Showing posts with label சௌனகர். Show all posts
Showing posts with label சௌனகர். Show all posts

Tuesday, November 05, 2013

சௌனகர் உபதேசம் - வனபர்வம் பகுதி 2 ஆ

Saunaka's Sermon | Vana Parva - Section 1 | Mahabharata In Tamil

(ஆரண்யக பர்வத் தொடர்ச்சி)

இப்பதிவின் காணொலி புத்தகத்தை யூடியூபில் காண




யுதிஷ்டிரன் சௌனகரிடம் சந்தேகம் கேட்பதும், அதற்கு சௌனகர் விடையளிப்பதும்.

யுதிஷ்டிரன் {சௌனகரிடம்}, "ஓ! அந்தணரே, செல்வத்தை நான் விரும்புவது, அது கிடைத்தவுடன் இன்புற்று இருக்க அல்ல. அந்தணர்களைத் தாங்கிக் கொள்ளவே நான் அதை விரும்புகிறேன். பேராசையின் காரணமாக நான் அதை விரும்பவில்லை. ஓ அந்தணரே, எங்களைப் போன்றோர் எந்த காரியத்திற்காக, இல்லற வாழ்வை மேற்கொண்டோமோ அதற்காக, எங்களைத் தொடர்பவர்களை நாங்கள் பேணி தாங்க வேண்டாமா? 


அனைத்து உயிரினங்களும் (தாங்கள் சம்பாதித்த) உணவை, தங்களைச் சார்ந்தவர்களுக்குப் பிரித்துக் கொடுப்பதைக் காண்கிறோம். அப்படியே இல்லற வாழ்வை வாழ்பவன், தனது உணவை, தங்களுக்காக சமைத்துக் கொள்ளாதிருக்கும் யதிகளுக்கும், பிரம்மச்சாரிகளுக்கும் பகிர்ந்து கொடுக்க வேண்டும். நல்ல மனிதர்களின் வீடுகள் (அமர்ந்து கொள்ள) புல்லில்லாமல், (ஓய்ந்திருக்க) இடமில்லாமல், (கழுவ, தாகம் தணிக்க) நீரில்லாமல், நான்காவதாக இன்சொல் இல்லாமல் இருக்கவே கூடாது. களைப்புற்றவனுக்கு படுக்கையும், நிற்பதால் சோர்ந்தவனுக்கு ஆசனமும், தாகத்திலிருப்பவனுக்கு நீரும், பசித்திருப்பவனுக்கு உணவும் எப்போதும் கொடுக்கப்பட வேண்டும். விருந்தினர்களை இனிமையான பார்வையாலும், மகிழ்ச்சி நிறைந்த இதயத்தோடும், இனிமையான வார்த்தைகளாலும் வரவேற்க வேண்டும். 

வீட்டின் உரிமையாளன் விருந்தினரைக் கண்டதும், உடனே எழுந்து, அந்த விருந்தினரை நோக்கி முன்னேறி, அவருக்கு ஆசனம் கொடுத்து, அவரை வணங்க வேண்டும். இதுவே நிலைத்த அறநெறியாகும். அக்னிஹோத்ரம் செய்யாதவர்களும், காளைகளைக் {மாடுகள்} கவனிக்காதவர்களும், ரத்த தொடர்புடைய உறவினர்களைப் பேணிக் காக்காதவர்களும், விருந்தினர், நண்பர்கள், மகன்கள், மனைவியர், பணியாட்கள் ஆகியோரைப் புறக்கணிப்பவர்களும் பாவத்தால் உட்கொள்ளப்படுகின்றனர். தன் ஒருவனுக்காக மட்டுமே ஒருவன் உணவு சமைக்கக்கூடாது. தேவர்களுக்கும், பித்ருகளுக்கும், விருந்தினருக்கும் படைக்காமல் ஒருவனும் ஒரு விலங்கையும் கொல்லக்கூடாது. 

தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் படைக்கப்படாத உணவை ஒருவன் உண்ணக்கூடாது. காலையிலும் மாலையிலும் உணவை (தகுதியோடு இருக்கும்) நாய்களுக்கும், சண்டாளர்களுக்கும், பறவைகளுக்கும் தரையிலிட்டு, வைஸ்வதேவ வேள்வியைச் செய்ய வேண்டும். விகாசத்தை {மீந்ததை உண்பது என்று நினைக்கிறேன்} உண்பவர்கள், அமிர்தத்தை உண்டதாகக் கருதப்படுகிறார்கள். ஒரு விருந்தினருக்கு உணவளிப்பது ஒரு வேள்விக்கு சமானமாகும், விருந்தினரைப் பார்க்கும் அவனது இனிமையான பார்வை {1}, அர்ப்பணிப்புடன் கூடிய கவனித்தல் {2}, இனிமையான பேச்சு {3}, பின்தொடர்ந்து அவன் அளிக்கும் மரியாதை {4}, அவன் கொடுக்கும் உணவு மற்றும் நீர் {5} ஆகியவையே அந்த வேள்வியின் ஐந்து தட்சணைகள் ஆகும். முன்பு எப்போதும் கண்டிராத களைத்துப் போன வழிப்போக்கனுக்கு அளவற்ற உணவைக் கொடுப்பவன் பெரும் நன்மையை அடைகிறான். இல்லற வாழ்வு வாழ்ந்து இத்தகு செயல்களைச் செய்பவன் பெரும் ஆன்மத் தகுதிகளை அடைகிறான். ஓ அந்தணரே, இதில் உமது கருத்து என்ன?" என்று கேட்டான்.

சௌனகர், "ஐயோ, இந்த உலகம் முரண்பாடுகள் நிறைந்தது. நல்லோரை அவமதிக்கவும், தீயோரை திருப்திப்படுத்தவும் செய்கிறது. ஐயோ, அறியாமையாலும், ஆசையாலும், தங்கள் புலன்களுக்கு அடிமைகளாகி, முட்டாள்கள் கூட, தங்கள் வாழ்வுக்குப் பிறகு ஏற்படப்போகும் பசியைத் திருப்திப்படுத்த பல நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்கின்றனர். புலன்களால் மயக்கப்பட்டு, புலன்களை இழந்த சாரதி, மூர்க்கமான தீய குதிரைகளால் இழுத்து செல்லப்படுவதைப் போல, மனிதர்கள், கண்களைத் திறந்து கொண்டே பாவ வழியில் இழுத்துச் செல்லப்படுகின்றனர். 

ஆறு புலன்களும் தனக்குரிய பொருளைக் காணும்போது, அந்தப் பொருளைக் குறித்து இதயத்தில் ஆசை எழுகிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட புலனுக்கு இன்பம் தரும் பொருளை அடைந்து இன்புற இதயம் முன்னேறும் போது, ஒரு விருப்பம் ஊக்கப்படுத்தப்படுகிறது. ஆகையால் ஒரு தீர்க்கம் {தீர்க்கமான முடிவு} அங்கே பிறக்கிறது. கடைசியில் வெளிச்சம் கண்டு அசை கொண்டு நெருப்புச்சுடரில் விழும் பூச்சியைப் போல, இன்பம் நுகர் பொருட்களால் துளைக்கப்பட்ட அவன் சபலம் என்ற நெருப்பில் விழுகிறான். புலன்களின் இன்பத்தால் குருடான அவன் அறியாமை இருளில் மூழ்குகிறான். தான் இன்பம் என்று நினைக்கும் முட்டாள்தனத்தில் மூழ்கி, தன்னை அறிந்து கொள்ளாமல் இருக்கிறான். எப்போதும் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் சக்கரத்தைப் போல அனைத்து உயிர்களும் உலகத்தின் பல நிலைகளில் இருந்து விழுந்து, ஒரு பிறவியில் இருந்து மற்றொரு பிறவி எடுத்து, பிரம்மனின் இருப்பிடத்தில் இருந்து, புல்லின் முனை வரை, அறியாமை, செயல், ஆசை ஆகியவற்றால் நீரிலும், தலையில், காற்றிலும் சுற்றிக் கொண்டிருப்பர்.

இவையே அறிவற்றவர்களின் நடைமுறையாக இருக்கிறது. இனி, லாபம் தரும் அறம் மற்றும் சுய விடுதலையில் முனைப்புடன் இருக்கும் ஞானமுள்ளோர் வழிகளைக் கேள். வேதங்கள் செயல்பட கட்டளையிடுகின்றன. ஆனால் செயல்பாட்டை (செயல்பாட்டில் உள்ள ஆர்வத்தை) துறக்கின்றன. ஆகையால், அபிமானத்தைத் {அபிமானம் = நோக்கமற்ற நிலை} துறந்து செயல்பட வேண்டும் வேள்விகள் {1}, (வேத) கல்வி {2}, பரிசளிப்பு {3}, தவம் {4}, (பேச்சிலும் செயலிலும்) உண்மை {5}, மன்னிக்கும் தன்மை {6}, புலனடக்கம் {7}, ஆசையைத் துறத்தல் {8}, ஆகிய எட்டு கடமைகளும் உண்மையி்ன் வழியை உண்டாக்குகின்றன என்று தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இவற்றில் முதல் நான்கும் பித்ருக்களின் உலகத்திற்கு பாதையை அமைக்கின்றன. இவை அபிமானம் {நோக்கமின்மை} இல்லாமல் செய்யப்பட வேண்டும். நல்லவர்களால் எப்போதும் பின்பற்றப்படும் கடைசி நான்கும், தேவர்களின் சொர்க்கத்தை அடைய வழிவகுக்கின்றன. ஆன்ம சுத்தி கொண்ட அனைவரும் இந்த எட்டு வழிகளையும் பின்பற்ற வேண்டும். 

முக்திக்காக இந்த உலகை வெல்ல நினைப்பவர்கள், நோக்கங்களைத் துறந்து, புலன்களை அடக்கி, குறிப்பிட்ட கடும் நோன்புகள் நோற்று, அர்ப்பணிப்புடன் தங்கள் ஆசானைச் சேவித்து, தங்கள் தட்சணையை நிச்சயம் கொடுத்து, விடாமுயற்சியுடன் வேதம் கற்று, செயலை இழிவாகக் கருதி கைவிட்டு, மனதைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். ஆசையையும் வெறுப்பையும் கைவிட்டே தேவர்கள் செழுமையை அடைந்தனர். யோக செல்வத்தின் அறத்தாலேயே ருத்திரர்கள், சத்யஸ்கள், ஆதித்தியர்கள், வசுக்கள், அசுவினி இரட்டையர்கள் ஆகியோர் உயிரினங்களை ஆளுகின்றனர். ஆகையால், ஓ குந்தியின் மகனே {யுதிஷ்டிரா}, ஓ பாரதா, அவர்களைப் போலவே நீயும், நோக்கம் கொண்ட செயலில் இருந்து முழுமையாக விடுபட்டு, தவச் செயல்களால் யோகத்தில் வெற்றியடைய முயற்சி செய். உனது மூதாதையர்களில் ஆண்களிடமும் பெண்களிடமும் நீ பெற்றிருந்த கடனை உனது செயல்களால் (வேள்விகளால்) உண்டாகும் வெற்றியால் தீர்த்துவிட்டாய். மறுபிறப்பாளர்களை {அந்தணர்களைச்} சேவிக்க தவத்தில் வெற்றியடை. தவ வெற்றி எனும் மகுடம் அணிந்தவர்கள், அந்த வெற்றியின் அறத்தால், தாங்கள் விரும்புவதைச் செய்ய முடியும்; ஆகையால், தவத்தைக் கைக்கொண்டு விருப்பங்களை அடை" என்றார் {சௌனகர்}.


சௌனகர் உபதேசம் - வனபர்வம் பகுதி 2 அ

Saunaka's sermon | Vana Parva - Section 1 | Mahabharata In Tamil

(ஆரண்யக பர்வத் தொடர்ச்சி)

இப்பதிவின் காணொலி புத்தகத்தை யூடியூபில் காண




யுதிஷ்டிரன் தங்களைத் தொடர்ந்து வந்த அந்தணர்களைத் திரும்பிச் செல்ல சொல்லுதல்; சௌனகர் யுதிஷ்டிரனுக்கு சில அறிவுரைகள் கூறல்…



வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்}சொன்னார், "இரவு வெடித்து பகல் உதித்த போது, இரந்துண்டு {பிச்சையெடுத்து} தங்களைத் தாங்கிவந்த அந்தணர்கள் {அந்தணர்கள்}, செயற்கரிய செயல்களைச் செய்து கானகத்திற்குள் நுழையக் காத்திருந்த பாண்டவர்கள் முன்பு நின்றனர். குந்தியின் மகனான மன்னன் யுதிஷ்டிரன் அவர்களிடம், "எங்கள் செல்வங்களும், நாடும், அனைத்தும் எங்களிடம் இருந்து களவாடப்பட்டு, பெரும் துயரத்தில் இருக்கும் நாங்கள், கனிகளையும் கிழங்குகளையும் மட்டுமே உணவாகக் கொண்டு காட்டுக்குள் நுழையப்போகிறோம். இந்தக் கானகம் முழுவதும் ஆபத்துகளும், கணக்கிலடங்கா ஊர்வனவும், இரை தேடி அலையும் விலங்குகளும் நிறைந்தது. அங்கே நீங்கள் நிச்சயமாக பெரும் துன்பத்தை அனுபவிக்க நேரிடும் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. அந்தணர்களின் பாதிப்புகள் தேவர்களைக் கூட சக்தி இழக்கச் செய்யக்கூடும். எனது சக்தியையும் அது இழக்கச் செய்யும் என்பது நிச்சயமே. ஆகையால், ஓ அந்தணரே, நீங்கள் எங்கிருந்து வந்தீர்களோ அங்கே செல்லுங்கள்" என்று சொன்னான்.

அதற்கு அந்த அந்தணர்கள், "ஓ மன்னா {யுதிஷ்டிரா}, நீ செல்லும் பாதையே எங்கள் பாதை! ஆகையால், உனக்காகத் தங்களை அர்ப்பணித்து உன்னைப் போற்றி, உண்மை அறம் பயின்று வருபவர்களைக் கைவிடாதே! தேவர்கள்கூட தங்களை வழிபடுபவர்கள் மீது இரக்கம் கொண்டுள்ளனர். அதுவும் குறிப்பாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட வாழ்வு வாழும் அந்தணர்கள் மீது சிறப்பான இரக்கம் கொண்டுள்ளனர்" என்றனர்.

யுதிஷ்டிரன், "மறுபிறப்பாளர்களே {அந்தணர்களே}, நானும் என்னை அந்தணர்களுக்கு அர்ப்பணித்தவன்தான்! ஆனால் இந்தச் சூழ்நிலை என்னைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது! திரௌபதியின் துயரத்தாலும், நாட்டை நாங்கள் இழந்ததாலும் பழங்கள், கிழங்குகள் மற்றும் மான்களைச் சேகரிக்கும்  எனது இந்தத் தம்பிகள், மதி மயங்கி பிரம்மித்திருக்கின்றனர். ஐயோ, இப்படித் துயர்கொண்டிருக்கும் அவர்களை வலிநிறைந்த பணிகளில் என்னால் ஈடுபடுத்த முடியாது" என்றான்.

அதற்கு அந்த அந்தணர்கள், "ஓ மன்னா {யுதிஷ்டிரா}, எங்களைப் பாதுகாப்பதில் துயர் கொள்ளாதே! உனது இதயத்தில் எங்களுக்கு இடத்தைத் தேடு! எங்கள் உணவை நாங்களே சம்பாதித்துக் கொண்டு, தியானத்தாலும், உனக்கான வழிபாடுகளாலும் நாங்கள் உன்னைத் தொடர்ந்து வருகிறோம். இனிமையான உரையாடல்கள் மூலம் உன்னை மகிழ்விக்கிறோம்" என்றனர்.

யுதிஷ்டிரன், "சந்தேகமில்லாமல் நீங்கள் சொல்வது போலத்தான் இருக்கவேண்டும். மறுபிறப்பாளர்களின் {அந்தணர்களின்} சினேகிதத்தில் நான் எப்போதும் மகிழ்ந்தே இருக்கிறேன்! ஆனால், நான் வீழ்ந்த இந்தச் சூழ்நிலையில் நிந்திக்கப்படும் பொருளாக நானே இருக்கிறேன். துன்பப்படத் தகாதவர்கள் என் மீது கொண்ட அன்பால் துன்பப்படுவதையும், உங்கள் உணவை நீங்களே சம்பாதித்துக் கொள்வதையும் நான் எப்படிக் கண்டு சகித்துக் கொள்வேன்? ஓ, திருதராஷ்டிரரின் தீய மகன்களுக்கு நிந்தனை ஏற்பட்டதே!" என்றான்.

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்} தொடர்ந்தார், "இதைச் சொல்லிவிட்டு அழுது கொண்டிருந்த மன்னன் {யுதிஷ்டிரன்} தரையில் அமர்ந்தான். சாங்கிய யோகம் அறிந்த, கற்ற அந்தணரான சௌனகர் மன்னனிடம் {யுதிஷ்டிரனிடம்}, "துயரத்தின் காரணம் ஆயிரம், அச்சத்தின் காரணம் நூறு ஆகியன நாளுக்கு நாள் மூடனையே மூழ்கடிக்கும். ஆனால் ஞானமுள்ளவனை மூழ்கடிக்காது. நிச்சயமாக, உன்னைப் போன்ற உணர்வுள்ள மனிதர்கள் இது போன்ற உண்மை அறிவுக்கு எதிரான அனைத்துவிதமான தீய மற்றும் மோட்ச அழிவை ஏற்படுத்தும் செயல்களால் ஏமாற்றப்பட மாட்டார்கள். ஓ மன்னா {யுதிஷ்டிரா}, தீயவற்றுக்கு எதிராக நிற்கும் தகுதியான எட்டு குணங்களை {கேட்டுக் கொள்ள விருப்பம், கேட்டல், புரிந்து கொள்ளுதல், உபயோகித்தல், ஊகித்தல், தீயவை விலக்குதல், பொருளை நன்கு உணர்தல், உண்மையை அறிதல் ஆகிய எட்டு குணங்களை} சுருதி (வேத) மற்றும் சாத்திர கல்வி உனக்கு கொடுத்திருக்கின்றன. உன்னைப் போன்ற மனிதர்கள், ஏழ்மை அதிகமாவதாலோ, நண்பர்களுக்கு ஏற்படும் துக்கத்தினாலோ, உடல்ரீதியான, மனரீதியான பாதிப்புகளாலோ மதி மயங்குவதில்லை.

சுயத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது குறித்து சிறப்புமிக்க ஜனகர் பழங்காலத்தில் சொன்ன பாடல்களைச் {ஸ்லோகங்களைச்} சொல்கிறேன் கேள். இந்த உலகம் உடல் ரீதியான மன ரீதியான பாதிப்புகளுக்கு ஆளாகிறது. அதைத் தணிப்பதற்கான வழிகளை சுருக்கமாகவும் விவரமாகவும் நான் குறிப்பிடும்போது கேட்டுக் கொள். நோய், வலிநிறைந்த பொருட்களின் தொடர்பு {முள்}, உழைப்பு, வேண்டிய பொருளின் மீது கொண்ட ஆசை ஆகிய நான்கும் உடலுக்கு துன்பத்தைக் கொடுக்கின்றன. நோயைப் பொறுத்தவரை, மருந்தைக் கொள்வதால் அதைத் தணித்து விட முடியும். அதே நேரத்தில் மனரீதியான நோயை யோக தியானத்தின் மூலம் அதை மறக்கச் செய்ய முடியும். இந்தக் காரணத்திற்காகத்தான், நோயாளி ஏற்றுக் கொள்ளும் வகையில் பேசியும், ஆசைப்பட்ட பொருளைக் கொடுப்பதாகக் கூறியும், மருத்துவர்கள் முதலில் நோயாளிகளின் மனரீதியான பாதிப்புகளை தணிக்க முயல்வர். 

சூடான இரும்புப்பட்டையை ஒரு குடத்தில் நுழைக்கும்போது, அதில் இருக்கும் நீர் சூடாவது போல, மனத்துயரம், உடல் வேதனையை ஏற்படுத்தும். நீர் தீயை அடக்குவது போல, உண்மை அறிவு மனக்கலக்கத்தைத் தணிக்கும். மனம் அமைதியுற்றால், உடலும் அமைதி பெறும். பற்றே {பற்று} மனத்துயரத்திற்கான வேர் என்று தெரிகிறது. இந்தப் பற்றே அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் துன்பத்தையும், அனைத்துவிதமான துயரங்களையும் கொடுக்கிறது. பற்றே எல்லா துயரங்களுக்கும், எல்லா அச்சங்களுக்கும், இன்பம், துன்பம் ஆகிய அனைத்துக்கும், அனைத்துவிதமான வலிகளுக்கும் வேராக இருக்கிறது. பற்றின் காரணமாகவே அனைத்து காரியங்களும் தோன்றுகின்றன. பற்றே உலக நன்மைகளின் மீது நாம் ஆசைப்படக் காரணம். முதல்வகை இரண்டாவதைவிட மோசமானதாக இருந்தாலும் இவை இரண்டுமே தீமையின் ஊற்றுக் கண்கள். 

மரப்பொந்துக்குள் நுழையும் (சிறு அளவு) நெருப்பு எப்படி வேர் வரை முழு மரத்தையும் உட்கொண்டுவிடுகிறதோ, அதே போல பற்று சிறியதாக இருப்பினும் அது அறத்தையும் பொருளையும் அழித்துவிடும். உலகப் பொருட்களிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டதால் மட்டும் ஒருவன் அனைத்தையும் துறந்தவன் ஆகிவிடமாட்டான். இருப்பினும், உலகத்தொடர்புகளில் இருந்து கொண்டே அதன் குறைகளை அறிந்தவனே உண்மையில் உலகத்தைத் துறந்தவன் ஆவான். தீய ஆசைகளில் இருந்து விடுபட்டு, எதையும் நம்பியிராத ஆன்மாவைப் பெற்ற ஒருவனே உண்மையில் உலகைத் துறந்தவனாவான். 

ஆகையால், ஒருவன் நண்பர்களிடமோ, தான் சம்பாதித்த செல்வத்திடமோ பற்று வைக்கக்கூடாது. அதே போல, தன்மீது வைத்திருக்கும் பற்றை, அறிவின் மூலம் களையவேண்டும். நீருக்குள் முக்கினாலும் தாமரை இலை நனையாமல் இருப்பது போல, ஒருநாள் மட்டும் நீடித்திருப்பவைக்கும், எப்போதும் நிலைத்து இருப்பவைக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை காணத்தெரிந்த ஆன்மா கொண்ட மனிதன், சாத்திரங்களை அறிந்து, அறிவால் சுத்திகரிக்கப்பட்டு, பற்றால் பாதிக்கப்படாதவனாக இருப்பான். பற்றால் பாதிக்கப்பட்ட மனிதன் ஆசையால் சித்திரவதை செய்யப்படுகிறான். அப்படி உண்டாகும் ஆசை, உலகப் பொருட்கள் மீது அவன் கொண்டிருக்கும் தாகத்தை அதிகரிக்கச் செய்கிறது. நிச்சயமாக இந்தத் தாகம் பாவகரமானது.

இது துயரங்களின் ஊற்றுக் கண் என்று கருதப்படுகிறது. இந்தக் கொடுமையான தாகமே, பாவத்துடன் கலந்து அறமற்ற செயல்களைச் செய்யத் தூண்டுகிறது. இந்த தாகத்தைத் துறப்பவர்கள் இன்பத்தை அடைகிறார்கள். உடல் அழிந்தாலும் தீயவர்களின் தாகம் அழியாது. தீயவர்களால் அதைத் துறக்கவே முடியாது. அது உண்மையில் மரண நோயே! அதற்கு தொடக்கமும் முடிவும் கிடையாது. இதயத்தில் {மனதில்} குடியிருக்கும் உருவமற்ற நெருப்பைப்போல அது உயிரினங்களை அழிக்கிறது. ஒரு விறகில் ஏற்பட்ட நெருப்பினால், ஒரு கட்டு விறகே அந்த நெருப்பால் உட்கொள்ளப்படுவது போல, அசுத்த ஆன்மா கொண்ட மனிதன் தனது இதயத்தில் பிறந்த பேராசையினால் அழிவைச் சந்திக்கிறான். 

உயிருள்ள உயிரினங்கள் அனைத்தும் மரணத்தைக் கண்டு எப்போதும் அஞ்சுவது போல, செல்வந்தர்கள், மன்னனிடமும், திருடனிடம், நீர், நெருப்பு, ஏன் உறவினர்களிடம் கூட நிலையான அச்சம் கொண்டுள்ளனர். இறைச்சித் துண்டு காற்றில் இருந்தால் பறவைகளால் விழுங்கப்படும்; நிலத்தில் இருந்தால் இரைதேடும் விலங்குகளாலும்; நீரில் இருந்தால் மீன்களாலும் விழுங்கப்படுவது போல, செல்வந்தனும் அவன் எங்கிருந்தாலும் ஆபத்தை எதிர்நோக்கி இருக்கிறான். பலருக்கு அவர்களின் செல்வமே மரணத்தைக் கொடுக்கும் நஞ்சாகிறது, செல்வத்தில் இன்பம் காணும் ஒருவன் அதற்கு அடிமையாகி உண்மை இன்பத்தை அறியாமல் இருக்கிறான். பேராசையையும் மூடத்தனத்தையுமே செல்வம் அதிகரிக்கச் செய்கிறது. 

கஞ்சத்தனத்திற்கும், பகட்டுக்கும், தற்பெருமைக்கும், அச்சம் மற்றும் துயரத்துக்கும் செல்வமே வேராகும். இவையே ஞானமுள்ளோர் செல்வந்தர்களிடம் காணும் துன்பங்களாகும். செல்வத்தைக் கையகப்படுத்துவதிலும், பாதுகாப்பதிலும் மனிதர்கள் பல துயரங்களை அடைகின்றனர். செல்வம் செலவழிந்தாலும் அதுவும் துயரத்தையே கொடுக்கும். அல்லாமலும், செல்வத்தின் பொருட்டு ஒருவனின் வாழ்வே {உயிரே} பறிபோகிறது. செல்வத்தைக் கைவிடுவதாலும் துயரமே மிஞ்சுகிறது. ஒருவனின் செல்வத்தால், பேணி வளர்க்கப்பட்ட மற்றொருவன், அந்தச் செல்வத்தின் பொருட்டு அவனுக்கு எதிரியாகிவிடுகிறான். ஆகையால், செல்வத்தை வைத்திருத்தல் இவ்வளவு துயரங்களைக் கொடுப்பதால், அதன் அழிவைக் கண்டு ஒருவன் துயர் கொள்ளலாகாது. அறியாமை கொண்டோர் மட்டுமே திருப்தியடையாமல் இருப்பார்கள். இருப்பினும், ஞானமுள்ளோர் எப்போதும் திருப்தியுடனேயே இருப்பார்கள். 

செல்வத்தின் மீதிருக்கும் தாகத்தை மட்டுப்படுத்தவே முடியாது. திருப்தியுடன் இருப்பதே உயர்ந்த இன்பமாகும்; ஆகையால், மனநிறைவையே ஞானமுள்ளோர் பின்பற்றக்கூடிய உயர்ந்த பொருளாகக் கருதுகின்றனர். இளமை, அழகு, வாழ்வு, செல்வக்குவியல், செழுமை, அன்பானவர்களின் துணை ஆகிவற்றின் நிலையாமையை உணர்ந்த ஞானமுள்ளோர் அவற்றுக்காக ஆசைப்படுவதில்லை. ஆகையால், வலியை உணர்ந்து செல்வத்தைக் கையகப்படுத்துவதைக் கைவிட வேண்டும். எந்தச் செல்வந்தரும் பிரச்சனைகள் இல்லாமல் இல்லை, அதன்காரணமாகவே அறம்சார்ந்தோர் செல்வத்தின் மீது ஆசையில்லாதவர்களை மெச்சுகிறார்கள். அறம் சார்ந்த காரியங்களுக்காக செல்வத்தைத் தொடர்பவர்கள்கூட அத்தகைய செயல்களில் இருந்து தங்களை விலக்கிக் கொள்ள வேண்டும். நிச்சயமாக, சேறு பட்ட கைகளைக் கழுவிக் கொள்வதைக் காட்டிலும், சேற்றைத் தொடாமல் இருப்பது நல்லது இல்லையா? ஓ யுதிஷ்டிரா, நீ ஆசைப்படாமல் இருக்க வேண்டும்! அறம் உனக்கு வேண்டும் என்றால், உலக உடைமைகள் மீதிருக்கும் ஆசைகளில் இருந்து உன்னை விடுவித்துக் கொள்" என்றார் {அந்தணரான சௌனகர்}.


Wednesday, January 23, 2013

சௌனகருக்கு அந்தணர்கள் காத்திருப்பு! | ஆதிபர்வம் - பகுதி 4

Brahmins waiting for Saunaka! | Adi Parva - Section 4 | Mahabharata In Tamil

(பௌலோம பர்வம்)

பதிவின் சுருக்கம் : நெருப்பு கடனில் {அக்னிஹோத்ரத்தில்} ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்த சௌனகருக்காக அந்தணர்களும் சௌதியும் காத்திருப்பு...

நைமிச வனத்தில் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்ததும், குலபதி என்று அழைக்கப்பட்ட சௌனகரால் நடத்தப்பட்டதுமான பனிரெண்டு வருட வேள்வியில் பங்கெடுத்த முனிவர்கள் முன்பு, புராணங்களில் தெளிந்த புலமை கொண்ட லோமஹர்ஷணரின் மகனான சௌதி நின்று கொண்டிருந்தார்.(1)

மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அகம்பனன் அகலிகை அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அஞ்சனபர்வன் அதிரதன் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அர்வாவசு அர்ஜுனன் அலம்பலன் அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அனுகம்பகன் அனுவிந்தன் அன்சுமான் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்மர் அஸ்வசேனன் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆங்கரிஷ்டன் ஆணிமாண்டவ்யர் ஆதிசேஷன் ஆத்ரேயர் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஜகரர் ஆஸ்தீகர் இக்ஷ்வாகு இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இந்திரோதர் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உக்ரசேனன் உசீநரன் உச்சைஸ்ரவஸ் உதங்கர் உதங்கா உதத்யர் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உமை உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகதர் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் ஓகவதி கங்கன் கங்கை கசன் கசியபர் கடோத்கசன் கணிகர் கண்வர் கத்ரு கந்தன் கபிலர் கபோதரோமன் கயன் கராளன் கருடன் கர்ணன் கலி கல்கி கல்மாஷபாதன் கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காக்ஷிவத் காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி காயவ்யன் கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகவிருக்ஷீயர் காலகேயர் காலவர் காலன் காளி கிந்தமா கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருபி கிருஷ்ணன் கிர்மீரன் கீசகர்கள் கீசகன் குசிகன் குணகேசி குணி-கர்க்கர் குண்டதாரன் குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரு குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசினி கேசின் கைகேயன் கைகேயி கைடபன் கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் கௌதமன் கௌதமி க்ஷேமதர்சின் க்ஷேமதூர்த்தி சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சக்திரி சக்ரதேவன் சங்கன் சசபிந்து சச்சி சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சதானீகன் சத்தியபாமா சத்தியர் சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யசேனன் சத்யபாமா சத்யவான் சத்ருஞ்சயன் சந்தனு சந்திரன் சமங்கர் சமீகர் சம்சப்தகர்கள் சம்பரன் சம்பா சம்பாகர் சம்பை சம்வர்ணன் சரஸ்வதி சர்மின் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சலன் சல்லியன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாண்டில்யர் சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரஸ்வதர் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சார்வாகன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திரன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிநி சிந்துத்வீபன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிகாரின் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுகர் சுகன்யா சுகுமாரி சுகேது சுக்ரது சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுசர்மன் சுசோபனை சுதக்ஷிணன் சுதசோமன் சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுநந்தை சுந்தன் உபசுந்தன் சுபத்திரை சுப்ரதீகா சுமித்திரன் சுமுகன் சுரதன் சுரதை சுருதகர்மன் சுருதசேனன் சுருதர்வன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுருவாவதி சுலபை சுவர்ணஷ்டீவின் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஷேணன் சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சூர்ப்பனகை சேகிதானன் சேதுகன் சேனஜித் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதி சௌதியும்னி சௌனகர் தக்ஷகன் தக்ஷன் தண்டதாரன் தண்டன் தண்டி ததீசர் தபதி தபஸ் தமயந்தி தமனர் தம்போத்பவன் தர்மதர்சனர் தர்மதேவன் தர்மத்வஜன் தர்மவியாதர் தர்மாரண்யர் தளன் தனு தாத்ரேயிகை தாரகன் தாருகன் தார்க்ஷ்யர் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிதர் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் தீர்க்கதமஸ் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துலாதாரன் துவஷ்டிரி துவாபரன் துவிதன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவகி தேவசர்மன் தேவசேனை தேவயானி தேவராதன் தேவலர் தேவஸ்தானர் தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நமுசி நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாகன் நாடீஜங்கன் நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிருகன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பங்காஸ்வனன் பஞ்சசிகர் பஞ்சசூடை பத்மநாபன் பத்மன் பத்ரகாளி பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பரசுராமர் பரதன் பரத்வாஜர் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பர்ணாதன் பர்வதர் பலராமன் பலன் பலி பலிதன் பாகுகன் பாணன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமதி பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிங்களை பிரகலாதன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரமாதின் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிராதிகாமின் பிருகதஸ்வர் பிருகத்யும்னன் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பூஜனி போத்யர் பௌரவன் பௌரிகன் பௌலோமர் மங்கணகர் மங்கி மடன் மணிமான் மதங்கன் மதிராக்ஷன் மது மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மலயத்வஜன் மனு மஹாபிஷன் மஹிஷன் மஹோதரர் மாணிபத்ரன் மாதலி மாதவி மாத்ரி மாந்தாதா மாரீசன் மார்க்கண்டேயர் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யாஜ்ஞவல்கியர் யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ராஜதர்மன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷபர் ரிஷ்யசிருங்கர் ருக்மரதன் ருக்மி ருக்மிணி ருசங்கு ருசி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் ரோஹிணி லக்ஷ்மணன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வசுமான் வசுஹோமன் வதான்யர் வந்தின் வருணன் வர்கா வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசரக்கு விசாகன் விசித்திரவீரியன் விசோகன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் விபுலர் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வீதஹவ்யன் வீரத்யும்னன் வீரபத்ரன் வேதா வேனன் வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனதேவன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜனமேஜயன் 1 ஜாம்பவதி ஜாரிதரி ஜாஜலி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜைகிஷவ்யர் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸனத்குமாரர் ஸ்கந்தன் ஸ்தாணு ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்யூமரஸ்மி ஸ்ரீ ஸ்ரீமதி ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹரிச்சந்திரன் ஹர்யஸ்வன் ஹனுமான் ஹாரீதர் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹிரண்யவர்மன் ஹோத்திரவாஹனர்
 

காப்புரிமை

© 2012-2019, செ.அருட்செல்வப்பேரரசன்
இவ்வலைப்பூவின் பதிவுகளை உரிய சுட்டிகளுடன் இணையத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளத் தடையில்லை.
வேறு எவ்வகையிலோ, விதத்திலோ இணையத்திலும், பிற ஊடகங்களிலும் பகிரவும், வெளியிடவும் முன்னனுமதி பெற வேண்டும்.
Back To Top