அளவிலா ஆற்றல் கொண்டவனே, துரோணர் மகனை {அஸ்வத்தாமனைக்} குறித்த அச்சத்தை ஊக்குவிப்பது உனக்குத் தகாது.(21) அல்லது, ஓ! பீபத்சுவே {அர்ஜுனா}, இந்த மனிதர்களில் காளையருடன் நீ இங்கேயே நில். என் கதாயுதத்துடன் தனியனாக, ஆதரவற்றவனாகச் செல்லும் நான் பெரும்போரில் இவனை {அஸ்வத்தாமனை} வீழ்த்துவேன்” என்றான் {பீமன்}.(22)

பீமன் முடித்ததும், பாஞ்சால மன்னனின் மகன் {திருஷ்டத்யும்னன்}, கோபத்துடன் முழங்கிக் கொண்டிருக்கும் விஷ்ணுவிடம் பேசிய (தைத்திய தலைவன்) ஹிரண்யகசிபுவைப் போல[2] பார்த்தனிடம் {அர்ஜுனனிடம்} இவ்வார்த்தைகளைப் பேசினான்:(23) “ஓ! பீபத்சு {அர்ஜுனரே}, வேள்விகளில் துணைபுரிதல் {யாகம் செய்வித்தல்}, கல்வி கற்பித்தல் {அத்யயனம் செய்வித்தல்}, தானம் செய்தல், வேள்விகள் செய்தல், தானம் பெறுதல், கல்வி {அத்யயனம்} ஆகிய இந்த ஆறையும் பிராமணர்களின் கடமைகளாகத் தவசிகள் விதித்திருக்கின்றனர். என்னால் கொல்லப்பட்ட அந்தத் துரோணர் இந்த ஆறில் எதற்கு அர்ப்பணிப்போடு இருந்தார்? ஓ! பார்த்தரே, பிறகு ஏன் என்னை இப்படி நிந்திக்கிறீர்?(24,25)

[2] “வங்கப் பதிப்புகளில் 23ம் சுலோகத்தின் முதல் வரி, பம்பாயப் பதிப்பின் இந்தச் சுலோகத்தின் இண்டாம் வரியில் வருகிறது. எனினும், இவ்விரு பதிப்புகளிலுமே ஒரு தவறு இருப்பதாகத் தெரிகிறது. விஷ்ணு ஹிரண்யகசிபுவைக் கொன்ற போது, பின்னவனை அவன் பேசவிடவில்லை. ஓர் எழுத்து வேறுபட்டாலும் இந்த வரியின் பொருள் பீமனின் பேச்சுக்குப் பொருந்துவதாகவே அமையும், எனினும் அந்த ஒப்பீடு இங்கு எழும் பொருளுக்கு எதிரானதாகவே அமையும்” என இங்கே விளக்குகிறார் கங்குலி. வேறொரு பதிப்பில், “பாஞ்சால குமாரனான திருஷ்டத்யும்னன், மிக்கக் கோபங்கொண்டு கர்ஜிக்கின்ற ஹரியை நோக்கி ஹிரண்யகசிபு சொல்லியது போல, கோபங்கொண்டு கர்ஜிக்கின்ற பார்த்தனை நோக்கி” என்று இருக்கிறது. மன்மநாததத்தரின் பதிப்பிலும் இதே பொருளிலேயே இச்சுலோக விளக்கம் அமைந்திருக்கிறது.

தமது {பிராமண} வகைக்கான கடமைகளில் இருந்து விழுந்து, க்ஷத்திரிய வகைக்கான கடமைகளைப் பயின்று, தீய செயல்களைச் செய்த அவர் {துரோணர்}, மனித சக்திகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஆயுதங்களால் நம்மைக் கொன்று வந்தார்.(26) தம்மைப் பிராமணர் என்று கூறிவந்த அவர் {துரோணர்} தடுக்கப்பட முடியாத மாயைகளைப் பயன்படுத்துவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். மாயையாலேயே {வஞ்சகத்தாலேயே} அவர் இன்று கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். ஓ! பார்த்தரே {அர்ஜுனரே}, இதில் முறையற்றது என என்ன இருக்கிறது?(27) என்னால் துரோணர் இவ்வாறு தண்டிக்கப்பட்டதால், சினத்தால் அவரது மகன் {அஸ்வத்தாமன்} இப்படி உரக்க முழங்குகிறானென்றால், அதனால் நீர் என்ன இழக்கிறீர்?(28) இப்படி முழங்கும் துரோணர் மகன் {அஸ்வத்தாமன்} போருக்குக் கௌரவர்களைத் தூண்டி, தம்மால் அவர்களைக் காக்க இயலாமல் அவர்களைக் கொலையாக்கினால் அதை நான் ஆச்சரியமாக நினைக்க மாட்டேன்.(29) அறநெறிகளை அறிந்தவர் நீர். பிறகு ஏன் நான் என் ஆசானைக் கொன்றவன் எனச் சொல்கிறீர்? இதற்காகவே நான் (வேள்வித்) தீயில் இருந்து உதித்துப் பாஞ்சாலர்களின் மன்னனுக்கு {துருபதனுக்கு} மகனாகப் பிறந்தேன்.(30)

ஓ! தனஞ்சயரே {அர்ஜுனரே}, முறையானதும் முறையற்றதுமான அனைத்துச் செயல்களையும் கொண்ட போரில் ஈடுபடும்போது, அவரைப் பிராமணர் என்றோ, க்ஷத்திரியர் என்றோ எவ்வாறு நீர் அழைப்பீர்?(31) ஓ! மனிதர்களில் முதன்மையானவரே {அர்ஜுனரே}, கோபத்தில் உணர்வுகளை இழந்து, ஆயுதத்தை அறியாதோர் மீது பிரம்மாயுதத்தை ஏவிக் கொல்வதை வழக்கமாகக் கொண்ட அவர் {துரோணர்}, நமது சக்திக்குட்பட்ட எவ்வழியிலாவது ஏன் கொல்லப்படக்கூடாது?(32) நீதியற்றவர்கள் நஞ்சுக்கு நிகரானவர்கள் என்று நீதிமான்கள் சொல்கின்றனர். ஓ! அறநெறிகளின் உண்மைகளை நன்கு அறிந்தவரே, ஓ! அர்ஜுனரே, என்னை ஏன் நீர் நிந்திக்கிறீர்?(33)

கொடூரரான அந்தத் தேர்வீரரையே பற்றியிழுத்து நான் கொன்றேன். நிந்திக்கத்தக்க எதையும் நான் செய்யவில்லை. ஓ! பீபத்சுவே {அர்ஜுனரே}, என்னை ஏன் நீர் வாழ்த்தாமலிருக்கிறீர்?(34) ஓ! பார்த்தரே, சுடர்மிக்கச் சூரியனுக்கோ, கடும் நஞ்சுக்கோ, அனைத்தையும் எரிக்கும் யுகநெருப்புக்கோ ஒப்பான துரோணரின் அந்தத் தலையை நான் அறுத்தேன். மெச்சத்தக்க அந்தச் செயலை ஏன் நீர் மெச்சாமலிருக்கிறீர்?(35) போரில் என் சொந்தங்களையே அவர் கொன்றிருக்கிறார், வேறு எவரையும் அவர் கொல்லவில்லை. அவரது தலையை அறுத்ததால் மட்டுமே என் இதய நோய் தணியாது என நான் சொல்வேன்.(36) ஜெயத்ரதனின் தலையைப் போல அந்தத் தலையை நிஷாதர்களின் ஆட்சிப்பகுதிகளுக்குள் எறியாதது என் இதயத்தின் மையத்தையே பிளந்து கொண்டிருக்கிறது[3].(37) ஓ! அர்ஜுனரே, தன் எதிரிகளைக் கொல்லாதவன் பாவமிழைத்தவனானவான் என்றும் நாம் கேள்விப்படுகிறோம். கொல்வதோ, கொல்லப்படுவதோ க்ஷத்திரியனின் கடமையேயாகும்.(38)

[3] வேறொரு பதிப்பில், “ஜயத்ரதனுடைய தலைபோல அந்தத் துரோணருடைய தலையானது வேடர்கள் வசிக்கும் நாட்டில் என்னால் எறியப்படவில்லையென்பது என் மர்மஸ்தானத்தை அறுக்கிறது” என்றிருக்கிறது.

துரோணர் என் எதிரியாவார். உமது நண்பரான துணிச்சல்மிக்கப் பகதத்தரை நீர் கொன்றது போலவே, அவரும் {துரோணரும்} போரில் என்னால் நியாயமாகவே கொல்லப்பட்டார்.(39) போரில் உமது பாட்டனைக் {பீஷ்மரைக்} கொன்றுவிட்டு, அச்செய்கையை நீர் நியாயமானதாகக் கருதுகிறீர். என் இழிந்த எதிரியை {துரோணரை} நான் கொன்றதைப் பிறகு ஏன் நீர் நியாயமற்றதாகக் கருத வேண்டும்?(40) ஓ! பார்த்தரே {அர்ஜுனரே}, (பலவீனமான உயிரினங்கள் தன் முதுகில் ஏற உதவி செய்வதற்காகத்) தன் உடலில் சாய்க்கப்பட்ட ஏணியுடன் மண்டியிட்டுக் கிடக்கும் ஒரு யானைப் போல, நமது உறவின் விளைவால், நான் உம் முன்னிலையில் என் தலையை உயர்த்த முடியாதவனாக இருக்கிறேன். எனவே, என்னை நிந்திப்பது உமக்குத் தகாது.(41) ஓ! அர்ஜுனரே, திரௌபதி மற்றும் திரௌபதியின் பிள்ளைகளுக்காகவே உமது பேச்சில் உள்ள குற்றங்கள் அனைத்தையும் நான் மன்னிக்கிறேன்; வேறு எந்தக் காரணத்திற்காகவும் அல்ல.(42) நான் ஆசானிடம் {துரோணரிடம்} கொண்ட பகைமையானது தந்தை மகன் வழி வந்தது என்பது நன்கு அறியப்பட்டதாகும். இவ்வுலகில் அனைவரும் இஃதை அறிவார்கள். பாண்டுவின் மகன்களே, நீங்கள் அஃதை அறியவில்லையா?(63) பாண்டு மகன்களின் மூத்தவர் {யுதிஷ்டிரர்} உண்மையற்ற பேச்சு கொண்டவரல்ல. ஓ! அர்ஜுனரே, நானும் பாவியல்ல. இழிந்த துரோணரே தமது சீடர்களை வெறுப்பவராகவே இருந்தார். {எனவே} போரிடுவீராக. வெற்றி உமதாகட்டும்” என்றான் {திருஷ்டத்யும்னன்}.(44)
-----------------------------------------------------------------------
துரோணபர்வம் பகுதி 198-ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 44


ஆங்கிலத்தில் | In English

Wednesday, December 07, 2016

அறவோன் அர்ஜுனன்! - துரோண பர்வம் பகுதி – 197

The virtuous Arjuna! | Drona-Parva-Section-197 | Mahabharata In Tamil

(நாராயணாஸ்த்ரமோக்ஷ பர்வம் - 04)

பதிவின் சுருக்கம் : இயற்கையில் தோன்றிய கடும் சகுனங்கள்; போரில் தப்பி ஓடிய கௌரவர்கள் மீண்டும் முன்னேறிவருதைக் கண்டு பாண்டவர்கள் செய்த ஆலோசனை குறித்துச் சஞ்சயனிடம் கேட்ட திருதராஷ்டிரன்; அர்ஜுனனிடம் பேசிய யுதிஷ்டிரன்; அஸ்வத்தாமனின் ஆற்றலையும், துரோணரைக் கொன்றதில் பாண்டவர்களின் அநீதியையும் யுதிஷ்டிரனுக்கு எடுத்துரைத்த அர்ஜுனன்…


சஞ்சயன் {திருதராஷ்டிரனிடம்} சொன்னான், “நாராயணம் என்றழைக்கப்பட்ட ஆயுதம் {இருப்புக்கு} அழைக்கப்பட்டபோது, மழைப்பொழிவுடன் கூடிய கடுங்காற்று வீசத் தொடங்கியது; வானம் மேகமற்றதாய் இருந்தாலும் இடி முழக்கங்கள் கேட்கப்பட்டன.(1) பூமி நடுங்கியது; கடல்கள் கொந்தளித்தன. ஆறுகள் எதிர்த்திசையில் ஓடின.(2) ஓ! பாரதரே! {திருதராஷ்டிரரே}, மலைச்சிகரங்கள் பிளக்கத் தொடங்கின. பல்வேறு விலங்குகள் பாண்டவர்களின் இடதுபுறமாகக் கடந்து செல்லத் தொடங்கின[1].(3) இருளத் தொடங்கியது; சூரியன் மங்கினான். ஊனுண்ணும் பல்வேறு வகைகளிலான உயிரினங்கள் போர்க்களத்திற்கு வரத் தொடங்கின.(4) ஓ! ஏகாதிபதி {திருதராஷ்டிரரே}, தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள் ஆகியோர் அனைவரும் அச்சமடைந்தனர். (இயற்கையில் ஏற்படும்) பெருங்கலக்கத்தைக் கண்ட அனைவரும், அதன் காரணத்தைக் குறித்து ஒருவரிடமொருவர் கேட்கத் தொடங்கினர்.(5) உண்மையில், துரோணர் மகனால் {அஸ்வத்தாமனால்} {இருப்புக்கு} அழைக்கப்பட்ட பயங்கரமான அந்தக் கடும் ஆயுதத்தைக் {நாராயணய ஆயுதத்தைக்} கண்ட மன்னர்கள் அனைவரும் அச்சமடைந்து பெரும் வலியை {துன்பத்தை} உணர்ந்தனர்” {என்றான் சஞ்சயன்}.(6)



[1] “அதாவது, “விலங்குகள் பாண்டவர்களைத் தங்கள் வலப்புறத்தில் கொண்டன” என இங்கே விளக்குகிறார் கங்குலி. வேறொரு பதிப்பில், “மிருகங்கள் பாண்டவ சேனையை அப்ரதக்ஷிணமாகச் சுற்றி வந்தன” என்றிருக்கிறது. தக்ஷிணம் என்பது தெற்குத் திசை அல்லது வலப் பக்கத்தைக் குறிக்கும்; ப்ரதக்ஷிணம் என்பது வலப்பக்கமாகச் சுற்றுதல்; அப்ரதக்ஷிணம் என்பது இடப்பக்கமாகச் சுற்றுதல்; அதாவது ஒரு பொருளை இடப்பக்கமாகக் கொண்டு அதைச் சுற்றுதல் என்று பொருள். இதுவே சரியாகப் படுகிறது.

திருதராஷ்டிரன், “ஓ! சஞ்சயா, துயரால் எரிந்தவனும், தன் தந்தையின் படுகொலையைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாதவனுமான துரோணர் மகனால் {அஸ்வத்தாமனால்} அணிதிரட்டப்பட்டு, மீண்டும் போரில் முன்னேறி வரும் கௌரவர்களைக் கண்டபோது, திருஷ்டத்யும்னனின் பாதுகாப்புக்காக என்ன ஆலோசனையைப் பாண்டவர்கள் பின்பற்றினர்?” என்று கேட்டான்.(7,8)

சஞ்சயன் {திருதராஷ்டிரனிடம்} தொடர்ந்தான், “முன்பு தப்பி ஓடிய தார்தராஷ்டிரர்கள் கடும்போருக்கு மீண்டும் தயாராவதைக் கண்ட யுதிஷ்டிரன், அர்ஜுனனிடம்,(9) “வலிமைமிக்க அசுரன் விருத்திரன் வஜ்ரதாரியால் {இந்திரனால்} கொல்லப்பட்டதைப் போல ஆசானான துரோணர் போரில் திருஷ்டத்யும்னனால் கொல்லப்பட்டதும்(10) உற்சாகத்தை இழந்தவர்கள் (குருக்கள்), ஓ! தனஞ்சயா {அர்ஜுனா}, வெற்றியின் மீதான நம்பிக்கைகள் அனைத்தையும் கைவிட்டனர். தங்களைக் காத்துக் கொள்ள விரும்பிய அவர்கள் அனைவரும், போரில் இருந்து தப்பி ஓடினர்.(11)

சில மன்னர்கள், பார்ஷினி சாரதிகள் இல்லாமல், கொடிமரங்கள், கொடிகள், குடைகள் ஆகியவற்றை இழந்து, தங்கள் கூபரங்களும், கூடுகளும் உடைந்து, தங்கள் ஆபரணங்கள் தளர்ந்த நிலையில் பீதியடைந்து, தங்கள் உணர்வுகளை இழந்து, தங்கள் தேர்களின் குதிரைகளைக் காலால் தாக்கி ஒழுங்கற்ற வழிகளில் தேர்களைச் செலுத்தி, அவசரமாகத் தப்பி ஓடினர்.(12,13) அச்சத்தால் பீடிக்கப்பட்ட சிலர், உடைந்த நுகத்தடிகள், சக்கரங்கள், அக்ஷங்கள் {ஏர்க்கால்கள்} ஆகியவற்றுடன் கூடிய தேர்களில் ஏறி தப்பி ஓடினர். குதிரைகளில் ஏறிய சிலர், சேணங்களில் இருந்து தங்கள் பாதி உடல் இடம்பெயர்ந்த நிலையிலேயே சுமந்து செல்லப்பட்டனர்.(14) தங்கள் இருக்கையில் இருந்து விலகி, யானைகளில் கழுத்தோடு சேர்த்து கணைகளால் தைக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்த சிலர், அவ்விலங்குகளால் வேகமாகச் சுமந்து செல்லப்பட்டனர்.

சிலர், சுற்றிலும் கணைகளால் சிதைந்து பீடிக்கப்பட்டிருந்த யானைகள் மிதித்ததால் கொல்லப்பட்டனர்.(15) சிலர் ஆயுதங்களை இழந்து, கவசங்களை இழந்து, தங்கள் வாகனங்களில் இருந்தும், குதிரைகளிலிருந்தும் பூமியில் விழுந்தனர். சிலர் தேர்ச்சக்கரங்களால் வெட்டப்பட்டனர், அல்லது குதிரைகள் மற்றும் யானைகளால் நசுக்கப்பட்டனர்.(16) தங்கள் தந்தையர், மகன்கள் ஆகியோரை உரக்க அழைத்த சிலர், ஒருவரையொருவர் அடையாளங்காண முடியாமல், துயரால் தங்கள் சக்தி அனைத்தையும் இழந்து அச்சத்தால் தப்பி ஓடினர்.(17) சிலர் தங்கள் மகன்களையும், தந்தைமாரையும், நண்பர்களையும், சகோதரர்களையும் (வாகனங்களில்) அமர்த்தி, அவர்களது கவசங்களைக் கழற்றி, நீரால் கழுவி கொண்டிருப்பதும் காணப்பட்டது.(18)

துரோணர் கொல்லப்பட்டதும், பரிதாப நிலையை அடைந்த (குரு) படை மிக வேகமாகத் தப்பி ஓடியது. அப்படியிருக்கையில் யாரால் மீண்டும் அஃது அணிதிரட்டப்படுகிறது? நீ அறிந்தால் அஃதை எனக்குச் சொல்வாயாக.(19) தேர்ச்சக்கரங்களின் சடசடப்பொலியோடு கலந்து குதிரைகளின் கனைப்பொலிகளும், யானைகளின் பிளிறல்களும் உரக்கக் கேட்கின்றன.(20) குரு {குரு படை எனும்} பெருங்கடலில் உண்டாகும் இந்தக் கடும் ஒலிகள் மீண்டும் மீண்டும் அதிகரித்து, என் துருப்புகளை நடுங்கச் செய்கின்றன.(21) மயிர்ச்சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்துவதும் இப்போது கேட்கப்படுவதுமான இந்தப் பயங்கர ஆரவாரமானது, இந்திரனைத் தலைமையாகக் கொண்ட மூவுலகங்களையும் விழுங்கிவிடுவதைப் போலத் தோன்றுகிறது.(22) துரோணர் வீழ்ந்ததும் கௌரவர்களின் பொருட்டு (நம்மை எதிர்த்து) வாசவனே {இந்திரனே} வருவதாகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது.(23) ஓ! தனஞ்சயா {அர்ஜுனா}, இந்தப் பயங்கரப் பேரொலியைக் கேட்டு நமக்கு மயிர்க்கூச்சம் ஏற்படுகிறது, நமது தேர்வீரர்களில் முதன்மையானோர் அனைவரும் கவலையால் பீடிக்கப்படுகின்றனர்.(24) பயங்கரமானதும், பெருகிவருவதுமான இந்தப் படையைத் தேவர்களின் தலைவனை {இந்திரனைப்} போலவே மீண்டும் திரும்பச் செய்யும் அந்த வலிமைமிக்கத் தேர் வீரர் யார்?” என்று கேட்டான் {யுதிஷ்டிரன்}.(25)

அர்ஜுனன் {யுதிஷ்டிரனிடம்}, “கடும் சாதனைகளை அடைவதற்காகத் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்ட கௌரவர்கள், எவருடைய சக்தியை நம்பி தங்கள் சங்குகளை முழக்கி அமைதியாகக் காத்திருக்கிறார்களோ,(26) ஓ! மன்னா {யுதிஷ்டிரரே}, ஆயுதமற்றிருந்த ஆசானின் {துரோணரின்} வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, தார்தராஷ்டிரர்களை அணிதிரட்டி முழங்கிக் கொண்டிருப்பவர் எவர் என நீர் ஐயுறுகிறீரோ,(27) பணிவையும், வலிமையான கரங்களையும், யானையின் நடையையும், புலியின் முகத்தையும் கொண்டு, எப்போதும் கடும் சாதனைகளை அடைந்து குருக்களின் அச்சங்களை எவர் விலக்குகிறாரோ, எவர் பிறந்ததும், உயர்ந்த தகுதிகளைக் கொண்ட பிராமணர்களுக்கு ஆயிரம் பசுகளைத் துரோணர் கொடுத்தாரோ, ஓ! மன்னா {யுதிஷ்டிரரே}, எவர் இவ்வளவு உரக்க முழங்குகிறாரோ, அவர் அஸ்வத்தாமன் ஆவார்.(29)

அந்த வீரர் {அஸ்வத்தாமர்}, தான் பிறந்ததும், இந்திரனின் குதிரையை {உச்சைஸ்ரவத்தைப்} போலக் கனைத்து, அவ்வொலியால் மூவுலகங்களையும் நடுங்கச் செய்தவர் ஆவார்.(30) அவ்வொலியைக் கேட்டதும், ஓ! தலைவா {யுதிஷ்டிரரே}, (உரக்கப் பேசிய) கண்ணுக்குப் புலப்படாத உயிரினம் ஒன்று அவருக்கு அஸ்வத்தாமன் (குதிரைக் குரலோன்) என்ற பெயரைச் சூட்டியது. ஓ! பாண்டுவின் மகனே {யுதிஷ்டிரரே}, அந்த வீரரே {அஸ்வத்தாமரே} இன்று முழங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்.(31) ஏதோ துரோணர் பாதுகாவலர் எவரும் அற்றவர் என்பது போல மிகக் கொடுரச் செயலொன்றால் அவரை அந்தப் பிருஷதன் மகன் {திருஷ்டத்யும்னன்} தாக்கினான். துரோணரின் பாதுகாவலர் அதோ இருக்கிறார்.(32) அந்தப் பாஞ்சாலர்களின் இளவரசன் {திருஷ்டத்யும்னன்}, என் ஆசானின் தலைமயிரைப் பற்றினான். எனவே, தமது ஆற்றலில் நம்பிக்கை கொண்டுள்ள இந்த அஸ்வத்தாமன் அவனை {திருஷ்டத்யும்னனை} ஒருபோதும் மன்னிக்க மாட்டார்.(33) ஓ! ஏகாதிபதி {யுதிஷ்டிரரே}, அரசுக்காக நீர் உமது ஆசானிடமே பொய்யுரைத்தீர். அறவிதிகளை நீர் நன்கறிந்தவராயிருப்பினும், மிகவும் பாவம் நிறைந்த ஒரு செயலை நீர் செய்தீர்.(34) வாலியின் கொலையால் ராமனுக்கு விளைந்ததைப் போலத்[2] துரோணரின் கொலையால் விளைந்த உமது கெடுபுகழானது {அபகீர்த்தி}, அசைவன மற்றும் அசையாதன ஆகிய உயிரினங்களுடன் கூடிய மூவுலகங்களிலும் அழிவில்லாததாக இருக்கும்.(35)

[2] “தசரதன் மகனான ராமன், தான் நாடு கடத்தப்பட்டிருந்த காலத்தில், குரங்குத் தலைவன் வாலி சுக்ரீவனோடு போரிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது அவனை {வாலியை} ராமன் கொன்றான். வாலியோ ராமனுக்கு எந்தத் தீங்கையும் இழைத்தவனல்ல. எனவே, அந்தச் செயல் ராமனின் மீதான களங்கமாகவே எப்போதும் கருதப்படுகிறது” எனக் கங்குலி இங்கே விளக்குகிறார்.

“பாண்டுவின் மகன் {யுதிஷ்டிரன்} அனைத்து அறங்களையும் {நற்குணங்களையும்} கொண்டவன்; அதையும் தவிர அவன் என் சீடனுமாவான். அவன் {யுதிஷ்டிரன்} என்னிடம் ஒருபோதும் பொய் பேச மாட்டான்” என்றே துரோணர் உம்மைக் குறித்து நினைத்திருந்தார். இதை நினைத்தே நீர் சொன்னதில் அவர் நம்பிக்கைக் கொண்டார்.(36) அஸ்வத்தாமனின் மரணத்தைக் குறித்துச் சொல்லும்போது யானை என்ற வார்த்தையைச் சேர்த்து நீர் சொல்லியிருந்தாலும், ஆசானுக்கு நீர் சொன்ன அந்தப் பதிலானது, உண்மையின் போர்வையில் இருந்த பொய்மையே ஆகும்.(37) உம்மால் இப்படிச் சொல்லப்பட்டதும், பலமிக்க அந்தத் துரோணர் தமது ஆயுதங்களை வைத்துவிட்டு, (அனைத்தையும்) அலட்சியம் செய்துவிட்டு, மிகவும் கலங்கிப் போய், கிட்டத்தட்ட தமது உணர்வுகளையும் இழந்தார் என்பதை நீர் கண்டீர்.(38)

உண்மையில் தமது மகன் {அஸ்வத்தாமன்} மீது பாசம் நிறைந்திருந்த அந்த ஆசான் {துரோணர்}, துயரில் நிறைந்து, போரிடும் விருப்பமின்றி இருந்தபோது, அறநெறிகள் அனைத்தையும் கைவிட்ட ஒரு சீடனே அவரை இவ்வாறு கொன்றிருக்கிறான். (39) ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்துவிட்ட உமது ஆசானை, நேர்மையற்ற முறையில் கொல்லச் செய்த நீர், உமது ஆலோசகர்கள் அனைவருடனும் கூடி உம்மால் முடிந்தால் இப்போது பிருஷதன் மகனைப் {திருஷ்டத்யும்னனைப்} பாதுகாத்துக் கொள்வீராக.(40) கோபமும், துயரமும் கொண்டிருக்கும் ஆசான் மகனால் {அஸ்வத்தாமரால்} தாக்கப்படும் பிருஷதன் மகனை {திருஷ்டத்யும்னனை}, ஒன்று சேர்ந்திருப்பவர்களான நம் அனைவராலும் இன்று காக்க முடியாது.(41) மனிதசக்திக்கு அப்பாற்பட்ட எவர் உயிரினங்கள் அனைத்திடமும் நட்பை வெளிக்காட்டும் பழக்கத்தைக் கொண்டிருக்கிறாரோ, அந்த வீரர் {அஸ்வத்தாமர்} தமது தந்தையின் {துரோணரின்} தலைமயிர் பற்றப்பட்டதைக் கேட்டு, இன்றைய போரில் நம் அனைவரையும் நிச்சயமாக எரிக்கப் போகிறார்.(42)

ஆசானின் {துரோணரின்} உயிரைக் காப்பதற்காக உச்ச குரலில் நான் மீண்டும் மீண்டும் கதறினாலும், என் கதறல்களை அலட்சியம் செய்து, அறநெறியைக் கைவிட்டு அந்த ஆசானின் உயிரை ஒரு சீடனே எடுத்துவிட்டான்.(43) நாம் அனைவரும் நம் வாழ்வின் பெரும்பங்கைக் கடந்துவிட்டோம். நமக்கு எஞ்சியிருக்கும் நாட்களும் சொற்பமே. நாம் செய்த இந்த அநீதிமிக்கச் செயலானது எஞ்சியிருப்பதையும் களங்கப்படுத்தியிருக்கிறது.(44) நம் மீது கொண்ட பாசத்தின் விளைவாலேயே அவர் {துரோணர்} நமக்கு ஒரு தந்தையைப் போல இருந்தார். சாத்திர விதிகளின்படியும் அவர் நமக்குத் தந்தையாகவே இருந்தார். இருப்பினும் அந்த நமது ஆசான் {துரோணர்}, சொற்பகால அரசுரிமைக்காக நம்மால் கொல்லப்பட்டார்.(45)

ஓ! மன்னா {யுதிஷ்டிரரே}, திருதராஷ்டிரர்,  இந்த மொத்த பூமியையும், அதைவிட மதிப்புமிக்கத் தமது பிள்ளைகள் அனைவரையும் பீஷ்மர் மற்றும் துரோணரிடம் கொடுத்தார்.(46) நம் பகைவரால் {திருதராஷ்டிரரால்} இவ்வாறு கௌரவிக்கப்பட்டாலும், அவரிடம் {திருதராஷ்டிரரிடம்} இருந்து இவ்வளவு செல்வத்தையும் பெற்றிருந்தாலும், அந்த ஆசான் {துரோணர்} நம்மிடம் தமது சொந்தப் பிள்ளைகளைப் போலவே அன்பு செலுத்தினார்.(47) மங்காத சக்தியும் ஆற்றலும் கொண்ட அந்த ஆசான் {துரோணர்}, உமது வார்த்தைகளால் தூண்டப்பட்டுத் தமது ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்ததால் மட்டுமே போரில் கொல்லப்பட்டார். அவர் {துரோணர்} போரில் ஈடுபட்டிருக்கையில், இந்திரனாலும் அவரைக் கொல்ல முடியாது.(48) வயதால் மதிப்புக்குரிய அந்த ஆசான் நமது நன்மையில் அர்ப்பணிப்புள்ளவராகவே எப்போதும் இருந்தார். எனினும் அலட்சியநடத்தையால் களங்கப்பட்டிருக்கும் அநீதியாளர்களான நாம் அவருக்குத் {துரோணருக்குத்} தீங்கு செய்யத் தயங்கவில்லை.(49)

ஐயோ, அரசுரிமையின் இன்பங்களை அனுபவிக்கும் விருப்பத்தால் உந்தப்பட்ட நாம் அந்தத் துரோணரைக் கொன்றதால் மிகக் கொடூரமான கடும்பாவத்தை இழைத்துவிட்டோம்.(50) என் ஆசான் {துரோணர்}, அவர் மீது நான் கொண்டிருக்கும் அன்பின் விளைவாக, தந்தை, சகோதரன், பிள்ளைகள், மனைவி, உயிர் ஆகிய அனைத்தையும் (அவரின் பொருட்டு) நான் கைவிடுவேன் என்ற எண்ணத்திலேயே எப்போதும் இருந்தார்.(51) எனினும், அரசுரிமையின் மீது கொண்ட விருப்பத்தால் தூண்டப்பட்டிருந்த நான் அவர் கொல்லப்படும்போது தலையிடாமல் இருந்துவிட்டேன். ஓ! மன்னா {யுதிஷ்டிரரே}, இந்த எனது குற்றத்திற்காக நரகத்தில் ஏற்கனவே மூழ்கிவிட்டவனான நான் வெட்கத்தை அடைகிறேன்.(52) வயதால் மதிப்புமிக்கவரும், எனது ஆசானும், தமது ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்துவிட்டவரும், ஒரு பெரும் தவசியைப் போல அப்போது யோகத்திற்குத் தன்னை அர்ப்பணித்தவருமான ஒரு பிராமணரை நான் கொல்ல செய்ததால், உயிர்வாழ்வதை விட எனக்கு மரணமே விரும்பத்தக்கது” என்றான் {அர்ஜுனன்}.(53)
--------------------------------------------------------------------------------
துரோணபர்வம் பகுதி 197-ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 53


ஆங்கிலத்தில் | In English

மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அகம்பனன் அகலிகை அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அஞ்சனபர்வன் அதிரதன் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அர்வாவசு அர்ஜுனன் அலம்பலன் அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அனுகம்பகன் அனுவிந்தன் அன்சுமான் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்மர் அஸ்வசேனன் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆங்கரிஷ்டன் ஆணிமாண்டவ்யர் ஆதிசேஷன் ஆத்ரேயர் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஜகரர் ஆஸ்தீகர் இக்ஷ்வாகு இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இந்திரோதர் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உக்ரசேனன் உசீநரன் உச்சைஸ்ரவஸ் உதங்கர் உதங்கா உதத்யர் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உமை உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகதர் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் ஓகவதி கங்கன் கங்கை கசன் கசியபர் கடோத்கசன் கணிகர் கண்வர் கத்ரு கந்தன் கபிலர் கபோதரோமன் கயன் கராளன் கருடன் கர்ணன் கலி கல்கி கல்மாஷபாதன் கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காக்ஷிவத் காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி காயவ்யன் கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகவிருக்ஷீயர் காலகேயர் காலவர் காலன் காளி கிந்தமா கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருபி கிருஷ்ணன் கிர்மீரன் கீசகர்கள் கீசகன் குசிகன் குணகேசி குணி-கர்க்கர் குண்டதாரன் குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரு குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசினி கேசின் கைகேயன் கைகேயி கைடபன் கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் கௌதமன் கௌதமி க்ஷேமதர்சின் க்ஷேமதூர்த்தி சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சக்திரி சக்ரதேவன் சங்கன் சசபிந்து சச்சி சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சதானீகன் சத்தியபாமா சத்தியர் சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யசேனன் சத்யபாமா சத்யவான் சத்ருஞ்சயன் சந்தனு சந்திரன் சமங்கர் சமீகர் சம்சப்தகர்கள் சம்பரன் சம்பா சம்பாகர் சம்பை சம்வர்ணன் சரஸ்வதி சர்மின் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சலன் சல்லியன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாண்டில்யர் சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரஸ்வதர் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சார்வாகன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திரன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிநி சிந்துத்வீபன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிகாரின் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுகர் சுகன்யா சுகுமாரி சுகேது சுக்ரது சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுசர்மன் சுசோபனை சுதக்ஷிணன் சுதசோமன் சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுநந்தை சுந்தன் உபசுந்தன் சுபத்திரை சுப்ரதீகா சுமித்திரன் சுமுகன் சுரதன் சுரதை சுருதகர்மன் சுருதசேனன் சுருதர்வன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுருவாவதி சுலபை சுவர்ணஷ்டீவின் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஷேணன் சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சூர்ப்பனகை சேகிதானன் சேதுகன் சேனஜித் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதி சௌதியும்னி சௌனகர் தக்ஷகன் தக்ஷன் தண்டதாரன் தண்டன் தண்டி ததீசர் தபதி தபஸ் தமயந்தி தமனர் தம்போத்பவன் தர்மதர்சனர் தர்மதேவன் தர்மத்வஜன் தர்மவியாதர் தர்மாரண்யர் தளன் தனு தாத்ரேயிகை தாரகன் தாருகன் தார்க்ஷ்யர் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிதர் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் தீர்க்கதமஸ் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துலாதாரன் துவஷ்டிரி துவாபரன் துவிதன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவகி தேவசர்மன் தேவசேனை தேவயானி தேவராதன் தேவலர் தேவஸ்தானர் தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நமுசி நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாகன் நாடீஜங்கன் நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிருகன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பங்காஸ்வனன் பஞ்சசிகர் பஞ்சசூடை பத்மநாபன் பத்மன் பத்ரகாளி பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பரசுராமர் பரதன் பரத்வாஜர் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பர்ணாதன் பர்வதர் பலராமன் பலன் பலி பலிதன் பாகுகன் பாணன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமதி பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிங்களை பிரகலாதன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரமாதின் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிராதிகாமின் பிருகதஸ்வர் பிருகத்யும்னன் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பூஜனி போத்யர் பௌரவன் பௌரிகன் பௌலோமர் மங்கணகர் மங்கி மடன் மணிமான் மதங்கன் மதிராக்ஷன் மது மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மலயத்வஜன் மனு மஹாபிஷன் மஹிஷன் மஹோதரர் மாணிபத்ரன் மாதலி மாதவி மாத்ரி மாந்தாதா மாரீசன் மார்க்கண்டேயர் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யாஜ்ஞவல்கியர் யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ராஜதர்மன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷபர் ரிஷ்யசிருங்கர் ருக்மரதன் ருக்மி ருக்மிணி ருசங்கு ருசி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் ரோஹிணி லக்ஷ்மணன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வசுமான் வசுஹோமன் வதான்யர் வந்தின் வருணன் வர்கா வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசரக்கு விசாகன் விசித்திரவீரியன் விசோகன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் விபுலர் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வீதஹவ்யன் வீரத்யும்னன் வீரபத்ரன் வேதா வேனன் வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனதேவன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜனமேஜயன் 1 ஜாம்பவதி ஜாரிதரி ஜாஜலி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜைகிஷவ்யர் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸனத்குமாரர் ஸ்கந்தன் ஸ்தாணு ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்யூமரஸ்மி ஸ்ரீ ஸ்ரீமதி ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹரிச்சந்திரன் ஹர்யஸ்வன் ஹனுமான் ஹாரீதர் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹிரண்யவர்மன் ஹோத்திரவாஹனர்
 

காப்புரிமை

© 2012-2019, செ.அருட்செல்வப்பேரரசன்
இவ்வலைப்பூவின் பதிவுகளை உரிய சுட்டிகளுடன் இணையத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளத் தடையில்லை.
வேறு எவ்வகையிலோ, விதத்திலோ இணையத்திலும், பிற ஊடகங்களிலும் பகிரவும், வெளியிடவும் முன்னனுமதி பெற வேண்டும்.
Back To Top