Showing posts with label வசிஷ்டர். Show all posts
Showing posts with label வசிஷ்டர். Show all posts

Saturday, October 27, 2018

தக்கார் தகவிலார்! - சாந்திபர்வம் பகுதி – 309

Fit and unfit! | Shanti-Parva-Section-309 | Mahabharata In Tamil

(மோக்ஷதர்மம் - 136)


பதிவின் சுருக்கம் : பிரம்மம், சாங்கியம், யோகம் குறித்த அறிவுரையைப் பெறத்தக்கவர், தகாதவர் ஆகியோரைக் குறித்து ஜனக மன்னன் கராளனுக்கு விளக்கிச் சொன்ன வசிஷ்டர்...


வசிஷ்டர் {மன்னன் கராளனிடம்}, "புத்தம் (பரமாத்மா) மற்றும் (சத்வ, ரஜஸ் மற்றும் தமஸ்) குணங்களின் வகைமுறையான அபுத்தம் (ஜீவன்) ஆகியவற்றைக் குறித்து நான் இப்போது சொல்லப்போவதைக் கேட்பாயாக. (மாயையின் ஆதிக்கத்தில்) பல வடிவங்களை ஏற்கும் பரமாத்மா, ஜீவனாகி அந்த வடிவங்கள் அனைத்தையும் உண்மையாகக் கருதுகிறான்[1].(1) அத்தகைய மாறுபாடுகளின் (அவற்றைத் தானாகவே கருதும்) விளைவால், (சத்வ, ரஜஸ் மற்றும் தமஸ்) குணங்களைக் கொள்ளும் ஜீவனானவன், படைப்பவனும், தான் படைத்தவற்றைத் தனக்குள்ளேயே ஈர்த்துக் கொள்பவனுமான பரமாத்மாவைப் புரிந்து கொள்ளத் தவறுகிறான்.(2) ஓ! ஏகாதிபதி {கராளா}, இடைவிடாமல் விளையாட்டாக மாறுதலடையும் ஜீவன், புலப்படாததன் செயல்பாட்டைப் புரிந்து கொள்ளவல்லவனாக இருக்கும் காரணத்தால், புத்யமானன் (புரிந்து கொள்பவன்) என்றழைக்கப்படுகிறான்[2].(3) குணங்களுடன் வெளிப்படும் பிரம்மமானது உண்மையில் குணங்களற்றது என்பதைப் புலப்படாததால் அல்லது பிரகிருதியால் ஒருபோதும் புரிந்து கொள்ள முடியாது. எனவே பிரகிருதியானது புத்தியற்றதாகச் சொல்லப்படுகிறது[3].(4) எப்போதாவது பிரகிருதியால் இருபத்தைந்தாவதை (ஜீவனை) அறியமுடியுமென்றால், அப்போது அந்தப் பிரகிருதியானது (ஜீவனிலிருந்து வேறுபட்ட ஒன்றாக அறியப்படாமல்) அதனோடு கலந்திருக்கும் ஜீவனாகவே அடையாளம் காணப்படும் என்று ஸ்ருதிகளில் ஒரு தீர்மானம் இருக்கிறது. (எனினும், கலப்படமில்லாததும், தொடர்பற்றதும், இருபத்தைந்தாவதைக் கடந்திருப்பதுமான பரமாத்மாவைப் பிரகிருதியால் ஒருபோதும் புரிந்து கொள்ள முடியாது). இதன் விளைவால் புலப்படாதவனும், உண்மையான இயல்பின்படி மாற்றமில்லாதவனுமான ஜீவன், அல்லது புருஷனானவன், விழிப்பற்றவன் அல்லது அறியாமை கொண்டவன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.(5)

Friday, October 26, 2018

அறிவு, அறியாமை! - சாந்திபர்வம் பகுதி – 308

Vidya and avidya! | Shanti-Parva-Section-308 | Mahabharata In Tamil

(மோக்ஷதர்மம் - 135)


பதிவின் சுருக்கம் : வித்தை மற்றும் அவித்தை குறித்து ஜனக மன்னன் கராளனுக்கு விளக்கிச் சொன்ன வசிஷ்டர்...


வசிஷ்டர் {கராளனிடம்}, "நான் இவ்வளவு நேரம் சாங்கிய தத்துவம் குறித்து உனக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். இனி வித்யை (அறிவு) எது, அவித்யை (அறியாமை) எது என்று ஒன்றன்பின் ஒன்றாக உனக்குச் சொல்லப்போகிறேன், கேட்பாயாக.(1) படைப்பு மற்றும் அழிவு எனும் குணங்கள் நிறைந்த பிரகிருதி அவித்யை (அறியாமை) என்றழைக்கப்படுவதாகவும்; அதே வேளையில் படைப்பு மற்றும் அழிவு ஆகிய குணங்களில் இருந்து விடுபட்டவனும், இருபத்துநான்கு {24} காரியங்கள் அல்லது கோட்பாடுகளைக் கடந்தவனுமான புருஷன் வித்யை (அறிவு) என்றழைக்கப்படுவதாகவும் கல்விமான்கள் சொல்கின்றனர்.(2) சாங்கிய தத்துவத்தில் அடுத்தடுத்து விளக்கப்பட்ட பொருட்களுக்கு மத்தியில் வித்யை எது என்று உனக்கு முதலில் சொல்கிறேன் கேட்பாயாக.(3) அறிவு மற்றும் செயற் புலன்களில் {ஞானகர்மேந்திரியங்களில்}, அறிவுப் புலன்களே {ஞானேந்திரியங்களே} வித்யையாக அமைந்திருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அறிவுப்புலன்கள் மற்றும் அவற்றின் பொருட்களுக்கிடையில் முன்னதே {ஞானேந்திரியங்களே} வித்யையைக் கொண்டிருப்பதாக நாம் கேள்விப்படுகிறோம்.(4) புலன் நுகர் பொருட்கள் மற்றும் மனத்திற்கிடையில் மனமே வித்யையாக இருக்கிறதென ஞானிகள் சொல்கின்றனர். மனம் மற்றும் நுண்பூதங்கள் {சூக்ஷ்ம பூதங்கள்} ஐந்துக்கிடையில், ஐந்து நுட்பமான பூதங்களே வித்யையாக அமைகின்றன.(5)

Wednesday, October 24, 2018

யோகம், சாங்கியம்! - சாந்திபர்வம் பகுதி – 307

Yoga and Sankhya! | Shanti-Parva-Section-307 | Mahabharata In Tamil

(மோக்ஷதர்மம் - 134)


பதிவின் சுருக்கம் : யோக முறை மற்றும் சாங்கிய முறை; ஆன்மா, புருஷன், க்ஷேத்ரம், க்ஷேதரஜ்ஞன் ஆகியவற்றைக் குறித்து ஜனக மன்னன் கராளனுக்கு விளக்கிச் சொன்ன வசிஷ்டர்...


ஜனகன் {ஜனக மன்னன் கராளன் முனிவர் வசிஷ்டரிடம் }, "ஓ! முனிவர்களில் முதன்மையானவரே, அக்ஷரம் (அழிவற்றது) என்பதன் குணம் ஒருமை என்றும், க்ஷரம் (அழியத்தக்கது) என்றழைக்கப்படுவதன் குணம் பன்மை என்று நீர் சொன்னீர். எனினும், இவ்விரண்டின் இயல்பைக் குறித்து நான் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. இன்னும் என் மனத்தில் ஐயங்கள் பதுங்கியிருக்கின்றன.(1) அறியாமையிலுள்ள மனிதர்கள் ஆன்மாவைப் பல நிகழ்வுகள் கொண்டதாகப் பார்க்கின்றனர். எனினும், அறிவும், விவேகமும் கொண்டோர் ஆன்மாவை ஒன்றே ஒன்றாகக் கருதுகின்றனர். எனினும், நான் மிக மந்த புத்தியுள்ளவனாக இருக்கிறேன். எனவே, இவை யாவும் எவ்வாறு நிகழ்கின்றன என்பதைப் புரிந்து கொள்ள இயலாதவனாக இருக்கிறேன்.(2) அக்ஷரம் மற்றும் க்ஷரத்தின் ஒருமை மற்றும் பன்மைக்காக நீர் சொன்ன காரணங்களையும், என் நிலையற்ற புத்தியின் விளைவால் கிட்டத்தட்ட மறந்துவிட்டேன்.(3) எனவே, ஒருமை {அபேதம்} மற்றும் பன்மை {பேதம்}, ஞானி, அஜ்ஞானி, ஜீவாத்மா, ஞானம், அறியாமை, அக்ஷரம், க்ஷரம், சாங்கிய மற்றும் யோக அமைப்புகள் ஆகியவை குறித்து நீர் எனக்கு மீண்டும் சொல்லவும், நான் கேட்கவும் விரும்புகிறேன்" என்றான் {கராளன்}.(4,5)

Tuesday, October 23, 2018

உடல் மற்றும் வடிவம்! - சாந்திபர்வம் பகுதி – 306

Body and form! | Shanti-Parva-Section-306 | Mahabharata In Tamil

(மோக்ஷதர்மம் - 133)


பதிவின் சுருக்கம் : உயிரினங்கள் உடல் மற்றும் வடிவம் ஆகியவை உண்டாகும் வழிமுறை; ஆத்மா, பரமாத்மா, விடுதலை ஆகியவை குறித்து ஜனக மன்னன் கராளனுக்கு விளக்கிச் சொன்ன வசிஷ்டர்...


ஜனகன் {கராளன் முனிவர் வசிஷ்டரிடம்}, "ஓ! புனிதமானவரே, ஆணுக்கும், பெண்ணுக்கும் இடையிலான உறவானது, அழிவற்றதற்கும் {அக்ஷரத்திற்கும்}, அழிவுள்ளதற்கும் {க்ஷரத்திற்கும்} (அல்லது புருஷனுக்கும் {ஆன்மாவுக்கும்} பிரகிருதிக்கும்) இடையில் உள்ளதை {உள்ள உறவைப்} போன்றது எனச் சொல்லப்படுகிறது.(1) ஓர் ஆணில்லாமல் ஒரு பெண்ணால் ஒருபோதும் கருவுறமுடியாது. ஒரு பெண்ணில்லாமல் ஓர் ஆணாலும் ஒருபோதும் எந்தவொரு வடிவத்தையும் படைக்க முடியாது.(2) ஒருவரோடொருவர் கொள்ளும் கலவியின் விளைவாலும், ஒருவர் அடுத்தவரின் குணங்களைச் சார்ந்திருப்பதாலும் (உயிரினங்களின்) வடிவங்கள் உண்டாவது காணப்படுகிறது. அனைத்து வகைப் பிறவிகளிலும் இதுவே வழக்கமாக இருக்கிறது.(3) (பாலினப்) புணர்வு நோக்கங்களுக்காக ஒருவரோடொருவர் கொள்ளும் கலவியின் மூலமும், ஒருவர் மற்றவரின் குணங்களைச் சார்ந்திருப்பதன் மூலமும், மாதவிடாய் {ருது} காலங்களில் (உயிரினங்களின்) வடிவங்கள் உண்டாகின்றன. அதன் குறியீடுகளை நான் உமக்குச் சொல்கிறேன்.(4) தந்தைக்குரிய குணங்களையும், தாய்க்குரிய குணங்களையும் கேட்பீராக. ஓ! மறுபிறப்பாளரே {வசீஷ்டரே}, எலும்புகள், நரம்புகள், ஊன் ஆகியன தந்தையிடம் இருந்து பெறப்படுகின்றன என்று நாம் அறிகிறோம்.(5) தோல், சதை, குருதி ஆகியன தாயிடம் இருந்து பெறப்படுகின்றன எனக் கேள்விப்படுகிறோம். ஓ! மறுபிறப்பாளர்களில் முதன்மையானவரே, வேதங்களிலும், பிற சாத்திரங்களிலும் இதையே படிக்க முடிகிறது.(6)

Monday, October 22, 2018

ஆத்ம களங்கம்! - சாந்திபர்வம் பகுதி – 305

Soul impure! | Shanti-Parva-Section-305 | Mahabharata In Tamil

(மோக்ஷதர்மம் - 132)


பதிவின் சுருக்கம் : ஜீவனின் பதினாறு கலைகள்; பதினாறாவது கலையான சித்; ஜீவன் களங்கமடையும் தருணம் ஆகியவற்றைக் குறித்து ஜனக மன்னன் கராளனுக்கு விளக்கிச் சொன்ன வசிஷ்டர்...


வசிஷ்டர் {ஜனக மன்னன் கராளனிடம்}, "இவ்வாறே அறியாமையின் விளைவாலும், அறியாமையுடன் கூடிய பிறவற்றின் தொடர்பாலும் ஜீவனானவன், அழிவையே கதியாகக் கொண்ட ஆயிரம் கோடி பிறவிகளை அடைகிறான்.(1) ஜீவனானவன், அறியாமையுடன் கூடிய சித்-ஆக மாறுவதன் விளைவால், இடைநிலை வகைகள், மனிதர்கள், தேவர்களுக்கு மத்தியில் ஆயிரம் வசிப்பிடங்களை அடைகிறான்.(2) அறியாமையின் விளைவால் அந்த ஜீவன், ஆயிரமாயிரம் முறை சந்திரமாஸைப் போல வளரவும் தேயவும் செய்கிறான். இதுவே அறியாமையுடன் கூடிய ஜீவனின் உண்மையான இயல்பாகும். உண்மையில் சந்திரமாஸுக்கு பதினாறு பகுதிகள் {கலைகள்} முழுமையாக உண்டு என்பதை அறிவாயாக. அவற்றில் பதினைந்து மட்டுமே வளரவும், தேயவும் செய்கின்றன.(3) (புலப்படாதிருப்பதும், புதுநிலவின் {அமாவாசையின்} இரவில் தோன்றுவதுமான எஞ்சியிருக்கும் பாகமான) அந்தப் பதினாறாவது பாகம் நிலையானதாக இருக்கிறது. சந்திரமாஸைப் போலவே, ஜீவனுக்கும் முழுமையாகப் பதினாறு கலைகள் இருக்கின்றன. அவற்றில் (சித்-ன் பிம்பத்தோடு {சிந்தனையோடு} கூடிய பிரகிருதி, ஞானம் மற்றும் செயற்புலன்கள் பத்து, உட்பொருட்கள் நான்கு ஆகியவை) பதினைந்தும் தோன்றவும், மறையவும் செய்கின்றன. பதினாறாவது (தூய சித்-ஆனது) எந்த மாறுதலுக்கும் உட்படுவதில்லை.(4)

ஆன்ம அறியாமை! - சாந்திபர்வம் பகுதி – 304

The ignorance of soul! | Shanti-Parva-Section-304 | Mahabharata In Tamil

(மோக்ஷதர்மம் - 131)


பதிவின் சுருக்கம் : அறியாமையில் கட்டுண்டிருக்கும் ஆன்மாவைக் குறித்து ஜனக மன்னன் கராளனுக்கு விளக்கிச் சொன்ன வசிஷ்டர்...


வசிஷ்டர் {ஜனக மன்னன் கராளனிடம்}, "இவ்வாறு, ஆன்மாவானது தன் மறதியின் விளைவால் அறியாமையைப் பின்பற்றி, ஒன்றன்பின் ஒன்றாக ஆயிரக்கணக்கான உடல்களை {பிறவிகளை} அடைகிறது. ஆயிரக்கணக்கான பிறவிகளை இடைநிலை வகைகளின் மத்தியிலும், சில வேளைகளில் (குறிப்பிட்ட) குணங்களுடன் ஏற்படும் கலவையின் விளைவாலும், மற்றும் அந்தக் குணங்களின் பலத்தாலும் தேவர்களுக்கு மத்தியிலும் எடுக்கிறது. மனித நிலையில் இருந்து சொர்க்கத்திற்கும், சொர்க்கத்திலிருந்து மீண்டும் மனித நிலைக்கும், பிறகு மனித நிலையில் இருந்து பல நீண்ட வருடங்களுக்கு நரகிலும் மூழ்குகிறது.(3) கூடுகளைக் கட்டும் {பட்டுப்}புழுவானது, தன்னைச் சுற்றிலும் நூல்களைப் பரப்பி அனைத்துப் பக்கங்களிலும் முழுமையாகத் தன்னை மறைத்துக் கொள்வதைப் போலவே, ஆன்மாவும், உண்மையில் குணங்கள் அனைத்தையும் கடந்ததாக இருந்தாலும், அனைத்துப் புறங்களிலும் குணங்களை நிறுவிக் கொள்கிறது (அவ்வாறு நிறுவி தன் சுதந்திரத்தை இழக்கிறது).(4)

Sunday, October 21, 2018

வசிஷ்டர் கராளன்! - சாந்திபர்வம் பகுதி – 303

Vasishta and Karala! | Shanti-Parva-Section-303 | Mahabharata In Tamil

(மோக்ஷதர்மம் - 130)


பதிவின் சுருக்கம் : அழிவற்றது மற்றும் அழியக்கூடியவை குறித்து ஜனக குலத்தின் மன்னன் கராளனுக்கும், பெருமுனிவர் வசிஷ்டருக்கும் இடையில் நடைபெற்ற உரையாடலை யுதிஷ்டிரனுக்குச் சொன்ன பீஷ்மர்...


யுதிஷ்டிரன் {பீஷ்மரிடம்}, "எது சிதைவற்றது என்று அழைக்கப்படுகிறதோ, எதை அடைவதன் மூலம் எவரும் திரும்பி வர வேண்டிய அவசியமில்லையோ, அஃது என்ன? மேலும் எது சிதைவுள்ளது என்று அழைக்கப்படுகிறதோ, எதை அடைவதன் மூலம் ஒருவன் மீண்டும் திரும்ப வேண்டி வருமோ, அஃது என்ன?(1) ஓ! எதிரிகளைக் கொல்பவரே, ஓ! வலிய கரங்களைக் கொண்டவரே, ஓ! குருக்களைத் திளைக்கச் செய்பவரே, சிதைவுள்ளது, சிதைவற்றது ஆகிய இரண்டையும் உண்மையில் புரிந்து கொள்வதற்காக அவற்றுக்கிடையில் உள்ள வேற்றுமையை நான் உம்மிடம் கேட்கிறேன்.(2) வேதங்களை அறிந்த பிராமணர்கள் உம்மை ஞானப் பெருங்கடல் எனச் சொல்கிறார்கள். உயர்ந்த அருளைக் கொண்ட முனிவர்களும், உயர் ஆன்மாக்களைக் கொண்ட யதிகளும் அதையே சொல்கிறார்கள்.(3) நீர் வாழ இன்னும் சில நாட்கள் மட்டுமே உள்ளன. சூரியன் தனது தென்பாதையில் இருந்து வடபாதைக்குத் திரும்பும்போது நீர் உயர்ந்த கதியை அடைவீர்.(4) நீங்கள் எங்களை விட்டுச் சென்றுவிட்டால், நாங்கள் எங்களுக்கான நன்மைகள் அனைத்தையும் யாரிடம் இருந்து கேட்போம்? நீரே குரு குலத்தின் விளக்காவீர். உண்மையில், நீர் ஞான ஒளியால் சுடர்விடுகிறீர்.(5) எனவே, ஓ! குரு குலத்தைத் தழைக்கச் செய்பவரே, நான் இவை யாவற்றையும் உம்மிடம் இருந்து கேட்க விரும்புகிறேன். அமுதம் போல எப்போதும் இனிமையாக இருக்கும் உமது உரைகளைக் கேட்கும் ஆவல் தணிவடையாமல் இன்னும் அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கிறது" என்றான்.(6)

Thursday, September 27, 2018

இந்திரன் விருத்திராசுரன் போர்! - சாந்திபர்வம் பகுதி – 281

The battle between Indra and Vritraasura! | Shanti-Parva-Section-281 | Mahabharata In Tamil

(மோக்ஷதர்மம் - 108)


பதிவின் சுருக்கம் : இந்திரனுக்கும், விருத்தாசுரனுக்கும் இடையில் நடந்த போரைக் குறித்து யுதிஷ்டிரனுக்குச் சொன்ன பீஷ்மர்...


யுதிஷ்டிரன் {பீஷ்மரிடம்}, "அளவிலா சக்தி கொண்டவனும், ஒப்பிலா அறிவைக் கொண்டவனும், விஷ்ணுவிடம் பெரும் பக்தி கொண்டவனுமான விருத்திரன் அறத்தின் பால் கொண்டிருந்த விருப்பம் மிகப் பெரியதாகும்.(1) அளவிலா சக்தியைக் கொண்ட விஷ்ணுவால் நிரப்பப்படும் இடத்தைப் புரிந்து கொள்ள மிகக் கடினமாக இருக்கிறது. ஓ! மன்னர்களில் புலியே, அஃதை (அசுரனான) விருத்திரனால் எவ்வாறு (இவ்வளவு நன்றாகப்) புரிந்து கொள்ள முடிந்தது?(2) நீர் விருத்திரனின் செயல்களைக் குறித்துப் பேசினீர். நானும் முழு நம்பிக்கையுடன் உம்மைக் கேட்டேன். எனினும், (உமது பேச்சில்) ஒரு காரியம் அறிவுக்குப் பொருத்தமாக எனக்குத் தெரியாததால் (எனவே, அதற்கான விளக்கம் தேவைப் படுவதால்), உம்மைக் கேள்வி கேட்கும் ஆவல் எனக்கு வளர்ந்திருக்கிறது[1].(3)

Thursday, August 31, 2017

வசிஷ்டாபவாஹத் தீர்த்தம்! - சல்லிய பர்வம் பகுதி – 42

Vasishthapavaha Tirtha! | Shalya-Parva-Section-42 | Mahabharata In Tamil

(கதாயுத்த பர்வம் - 11)


பதிவின் சுருக்கம் : விஷ்வாமித்திரருக்கும், வசிஷ்டருக்கும் இடையிலான பகை; வசிஷ்டரைக் கொல்ல நினைத்த விஷ்வாமித்திரர் சரஸ்வதியை ஏவியது; விஷ்வாமித்திரரை வஞ்சித்த சரஸ்வதி; சரஸ்வதி பெற்ற சாபம்; வசிஷ்டாபவாஹத் தீர்த்தத்தின் பெயர்க்காரணம்...


ஜனமேஜயன் {வைசம்பாயனரிடம்}, "வசிஷ்டாபவாகத்தின் (என்ற பெயரில் அறியப்பட்ட தீர்த்தத்தின்) ஓட்டம் ஏன் பயங்கரமான வேகம் கொண்டதானது? என்ன காரணத்தினால் அந்த முதன்மையான ஆறு வசிஷ்டரைக் கொண்டு {இழுத்துச்} சென்றது?(1) ஓ! தலைவரே {வைசம்பாயனரே}, வசிஷ்டருக்கும், விஷ்வாமித்திரருக்கும் இடையிலான சச்சரவின் காரணம் என்ன? ஓ! பெரும் ஞானம் கொண்டவரே, என்னால் கேட்கப்படும் இவை அனைத்தையும் குறித்து எனக்குச் சொல்வீராக. நீர் சொல்வதைக் கேட்டு என்னால் தணிவை அடையமுடியவில்லை" என்று கேட்டான்.(2)

Thursday, March 20, 2014

மறைந்து தோன்றிய சரஸ்வதி நதி! - வனபர்வம் பகுதி 130

Saraswati disappeared and became visible! | Vana Parva - Section 130 | Mahabharata In Tamil

(தீர்த்தயாத்ரா பர்வத் தொடர்ச்சி)

சரஸ்வதி நதி, சமசோபேசம், பிரபாசம், விபாசம், காஷ்மீரம், மானசசரோவரம், வாதிகண்டம், உஜ்ஜனகம், கௌசவம், பிருகுதுங்கம், விதஸ்தம், ஜலா, உபஜலா நதிகள், ஆகிவற்றின் பெருமைகளை லோமசர் யுதிஷ்டிரனுக்குச் சொல்வது; உசீநரன் கதையைச் சொல்லத் துவங்குவது...

லோமசர் {யுதிஷ்டிரனிடம்} சொன்னார், "ஓ! பாரதக் குலத்தின் மகனே! மனிதர்கள் தங்கள் கடைசி மூச்சை இங்கே விடும்போது, அவர்கள் சொர்க்கத்திற்குச் செல்கின்றனர். ஓ! மன்னா {யுதிஷ்டிரா}! ஆயிரமாயிரம் மனிதர்கள் இந்த இடத்திற்கு இறப்பதற்காக வருகின்றனர். தக்ஷன் இங்கே வேள்வியில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, அவனால் {தக்ஷனால்}, "இந்த இடத்தில் இறக்கும் மனிதர்கள் சொர்க்கத்தில் ஒரு இடத்தை வெல்வார்கள் {பெறுவார்கள்}" என்ற ஒரு அருள்வாக்குச் சொல்லப்பட்டது. நீர் நிறைந்த, அழகான, புனிதமான நதியான சரஸ்வதி இங்கேதான் இருக்கிறது; ஓ! மனிதர்களின் தலைவா {யுதிஷ்டிரா}, இங்கேதான் சரஸ்வதி மறைந்த விநசனம் என்ற இடம் இருக்கிறது. இங்கேதான் நிஷாதர்களின் நாட்டு வாயில் இருக்கிறது. அவர்கள் மீதுள்ள வெறுப்பால்தான் சரஸ்வதி, நிஷாதர்கள் தன்னைக் காணாதவாறு பூமிக்குள் நுழைந்தாள்.


சரஸ்வதி மீண்டும் அவர்களுக்குக் {நிஷாதர்களுக்கு} காட்சி தந்த சமசோபேசம் என்ற புனிதமான இடமும் இங்குதான் இருக்கிறது. இங்கேதான் அவள் {சரஸ்வதி} கடலை நோக்கி ஓடும் புனிதமான நதிகளுடன் இணைகிறாள். ஓ! எதிரிகளை வீழ்த்துபவனே {யுதிஷ்டிரா}, இங்கேதான் பெருமுனிவரான அகஸ்தியரை லோபமுத்திரை தனது தலைவனாக ஏற்றுக் கொண்ட புனிதமான இடமான சிந்து இருக்கிறது. ஓ! சூரியனைப் போன்று பிரகாசிப்பவனே {யுதிஷ்டிரா}, இந்திரனுக்குப் பிடித்தமானதும், அனைத்துப் பாவங்களையும் விலக்கவல்லதுமான பிரபாசம் எனும் புனிதத் தீர்த்தம் இங்கே தான் இருக்கிறது. இதோ இங்குதான் விஷ்ணுபதம் என்ற பகுதி இருக்கிறது.

இங்குதான் காண்பதற்கினிய புண்ணிய நதியான விபாசம் இருக்கிறது. இந்த ஓடையில்தான் {விபாசத்தில்தான்} தனது மகன்களின் மரணத்தால் ஏற்பட்ட துயரத்தின் காரணமாகப் பெருமுனிவரான வசிஷ்டர் தனது உறுப்புகளைக் கட்டிக் கொண்டு விழுந்தார். அவர் அந்நீரில் இருந்து கட்டுகளற்றவராக எழுந்தார். ஓ! மன்னா {யுதிஷ்டிரா}, புனிதமான தவசிகளால் அடிக்கடி தரிசிக்கப்படும் காஷ்மீரம் என்ற பகுதியை இதோ உனது தம்பிகளுடன் பார். ஓ! பாரதக் குலத்தின் வழித்தோன்றலே {யுதிஷ்டிரா}, இங்கேதான் அக்னிக்கும் பெருமுனிவரான காசியபருக்கும், நகுஷனுக்கும், வடக்கு திசையின் தவசிகளுக்கு விவாதம் நடந்தது. ஓ! பெரும் இளவரசே {யுதிஷ்டிரா}, இதோ இங்கேதான் மானசசரோவரத்தின் வாசல் இருக்கிறது. இந்த மலையின் மத்தியில்தான், ராமர் {பரசுராமர்} ஒரு இடைவெளியைத் திறந்தார். ஓ! கலங்காத பராக்கிரமம் கொண்ட இளவரசே, இங்கேதான் நன்கறியப்பட்ட பகுதியான வாதிகண்டம் இருக்கிறது. இது விதேகத்திற்கு வடக்கில் இருக்கிறது. விதேகத்தின் வாயில் இதற்கு {வாதிகண்டத்திற்கு} அருகிலேயே இருக்கிறது.

ஓ! மனிதர்களில் காளையே {யுதிஷ்டிரா}, இந்த இடம் தொடர்பாக மற்றுமொரு குறிப்பிடத்தக்க செய்தி இருக்கிறது. ஒவ்வொரு யுகத்தின் முடிவிலும், விரும்பும் உரு கொள்ளும் தெய்வமான சிவன், உமையுடனும் தன்னைத் தொடர்பவர்களுடனும் காணப்படுகிறான். இந்தத் தடாகத்தில்தான், தங்கள் குடும்பத்தின் நன்மையை விரும்பும் மக்கள், பிநாகபாணிக்கு {பிநாகம் என்ற வில்லைத் தாங்கிய சிவனுக்கு} சித்திரை மாதத்தில் வேள்விகள் நடத்துவர். அர்ப்பணிப்புமிக்க மனிதர்கள், தங்கள் ஆசைகளைக் கட்டுப்படுத்தி, இந்தத் தடாகத்தில் நீராடி, பாவங்களில் இருந்து விடுபட்டு, சந்தேகமர புனிதமான இடங்களை அடைகின்றனர். புனிதத்தவசியான வசிஷ்டரும் அவரது மனைவி அருந்ததியும், தவசியான யவக்கிரியும் மன அமைதி அடைந்த உஜ்ஜனகம் என்ற புண்ணியத் தீர்த்தம் இங்கேதான் இருக்கிறது. இங்கே இருக்கும் கௌசவம் என்ற தடாகத்தில் கௌசேசயம் {நூறு இதழ் கொண்ட தாமரை} என்ற பெயர்கொண்ட தாமரைகள் வளர்கின்றன. இங்கேதான் ருக்மிணியின் புனிதமான ஆசிரமம் இருக்கிறது. இங்கே தான் அவள் {ருக்மிணி} கோபம் என்ற தீய ஆர்வத்தை {குணத்தை} வென்று அமைதியை அடைந்தாள்.

ஓ! இளவரசே {யுதிஷ்டிரா}! பிருகுதுங்கத்தில் இருக்கும் தியானங்களின் மனிதனைப் பற்றி நீ ஏதாவது கேள்விப்பட்டிருப்பாய் என்று நினைக்கிறேன். ஓ! மன்னா {யுதிஷ்டிரா}, அங்கே ஒரு உயர்ந்த சிகரம் இருக்கிறது. ஓ மன்னர்களில் முதன்மையானவனே {யுதிஷ்டிரா}, அங்கேதான் மனிதர்களின் பாவங்களைக் கரைக்கும் புனிதமான ஓடையான விதஸ்தம் இருக்கிறது. அந்த ஓடை மிகுந்த குளுமையுடன் தெளிந்த நீரை உடையது. அது பெரும் முனிவர்களால் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. ஓ இளவரசே {யுதிஷ்டிரா}, யமுனையின் இருமருங்கிலும் பாயும் ஜலா மற்றும் உபஜலா என்ற புனிதமான நதிகளைப் பார். இங்கே வேள்வி செய்ததன் மூலம் மன்னன் உசீநரன் {உசீநரனின் மகன் சிபி என்று நினைக்கிறேன்} இந்திரனின் பெருமைகளைக் கடந்தான். ஓ! பாரதக் குல வழித்தோன்றலே {யுதிஷ்டிரா}, உசீநரனின் தகுதியைச் சோதிப்பதற்காகவும் அவனுக்கு வரங்களை அளிப்பதற்காகவும் இந்திரனும் அக்னியும் சேர்ந்து, அந்த வேள்விக்களதில் தங்களை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டனர். இந்திரன் பருந்தின் உருவத்தையும், அக்னி புறாவின் உருவத்தை எடுத்து அந்த மன்னனிடம் வந்தனர். பருந்தின் மீது கொண்ட பயத்தின் காரணமாகப் புறா, பாதுகாப்பு கோரி அம்மன்னனின் தொடையில் அமர்ந்தது.


இப்பதிவு குறித்து முகநூலில் Like/Comment/Share செய்யலாமே!


Thursday, August 15, 2013

பிராமணத்தியின் சாபம் - ஆதிபர்வம் பகுதி 184

The Curse of the Brahmini | Adi Parva - Section 184 | Mahabharata In Tamil

(சைத்ரரத பர்வத் தொடர்ச்சி)

கல்மாஷபாதனின் மனைவியிடம் வசிஷ்டர் ஏன் சேர்ந்தார் என்று கேட்ட அர்ஜுனனுக்கு, அந்தணத்தியின் சாபம் குறித்து கந்தர்வன் உரைத்தல்.


அர்ஜுனன், "ஓ கந்தர்வா,  மன்னன் கல்மாஷபாதன், வேதங்கள் அறிந்த மனிதர்களில் முதன்மையானவரான குரு வசிஷ்டரிடம் செல்லுமாறு, தனது ராணிக்கு {மனைவிக்கு},  எதற்காகக் கட்டளையிட்டான்? அறநெறிகள் அனைத்தும் அறிந்த அந்தச் சிறப்புமிகுந்த பெரும் முனிவரான வசிஷ்டரும், தான் சேரத்தகாத ஒரு பெண்ணை ஏன் சேர்ந்தார்? ஓ நண்பா, வசிஷ்டரின் இச்செயல் பாவச்செயல் ஆகாதா? எனது சந்தேகங்களை நிவர்த்தி செய்ய நான் உன்னை ஊக்குவிக்கிறேன். பரிந்துரைக்கிறேன்" என்று கேட்டான்.

அதற்கு கந்தர்வன், "ஓ ஒடுக்கப்படமுடியாத தனஞ்செயா {அர்ஜுனா}, வசிஷ்டர் மற்றும் நண்பர்களை மகிழ்விக்கும் கல்மாஷபாதன் குறித்து நீ கேட்ட கேள்விகளுக்கு நான் பதிலுரைக்கும்போது கவனமாகக் கேள். ஓ பாரதர்களில் சிறந்தவனே, மன்னர் கல்மாஷபாதனுக்கு வசிஷ்டரின் சிறப்புமிக்க மைந்தரான சக்திரி இட்ட சாபம் குறித்து நான் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறேன். அச்சாபத்தின் ஆளுகையால், அந்த எதிரிகளை அழிக்கும் மன்னன் கல்மாஷபாதன், கோபத்தில் கண்கள் சுழல, தனது மனைவியை அழைத்துக் கொண்டு தலைநகரை விட்டு வெளியே சென்றுவிட்டான். தனிமையான கானகத்தில் தனது மனைவியுடன் நுழைந்து அங்கே உலவிக் கொண்டிருந்தான். ஒரு நாள், சாபத்தின் ஆளுகையில் இருந்த அம்மன்னன் பலவகைப்பட்ட மான்களும், பல மிருகங்களும் பெரும் மரங்களும், செடிகளும், கொடிகளும், நிறைந்த அக்கானகத்தில் அவன் உலவிக் கொண்டிருந்தபோது, அவன் மிகவும் பசித்துப் போனானான். அந்த ஏகாதிபதி உணவைத் தேடத் துவங்கினான். பசி வயிற்றைக் கிள்ள, கடைசியில் அம்மன்னன், அக்கானகத்தின் ஒரு தனிமையான இடத்தில் ஒரு அந்தணனும் அவனது மனைவியும் மகிழ்சியாக இருப்பதைக் கண்டான். அந்த ஏகாதிபதியைக் கண்ட அந்த ஜோடி பயத்தால் தங்கள் ஆசை நிறைவேறாமலேயே ஓடிச் சென்றனர். ஓடும் அந்த ஜோடியைக் கண்ட அம்மன்னன், அந்த அந்தணனை பலவந்தமாகப் பற்றினான். அப்போது அந்த அந்தணத்தி {அந்தணப் பெண்} அகப்பட்ட தனது கணவனைக் கண்டு அந்த ஏகாதிபதியிடம், "அற்புதமான விரதங்கள் கொண்ட ஓ ஏகாதிபதி, நான் சொல்வதைக் கேள்! நீ சூரிய குலத்தில் பிறந்தவன் என்பதும், அறநெறிகளைக் காப்பவன் என்பதும், பெரியோரின் சேவைக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்தவன் என்பதும் உலகம் அறிந்த ஒன்று. நீ பாவம் இழைப்பது உனக்குத் தகாது. ஓ ஒடுக்கப்பட முடியாதவனே, {முனிவர்களின்} சாபத்தால் நீ உனது உணர்வுகளை இழந்திருக்கிறாய். இப்போது எனது காலம் கனிந்திருக்கிறது, ஆகையால், நான் எனது கணவரோடு இணைந்திருந்தேன். எங்கள் உறவில் நான் இன்னும் திருப்தியடையவில்லை. எங்களிடம் கருணை கொள். ஓ மன்னர்களில் சிறந்தவனே, எனது கணவரை விடுவித்துவிடு." என்று கேட்டாள். இருப்பினும் அந்த ஏகாதிபதி {கல்மாஷபாதன்} அவ்வார்த்தைகளைக் கேளாமல், விருப்பப்பட்ட உணவை உண்ணும் புலி போல அந்த அந்தணனை விழுங்கினான். இக்காட்சியால் கோபமடைந்த அந்தப் பெண்ணின் கண்ணீர் தரையில் விழுந்து நெருப்பெனத் தகித்து அந்த இடத்தையே எரித்தது. தனது கணவனுக்கு நேர்ந்த பேரிடரால் பெரும் துன்பமடைந்த அந்த அந்தணத்தி கல்மாஷபாதனிடம் கோபத்துடன், "கொடும் பாவியே, எனது ஆசை நிறைவேறாத சூழ்நிலையில், எனது மூக்கின் அருகிலேயே அன்பான எனது சிறப்புமிக்க கணவரை நீ விழுங்கியதால், ஓ தீயவனே, உனது மனைவிக்கான காலத்தில் நீ அவளுடன் இணைந்தால், எனது சாபத்தின் சக்தியால் உடனே நீ மரணிப்பாய். ஓ பாவியே, மேலும், உனது மனைவி நீ யாருடைய பிள்ளைகளைத் தின்றாயோ, அந்த முனிவர் வசிஷ்டருடன் கூடி ஒரு மகனைப் பெற்றெடுப்பாள். ஓ மன்னர்களில் இழிந்தவனே, அவனே உனது குலத்தைத் தழைக்க வைப்பான்" என்று சபித்தாள். ஓ அனைத்து எதிரிகளையும் ஒடுக்குபவனே, சிறப்புமிகுந்த அந்த மேன்மையான வசிஷ்டர் தனது ஆன்ம சக்தியாலும், தெய்வீகப் பார்வையாலும் இவையாவையும் அறிந்தார். பிறகு வெகு காலம் கழித்து, சாபத்திலிருந்து மன்னன் {கல்மாஷபாதன்} விடுபட்டதும், தனது மனைவி மதயந்தியிடம் அவளது காலத்தில் அணுகினான். ஆனால், மதயந்தி அவனை மென்மையாகப் பேசி அனுப்பிவிட்டாள். ஆசையின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்த மன்னன், பழைய சாபத்தை நினைத்துப் பார்த்தான். இருப்பினும், தனது மனைவியின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட அந்த மன்னர்களில் சிறந்தவன், கடும் அச்சத்துக்குள்ளானான். பழைய சாபத்தை நினைத்துப் பார்த்து, நடந்த காரியத்திற்காக மிகவும் வருந்தினான். இந்தக் காரணத்திற்காகவே, ஓ மனிதர்களில் சிறந்தவனே, அந்த அந்தணத்தியின் சாபத்தால் பாதிப்படைந்த அந்த ஏகாதிபதி, தனது ராணியிடம் ஒரு மகனைப் பெற வசிஷ்டரை நியமித்தான்.


பராசரரின் ராட்சச வேள்வி - ஆதிபர்வம் பகுதி 183

Parasara's Rakshasa sacrifice | Adi Parva - Section 183 | Mahabharata In Tamil

(சைத்ரரத பர்வத் தொடர்ச்சி)

வசிஷ்டரின் சொல் மதித்து உலகத்தை அழிப்பதைக் கைவிட்ட பராசரர், ராட்சசர் அழிவுக்கான வேள்வியைச் செய்து பல ராட்சசர்களை அழிப்பதும், பிறகு அத்ரி, புலஸ்தியர், புலஹர் கிரது ஆகியோரின் சொல் கேட்டு அவ்வேள்வியை நிறுத்தியதும்.

கந்தர்வன் தொடர்ந்தான், "சிறப்புமிகுந்த வசிஷ்டரால் இப்படிச் சொல்லப்பட்ட அந்த அந்தண முனிவர் {பராசரர்} உலகத்தை அழிக்கத் தன்னைத் தூண்டிய கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டார். ஆனால், வேதமறிந்தவர்களில் முதன்மையான சக்திரியின் மகனும், பெரும் சக்தி கொண்ட முனிவருமான பராசரர்,  ஒரு பெரும் ராட்சச வேள்வியை நடத்தினார். (தனது தந்தையான) சக்திரியின் படுகொலையை நினைத்துப் பார்த்த அந்த முனிவர் முதிர்ந்த மற்றும் இளமையான ராட்சசர்களை தான் நடத்திய வேள்வியின் மூலமாக எரித்தார். (தனது பேரனின்) இரண்டாவது சபதத்தில் குறிக்கிடக்கூடாது என்று உறுதியேற்ற வசிஷ்டர், ராட்சசர்களின் படுகொலையைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை. பராசர முனிவர் அவ்வேள்வியில் சுடர்விட்டெரியும் மூன்று நெருப்புகளுக்கு எதிரில் நான்காவது நெருப்பாக அமர்ந்திருந்தார்.


அந்த சக்திரியின் மைந்தன் {பராசரர்} மேகத்தை விட்டு வெளியே வரும் சூரியனைப் போல, பெருமளவு சுத்திகரிக்கப்பட்ட நெய் ஊற்றப்பட்ட கறையற்ற தனது வேள்வியின் மூலம் முழு வானமண்டலத்தையும் ஒளிமயமாக்கினார். பிறகு வசிஷ்டரும் மற்ற முனிவர்களும், தன் சக்தியின் மூலமே ஒளிரும் இந்த முனிவரை {பராசரரை} இரண்டாவது சூரியன் போல மதித்தனர். பிறகு சுதந்திர ஆன்மா கொண்ட அத்ரி முனிவர், மற்றவர்களால் செய்ய முடியாத மிகக்கடுமையான சாதனையான அவ்வேள்வியை முடித்து வைக்க எண்ணி, அவ்விடத்திற்கு வந்தார். ஓ எதிரிகளை அழிப்பவனே {அர்ஜுனனே}, மேலும் ராட்சசர்களைக் காக்க விரும்பிய புலஸ்தியர், புலஹர், பல பெரும் வேள்விகளை நடத்திய கிரது ஆகியோரும் அங்கே வந்தனர். ஏற்கனவே பல ராட்சசர்கள் கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட அவர்கள், எதிரிகளை ஒடுக்கும் பராசரரிடம் இவ்வார்த்தைகளை சொல்லினர்.

"ஓ குழந்தாய், இந்த உனது வேள்விக்கு எந்தத் தடையும் இல்லை என்று நம்புகிறோம். உனது தந்தையின் மரணத்தைப் பற்றி அறியாத அப்பாவி ராட்சசர்களையும் கொன்ற இந்தப் படுகொலையை நினைத்து நீ மகிழ்ச்சி கொள்கிறாய். ஓ குழந்தாய், ஆன்மிகத்துக்குத் தன்னை அர்ப்பணிக்கும் அந்தணனின் தொழில் இது இல்லை. அமைதியே உயர்ந்த அறம். ஆகையால், ஓ பராசரா, நீ அமைதியை நிலைநிறுத்து. ஓ பராசரா, இவ்வளவு உயர்ந்தவனாக இருந்தும், நீ இப்படிப்பட்ட பாவகர காரியத்தை எப்படிச் செய்தாய்? அறநெறிகளின் விதிகள் அனைத்தையும் அறிந்த சக்திரியை {பராசரரின் தந்தை; வசிஷ்டரின் மூத்த மகன்} மீறி நடப்பது, உனக்குத் தகாது. எந்த உயிரினத்தையும் வேறோடு அழிப்பது உனக்குத் தகாது. ஓ வசிஷ்ட குலத்தில் வந்தவனே, உனது தந்தை முன்னர் தான் பெற்ற சாபத்தாலேயே அப்படி இறந்தான். சக்திரியின் சொந்த தவறின் காரணமாகவே அவன் வானுலகம் சென்றான். ஓ முனியே, சக்திரியை விழுங்கும் அளவுக்கு எந்த ராட்சசனுக்கும் சக்தி கிடையாது; அவனே தனது மரணத்தை வரவழைத்துக் கொண்டான். ஓ பராசரா, விசுவாமித்ரரும் இவ்விஷயத்தில் ஒரு குருட்டுத்தனமான கருவியே. சக்திரி, கல்மாஷபாதன் ஆகிய இருவரும் வானுலகத்திற்கு உயர்ந்து, அங்கே பெரும் மகிழ்ச்சியோடு இருக்கின்றனர். சக்திரிக்கு இளையவர்களான, வசிஷ்டரின் மற்ற மகன்களுடன் தேவர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக இருக்கின்றனர். ஓ குழந்தாய், வசிஷ்ட மைந்தனின் வாரிசே, அப்பாவி ராட்சசர்களுக்கு அழிவை உண்டாக்கிய வேள்வியை நடத்திய நீயும் இது விஷயத்தில் வெறும் கருவியே. குழந்தாய் நீ அருளப்பட்டிரு! இவ்வேள்வியைக் கைவிடு. அது ஒரு முடிவுக்கு வரட்டும்."

கந்தர்வன் {அர்ஜுனனிடம்} தொடர்ந்தான், "புலஸ்தியராலும் புத்திசாலியான வசிஷ்டராலும் இப்படிச் சொல்லப்பட்ட சக்திரியின் மைந்தனான பெரும் பலம்வாய்ந்த முனிவர் {பராசரர்}, அவ்வேளவியை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தார். ராட்சசர்கள் அழிவுக்கான வேள்வியில் மூட்டப்பட்ட அந்த நெருப்பை, அம்முனிவர் இமயத்துக்கு வடக்கில் ஆழ்ந்த கானகத்தில் விட்டார். அந்த நெருப்பு ராட்சசர்களையும், மரங்களையும், கற்களையும் அனைத்து காலங்களிலும் அழித்து வருவதை இன்றும் காணலாம்.


Wednesday, August 14, 2013

கோபத்தால் உண்டான வடவாமுகாக்னி - ஆதிபர்வம் பகுதி 182

Vadvamukhaagni created by wrath | Adi Parva - Section 182 | Mahabharata In Tamil

(சைத்ரரத பர்வத் தொடர்ச்சி)

நண்பர்களே! மஹாபாரதம் கதைக்குள் கதை சொல்லும் அமைப்பு கொண்டது என்பதைக் கேள்விப் பட்டிருக்கிறோம். ஆனால் எத்தனை கதைக்குள் கதை என்பதைக் இப்போது கவனியுங்கள். நைமிசாரண்யம் என்ற இடத்தில்,சௌதி என்பவர் ஆன்மீகவாதிகள் கூட்டத்திடம் சொல்லும் கதைக்குள்ளே [கதை 1] - வியாசரின் சீடர் வைசம்பாயனர் என்பவர் அர்ஜுனனின் கொள்ளுப் பேரன்  ஜனமேஜயனிடம் சொல்லும் மற்றொரு கதைக்குள்ளே [கதை 2]- கந்தர்வன் அர்ஜுனனிடம் சொல்லும் மற்றும் ஒரு கதைக்குள்ளே [கதை 3] - வசிஷ்ட மகரிஷி தனது பேரன் பராசரரிடம் சொல்லும் கதைக்குள் [கதை 4] - பிருகு குல பித்ருக்கள் பிருகு குலத் தோன்றலான  அவுர்வா க்ஷத்திரியர்கள் மீது கொண்ட கோபத்தால் இந்த உலகையே அழிக்க முடிவு எடுத்தபோது விவரிக்கப்படும் காட்சியே கீழ்காணும் பகுதியாகும் [கதை 5]. இப்படி ஐந்து Flash backகள் கொண்ட கதையை இதற்கு முன்பு எங்கேயும் கேட்டிருக்கிறோமா? எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் திரைக்கதை எழுத்தாளர்களுக்குப் பெரிதும் பயன்படும் நூல் மஹாபாரதம்  என்கிறார். அதில் எவ்வளவு உண்மை அடங்கியிருக்கிறது!


கந்தர்வன் சொன்னான், "வசிஷ்டர் பராசரரிடம் தனது விவரிப்பைத் தொடர்ந்தார், "பித்ருக்களின் இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட அவுர்வா, ஓ குழந்தாய் {பராசரரா} அவர்களுக்கு இப்படி மறு மொழி கூறினான்."பித்ருக்களே, கோபம் கொண்ட நான் உலகத்தின் அழிவுக்காக உண்டாக்கிய தவம் வீணாகப் போகக்கூடாது. யாருடைய கோபமும், சபதமும் வீணாகப் போவதை நான் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது. காய்ந்த மரத்தை உட்கொள்ளும் நெருப்பைப் போல, நான் எனது தவத்தை சாதிக்கவில்லை என்றால் எனது கோபம், என்னை உட்கொண்டுவிடும். தகுந்த காரணத்திற்காக ஏற்படும் சீற்றத்தை நசுக்கும் மனிதன், வாழ்வின் மூன்று முனைகளை (அறம், பொருள், இன்பம்) சமமாக அடைய முடியாதவன் ஆகிவிடுவான். முழு பூமியையும் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வர எண்ணும் மன்னனின் கோபத்திற்குத் தகுந்த காரணம் இல்லாமல் இருக்காது. அந்தக் கோபம் தீயவர்களை அடக்கி, நேர்மையானவர்களைக் காக்கப்பயன்படும். நான் பிறப்பதற்கு முன், எனது தாயின் தொடைக்குள் இருக்கும்போது,  எங்கள் குலத்தவர் க்ஷத்திரியர்களால் அழிக்கப்படும்போது, எனது தாய் மற்றும் எங்கள் குல பெண்களின் துக்கம் நிறைந்த அழுகைச் சத்தத்தை நான் கேட்டேன்.

 பித்ருக்களே, அந்தச் சத்திரியப் பாவிகள் பிருகு குலத்தவரை கூட்டமாக பிறக்காத குழந்தைகளுடன் சேர்த்து கொன்று ஒழித்தபோது, கோபமே எனது ஆன்மா முழுவதும் நிறைந்திருந்தது. பிரசவிக்கும் நேரத்தின் அருகிலிருந்த எங்கள் குல கர்ப்பிணித் தாய்மார்களும், எனது தாயும், எனது தந்தையும் மிகவும் பயந்து போய், தங்களைக் காக்க ஒருவரும் இல்லாமல் இருந்தனர். பிருகு குலத்தின் பெண்கள் ஒரு காப்பாளனையும் காணாத போது, எனது தாய் என்னைத் தனது தொடைகளில் பிடித்து வைத்தாள். தான் செய்யும் குற்றங்களுக்காகத் தன்னைத் தண்டிப்பவன் ஒருவன் இருக்கிறான் என்பதை அறிந்தால், உலகத்தில் யாரும் குற்றம் புரியமாட்டார்கள். ஆனால் அவர்கள் {குற்றம் புரிபவர்கள்} ஒரு தண்டிப்பவனையும் காணவில்லையென்றால், பாவம் புரிபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகும். காக்கும் சக்தியும், பாவங்களைத் தண்டிக்கும் சக்தியையும் உடைய ஒருவன், பாவம் நடப்பதைக் கண்டும் அதைத் தண்டிக்கவில்லை என்றால், அவனே ஒரு பாவியாவான். மன்னர்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் எனது குலத்தவரைக் காக்கும் சக்தி இருந்தும், அவர்களைக் {பிருகு குலத்தவரைக்} காக்கவில்லை. வாழ்க்கையின் இன்பங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, கடமைகளைத் தள்ளிப் போடுபவர்களால் யாரையும் காக்க முடியாது. நான் அவர்களிடம் கோபம் கொண்டவனாகவே இருப்பேன். நானே படைக்கும் கடவுள். எனக்கு அநீதியைத் தண்டிக்கும் சக்தி இருக்கிறது. நான் உங்களது ஆணைக்குக் கீழ்ப்படியும் சக்தியற்றிருக்கிறேன். நான் இக்குற்றங்களைத் தண்டிக்கும் சக்தி கொண்டிருந்தும், அதைச் செய்யாமலிருந்தால், மனிதர்கள் மீண்டும் இதே வகையான அழித்து ஒழிப்பதைச் செய்வார்கள்.

எனது கோபத்தீ இவ்வுலகை உட்கொள்ளத் தயாராயிருக்கிறது. அதைத் தடுத்தால், அது எனது சக்தியையும் என்னையும் சேர்த்து உட்கொண்டுவிடும். ஆசான்களே, நீங்கள் எப்போதும் உலகத்தின் நன்மையைக் கருதுபவர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆகையால், எனக்கும் உலகத்துக்கும் நன்மை உண்டாகும்படி ஒரு வழியை எனக்குக் காட்டுங்கள்" என்றான் {அவுர்வா}.

வசிஷ்டர் தொடர்ந்தார், "அதற்கு அந்தப் பித்ருக்கள், "உலகங்களை எரிக்கக் காத்திருக்கும் உனது கோப நெருப்பை, நீருக்குள் தூக்கி ஏறி. அது உனக்கு நன்மையைத் தரும். நிச்சயமாக, உலகங்கள் (அதன் அடிப்படைத் தேவையாக) நீரை நம்பியே இருக்கின்றன. நீர்மை கொண்ட அனைத்து பொருளிலும் நீர் இருக்கிறது. உண்மையில் இந்த முழு அண்ட மே நீரால் ஆனதுதான். ஆகையால், ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவனே, உனது கோபத்தின் நெருப்பை நீரில் விடு. ஓ அந்தணா, நீ விரும்பினால், அந்த கோபத்தின் நெருப்பைப் பெருங்கடலில் விடு, அங்கிருக்கும் நீரை அது உட்கொண்டு கொண்டு இருக்கட்டும். ஓ பாவங்களற்றவனே, உனது வார்த்தையும் மெய்யாகும், உலகங்களும் தேவர்களும் அழிய மாட்டார்கள்" என்றனர் {பித்ருக்கள்}.

வசிஷ்டர் தொடர்ந்தார், "ஓ குழந்தாய் {பராசரா}, அதன் பிறகு அவுர்வா தனது கோபத்தின் நெருப்பை, வருணனின் வசிப்பிடத்தில் {மேகத்தின் வசிப்பிடமான கடலில்} விட்டான். பெருங்கடலுக்குள் விடப்பட்ட அந்த நெருப்பு அதன் நீரை உட்கொண்டு, பெரும் குதிரையின் தலை போல இருந்தது. அதனால் அதை வடவாமுக அக்னி என்று வேதம் அறிந்தவர்கள் அழைத்தனர். அதன் வாயிலிருந்து பெரும் நெருப்பு கிளம்பி அந்தப் பெரும் கடலின் நீரை உட்கொண்டது. ஓ பராசரா, நீ உயர்ந்த உலகங்களில் உள்ள ஞானமுள்ள மனிதர்களில் முதன்மையானவர்களை அறிந்தவன். ஆகையால் அருளப்பட்டவனே,  நீ உலகங்களை அழிக்கக்கூடாது" என்றார் {வசிஷ்டர்}.


Tuesday, August 13, 2013

அவுர்வனின் கடுந்தவம் - ஆதிபர்வம் பகுதி 181

Rigid Ascetic Penance of Aurva  | Adi Parva - Section 181 | Mahabharata In Tamil

(சைத்ரரத பர்வத் தொடர்ச்சி)

வசிஷ்டர் தொடர்ந்தார், "இப்படி அவர்களால் கேட்டுக் கொள்ளப்பட்ட அந்த அந்தணப் பெண், "குழந்தைகளே, நான் உங்கள் பார்வையைப் பறிக்கவில்லை. நான் உங்களிடம் கோபம் கொள்ளவும் இல்லை. இருப்பினும், பிருகு வம்சத்தைச் சேர்ந்த இந்தக் குழந்தை உங்களிடம் கோபமாக இருக்கிறான். தன் குலம் உங்களால் அழிந்ததை அறிந்த இந்தக் குழந்தையின் கோபத்தினால்தான் உங்கள் பார்வையைப் பறிபோனது என்று சிறு சந்தேகம் உள்ளது. குழந்தைகளே, நீங்கள் பிருகு குலத்தின் கருக்களை அழித்துக் கொண்டிருந்த அந்த நேரத்தில் இந்தக் குழந்தை எனது தொடைக்குள் நூறு வருடங்கள் இருந்தான். பிருகு குலத்திற்கு வளமை உண்டாக, ஆறு அங்கங்களுடன் கூடிய வேதம் எனது கருவில் இருந்த இவனுக்கு அருளப்பட்டது. தனது மூதாதையர்களின் மரணத்திற்குப் பழிவாங்கவே பிருகு குலத்தின் இந்தக் கொழுந்து உங்களைக் கொல்ல விரும்புகிறது! இவனது தெய்வீக சக்தியால் தான் உங்கள் கண்கள் பறிக்கப்பட்டன. ஆகையால், ஓ குழந்தைகளே, எனது தொடையிலிருந்து பிறந்த இந்த அற்புதமான குழந்தையிடம் நீங்கள் வேண்டிக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் அஞ்சலியின் மூலம் திருப்தியடைந்த இவன் உங்களுக்குப் பார்வையை அருளலாம்." என்றாள்.

வசிஷ்டர் தொடர்ந்தார், "அந்த அந்தணப் பெண்ணின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட அந்த இளவரசர்கள், அந்த தொடையில் பிறந்த குழந்தையிடம், "அனுகூலம் செய்" என்று வேண்டினர். அக்குழந்தையும் அவர்களுக்கு நன்மை செய்ய விரும்பினான். அந்த அந்தண முனிவர்களில் சிறந்தவன், தனது தாயின் தொடையைக் கிழித்துப் பிறந்ததால், இந்த உலகத்தில் அவுர்வா {ஔர்வா} (தொடையில் பிறந்தவன்) என்று அழைக்கப்பட்டான். அந்த இளவரசர்கள் தங்கள் பார்வையைப் பெற்றுச் சென்றுவிட்டனர். ஆனால் அந்த பிருகு குலத்தைச் சேர்ந்த முனிவர் அவுர்வா இவ்வுலகத்தை வெல்ல முடிவு செய்தார். அந்த பிருகு குலத்தின் கொழுந்து, இறந்த தனது மூதாதையர்களுக்கு அஞ்சலி செலுத்தும் வகையில், இந்த முழு உலகத்தையே அழிப்பதற்காக் கடும் தவம் இருந்தார். தனது மூதாதையர்களைத் திருப்திப்படுத்த எண்ணிய அந்த முனிவர், தனது கடும் தவத்தால், தேவர்களையும், அசுரர்களையும், மனிதர்களையும் பாதிப்படையச் செய்தார். தங்கள் குலத்தில் வந்த பிள்ளை என்ன செய்கிறான் என்பதை அறிந்த பித்ருக்கள் {அவுர்வனின் மூதாதையர்கள்} அனைவரும் தங்கள் உலகத்தை விட்டு அந்த முனிவரிடம் வந்து,

"அவுர்வா, ஓ மகனே, உனது தவம் கடுமையானதாக இருக்கிறது. உனது சக்தியை நாங்கள் கண்டோம். ஓ மகனே, மூன்று உலகங்களுக்கும் நன்மையைச் செய்யக் கருதி உனது கோபத்தை அடக்கு. ஓ குழந்தாய், பிருகு வம்சத்தவர் அனைவரும் தங்கள் ஆன்மாவைத் தங்கள் கட்டுக்குள் வைத்திருந்து அழிவடையாமல் இருந்ததால், நாங்களே துன்பப்பட்டு க்ஷத்திரியர்களின் கையால் மரணத்தை விரும்பினோம். ஓ குழந்தாய், நாங்கள் நீண்ட நெடிய வாழ்வு வாழ்ந்து மிகவும் தேய்ந்து போய் எங்கள் அழிவை நாங்களே விரும்பினோம். அதற்கு இந்த க்ஷத்திரியர்களைக் கருவியாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டோம். பிருகு வம்சத்தவர் நிலத்துக்கடியில் பதுக்கிய செல்வம் என்பது, க்ஷத்திரியர்களின் கோபத்தைத் தூண்ட ஒரு காரணமே. ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவனே, எங்களுக்கு தேவலோகத்தில் விருப்பம் உண்டானதால், அந்தச் செல்வங்களால் எங்களுக்கு என்ன பயன் ஏற்பட முடியும்? தேவலோகத்தின் பொருளாளர் {Treasurer} (குபேரன்) எங்களுக்காகப் பெரும் செல்வத்தை வைத்திருக்கிறான். எங்களை மரணம் வெல்ல முடியாது என்பதை நாங்கள் எப்போது அறிந்தோமோ, அப்போதுதான், ஓ குழந்தாய், நாங்கள் இந்தச் சிறந்த வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தோம். தற்கொலை செய்பவர்கள் அருளப்பட்டவர்களின் உலகத்தை அடையவே முடியாது. இதை உணர்ந்த நாங்கள் தற்கொலை எண்ணம் கொள்ளவில்லை. ஆகவே, எங்களுக்கு ஏற்புடைய வழியை நாங்கள் தேர்ந்தெடுத்தோம். ஆகையால், உலகத்தை அழிக்கும் இந்தப் பாவகர காரியத்திலிருந்து விடுபடு. ஓ குழந்தாய், க்ஷத்திரியர்களையோ அல்லது ஏழு உலகங்களையோ அழிக்காதே. உனது ஆன்ம சக்திக்கு பங்கமுண்டாக்கும் உனக்குள் இருக்கும் கோபத்தைக் கொல்" என்றனர்.


பராசரருக்கு வசிஷ்டர் சொன்ன கதை - ஆதிபர்வம் பகுதி 180

The Story told by Vasishta to Parasara | Adi Parva - Section 180 | Mahabharata In Tamil

(சைத்ரரத பர்வத் தொடர்ச்சி)

கந்தர்வன் தொடர்ந்தான், "ஓ பார்த்தா, வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தில் வசித்து வந்த அத்ரிசியந்தி, சக்திரியின் குலத்தைத் தழைக்க வைக்க ஒரு மகனைப் பெற்றெடுத்தாள். அந்த மகன் இரண்டாவது சக்திரியைப் போன்றே அனைத்திலும் இருந்தான். ஓ பாரதர்களில் முதன்மையானவனே, அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவரான வசிஷ்டர், தானே தனது பேரனுக்கு பிறப்பிற்குப் பின் செய்யும் சடங்குகளை செய்வித்தார். தற்கொலை எண்ணத்திலிருந்த முனிவர் வசிஷ்டர், குழந்தை இருக்கிறது என்று அறிந்ததும் அதிலிருந்து விலகியதால், பிறந்த அந்தக் குழந்தை பராசரா (இறந்தவரை உயிர் மீட்பது என்று அர்த்தமாம்) என்று அழைக்கப்பட்டான். அந்த அறம்சார்ந்த பராசரர், தான் பிறந்த நாளிலிருந்து, வசிஷ்டரையே தனது தந்தையாக அறிந்து, அவரிடம் அப்படியே நடந்து கொண்டார். ஒரு நாள், ஓ குந்தியின் மகனே, அக்குழந்தை, தனது தாய் அத்ரிசியந்தியின் முன்னிலையில், அந்தண முனிவர்களில் முதன்மையான வசிஷ்டரை தந்தை என்று அழைத்தான்.


அத்ரிசியந்தி, 'தந்தையே' என்று தனது மகன் மிகத் தெளிவாகவும் இனிமையாகவும் உச்சரித்ததைக் கண்டு கண்களில் நீர் நிறைந்து, "ஓ குழந்தாய், இது உனது தாத்தா. இவரைத் தந்தை என்று அழைகாதே. ஓ மகனே, ஒரு கானகத்தில் வைத்து, ராட்சசன் ஒருவனால் உனது தந்தை விழுங்கப்பட்டார். ஓ அப்பாவியே, நீ பெரும் மதிப்பு வைத்திருக்கும் இவர் உனது தந்தையில்லை. இந்த மதிப்பு மிக்கவர் உனது தந்தையின் தந்தை." என்றாள். தனது தாயால் இப்படிச் சொல்லப்பட்ட அந்த உண்மை பேசும் முனிவர்களில் சிறந்தவர் {குழந்தை பராசரர் - பனிரெண்டு வருடம் கர்ப்பத்தில் இருந்தவர்}, பெரும் துன்பத்தில் ஆழ்ந்து, விரைவில் கோபமும் அடைந்து, மொத்தப் படைப்புகளையே அழிக்கத் தீர்மானித்தார். ஓ அர்ஜுனா, பிறகு பிரம்மஞானிகளில் முதன்மையானவரும், மித்ரவருணனின் மகனுமான சிறப்பு வாய்ந்த பெரும் துறவியான, நிதர்சன உண்மையை அறிந்த வசிஷ்டர், உலகத்தை அழிக்க எண்ணம் கொண்டிருக்கும் தனது பேரனிடம், சில விவாதங்களை முன் வைத்து, அத்தீர்மானத்தைத் தனது பேரனின் மனதிலிருந்து நீக்கினார்."
"கந்தர்வன் தொடர்ந்தான், "பிறகு வசிஷ்டர், "கிருதவீர்யன் என்ற பெயரில் கொண்டாடப்பட்ட மன்னன் ஒருவன் இருந்தான். பூமியின் மன்னர்களில் காளையான அவன், வேதமறிந்த பிருகு வம்சத்தவரின் சீடனாக இருந்தான். ஓ குழந்தாய் {பராசரா} அந்த மன்னன் சோம வேள்வியை முடித்து, அந்தணர்களுக்கு அரிசி மற்றும் பெரும் செல்வங்களைப் பரிசுகளைக் கொடுத்து அவர்களைத் திருப்திப்படுத்தினான். பிறகு, அந்த ஏகாதிபதி சொர்க்கத்திற்கு உயர்ந்தான். ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் அவனது வழித்தோன்றல்களுக்கு செல்வம் தேவைப்பட்டது. பிருகு குலத்தவர் வளமையாக இருப்பதை அறிந்த அந்த இளவரசர்கள், அந்த அந்தணர்களில் சிறந்தவர்களிடம் பிச்சைக்காரர்கள் உருவில் சென்றனர். பிருகு வம்சத்தவரில் சிலர், தங்கள் செல்வங்களை நிலத்துக்கு அடியில் புதைத்து வைத்தனர், சிலர் க்ஷத்திரியர்கள் மீது கொண்ட பயத்தினால் அதை (மற்ற) அந்தணர்களுக்குக் கொடுத்தனர். சிலர்  க்ஷத்திரியர்களுக்கு அவர்கள் வேண்டியதைக் கொடுத்தனர். இருப்பினும், சில க்ஷத்திரியர்கள், ஒரு குறிப்பிட்ட பார்கவரின் இல்லத்தில் நிலத்தைத் தோண்டி, பெரும் செல்வப்புதையலை அடைந்தனர். அப்புதையல் அங்கிருந்த க்ஷத்திரியக் காளைகளால் கண்டெடுக்கப்பட்டது. பிருகு குலத்தவரின் ஏமாற்றுத்தனமான இந்த நடத்தையால் கோபம் கொண்ட அந்த க்ஷத்திரியர்கள், அந்த அந்தணர்கள் அவர்களிடம் கருணை கேட்டும் அவர்களை அவமதித்தனர்.

அந்தப் பெரும் வில்லாளிகள் அந்தப் பிருகு வம்சத்தவரைத் தங்கள் கூரியக் கணைகளால் கொல்ல ஆரம்பித்தனர். பெண்களின் கருவறையில் இருக்கும் பிருகு வம்சத்தவரின் கருவைக் கூட, உலகத்தையே சுற்றிவந்த  அச்சத்திரியர்கள் கொன்றனர். பிருகு வம்சம் இப்படி அழிக்கப்பட்ட போது, அக்குலத்தின் பெண்கள் பயம் கொண்டு, யாரும் அணுக முடியாத இமயத்தின் மலைகளுக்குச் சென்றனர். அவர்களில் அழகான தொடைகளுடைய ஒருத்தி, தனது கணவனின் குலத்தைத் தழைக்க வைக்க, தனது தொடைகளில் ஒன்றில் பெரும் சக்தி கொண்ட ஒரு கருவைத் தாங்கினாள். இதை அறிந்த ஒரு குறிப்பிட்ட அந்தண மங்கை, பயத்தினால் பீடிக்கப்பட்டு, க்ஷத்திரியர்களிடம் சென்று உண்மையைச் சொன்னாள். இதையறிந்த க்ஷத்திரியர்கள் அக்கருவைக் கொல்லச் சென்றனர். அப்பெண் இருந்த இடத்திற்கு வந்த அச்சத்திரியர்கள், பிரகாசமாக இருந்த அந்தத் தாயாகப் போகிறவளைக் கண்டார்கள். தொடையிலிருந்த அக்குழந்தை, அவளது தொடையைக் கிழித்துக் கொண்டு, மதிய வேளை சூரியன் போல வெளியே வந்து அச்சத்திரியர்களின் கண் பார்வையைப் பறித்து திகைப்பூட்டினான். தங்கள் பார்வையை இழந்த அச்சத்திரியர்கள் அணுக இயலாத மலைகளில் சுற்றித் திரிந்தனர். தங்கள் பார்வையை இழந்து துன்பப்பட்ட அந்த இளவரசர்கள், பெரும் துயரடைந்து, தங்கள் பார்வையை மீண்டும் பெறத் தீர்மானித்து, அந்தக் குற்றமற்ற பெண்மணியிடம் தஞ்சமடைந்தனர். தங்கள் பார்வை போன போது, தங்களை விட்டு ஒரு நெருப்பு வெளியேறியதை உணர்ந்த அச்சத்திரியர்கள், துயர் நிரம்பிய இதயங்களுடன் அந்த சிறப்பு மிகுந்த பெண்ணிடம், "ஓ பெண்ணே, கருணை கொள். நாங்கள் எங்கள் பார்வையை மீண்டும் அடைய விரும்புகிறோம். நாங்கள் இனி அப்படிப்பட்ட தீய செயலைச் செய்யாது, எங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்புகிறோம். ஓ அழகானவளே, நீயும் உனது குழந்தையும் எங்களிடம் கருணை காட்டுங்கள். எங்களுக்குப் பார்வையைக் கொடுத்து, மன்னர்களான எங்களுக்கு நன்மையைச் செய்யுங்கள்" என்றனர்.


Monday, August 12, 2013

அஸ்மகன் பிறப்பு - ஆதிபர்வம் பகுதி 179

The Birth of Asmaka | Adi Parva - Section 179 | Mahabharata In Tamil

ல்மாஷ்பாதனும் வசிஷ்டரும்
(சைத்ரரத பர்வத் தொடர்ச்சி)

கந்தர்வன் தொடர்ந்தான், "பிள்ளைகள் இல்லாத தனது ஆசிரமத்தைக் கண்ட அந்த முனிவர், மீண்டும் பெரும் துயரம் அடைந்து அந்த இடத்தை விட்டு அகன்றார். அப்படி அவர் சுற்றித் திரிகையில், ஓ பார்த்தா, மழைக்காலத்தில் பெருகி ஓடிய ஒரு நதி, அதன் கரைகளில் இருந்த கணக்கிலடங்கா மரங்களையும், செடிகளையும் அடித்துச் செல்வதைக் கண்டார். ஓ குரு குலத்தவனே, இதைக் கண்ட துயரத்திலிருந்த முனிவர், தான் கண்டிப்பாக இதில் மூழ்கிப் போவோம் என்று எண்ணி, பல கயிறுகளால் தன்னைக் கட்டிக் கொண்டு, தனது துயரத்தை நினைத்து வருந்தி, அந்தப் பெரும் நீரூற்றில் விழுந்தார். ஆனால், ஓ எதிரிகளை அழிப்பவனே {அர்ஜுனா}, அந்த நீரூற்று அவரது கட்டுகளை அறுத்து, அவரைக் கரை ஒதுக்கியது. அந்த முனிவர் அந்த கரையிலிருந்து எழுந்து, தான் கட்டிய கட்டுகளை முழுவதுமாக அவிழ்த்தார். ஆர்ப்பாட்டத்தோடு ஓடிய அந்த நீரோட்டம் அவரது கட்டுகளை அறுத்ததால், அந்நதியை முனிவர்  {வசிஷ்டர்} விபாசா (கட்டை அறுத்தது என்று அர்த்தமாம்) என்று அழைத்தார். அந்த முனிவர் தான் கொண்ட துயரத்தால், ஒரு இடத்தில் தங்க முடியாதவரானார். அவர் மலைகளின் மேலும், நதிகளோடும், ஏரிகளோடும் சுற்ற ஆரம்பித்தார். அப்படிச் சுற்றித் திரிகையில் கொடூரமான முதலைகள் நிறைந்த (இமயத்திலிருக்கும்) பயங்கரமான ஹைமாவதி  என்ற நதியைக் கண்டு, அதில் விழுந்தார். ஆனால் அந்த நதி அந்த அந்தணரை, அணையாத நெருப்புக் குவியலாக நினைத்து, நூறு வெவ்வேறு திசைகளில் பிரிந்து ஓடியாது, அது முதல் அந்த நதி சதத்ரு (நூறாக ஓடிய என்ற அர்த்தமாம்) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

காய்ந்த நிலத்தில் தன்னைக் கண்ட அந்த முனிவர், "என்னால் சுயமாக மரணிக்க முடியவில்லை" என்று சொல்லி,  மீண்டும் தனது ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார். பல கணக்கிலடங்கா மலைகளையும், நாடுகளையும் கடந்து, தனது ஆசிரமத்திற்குள் மறு பிரவேசம் செய்தார். அப்போது அவரது மருமகளான அத்ரிசியந்தியும் அவரைத் தொடர்ந்தபடி அங்கு வந்தாள். அவள் அவரை நெருங்கும்போது, அவருக்குப் பின்புறத்திலிருந்து பொருள் நிரம்பிய ஆறு அருளையும் (வேதாங்கங்கள்) {சிக்ஷை, வியாகரணம், சந்தஸ், நிருக்தம், ஜோதிடம், கல்பம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு} கொண்டு வேதம் ஓதும் அறிவார்ந்த ஒரு குரலைக் கேட்டார்.

அந்த ஒலியைக் கேட்ட அந்த முனிவர், "யார் என்னைத் தொடர்ந்து வருவது?" என்று கேட்டார். அதற்கு அவரது மருமகள், "நான் அத்ரிசியந்தி, சக்திரியின் மனைவி. நான் ஆன்மிகத்திற்கு என்னை அர்ப்பணித்திருந்தாலும், உதவியற்றவளாக இருக்கிறேன்" என்றாள். அவள் சொன்னதைக் கேட்ட வசிஷ்டர், "மகளே, வேதங்களை அதன் அங்கங்களோடு உரைக்கும் சக்திரியின் குரலைப் போன்றே, ஒரு குரலை நான் கேட்கிறேன். அந்தக் குரல் யாருடையது?" என்று கேட்டார். அதற்கு அத்ரிசியந்தி, "நான் எனது கருவறையில், உமது மகன் சக்திரியின் குழந்தையைச் சுமந்து வருகிறேன். அவன் பனிரெண்டு வருடங்களாக அங்கு இருக்கிறான். வேதங்களை உரைப்பதாக நீர் கேட்கும் அந்தக் குரல் அந்த முனிவனுடையதே {குழந்தையினுடையதே}" என்றாள்.

கந்தர்வன் தொடர்ந்தான், "அவரது மருமகளால் இப்படிச் சொல்லப்பட்ட சிறப்பு மிகுந்த வசிஷ்டர், மிகவும் மகிழ்ந்து, "ஓ, (எனது குலம் தழைக்க) ஒரு குழந்தை இருக்கிறது!" என்று சொல்லி, தற்கொலை எண்ணத்திலிருந்து பின்வாங்கிக் கொண்டார். அந்தப் பாவமற்றவர், தனது மருமகளுடன் தனது ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார். அப்படி இருக்கையில், ஒரு நாள் ஒரு தனிமையான கானகத்தில் அந்த முனிவர் கல்மாஷபாதனைக் (ராட்சசனைக்) கண்டார்.

ஓ பாரதா, கொடிய ராட்சசனின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்த அந்த மன்னன், அம்முனிவரைக் கண்டு மிகுந்த கோபம் கொண்டு எழுந்து, அவரை விழுங்க எண்ணினான். தீய செயல் புரியும் அந்த ராட்சசனைக் கண்ட அத்ரிசியந்தி வசிஷ்டரிடம் கவலையும் பயமும் கலந்த குரலில், "ஓ சிறப்பு மிகுந்தவரே, மரணத்தைப் போன்ற அந்த கொடும் ராட்சசன், கையில் கதையுடன் நம்மை நோக்கி வருகிறான். ஓ சிறப்பு வாய்ந்தவரே, ஓ வேதமறிந்தவரில் முதன்மையானவரே, இவ்வுலகத்தில் உம்மைத் தவிர வேறு எவராலும் இவனை அடக்க முடியாது. ஓ சிறந்தவரே, இந்தப் பயங்கரத் தோற்றம் கொண்ட கொடும்பாவியிடம் இருந்து என்னைக் காப்பாற்றும். நிச்சயமாக அந்த ராட்சசன் நம்மை விழுங்கவே இங்கு வருகிறான்" என்றாள். இதைக் கேட்ட வசிஷ்டர், "ஓ மகளே, அஞ்சாதே, எந்த ராட்சசனிடமும் பயம் தேவையில்லை.  உடனடி ஆபத்தை நீ எதிர்பார்க்கும் அளவுக்கு இவன் ஒரு ராட்சசனே இல்லை. இவன் பெரும் சக்தி கொண்டு உலகத்தால் கொண்டாடப்பட்ட கல்மாஷபாதன் என்ற மன்னனாவான். அப்படிப்பட்டவன் இப்படிப் பயங்கரமான மனிதனாக இந்த வனத்தில் வசிக்கிறான்" என்றார்.

கந்தர்வன் தொடர்ந்தான், "அவன் முன்னேறி வருவதைக் கண்ட பெரும் சக்தி வாய்ந்த அந்தச் சிறப்பு மிகுந்த முனிவர் வசிஷ்டர், ஓ பாரதா {அர்ஜுனா} "ஹும்" என்ற தனது தொண்டை ஒலியால் அவனைத் தடுத்தார். அந்த முனிவர், அவன் மீது புனிதமான நீரைத் தெளித்து, சில மந்திரங்களைச் சொல்லி, அந்த ஏகாதிபதியை அக்கொடும் சாபத்திலிருந்து மீட்டார். வசிஷ்டர் மகனின் {சக்திரியின்} சக்தியால் அந்த ஏகாதிபதி பனிரெண்டு வருட காலமாக, கிரகணத்தின்போது ஒரு கிரகத்தால் {ராகுவால்} பீடிக்கப்படும் சூரியனைப் போல பீடிக்கப்பட்டிருந்தான். ராட்சசனின் பிடியிலிருந்து விடுபட்ட அந்த ஏகாதிபதி அந்தக் கானகத்தில், மாலைநேரத்தில் மேகங்களுக்குப் பின் இருந்து ஒளிரும் சூரியனைப் போலப் பிரகாசமாக இருந்தான்.

சுய நினைவை அடைந்த அம்மன்னன், அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவரிடம் கூப்பிய கரங்களுடன், "ஓ சிறப்பு வாய்ந்தவரே, நான் சூதாசனின் மகன், உமது சீடன். ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே, உமது விருப்பம் என்ன என்பதை எனக்குச் சொல்லும். நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்டான். வசிஷ்டர், "எனது விருப்பம் ஏற்கனவே ஈடேறிவிட்டது. நீ இப்போதே உனது நாட்டுக்குத் திரும்பி, உனது குடிமக்களை ஆட்சி செய். ஓ மனிதர்களின் தலைவனே, இனிமேல் அந்தணர்களை அவமதிக்காதே" என்று பதிலுரைத்தார். அதற்கு அந்த ஏகாதிபதி, "ஓ சிறந்தவரே, நான் இனிமேல் மேன்மையான அந்தணர்களை அவமதிக்கமாட்டேன். உமது கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து, இனி எப்போதும் நான் அந்தணர்களை வழிபடுவேன். ஆனால், ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, இட்சவாகு குலத்திற்கு நான் பட்ட கடனை அடைக்க என்ன வழி? அழகும், சாதனைகளும் நன்னடத்தையும் கொண்ட ஒரு மகனை, இட்சவாகு குலத்தின் விருத்திக்காக எனக்குக் கொடும்" என்றான்.

புத்திர சந்தானம் அருளும் முனிவர்
கந்தர்வன் தொடர்ந்தான், "இப்படிக் கேட்டுக் கொள்ளப்பட்ட, உண்மைக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்திருந்த அந்தணர்களில் சிறந்த வசிஷ்டர், "நான் உனக்குக் கொடுக்கிறேன்." என்று அந்த பெரும் வில்லாளியான ஏகாதிபதியிடம் சொன்னார். சில காலம் கழித்து, ஓ மனிதர்களின் இளவரசனே {அர்ஜுனா}, அந்த ஏகாதிபதியை அழைத்துக் கொண்டு, இவ்வுலகத்தில் அயோத்தி என்ற பெயரால் அழைக்கப்படும் அவனது தலைநகரத்திற்கு சென்றார் வசிஷ்டர். அந்நாட்டுக் குடிமக்கள் குற்றமற்ற அவர்களை வரவேற்று மகிழ்ந்து, தங்கள் தலைவனை ஏற்றுக் கொண்டனர். அந்த ஏகாதிபதி, வசிஷ்டருடன், அந்த அதிர்ஷ்டமான நகருக்குள் வெகு காலத்திற்குப் பிறகு நுழைந்தான். அயோத்தியின் குடிமக்கள், புரோகிதருடன் சேர்ந்து வரும் தங்கள் மன்னனை, மலைகளுக்குப் பின் உதிக்கும் உதயசூரியனைப் போலக் கண்டனர். அழகில் எல்லோரினும் மேன்மையான அந்த ஏகாதிபதி, இலையுதிர் காலச் சந்திரன் வானத்தை நிறைப்பது போல, அந்த முழு அயோத்தியையும் தனது பிரகாசத்தால் நிறைத்தான். அந்த அற்புதமான நகரம், தெருக்களெல்லாம் நன்றாக நீர் தெளிக்கப்பட்டு, கூட்டிப் பெருக்கப்பட்டு, அழகான பதாகைகள் அடுக்கப்பட்டு, சுற்றிலும் தோரணங்கள் கட்டப்பட்டு, இருந்தது. இக்காட்சியைக் கண்ட அந்த ஏகாதிபதியின் இதயம் மகிழ்ந்தது. 

ஓ குரு குல இளவரசனே, அந்நகரமே மகிழ்ச்சியில் நிறைந்து, ஆரோக்கியமான குடிமக்களால் நிரம்பி, தேவர்த்தலைநகரம் அமராவதியைப் போல இருந்தது. அந்த அரசமுனி தனது தலைநகருக்குள் நுழைந்ததும், அம்மன்னனின் கட்டளையின் பேரில், அரசி வசிஷ்டரை அணுகினாள். {பாண்டு இந்தக் கதையை முன்பே குந்தியிடம் தெரிவித்திருக்கிறான். வசிஷ்டரை அணுகினாள் என்ற லிங்கைத் தொட்டு அந்தப் செல்லுங்கள்.} அந்தப் பெரும் முனிவர் அவளிடம் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டு, உயர்ந்த விதிப்படி அவளுடன் கலந்தார். சிறிது காலத்தில், அந்த அரசி கருவுற்ற பிறகு, மன்னனின் மரியாதையான வணக்கங்களை ஏற்றுக் கொண்ட அந்த முனிவர், தனது ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார். அந்த அரசி அக்கருவைத் தனது கருவறையில் பல காலங்களுக்குச் சுமந்தாள். ஒன்றும் பிறக்கவில்லை என்பதை அறிந்த அவள், தனது வயிற்றை கற்துண்டால் {துண்டு கல்லால்} கிழித்தாள். அப்போது (அவள் கருத்தரித்து) பனிரெண்டு வருடங்கள் ஆகியிருந்த போது, பௌதன்யம் என்ற நகரத்தை உருவாக்கிய மனிதர்களில் காளையான அரச முனி அஸ்மகன் அவளுக்கு மகனாகப் பிறந்தான்.

**************************************************************
அஸ்மகன் குறித்து மேலும் அறிய

http://ancientvoice.wikidot.com/asmaka என்ற லிங்குக்குச் சென்று பாருங்கள்.


மன்னன் கல்மாஷபாதன்! - ஆதிபர்வம் பகுதி 178

Kalmashapada! | Adi Parva - Section 178 | Mahabharata In Tamil

(சைத்ரரத பர்வத் தொடர்ச்சி)

கந்தர்வன் தொடர்ந்தான், "ஓ பார்த்தா, இக்ஷவாகு குலத்தில் பிறந்த கல்மாஷபாதன் என்றொரு மன்னன் இவ்வுலகத்தில் ஈடு இணை இல்லாத வீரத்துக்குச் சொந்தக்காரனாக இருந்தான். ஒரு நாள் அம்மன்னன், வேட்டையாட விரும்பி தனது தலைநகரைவிட்டுக் கானகத்திற்குச் சென்று பல மான்களையும், காட்டுப் பன்றிகளையும் (தனது கணைகளால்) துளைத்தான். அந்த ஆழ்ந்த கானகத்தில், அந்த மன்னன் பல காண்டாமிருகங்களையும் வீழ்த்தினான். இந்த விளையாட்டில் நெடுநேரம் ஈடுபட்டு மிகவும் களைப்படைந்த அந்த ஏகாதிபதி, கடைசியாக தனது துரத்தலைக் கைவிட்டு, சிறிது நேரம் ஓய்வெடுக்க விரும்பினான்.


சக்தி கொண்ட பெரும் விசுவாமித்ரர், சிறிது காலத்திற்கு முன் இந்த ஏகாதிபதியைத் தனது சீடனாக ஏற்க விரும்பினார். அப்படிப்பட்ட அந்த ஏகாதிபதி, பசியாலும், தாகத்தாலும் களைப்படைந்து கானகத்தில் முன்னேறி வரும்போது, சிறப்பு மிகுந்த வசிஷ்டரின் மகனான, முனிவர்களில் சிறந்தவர் ஒருவர் அதே வழியில் அவனுக்கு எதிர்பட்டார். போரில் எப்போதும் வெற்றிவாகையே சூடிவந்த அந்த மன்னன், வசிஷ்ட குலத்தை வளரச் செய்யும் சக்திரி என்ற பெயர் கொண்ட வசிஷ்டரின் நூறு மகன்களில் மூத்த மகனைக் கண்டான். அம்மன்னன் அவரைக் கண்டு, "எங்கள் வழியில் இருந்து விலகி நில்லும்" என்றான். முனிவர் அந்த ஏகாதிபதியிடம் இணக்கமான சமாதானமான முறையில் இனிமையாக, "ஓ மன்னா, இது எனது வழி. மன்னர்கள் எப்போதும் அந்தணர்களுக்கு வழி உண்டாக்க வேண்டும் என்பதே அற நெறியின் நிலைத்த விதியாகும். இதுவே தர்மம் மற்றும் கடமைக்கான அனைத்து நீதிகளிலும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது" என்றார். இப்படி அந்த இருவரும் மாறிமாறி தங்கள் பக்கம் உள்ள நியாயத்தைச் சொல்லி, "விலகி நில்லும், விலகி நில்லும்" என்றே சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர். தர்மத்தின் வழியைத் தனது வழியாகக் கொண்ட அந்த முனிவரும் வழிகொடுக்கவில்லை. பெருமையும் கோபமும் கொண்ட அந்த அரசனும் வழி கொடுக்கவில்லை. இதனால் அந்த முனிவரின் மீது கோபம் கொண்ட அந்த ஏகாதிபதிகளில் சிறந்தவன், வழியும் கொடுக்காமல், அவரை கசையால் அடித்து ராட்சசன் போல நடந்து கொண்டான். இப்படி அந்த ஏகாதிபதியால் கசையால் அடிக்கப்பட்ட அந்த வசிஷ்டரின் மகனான{சக்திரி} முனிவர்களில் சிறந்தவர், கோபத்தால் தனது உணர்வை இழந்து, விரைவாக அந்த ஏகாதிபதிகளில் முதன்மையானவனை {கல்மாஷபாதனை} "ஓ மன்னர்களில் இழிந்தவனே, நீ ஒரு துறவியிடம் ராட்சசனைப் போல நடந்து கொண்டதால், இந்நாள் முதல் நீ மனித சதையை உண்டு வாழும் ராட்சசனாக மாறுவாய். மன்னர்களில் இழிந்தவனே, ஆகையால் நீ இந்த மனித உருவம் பாதிக்குமாறு உலகம் முழுவதும் சுற்றித் திரிவாய்" என்று சபித்தார், இப்படி சக்திரி என்ற அந்த பெரும் வீரம் கொண்ட முனிவர், மன்னன் கல்மாஷபாதனிடம் பேசினார்.

இந்நேரத்தில், அந்த ஏகாதிபதியும், வசிஷ்டரின் மகனும் இருந்த அந்த இடத்திற்கு விசுவாமித்ரர் வந்தார். ஏற்கனவே கல்மாஷபாதனைச் சீடனாக ஏற்பதில் விசுவாமித்ரருக்கும் வசிஷ்டருக்கும் இடையில் ஒரு பிணக்கு இருந்தது. ஓ பார்த்தா {அர்ஜுனா}, கடும் விரதங்கள் இருந்த, பெரும் சக்தி கொண்ட விசுவாமித்ரர் அவ்விருவரையும் (அவர்கள் இருவரும் சண்டையிட்டுக் கொள்கிறார்கள் என்பதைத் தனது ஆன்ம பார்வையால் கண்டு) அணுகினார். ஓ பாரதா {அர்ஜுனா}, விசுவாமித்ரர் தனது நன்மையை விரும்பி, அந்த இடத்தில் அவர்கள் இருவருக்கும் தெரியாமல் அரூபமாக {Invisible} இருந்து நடக்கும் சம்பவங்களைக் கவனித்து வந்தார். அந்த சாபம் உச்சரிக்கப்பட்டவுடன், அந்த ஏகாதிபதிகளில் சிறந்தவனுக்கு இவர் வசிஷ்டரின் மகன் என்பதும், வசிஷ்டருக்கு இணையான சக்தி கொண்டவர் இவர் என்பதையும் அறிந்து கொண்டான். சக்திரியால் சபிக்கப்பட்ட அந்த ஏகாதிபதிகளில் சிறந்தவன், அந்த முனிவரைச் சாந்தப்படுத்த எண்ணி அவரிடம் தாழ்மையாக வேண்ட ஆரம்பித்தான்.

ஓ குருக்களின் தலைவா, விஸ்வாமித்திரர், மன்னனின் மனநிலையை அறிந்து கொண்டு (தான் நினைத்த காரியம் மாறிப் போகுமே என்றெண்ணி) அந்த மன்னனின் உடலில் புகும்படி, ஒரு ராட்சசனை ஏவினார். கிங்கரன் என்ற பெயர் கொண்ட அந்த ராட்சசன், சக்திரியின் சாபத்திற்குக் கட்டுப்பட்டும், விசுவாமித்ரரின் கட்டளைக்குக் கட்டுப்பட்டும் அந்த ஏகாதிபதியின் உடலில் இறங்கினான். ஓ எதிரிகளைத் தண்டிப்பவனே, ராட்சசனின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் அந்த ஏகாதிபதி வந்துவிட்டான் என்பதை அறிந்த அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவரான விஸ்வாமித்திரர், அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று அங்கிருந்து சென்று விட்டார்.

"சிறிது நேரம் கழித்து, ஓ பார்த்தா, அந்த ஏகாதிபதி, அந்த ராட்சசனால் கடுமையான பாதிப்புக்குள்ளாகி, அவனது முழு கட்டுப்பாட்டிற்குள் சென்று, தனது உணர்வுகளை இழந்தான். அந்த நேரத்தில், ஒரு அந்தணன் அம்மன்னனை கானகத்தில் கண்டார். மிகுந்த பசியோடு இருந்த அந்த அந்தணர், அந்த மன்னனிடம் இறைச்சியுடன் கூடிய உணவை இரந்து கேட்டார். நண்பர்களை மகிழ்விக்கும் அந்த அரசமுனி கல்மாஷபாதன், அந்த அந்தணரிடம், "இங்கேயே இரும், ஓ அந்தணா, சிறிது நேரத்தில் வந்துவிடுகிறேன். நான் அப்படி வரும்போது நீர் விரும்பும் உணவை நான் கொடுக்கிறேன்" என்றான். இப்படிச் சொல்லிவிட்டு அந்த ஏகாதிபதி சென்றுவிட்டான். ஆனால் அந்த அந்தணர் அங்கேயே இருந்தார். அந்த உயர்ந்த எண்ணம் கொண்ட மன்னன் சில மணி நேரங்களுக்கு தன் விருப்பப்படி மகிழ்ச்சியாக உலவிவிட்டு, கடைசியாகத் தனது உள்ளறைக்குள் நுழைந்துவிட்டான்.

நடு இரவில் விழித்த அந்த மன்னன், தான் கொடுத்த உறுதி நினைவுக்கு வந்து, தனது சமையற்காரனை அழைத்து, கானகத்தில் தங்கியிருக்கும் அந்தணரிடம் தான் கொடுத்த உறுதியைச் சொல்லி, "அங்கே சென்று அவருக்கு உணவும் இறைச்சியும் கொடுத்து உபசரி" என்றான்.

கந்தர்வன் தொடர்ந்தான், "இப்படிக் கட்டளையிடப்பட்ட அந்தச் சமையற்காரன் இறைச்சி தேடி வெளியே சென்றான். இறைச்சி கிடைக்காமல் வருத்தப்பட்டு, மன்னனிடம் திரும்பி வந்து, தனது தோல்வியைச் சொன்னான். ராட்சசனின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த அந்த ஏகாதிபதி, எந்த மனவுறுத்தலும் இல்லாமல் மறுபடியும் மறுபடியும், "மனித இறைச்சியை அவருக்கு உணவாகக் கொடும்" என்றான். அதற்கு அந்த சமையற்காரனும், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி, (மன்னனுக்குக் கட்டுப்பட்ட) மரண தண்டனை கொடுப்பவர்களிடம் சென்று மனித இறைச்சியை வாங்கி, அதைக் கழுவி, முறையாகச் சமைத்து, வேக வைத்த அரிசி சோறால் அதை மூடி, ஆன்ம நோன்புகளுக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்திருந்த அந்த அந்தணருக்குக் காணிக்கையாகக் கொடுத்தான். ஆனால், அந்த அந்தணர்களில் சிறந்தவர், தனது ஞானப்பார்வையால், அந்த உணவு புனிதமற்றது என்பதைக் கண்டு, உண்ணத் தகுதியற்றது என்பதை அறிந்து, கோபத்தால் கண்கள் சிவக்க, "மன்னர்களில் இழிந்த இவன் எனக்கு புனிதமற்ற, உண்ணத் தகுதியற்ற உணவைக் கொடுத்ததால், அந்தப் பாவி, இதே போன்ற உணவை விரும்புபவனாக ஆகட்டும். சக்திரி சபித்தது போல இவன் மனித இறைச்சியில் விருப்பம் கொண்டு, பாவியாக இந்த உலகம் முழுவதும் சுற்றி, அனைத்து உயிர்களையும் பயமுறுத்திக் கொண்டிருப்பான்" என்று சொன்னார். ஆகையால், அச்சாபம் இரண்டாவது முறையாக அந்த மன்னன் மீது விழுந்து, மிகவும் பலமிக்கச் சாபமாகியது. இதனால், உடனே அந்த மன்னன் ராட்சச மனநிலை கொண்டு, தனது உணர்வுகளை விரைவாக இழந்தான்.

சிறிது காலம் கழித்து, ஓ பாரதா {அர்ஜுனா}, அந்த ஏகாதிபதிகளில் சிறந்தவன், தனக்குள் இருக்கும் ராட்சசனால் தனது மொத்த உணர்வுகளையும் இழந்து, தனக்குச் சாபமிட்ட சக்திரியைக் கண்டு, "இந்த இயல்புக்குமிக்க சாபத்தை நீர் எனக்கு உச்சரித்தமையால், உம்மைக் கொன்றே நான் மனித இறைச்சியை உண்பதை ஆரம்பிக்கிறேன்" என்று சொன்னான்.

இப்படிச் சொன்ன அந்த மன்னன், ஒரு புலி தனக்குப் பிடித்த இரையை அடித்துத் உண்பது போல உடனடியாக சக்திரியைக் கொன்று தின்றான். சக்திரி இப்படிக் கொல்லப்பட்டு உண்ணப்பட்டதைக் கண்ட விசுவாமித்திரர், வசிஷ்டரின் மற்ற மகன்களுக்கு எதிராகவும் அந்த ராட்சசனைத் தொடர்ந்து ஏவிக் கொண்டிருந்தார். கோபம் கொண்ட சிங்கம், சிறு மிருகங்களை அடித்து உண்பது போல, அந்த ராட்சசன் சக்திரிக்கு இளையவர்களான, சிறப்புவாய்ந்த வசிஷ்டரின் மற்ற மகன்களையும் விழுங்கினான். தனது மகன்கள் தொடர்ச்சியாக இறந்ததற்குக் காரணம் விசுவாமித்ரர்தான் என்பதை அறிந்த வசிஷ்டர், ஒரு பெரும் மலை பூமியைத் தாங்குவது போல, பொறுமையாக அனைத்துத் துயரத்தையும் தாங்கிக் கொண்டார். அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர், அந்த புத்திசாலிகளில் முதன்மையானவர், (கோபம் கொண்டு) குசிக இனத்தை {விசுவாமித்ரரின் இனம்} அழிக்க எண்ணாமல், தனது உயிரையே தியாகம் செய்யத் தீர்மானித்தார். அப்படித் தீர்மானித்த, அந்தச் சிறப்பு வாய்ந்த முனிவர், மேரு மலையின் உச்சியிலிருந்து விழுந்தார். ஆனால் அந்த கற்பாறைகள் நிறைந்த தரை, பஞ்சுப் பொதி போல அவரைத் தாங்கியது. ஓ பாண்டுவின் மைந்தனே {அர்ஜுனா}, தான் கீழே விழுந்ததனால் இறக்க வில்லை என்பதை அறிந்த அந்த சிறப்புமிகுந்தவர், நெருப்பை வளர்த்து, அதற்குள் இறங்கினார். ஆனால், அந்த நெருப்பு பிரகாசமாக எரிந்ததே தவிர, அவரைப் பொசுக்கவில்லை. ஓ எதிரிகளை அழிப்பவனே, அந்தச் சுடர்விட்டெரியும் நெருப்பு அவருக்கு குளிர்ச்சியாக இருந்தது.

பிறகும் துன்பத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து மீளாத அந்தப் பெரும் முனிவர், கடலைக் கண்டு, தனது கழுத்தில் கல்லைக் கட்டிக் கொண்டு, அதன் நீரில் விழுந்தார். ஆனால், அலைகள் அவரை விரைவாகக் கரையில் சேர்த்தன. கடைசியாக, கடும் நோன்புகள் நோற்ற அந்த அந்தணர் {வசிஷ்டர்} தன்னைத் தானே அழித்துக் கொள்வதில் எவ்வகையிலும் வெற்றிபெறாமல், இதயத்தில் துயர் நிறைந்து, தனது ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார்.

மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அதிரதன் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அர்வாவசு அர்ஜுனன் அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அனுவிந்தன் அன்சுமான் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆதிசேஷன் ஆத்ரேயர் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உசீநரன் உச்சைஸ்ரவஸ் உதங்கர் உதங்கா உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கணிகர் கண்வர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கருடன் கர்ணன் கலி கல்கி கல்மாஷபாதன் கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காக்ஷிவத் காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி கிந்தமா கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கிர்மீரன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசினி கேசின் கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சக்திரி சக்ரதேவன் சங்கன் சசபிந்து சச்சி சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சதானீகன் சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சந்தனு சந்திரன் சமீகர் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சரஸ்வதி சர்மிஷ்டை சர்யாதி சலன் சல்லியன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுகன்யா சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுசர்மன் சுசோபனை சுதக்ஷிணன் சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுநந்தை சுந்தன் உபசுந்தன் சுபத்திரை சுப்ரதீகா சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சூர்ப்பனகை சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் தக்ஷகன் ததீசர் தபதி தபஸ் தமயந்தி தமனர் தம்போத்பவன் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தாத்ரேயிகை தாருகன் தார்க்ஷ்யர் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பரசுராமர் பரதன் பரத்வாஜர் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பர்ணாதன் பர்வதர் பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரமாதின் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிராதிகாமின் பிருகதஸ்வர் பிருகத்யும்னன் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாதலி மாதவி மாத்ரி மாந்தாதா மாரீசன் மார்க்கண்டேயர் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷபர் ரிஷ்யசிருங்கர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லக்ஷ்மணன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வருணன் வர்கா வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹரிச்சந்திரன் ஹர்யஸ்வன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 

காப்புரிமை

© 2012-2018, செ.அருட்செல்வப்பேரரசன்
இவ்வலைப்பூவின் பதிவுகளை உரிய சுட்டிகளுடன் இணையத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளத் தடையில்லை.
வேறு எவ்வகையிலோ, விதத்திலோ இணையத்திலும், பிற ஊடகங்களிலும் பகிரவும், வெளியிடவும் முன்னனுமதி பெற வேண்டும்.
Back To Top