clone demo
அயோதா தௌம்யா லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
அயோதா தௌம்யா லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

திங்கள், ஜனவரி 07, 2013

பௌசியனும் உதங்கரும்! | ஆதிபர்வம் - பகுதி 3 ஆ

Paushya and Utanka! | Adi Parva - Section 3b | Mahabharata In Tamil

(பௌசிய பர்வம்)

பதிவின் சுருக்கம் : வேதாவின் கதை; உதங்கரின் குருகுல வாசம்; வேதாவின் மனைவி உதங்கரிடம் கேட்ட குரு தட்சணை; பௌசியன் மனைவியிடம் உதங்கர் பெற்ற காதணி; உதங்கரும், பௌசியனும் மாறி மாறி அளித்த சாபங்கள்...

அதன்பிறகு அயோதா தௌம்யரின் மற்றொரு சீடனான வேதா {பைதன்} என்று அழைக்கப்பட்டவனை, அவனது குரு {அயோதா தௌம்யர்} அழைத்து  "வேதா, எனது மகனே, எனது இல்லத்திலேயே சில நாட்கள் தங்கியிருந்து எனக்குச் சேவை செய்வாயாக. அஃது உனக்கு ஆதாயத்தைத் தரும்" என்றார். வேதாவும் அவரது {அயோதா தௌம்யரின்} இல்லத்திலேயே தங்கி எப்போதும் சேவை செய்யத் தயாராக இருந்தான். அந்த வீட்டிற்காக வெயில், குளிர், பசி, தாகம் என அனைத்தையும் முணுமுணுப்பின்றித் தாங்கி, ஓர் எருதைப் போல உழைத்தான். குருவும் {அயோதா தௌம்யரும்} மனநிறைவு கொண்டார். வேதா நற்பேறும் உலக ஞானத்தையும் அடைந்தான். இதுவே வேதாவின் சோதனை.

"வேதா, தனது குருவிடம் அனுமதி பெற்று, தனது கல்வியெல்லாம் முடித்து அங்கிருந்து விடைபெற்று, இல்லற தர்மத்தை ஏற்று வாழ்க்கை நடத்தினான். அவனது {வேதாவின்} வீட்டில் அவனுக்கு மூன்று சீடர்கள் இருந்தனர். தானே குருவின் வீட்டில் அதிகக் கஷ்டப்பட்டு வந்ததால் அவர்களுக்கு எந்தக் கடுமையான வேலையும் கொடுக்காமல் பார்த்து வந்தான் {வேதா}.

சில காலத்திற்குப் பிறகு, இரு க்ஷத்திரியர்களான ஜனமேஜயனும் பௌஸ்யனும், வேதாவைக் குருவாக ஏற்றனர். ஒருநாள் வேதா, வேள்வி நடத்த வெளியூர் செல்ல வேண்டி இருந்ததால், தனது சீடர்களில் ஒருவனான உதங்கனை வீட்டைக் கவனிக்கும் பொறுப்பை ஏற்க வைத்துவிட்டு "என்னவெல்லாம் வீட்டில் நடக்க வேண்டுமோ அதுவெல்லாம் உன் கவனத்தின் பேரில் நடக்கட்டும்" என்று சொல்லிச் சென்றுவிட்டார்.

"உதங்கனும் எப்போதும் கவனத்துடன் அலுவல்களைக் கவனித்து வந்தான். அப்படி உதங்கன் அனைத்தையும் கவனித்து வரும்போது, அந்த இல்லத்தில் இருந்த பெண்கள் கூடி வந்து "ஓ உதங்கா, உனது எஜமானி புத்திரப்பேறுக்கான சரியான காலத்தில் {ருது ஸ்நானம் செய்து} இருக்கிறாள். உனது குருவும் {வேதாவும்} இல்லை. ஆகையால், நீ குருவின் இடத்தில் இருந்து தேவையானதைச் செய்வாயாக" என்றனர். அதற்கு உதங்கன் "பெண்களின் உத்தரவின் பேரில் நான் அப்படிச் செய்வது சரியாகாது. சரியற்றதைச் செய்ய நான் எனது குருவால் உத்தரவிடப்படவில்லை" என்றான்.

குரு {வேதா} தனது பயணத்தை முடித்துக் கொண்டு திரும்பினார். நடந்தது அத்தனையும் அறிந்தார். உதங்கனைக் குறித்து மிகுந்த மனநிறைவு கொண்டு, "உதங்கா, எனது மகனே, உனக்கு என்ன உதவியை நான் அளிப்பது? உன்னால் நான் நன்றாகச் சேவிக்கப்பட்டேன். அதனால் நமது நட்பு பெருகிற்று. அதனால் நான் உன்னை விடுவிக்கிறேன். உனது ஆசைகளனைத்தும் நிறைவடையட்டும்" என்றார்.

குருவால் {குரு வேதாவால்} இப்படி விடுவிக்கப்பட்ட உதங்கன், "நீங்கள் விரும்பியதை நான் செய்ய எனக்கு உத்தரவு கொடுங்கள். 'பயன்பாட்டுக்கு {வழக்கத்துக்கு} முரணாகக் கல்வியை அளிப்பவன் எவனோ, பயன்பாட்டுக்கு முரணாக அதைப் பெறுபவன் எவனோ, அந்த இருவரில் ஒருவர் இறப்பர். அல்லது இருவருக்குள்ளும் பகை ஏற்படும்' என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆகையால், உங்கள் விடுவிப்பு எனக்குக் கிடைத்தாலும், குருவுக்கான காணிக்கையாக உங்களுக்கு நான் ஏதாவது செய்து விட்டுச் செல்ல விரும்புகிறேன்" என்றான்.

அவனது குரு {வேதா} இதைக்கேட்டு, "உதங்கா, எனது மகனே, சிறிது நேரம் பொறுத்திரு" என்றார். சிறிது காலம் கழித்து, உதங்கன் மறுபடியும், "உங்களுக்கு விருப்பமானதை என்னிடம் காணிக்கையாகக் கேளுங்கள்" என்றான். அதற்குக் குரு {வேதா}, "எனதன்பு உதங்கா, நீ பெற்ற கல்விக்கான காணிக்கையாக ஏதாவது பெறும்படி நீ அடிக்கடிக் கூறிக் கொண்டிருக்கிறாய். ஆகையால், உள்ளே சென்று உனது எஜமானியிடம் என்ன வேண்டுமென்று கேள். அவள் கேட்பதைக் கொண்டு வந்து காணிக்கையாகக் கொடு" என்றார்.

உதங்கன் தனது குருவின் {வேதாவின்} மனைவியிடம் சென்று, "அம்மா, குரு என்னை வீட்டுக்குச் செல்ல அனுமதித்துவிட்டார். நான் கற்ற கல்விக்கு ஏதாவது காணிக்கை கொண்டு வர வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். அப்படிச்செய்தால் நான் இங்கிருந்து கடனளாகியாகப் போக வேண்டியதில்லை. நான் என்ன கொண்டு வரவேண்டும் என எனக்கு உத்தரவிடுங்கள்" என்றான்.

இப்படிக் கேட்கப்பட்ட குருவின் {வேதாவின்} மனைவி, "மன்னன் பௌசியனிடம் சென்று, ராணியின் ஒரு ஜோடி கம்மலை பிச்சையாகக் கேட்டு, அதை இங்குக் கொண்டு வா. இன்றிலிருந்து நான்காவது நாள் புனிதமான நாளாகும். அன்று விருந்திற்கு வரும் அந்தணர்கள் முன்னிலையில் அந்தக் குண்டலங்களுடன் காட்சியளிக்க விரும்புகிறேன். இதையும் கவனத்தில் கொள் உதங்கா, நீ இதில் வெற்றிக் கொண்டால் நற்பேறு உன்னைத் தேடி வரும். தோல்வியுற்றால் என்ன நன்மை கிடைக்கும் என்று நீ எதிர்பார்ப்பாய்?" என்றாள்.

இப்படி உத்தரவிடப்பட்ட உதங்கன், அங்கிருந்து கிளம்பினான். அப்படியே வீதியோரமாக நடந்து செல்கையில் இயல்புக்குமிக்கப் பெரிய தோற்றத்தில் ஒரு காளையும், அதன்மீது அசாதாரண உடலமைப்பு பெற்ற மனிதன் அமர்ந்திருப்பதையும் பார்த்தான். அந்த மனிதன் உதங்கனைப் பார்த்து "இந்தக் காளையின் சாணத்தை உண்பாயாக" என்றான். உதங்கன் உடன்பட விரும்பவில்லை.

அந்த மனிதன் மறுபடியும், "ஓ உதங்கா, ஆராயாமல் உண்பாயாக. உனது ஆசானும் {வேதாவும்} இதற்கு முன் இதைச் உண்டிருக்கிறார்" என்றான். உதங்கன் சம்மதித்துச் சாணத்தைச் சாப்பிட்டு, அந்தக் காளையின் சிறுநீரைக் குடித்து, கைகளையும் வாயையும் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு மரியாதையாக எழுந்து மன்னன் பௌசியன் இருக்குமிடம் சென்றான்.

"அரண்மனையை வந்தடைந்ததும், மன்னன் பௌசியன் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டான். அவனை {மன்னன் பௌசியனை} அணுகிய உதங்கன், தனது வணக்கத்தையும் வாழ்த்துக்களையும் தெரிவித்ததோடு, "நான் உன்னிடம் ஒரு கோரிக்கை வைக்கவே வந்தேன்" என்றான். மன்னனும் பதில் வணக்கங்களைத் தெரிவித்துக் கொண்டு, "ஐயா, நான் உங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்டான். உதங்கன் "உனது இராணியின் ஒரு ஜோடிக் கம்மல்களை, எனது குருவின் {வேதாவின்} மனைவிக்குப் பரிசாகக் கொடுப்பதற்கு, அதைப் பிச்சையாகக் கேட்டு வந்தேன்" என்றான்.

"மன்னன் {பௌசியன்}, "உள்ளே பெண்கள் இருக்கும் அறைகளுக்குச் சென்று இராணியைக் கண்டு அவளிடம் வாங்கிக் கொள்ளும்" என்றான். பெண்களின் அறைகளுக்குச் சென்ற உதங்கனால் இராணியைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. திரும்பவும் மன்னனிடம் வந்து "இதுவல்ல நீ என்னை நடத்த வேண்டிய முறை. நீ என்னை இப்படி ஏமாற்றக்கூடாது. ராணி அந்த அறைகளில் இல்லை. என்னால் அவளைக் காண முடியவில்லை" என்றான். இதைக் கேட்ட மன்னன் சற்று நேரம் யோசித்தான். பின்பு "ஐயா, சற்றுக் கவனத்துடன் நினைவுப்படுத்திப் பாரும், நீர் அசுத்தங்களில் ஏற்பட்ட ஏதாவது தொடர்பால் மாசடையவில்லை என்பது உறுதிதானா? எனது ராணி கற்புக்கரசியாவாள். மாசுள்ளவர்கள் அவளைக் காண இயலாது. அவளும் தன்னை மாசுள்ளவர்கள் மத்தியில் வெளிப்படுத்த மாட்டாள்" என்றான்.

"இப்படிச் சொல்லப்பட்ட உதங்கன், சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டு, "ஆம், அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். அவசரத்தில், உணவருந்தி்விட்டு நின்றபடியே சுத்திகரிப்புச் சடங்கைச் செய்தேன்" என்றான். மன்னன் பௌசியன் "இதுதான் வரம்பை மீறிய குற்றம். நின்றபடி சடங்கைச் செய்தல் சுத்திகரிப்பு ஆகாது. அதுவும் பயணம் மேற்கொள்ளும்போது அப்படிச் செய்தல் கூடாது" என்றான். இதை ஏற்றுக் கொண்ட உதங்கன், கிழக்கு நோக்கி உட்கார்ந்து, தனது முகம், கை, கால்களைச் சுத்தமாகக் கழுவினான். பிறகு சத்தமிடாமல் மூன்று முறை எச்சில்படாது வெதுவெதுப்பில்லாத நீர், தனது குடலை அடையும் வரை உறிஞ்சினான். தனது முகத்தை இரு முறை துடைத்தான். பிறகு நீரை வைத்துத் தனது உறுப்புகளைத் தொட்டான் (காது, மூக்கு.......). இவையெல்லாவற்றையும் செய்து, மறுபடியும் பெண்களின் அறைகளுக்குள் நுழைந்தான்.

பௌசியன் மனைவியிடம்
காதணிகளைப் பெறும் உதங்கன்
இம்முறை ராணியைக் கண்டான். ராணியும் அவனைத் {உதங்கனைத்} தெரிந்து கொண்டு, "வாருங்கள் ஐயா, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்" என்று கேட்டாள். உதங்கன், "அந்தக் குண்டலங்களை உன்னிடம் பிச்சையாகக் கேட்கிறேன். அவற்றை எனது குருவுக்குக் {வேதாவுக்குக்} காணிக்கையாகக் கொடுக்க வேண்டும்" என்றான். ராணி மிகுந்த விருப்பத்துடன் உதங்கரின் நன்னடத்தைக்குப் பரிசு கொடுக்க எண்ணி, தனது குண்டலங்களைக் கழற்றிக் கொடுத்தாள். கொடுத்து விட்டு, "இந்தக் குண்டலங்களைப் பாம்புகளின் அரசனான தக்ஷகன் விரும்புகிறான். அதனால் இந்தக் கம்மல்களைப் பத்திரமாக எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்" என்றாள்.

"இப்படிச்சொல்லப்பட்ட உதங்கன், 'பெண்ணே, பயங்கொள்ளாதே, பாம்புகளுக்குத் தலைவன் தக்ஷகனால் என்னை வெல்ல முடியாது" என்று சொல்லிவிட்டு ராணியிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு பௌசியன் முன்பு வந்து "பௌசியா, மனம் நிறைந்தேன்" என்றான். பௌசியன் உதங்கனிடம், "கொடையாகக் கொடுக்கப்படும் சரியான பொருள் நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகே கிடைக்கும். நீர் தகுதியுள்ள விருந்தினர், அதனால் உம்மை வழிபட விரும்புகிறேன். சற்றுப் பொறுத்திரும்" என்றான்.

உதங்கன், "சரி, நான் பொறுத்திருக்கிறேன். தயாராக வைத்திருக்கும் தூய பொருட்களை விரைவாக வரவைக்குமாறு வேண்டுகிறேன்" என்றான். மன்னன் {பௌசியன்} ஏற்றுக் கொண்டான் உதங்கனும் மகிழ்வுடன் இருந்தான். தனது முன்பாக வைக்கப்பட்ட உணவு குளிர்ந்ததாகவும், சுத்தமற்றதாகவும், அதில் தலைமுடியும் இருந்ததால் கோபத்துடன் உதங்கன், "நீ எனக்குச் தூய்மையற்ற ணவைக் கொடுத்ததால், பார்வையை இழப்பாயாக" என்று சபித்தான். பதிலுக்குப் பௌசியனும், "சுத்தமாக இருக்கும் உணவைச் சுத்தமற்றது என்று சொன்னதால் நீ பிள்ளைப்பேறில்லாமல் போவாயாக' என்று சபித்தான். உதங்்கன், "இது முறையல்ல, எனக்குத் தூய்மையற்ற உணவைப் பரிமாறி, பதில் சாபம் வேறு தருகிறாயா? கண்ணால் சாட்சி கண்டு உன்னில் நீ மனநிறைவு  கொள்வாயாக" என்றான்.

உணவு சுத்தமற்றதாகத்தான் இருக்கிறது என்பதைப் பௌசியன், நேரடியாகவே கண்டு கொண்டான். அந்த உணவு குளிர்ந்ததாகவும், தலைமுடியுடனும், யாரோ பின்னலிடாதப் பெண்ணால் தயாரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்து முனியை அமைதிப் படுத்த முயன்றான் "ஐயா, உம் முன்னால் வைத்த உணவு குளிர்ந்ததாகவும், முடியுடனும் இருக்கிறது. சரியான அக்கறையுடன் இந்த உணவு தயாரிக்கப்படவில்லை. ஆகவே என்னை மன்னித்துக் கொள்ளும். நான் குருடாகாமல் காப்பாற்றும்" என்றான். உதங்கன், "நான் என்ன சொல்கிறேனோ அது நடந்தே தீரும். இருந்தாலும், நீ குருடானாலும் மிக விரைவில் பார்வையை அடைவாய். உனது சாபத்தையும் நீ திரும்பப் பெற்றுக் கொள்" என்றான்.

பௌசியன் சொன்னான், "எனது சாபத்தைத் திரும்பப்பெற என்னால் இயலாது. ஏனென்றால் எனது கோபமும் இன்னமும் தணியவில்லை. ஆனால் உமக்கு இது தெரியாது. அந்தணனின் வார்த்தைகள் என்னதான் கூரிய கத்தியைப் போன்று இருந்தாலும், அவனது இதயம் புதிதாகக் கடைந்த வெண்ணையைப் போன்று மிருதுவானது. இஃது அப்படியே க்ஷத்திரியர்களிடம் பார்த்தால், அவனது வார்த்தைகள் மெதுவான வெண்ணையைப் போன்றும், அவனது இதயம் கூரியக் கத்தியைப் போன்றும் இருக்கும். அப்படியிருப்பதால், நான் கொடுத்த சாபத்தை என்னால் திரும்பப் பெற இயலவில்லை. அதனால் நீர் வந்த வழியே போம்" என்றான்.

"நீ சுத்தமற்ற உணவினைத்தான் கொடுத்தாய் என்பதை நான் காண்பித்தேன். நீ என்னைச் சாந்தப்படுத்தினாய், அஃது ஒருபக்கம் இருக்கட்டும். சுத்தமான உணவைச் சுத்தமற்றது என்று நான் சொன்னதாகக் கருதியே எனக்குப் பிள்ளைப் பேறற்றுப் போகட்டும் என்று சபித்தாய். ஆனால், உணவு சுத்தமற்றதாகவே இருந்தது. ஆகையால் உனது சாபம் என்னை ஒன்றும் செய்யாது. இதில் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு உதங்கன் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தான்.


ஆங்கிலத்தில் | In English

ஞாயிறு, ஜனவரி 06, 2013

நீதி கேட்ட நாயின் சாபம்! | ஆதிபர்வம் - பகுதி 3 அ

Curse of a Dog, after seeking Justice! | Adi Parva - Section 3a | Mahabharata In Tamil

(பௌசிய பர்வம்)

பதிவின் சுருக்கம் : ஜனமேஜயன் வேள்வி; சரமை என்ற நாயின் சாபம்; ஆருணி, உபமன்யு ஆகியோரின் கதைகள்; அஸ்வினித் தேவர்களுக்குரிய துதி ...

ஜனமேஜயன் தம்பிகள் மூவர், மற்றும் நீதிகேட்க வந்த சரமை என்ற நாய்
சௌதி சொன்னார், "பரிக்ஷித்தின் மகன் ஜனமேஜயன் தனது தம்பிகளுடன் குருக்ஷேத்திரத்தின் சமவெளியில் ஒரு பெரிய வேள்வியை நடத்திக்கொண்டிருந்தான். சுருதசேனன், உக்ரசேனன், பீமசேனன் ஆகியோர் அவனுடன் பிறந்த மூன்று தம்பிகளாவர். அப்படி அவர்கள் உட்கார்ந்திருக்கும் சமயத்தில், சரமா {சரமை} என்ற தெய்வீக பெண்நாயின் குட்டி, அந்த வேள்வி நடக்கும் இடத்திற்கு வந்தது. ஜனமேஜயனின் தம்பிகள் மூவரும், அந்தக் குட்டியை நையப் புடைத்து விரட்டிவிட்டனர்.


அந்தக் குட்டியும் வலியால் கதறிக்கொண்டே தனது தாயிடம் சென்றது. அதன் தாய் "ஏன் அழுகிறாய்? யார் உன்னை அடித்தது?' என்று கேட்டது. இப்படிக் கேட்கப்பட்ட அந்தக் குட்டி "நான் ஜனமேஜயனின் தம்பிகளால் அடித்து விரட்டப்பட்டேன்" என்றது. அதற்குக் குட்டியின் தாய் "நீ ஏதாவது தவறு செய்து உன்னை அடித்தார்களா?" என்று கேட்டது. "நான் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை. வேள்விக்கு வைத்திருந்த நெய்யை எனது நாவால் தொடவில்லை. அதன் பக்கம்கூட நான் பார்க்கவில்லை" என்றது குட்டி. அத்தனையும் கேட்ட குட்டியின் தாய் சரமா, தனது குட்டியின் துயரைப் பொறுக்கமுடியாமல், ஜனமேஜயனும் அவனது தம்பிகளும் இருக்கும் அந்தப் பெரிய வேள்வி நடக்கும் இடத்திற்கு வந்தது. ஜனமேஜயனிடம் கோபத்துடன் "இவன் எனது மைந்தன், உனது வேள்வியின் நெய்யை இவன் நாவால் தொடவில்லை, அதன் பக்கமே பார்வையைச் செலுத்தவில்லை. எக்குற்றமும் செய்யாதிருக்க, இவன் தண்டிக்கப்பட்டது எவ்வாறு?" என்று கேட்டது. அவர்கள் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. பிறகு சரமா "எக்குற்றமும் செய்யாத என் மைந்தன் உங்களால் அடிக்கப்பட்டான். ஆகையால் நீ அறியாதிருக்கும்போது உன்னைத் தீமை வந்தடையட்டும்" என்று சபித்தது.

"தெய்வீகப் பெண் நாய் சரமாவால் இப்படிச் சபிக்கப்பட்ட ஜனமேஜயனுக்குப் பயமும், ஆன்மப் பலக்குறைவும் ஏற்பட்டது. வேள்வி முடிந்ததும் ஹஸ்தினாபுரம் சென்று இந்தச் சாபத்திலிருந்து விடுபட நல்ல புரோகிதரைத் தேடினான்.

பரீக்ஷத் மைந்தனான ஜனமேஜயன் வேட்டையாடிக் கொண்டிருக்கையில் தனது ஆளுகைக்குட்பட்ட ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் ஆசிரமம் அமைத்துக் கொண்டு, பிரபலமாக இருந்த சுருதசிரவன் என்ற முனிவரைக் கவனித்து வந்தான். அவருக்கு ஆன்ம அர்ப்பணிப்புடன் கூடிய சோமசிரவன் என்ற மைந்தன் ஒருவர் இருந்தார். அந்த முனி மைந்தனைத் தனது புரோகிதராக நியமிக்க மனத்தில் எண்ணங்கொண்டு, அந்த முனிவரை {சுருதசிரவரை} வணங்கி, "ஓ அருங்குணங்களைக் கொண்டவரே! இந்த உங்களது மைந்தனை {சோமசரவாவை} எனது புரோகிதராக விடுங்கள்" என்றான். இப்படிக் கேட்கப்பட்ட முனிவர் {சுருதசரவர்} "ஓ ஜனமேஜயா! எனது மைந்தன் {சோமசரவா}, ஆன்மிக வழிபாட்டில் ஆழமானவன், வேத கல்வி கற்றவன், எனது முழுமையான ஆசிகளும் அவனுக்கு {சோமசிரவனுக்கு} உண்டு. ஒரு பெண் பாம்பு எனது உயிர் நீரைக் குடித்ததால், அந்தப் பாம்பின் கற்பத்தில் பிறந்தவன் அவன். உன்னை எப்படிப்பட்ட பாவத்திலிருந்தும் அவன் விடுவிப்பான். மகாதேவனுக்கு எதிரான பாவமாக இருந்தாலும்கூட விடுவிப்பான். ஆனால் அவனுக்கு {சோமசரவாவிற்கு} ஒரு பழக்கம் இருக்கிறது. எந்த அந்தணன் வந்து என்ன இரந்து கேட்டாலும் மறுபேச்சின்றிக் கொடுத்துவிடுவான். அதை உன்னால் ஏற்க முடியும் என்றால், நீ அவனைக் {சோமசிரவனைக்} கூட்டிச் செல்" என்றார். ஜனமேஜயன் அவரைப் {சோமசிரவரைப்} புரோகிதராக ஏற்றுக் கொண்டு தனது தலைநகரம் திரும்பி தனது தம்பிகளிடம் "இவர் எனது ஆன்மிகக் குரு, இவர் என்ன கேட்கிறாரோ அதை ஆய்ந்துபார்க்காமல் முடித்துக் கொடுங்கள்" என்றான். தம்பிகளும் அதன்படியே நடந்துகொண்டனர். மன்னன், தம்பிகளுக்கு இப்படிக் கட்டளையிட்டுவிட்டுத் தக்ஷசீலத்திலத்திற்குப் படையெடுத்துச் சென்று அதையும் தனது ஆளுகைக்குள் அடக்கிக் கொண்டான்.

அதே சமயத்தில், அயோதா தௌம்யர் [1] என்ற ஒரு முனி வாழ்ந்து வந்தார். அந்த அயோதா தௌம்யருக்கு மூன்று சீடர்கள். உபமன்யு, ஆருணி, வேதா {பைதன்} என்பது அவர்கள் பெயர்கள். பாஞ்சாலத்தைச் சேர்ந்த ஆருணி என்ற சீடனைத் தனது வயலில் உள்ள ஒரு வாய்க்கால் மடையை அடைக்க உத்தரவிட்டார். அங்குச் சென்ற போது அதைச் சாதாரணமாக அடைக்க முடியாது என்பதை ஆருணி உணர்ந்தான். தனது ஆசானின் {அயோதா தௌம்யரின்} கட்டளையை நிறைவேற்ற முடியவில்லையே என்று வருந்திக் கொண்டிருக்கும்போது, {அவனுக்கு} ஒரு வழி கிடைத்தது. நேராக அந்த வாய்க்காலை அடைத்துக் கொண்டு தானே படுத்துக் கொண்டான். நீர்வரத்தும் நின்றது.

[1] அயோதா என்றால் இரும்பு போன்ற பற்களை உடையவர் என்றும், நீரைக் குடிப்பவர் என்றும் இரு பொருள் உண்டு என்று சொல்லப்படுகிறது.

"சிறிது நேரங்கழித்து குரு அயோதா தௌம்யர், "பாஞ்சாலத்தின் ஆருணி எங்கே?" என்று மற்ற இரு சீடர்களிடமும் கேட்டார். "ஆசானே, நீங்கள் தானே அவனை {ஆருணியை} வாய்க்கால் மடையடைக்க அனுப்பினீர்கள்" என்றார்கள். இப்படி நினைவுப்படுத்தப்படவே "அப்படியென்றால், எல்லோரும் வாருங்கள், அவனிருக்கும் {ஆருணியிருக்கும்} இடத்திற்குச் செல்வோம்" என்றார்.

அயோதா தௌம்யரும்
பாஞ்சாலத்தின் ஆருணியும்
"அந்த இடத்திற்கு வந்ததும், "ஓ பாஞ்சாலத்தின் ஆருணியே! நீ எங்கிருக்கிறாய்? இங்கே வா மகனே" என்று உரக்க அழைத்தார். குருவின் {அயோதா தௌம்யரின்} குரலைக் கேட்ட ஆருணி உடனே எழுந்திருந்து தனது ஆசானின் முன்னிலையில் வந்து நின்று "ஆசானே, வாய்க்காலை அடைக்க வேறு வழியேதும் தெரியாததால். நானே அந்த வாய்க்காலில் படுத்து, நீர் வரத்தைத் தடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். இப்போது நீங்கள் வந்து கூப்பிட்டதும், எழுந்து வந்து உங்கள் முன்னால் நிற்கிறேன். அடுத்து நான் என்ன செய்யட்டும்?" என்று கேட்டான்.

உடனே குரு, "புழுதி என்றும் பாராமல் வாய்க்காலில் படுத்து, நான் வந்ததால் நீரோட்டத்தை விட்டதால் இன்று முதல் நீ உத்தாலகன் [2] என்று அறியப்படுவாய். என்னுடைய வார்த்தைகளுக்கு நீ அடிபணிந்ததால் உனக்கு விரைவில் நற்பேறு கிட்டும். எல்லா வேதங்களும், தர்மசாத்திரங்களும் உன்னுள் ஒளிரும்" என்றார். இந்த வரத்தைத் தனது குருவிடம் இருந்து பெற்ற ஆருணி இதயம் மகிழ்ந்து தனது நாட்டிற்கு {பாஞ்சாலத்திற்குச்} சென்றான்.

[2] உத்தாலகன் என்றால் பிளப்பவன் என்று பொருளாம். மடையைப் பிளந்து வந்ததால் ஏற்பட்டக் காரணப் பெயர் இதுவாகும்.

அயோதா தௌம்யரின் மற்றொரு சீடன் உபமன்யு. அவனை {உபமன்யுவை} ஒருநாள் தௌம்யர் அழைத்து "மகனே, நீ கால்நடைகளைக் கவனித்துக் கொள்" என்றார். அவனும் குருவின் {அயோதா தௌம்யரின்} கட்டளையை ஏற்று மாடு மேய்க்கச் சென்றான்.

அவற்றை நாளெல்லாம் மேய்த்துவிட்டு, மாலையில் குருவின் {அயோதா தௌம்யரின்} இல்லத்திற்கு ஓட்டி வந்து குருவின் முன் நின்று மரியாதையுடன் வணங்கினான்.

அவன் {உபமன்யு} நல்ல நிலைமையில் வந்திருப்பதைக் கவனித்த குரு "உபமன்யு, எனது மகனே, நீ எதைக் கொண்டு உன்னைத் தாங்கிக் கொள்கிறாய்? நீ மிகவும் குண்டாக இருக்கிறாயே?" என்று கேட்டார். அதற்கு "ஐயா, நான் பிச்சை எடுத்து எனது தேவைகளைச் சந்திக்கிறேன்" என்றான்.

இதைக் கேட்ட குரு {அயோதா தௌம்யர்} "பிச்சையின் மூலம் எது உனக்குக் கிடைக்கிறதோ, அதை எனக்குக் கொடுக்காமல் நீ பயன்படுத்தக் கூடாது" என்றார். இதைக் கேட்ட உபமன்யு அந்த இடத்தில் இருந்து சென்றுவிட்டான். பிச்சை எடுத்து, அதைத் தனது குருவுக்குக் கொடுத்தான். குரு முழுவதையும் தானே எடுத்துக் கொண்டார். இப்படி அனைத்தையும் கொடுத்துவிட்டு, மாடுகளை மேய்க்கச் சென்றுவிட்டான் உபமன்யு. நாளெல்லாம் மாடுகளை மேய்த்துவிட்டு, மாலையில் குருவின் இல்லத்திற்கு ஓட்டி வந்து, குருவின் முன் நின்று மரியாதையுடன் வணங்கினான். குரு மறுபடியும் சீடன் நல்ல நிலையிலேயே வந்திருப்பதைக் கண்டு "உபமன்யு, எனது மகனே, நீ பிச்சை எடுத்துக் கொண்டு வந்த அனைத்தையும் நானே எடுத்துக் கொண்டேன். உனக்கு எதுவும் தரவில்லை. நீ எப்படிச் சமாளித்தாய்?" என்று கேட்டார். உபமன்யு "ஐயா, பிச்சை எடுத்த அனைத்தையும் உங்களிடம் கொடுத்துவிட்டதால், மறுபடியும் இரண்டாவது முறை பிச்சை எடுத்து, எனது தேவையைச் சந்தித்தேன்" என்றான்.

"இது நீ உன் குருவுக்குச் செலுத்தும் மரியாதை அல்ல. இப்படிச் செய்வதால், பிச்சை எடுத்து வாழ்பவர் பலரின் தேவைகளை நீ அழிக்கிறாய். நீ பேராசைக்காரன் என்பதையல்லவா நிரூபிக்கிறாய்" என்றார். குருவிடம் இதைக் கேட்டுவிட்டு உபமன்யு சென்று விட்டான். அடுத்த நாள் மாடுகளை நாளெல்லாம் மேய்த்துவிட்டு, மாலையில் குருவின் இல்லத்திற்கு ஓட்டி வந்து குருவின் முன் நின்று மரியாதையுடன் வணங்கினான். குரு இவன் {உபமன்யு} இன்னும் குண்டாகவே இருப்பதைக் கவனித்துவிட்டு, "உபமன்யு, எனது மகனே, நீ பிச்சை எடுத்துக் கொண்டு வந்த அனைத்தையும் நானே எடுத்துக் கொண்டேன். உனக்கு எதுவும் தரவில்லை. நீ இரண்டாவது முறை பிச்சை எடுக்கவும் செல்வதில்லை. இருந்தும் நீ ஆரோக்கியமாக இருக்கிறாயே, எப்படிச் சமாளித்தாய்?" என்று கேட்டார்.

இப்படிக் கேட்கப்பட்ட உபமன்யு "ஐயா, நான் இந்த மாடுகளின் பால் குடித்து என்னைத் தாங்கிக் கொள்கிறேன்" என்று பதிலளித்தான். "எனது உத்தரவில்லாமல் நீ மாடுகளிடம் பால் எடுக்கக் கூடாது" என்று கட்டளையிட்டார் குரு. உபமன்யுவும் மாடுகளைக் கவனிக்கச் சென்றுவிட்டான். மறுபடியும் குருவின் இல்லத்திற்கு வந்து எப்போதும் போல வணங்கினான். இப்போதும் அவன் குண்டாயிருப்பதைக் கவனித்துவிட்டு "உபமன்யு, எனது மகனே, நீ இப்போது பிச்சை எடுத்து உண்பதில்லை, இரண்டாவது முறை பிச்சை எடுப்பதில்லை, மாடுகளில் பால் எடுப்பதில்லை, இருந்தும் குண்டாயிருக்கிறாயே, எதன் மூலம் இன்று சமாளித்தாய்?" என்று கேட்டார். "ஐயா, கன்றுக்குட்டிகள் தனது தாயிடம் பாலருந்தும் போது, சிந்தும் உமிழ்பாலை உறிஞ்சி உண்டு நான் என்னைத் தாங்கிக் கொண்டேன்" என்றான். குரு, "இந்தக் கன்றுக்குட்டிகள், உன் மீதிருக்கும் அபிமானத்தால் நிறைய உமிழ்பாலை வெளியிடுகின்றன, என்று நினைக்கிறேன். அந்தக் கன்றுக்குட்டிகளின் இரையை நீயுண்டதாகிறதே. இதுவும் விதிமீறல்தான். ஆகையால் அப்படிச் செய்யாதே" என்றார்.

இப்படிக் குருவின் {அயோதா தௌம்யரின்} கட்டளையைக் கேட்ட உபமன்யு மாடுகளைக் கவனிக்கச் சென்றுவிட்டான். குருவின் கட்டளைகளால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டவன், பிச்சை எடுத்து உண்பதில்லை, வேறு எதுவும் உண்ணவும் வழியில்லை. பாலையும் குடிக்க முடியாது, உமிழ்பாலையும் உறிஞ்சமுடியாது.

உபமன்யு ஒரு நாள், பசி தாங்கமுடியாமல் கானகத்தில் எருக்கிலைகளை உண்டான். அதன், கசப்பும் எரிச்சலும் சேர்ந்த நெடிநிறைந்த கொடூரமான சுவையால் தனது {உபமன்யுவின்} கண்கள் பாதிக்கப்பட்டுக் குருடானான். குருடானதால் தவழ்ந்து வந்து ஒரு பெரிய குழிக்குள் விழுந்துவிட்டான். பொழுது சாய்ந்து, மேற்கு மலைகளில் கதிரவன் மறைந்தததும், குரு {அயோதா தௌம்யர்} தனது சீடர்களைக் கவனித்தார் உபமன்யு வரவில்லை என்பதையுணர்ந்த குரு, மற்ற சீடர்களிடம் கேட்டார். அவர்கள் அவன் மாடு மேய்க்கச் சென்றிருப்பதாகச் சொன்னார்கள்.

குரு "உபமன்யுவை எதையும் உண்ணாத நிலைக்குக் கொண்டு வந்துவிட்டேன். அவன் இன்னும் வரவில்லையே, வாருங்கள் அவனைத் தேடுவோம்" என்றார். அவர் அப்படிச் சொன்னதும், அனைவரும் அவருடன் சென்று கானகத்தில் உரத்த குரல் கொடுத்து தேடினர் "ஓ உபமன்யு, நீ எங்கிருக்கிறாய்?". குருவின் உரத்த குரலைக் கேட்ட உபமன்யு "இங்கே, கிணற்றுக் கடியில் இருக்கிறேன்" என்றான். குரு என்ன நடந்தது என்று கேட்டார். உபமன்யு "எருக்கிலைகளையுண்டதால், நான் குருடானேன், அதனால் இந்தக் கிணற்றுக்குள் விழுந்துவிட்டேன்" என்றான். "தேவர்களுக்கே மருத்துவர்களான அசுவினி இரட்டையர்களைப் போற்றி மகிழ்விப்பாயாக. அவர்கள் உனது பார்வையை மீட்பார்கள்" என்று குரு சொன்னார். குருவினால் இப்படி வழிகாட்டப்பட்ட உபமன்யு, அசுவினி இரட்டையர்களை மகிழ்விக்க ரிக் வேதத்திலிருந்து இந்த வரிகளைச் சொன்னான்.

"படைப்புக்கு முன்பிருந்தவர்கள் நீங்களே, முதலில் பிறந்தவர்கள் நீங்களே, ஐம்பூதங்களில் காட்சியளிப்பவர்கள் நீங்களே, எனது கேள்வி ஞானத்தாலும், தியானத்தாலும் இதை அறிந்த நான் உங்களது உதவியை நாடி நிற்கிறேன். நீங்கள் முடிவில்லாதவர்கள், நீங்கள் இயற்கையில் ஆன்மாவிலும் உறைபவர்கள், நீங்களே மரம் போன்ற உடலில் இறகுள்ள பறவை. நீங்களே எல்லா உயிர்களின் பொதுத்தன்மை, நீங்களே ஒப்பற்றவர்கள், நீங்களே படைக்கப்பட்ட அனைத்து உயிர்களிலும் இந்த அண்டத்தை ஊடுருவியிருக்கும் ஆவி.

நீங்களே பொற்கழுகுகள், நீங்களே எல்லாப்பொருட்களும் எதில் மறையுமோ, அதன் சாரம். நீங்களே தவறிழைக்காதவர்கள், அழியும் தன்மையற்றவர்கள், நீங்களே நியாயமற்ற முறையில் அடிக்காமல் அனைத்து மோதல்களிலும் வெற்றிகொள்ளும் அழகான அலகு. நீங்களே காலத்திற்கு மேல் பணி செய்பவர்கள். கதிரவனைப் படைத்து, பகலால் வெள்ளை நூலாலும், இரவால் கருப்பு நூலாலும் பின்னப்பட்ட ஆடை நீங்களே. அப்படிப் பிண்ணப்பட்ட ஆடையால், நீங்களே இரண்டு செயல்களை (கர்மங்களை) தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் படைத்தவர்கள். காலத்தால் பற்றப்பட்ட உயிர்ப்பறவையின் பலத்தையும், முடிவில்லா ஆன்மாவையும் பிரதிபலித்து, அவளை விடுவித்து அவளுக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியைக் கொடுப்பவர்கள் நீங்களே. புலன்களால் மயங்கி ஆழ்ந்த அறியாமையில் இருப்பவர்களுக்கு நீங்களே மிகப்பெரிய பரிசு.

முன்னூற்று அறுபது {360} மாடுகள், முன்னூற்று அறுபது {360} நாட்களைப் பிரதிபலித்து ஒரு கன்றுக்குட்டியை ஈன்றெடுக்கின்றன அதுதான் ஒரு வருடம். அந்தக் கன்றுக்குட்டியே அனைத்தையும் ஆக்கவும் அழிக்கவும் செய்கிறது. உண்மையைத் தேடுபவர்கள் பல பாதைகளில் தொடர்ந்து, ஞானம் எனும் பாலை அந்தக் கன்றுக்குட்டியின் தயவால் பெறுகின்றனர். அசுவினிகளாகிய நீங்களே, அந்தக் கன்றுக்குட்டியைப் படைப்பவர்கள்.

காலச்சக்கரம்
வருடம் என்பது பல பகல்களையும் இரவுகளையும் பிரதிபலிக்கும் எழுநூற்று இருபது {720} கோல்களை {சட்டங்களை} இணைத்த ஒரு சக்கரத்தின் மையம். சக்கரத்தின் சுற்றளவு பனிரெண்டு மாதங்களை முடிவில்லாமல் பிரதிபலிக்கிறது. இந்தச் சக்கரமான மாயத்தோற்றம் கொண்டது. அழிவை அறியாதது. அஃது எல்லா உயிரினங்களையும் மற்ற உலகங்களையும் பாதிக்கின்றது. அசுவினிகளாகிய நீங்களே, இந்தச் சக்கரத்தின் ஓட்டத்தை முடுக்குபவர்கள்.

"காலச்சக்கரத்தால் பிரதிபலிக்கப்படும் வருடம் ஆறு {6} பருவங்களைப் பிரதிபலிக்கும் மையத்தைக் கொண்டுள்ளது. இந்தச் சக்கரத்துடன் சேர்ந்த பனிரெண்டு {12} கோல்களை ஜாதகத்தின் பனிரெண்டு {12} ராசிச் சின்னங்கள் பிரதிபலிக்கின்றன. காலத்தின் சக்கரமான இந்தச் சக்கரம் அனைத்துப் பொருட்களின் செயலுக்குமான பலனை வெளிப்படுத்துகிறது. காலத்திற்கான தேவதைகள் இந்தச் சக்கரத்தில் லயித்திருக்கின்றன. நான் இப்போது அப்படிப்பட்ட ஒரு சிரம காலத்தில் அகப்பட்டிருக்கிறேன். ஓ அசுவினிகளே, என்னைக் காலச்சக்கரத்தின் பிடியில் இருந்து விடுவியுங்கள். ஓ அசுவினிகளே, நீங்களே இந்த அண்டத்தின் ஐம்பூதங்கள். நீங்களே அனைத்து உலகங்களின் பயன்படு பொருளாக உள்ளீர்கள். என்னை ஐம்பூதங்களின் பிடியில் இருந்து விடுவியுங்கள். நீங்களே பிரம்மாவாக இருந்தாலும், உலகத்தின் மீதும் புலன்கள் தரும் மகிழ்ச்சியில் வலம் வருகிறீர்கள்.

ஆதியில் நீங்களே அண்டத்தின் பத்துப் புள்ளிகளை உருவாக்கினீர்கள். அதன்பிறகு நீங்களே கதிரவனையும், வானத்தையும் மேலே வைத்தீர்கள். அதே கதிரவனின் ஓட்டத்தைக் கணக்கிட்டு முனிகள், தங்கள் வேள்விகளைச் செய்கின்றனர். தேவர்களும், மனிதர்களும் அவர்களுக்கு என்ன விதித்திருக்கிறதோ அதன்படி தமது வேள்விகளைச் செய்து பலன்களைப் பெறுகின்றனர்.

மூன்று நிறங்களைக் கலந்து, பார்வையில் படும் பொருட்களைப் படைத்திருக்கிறீர்கள். இதிலிருந்துதான் அண்டமே உண்டாயிற்று. அதனால்தான் தேவர்களும் மனிதர்களும் தங்களது தொழில்களை முறையே செய்ய முடிகின்றது.

அசுவினிகளாகிய உங்களை நான் துதிக்கிறேன். உங்கள் கைவண்ணத்தால் உருவான வானத்தையும் நான் துதிக்கிறேன். தேவர்களும் எதில் {செயல்களின் பலன்களில்} சுதந்திரமாக இல்லையோ அந்த அனைத்துச் செயல்களின் கனிகளையும் விதிப்பதும் நீங்களே.

அனைவருக்கும் பெற்றோர் நீங்களே. ஆண்களாகவும் பெண்களாகவும் இருந்து உணவை விழுங்குபவர்கள் நீங்களே. இதுவே {அந்த உணவு} பின்னர், உயிரை உண்டாக்கும் நீர்மையையும் இரத்தத்தையும் உருவாக்குகிறது. புதிதாகப் பிறந்த குட்டிகள் தனது தாயின் மார்பை உறிஞ்சுகின்றன. அந்தக் குழந்தையின் உருவத்தை எடுத்தவர்கள் {அந்தக் குழந்தைகளும்} நீங்களே. அசுவினிகளே, எனக்குப் பார்வையைக் கொடுத்து எனது வாழ்வைக் காப்பாற்றுங்கள்!"

இப்படி வழிபட்டு வேண்டிக் கொள்ளப்பட்டதும், அசுவினி இரட்டையர்கள் அங்கே தோன்றி "நாங்கள் மனநிறைவு கொண்டோம். உனக்காக ஓர் அப்பம் இங்கே இருக்கிறது. எடுத்துச் சாப்பிடு" என்றனர். இப்படிச் சொல்லப்பட்ட உபமன்யு, "ஓ அசுவினிகளே, உங்கள் சொற்கள் எப்போதும் பொய்த்ததில்லை. ஆனாலும், எனது ஆசாரியருக்குக் காணிக்கை கொடுக்காமல் இந்த அப்பத்தை என்னால் எடுத்துக் கொள்ள முடியாது" என்றான். அதற்கு அசுவினிகள் "இதற்கு முன்பு, உனது ஆசானும் எங்களை வழிபட்டார். அதனால் இதே போன்ற அப்பத்தை நாங்கள் அவருக்குக் கொடுத்தோம். அப்போது அவர் {அயோதா தௌம்யர்} தனது ஆசானுக்குக் காணிக்கையாகக் கொடுக்காமலே அதை எடுத்துக் கொண்டார். உனது ஆசான் எப்படி நடந்து கொண்டாரோ, அப்படியே நீயும் நடந்து கொள்வாயாக" என்றனர். இப்படிச் சொல்லப்பட்ட உபமன்யு, "ஓ அசுவினிகளே, உங்கள் மன்னிப்பை மன்றாடிக் கேட்கிறேன். எனது குருவுக்கு {அயோதா தௌம்யருக்கு} காணிக்கைக் கொடுக்காமல் இந்த அப்பத்தைப் ஏற்றுக் கொள்ளத் துணிய மாட்டேன்" என்றான். அசுவினிகள், "ஓ, உனது குரு பக்தியை நாங்கள் மெச்சுகிறோம். உன் குருவின் பற்கள் கருப்பு இரும்பாலானாது. உனக்கு அவை தங்கமாக இருக்கட்டும். உனது பார்வை உனக்குத் திரும்பட்டும், நீ நற்பேற்றை அடைவாய்" என்றனர்.

"இப்படிச் சொன்ன அசுவினிகள் அவனது {உபமன்யுவின்} பார்வையை மீட்டனர். குருவின் {அயோதா தௌம்யரின்} முன்பு சென்று வணங்கி நடந்தது அனைத்தையும் சொன்னான் அவன் {உபமன்யு}. குருவும் அதைக் கேட்டு உள்ளம் நிறைந்து "நீ அசுவினிகள் சொன்னதைப் போலவே, எல்லாச் செல்வங்களையும் செழுமையும் பெறுவாய். எல்லா வேதங்களும், தர்ம சாத்திரங்களும் உன்னுள் ஒளிரும்" என்றார். இதுவே உபமன்யுவுக்கு வந்த சோதனை.


ஆங்கிலத்தில் | In English

மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அதிரதன் அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அர்வாவசு அர்ஜுனன் அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அன்சுமான் அனுவிந்தன் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆத்ரேயர் ஆதிசேஷன் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உச்சைஸ்ரவஸ் உசீநரன் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உதங்கர் உதங்கா உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கண்வர் கணிகர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கர்ணன் கருடன் கல்கி கல்மாஷபாதன் கலி கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி காக்ஷிவத் கிந்தமா கிர்மீரன் கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசின் கேசினி கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சக்திரி சக்ரதேவன் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சங்கன் சச்சி சசபிந்து சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சதானீகன் சந்தனு சந்திரன் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சமீகர் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சரஸ்வதி சல்லியன் சலன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுகன்யா சுசர்மன் சுசோபனை சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதக்ஷிணன் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுந்தன் உபசுந்தன் சுநந்தை சுப்ரதீகா சுபத்திரை சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூர்ப்பனகை சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் ததீசர் தபதி தபஸ் தம்போத்பவன் தமயந்தி தமனர் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தக்ஷகன் தாத்ரேயிகை தார்க்ஷ்யர் தாருகன் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திர்கதமஸ் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பர்ணாதன் பர்வதர் பரசுராமர் பரத்வாஜர் பரதன் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிரமாதின் பிராதிகாமின் பிருகத்யும்னன் பிருகதஸ்வர் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாத்ரி மாதலி மாதவி மாந்தாதா மார்க்கண்டேயர் மாரீசன் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷ்யசிருங்கர் ரிஷபர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லக்ஷ்மணன் லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வர்கா வருணன் வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹர்யஸ்வன் ஹரிச்சந்திரன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 
Creative Commons License
முழுமஹாபாரதம் by முழுமஹாபாரதம் is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Based on a work at http://mahabharatham.arasan.info.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://mahabharatham.arasan.info.
mahabharatham.arasan.info. Blogger இயக்குவது.
Back To Top