clone demo
சுயம்வர பர்வம் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
சுயம்வர பர்வம் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

ஞாயிறு, ஆகஸ்ட் 18, 2013

ஒளிந்திருந்தான் திருஷ்டத்யும்னன் - ஆதிபர்வம் பகுதி 194

Dhrishtadyumna Concealed | Adi Parva - Section 194 | Mahabharata In Tamil

(சுயம்வர பர்வத் தொடர்ச்சி)
பாண்டவர்கள் வசிக்கும் குயவன் வீட்டில் திருஷ்டத்யும்னன் ஒளிந்திருந்ததும்; பாண்டவர்கள் கொண்டு வந்த பிட்சையை குந்தியின் வழிகாட்டுதல்படி திரௌபதி பிரித்துக் கொடுத்து  பரிமாறியதும்; விஷயம் அறிந்து கொண்ட திருஷ்டத்யும்னன் துருபதனிடம் திரும்பியதும்; துருபதன் துயரத்துடன் பிதற்றியதும்.....

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "குருகுல இளவரசர்கள் (பீமனும் அர்ஜுனனும்) குயவனின் வசிப்பிடத்திற்கு நடந்து செல்கையில், பாஞ்சால இளவரசனான திருஷ்டத்யும்னனும் அவர்களைத் தொடர்ந்தான். தனது பணியாட்கள் அனைவரையும் அனுப்பிவிட்டு, அந்தக் குயவனின் இல்லத்தில் ஏதோ ஒரு பகுதியில் பாண்டவர்களுக்குத் தெரியாமல் ஒளிந்து கொண்டான். பிறகு, எதிரிகளை அழிக்கும் பீமனும், அர்ஜுனனும், சிறப்புமிகுந்த இரட்டையர்களும், மாலை நேர பிச்சையை முடித்துக் கொண்டு திரும்பி, அனைத்தையும் மகிழ்ச்சியுடன் யுதிஷ்டிரனிடம் கொடுத்தனர். 

திருஷ்டத்யும்னன் ஒளிந்திருந்து பார்த்தல்
பிறகு அன்பான இதயம் கொண்ட குந்தி, துருபதனின் மகளிடம் {திரௌபதியிடம்}, "ஓ இனிமையானவளே, நீ ஒரு பங்கை முதலில் இதிலிருந்து எடுத்து, தேவர்களுக்கு அர்ப்பணித்து, அந்தணர்களுக்குக் கொடுத்துவிடு. உண்ண விரும்புபவர்களுக்கு உண்ணக் கொடு, நமது விருந்தினர்களாக வருபவர்களுக்குக் கொடு. மீதத்தை இரு பங்காகப் பிரி. ஒரு பங்கை பீமனுக்குக் கொடு. ஓ இனிமையானவளே, இந்த அழகான நிறம் கொண்ட இளைஞன் {பீமன்} யானைகளின் மன்னனுக்கு நிகராக இருந்து, பெரும் தீனி தின்பவனாவான். மறு பாதியை ஆறு பங்குகளாக இட்டு, இந்த நான்கு இளைஞர்களுக்கும், ஒன்றை எனக்கும், ஒன்றை உனக்கும் எடுத்துக் கொள்" என்றாள்.

பிறகு, தனது மாமியாரின் இந்த அறிவரை வார்த்தைகளைக் கேட்டுக் கொண்ட அந்த இளவரசி, அவள் வழிகாட்டியபடி அனைத்தையும் மகிழ்ச்சியுடன் செய்தாள். அந்த வீரர்கள் அனைவரும் கிருஷ்ணை {திரௌபதி} தயார் செய்த உணவை உண்டனர். பிறகு, மாத்ரியின் மகனான பெரும் செயல்புரியும் சகாதேவன், தரையில் குசப் புல்லினால் {தர்ப்பைப் புல்லினால்}படுக்கை அமைத்து, அதில் படுத்துக் கொண்டான். மற்றவீரர்கள் அங்கிருந்த மான் தோலில் தங்களைக் கிடத்திக் கொண்டு உறங்கினர். அந்தக் குரு இளவரசர்களில் முதன்மையானவர்கள் தங்கள் தலைகளைத் தெற்கே வைத்து படுத்திருந்தனர். குந்தி அவர்களின் தலைமாட்டில் படுத்துக் கொண்டாள். கிருஷ்ணை {திரௌபதி} அவர்களது கால்மாட்டில் படுத்துக் கொண்டாள். அந்தக் கிருஷ்ணை, பாண்டுவின் மகன்களுடன் குசப்  புல்லில் {தர்ப்பைப் புல்லில்} அவர்களின் கால் மாட்டில் தலையணையில்லாமல் படுத்துக் கிடந்தாலும் அவளது இதயத்தில் துயர் கொள்ளவில்லை. அந்த குருகுலக் காளைகளைக் குறித்து மரியாதை குறைவாக எண்ணவில்லை. பிறகு அந்த வீரர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேச ஆரம்பித்தனர். ஒரு படையைத் தலைமை தாங்கும் தகுதியுடன் இருந்த ஒவ்வொருவரும், தேவலோக ரதங்களைக் குறித்தும், ஆயுதங்களைக் குறித்தும், யானைகள், வாட்கள், கணைகள், போர்க்கோடரிகள் ஆகியவற்றைக் குறித்தும் பேசியது மிகவும் உற்சாகமாக இருந்தது. பாஞ்சால மன்னனின் மகன் (தனது மறைவிடத்திலிருந்து) அவர்கள் பேசிய எல்லாவற்றையும் கேட்டான். அவனுடன் இருந்த அனைவரும், கிருஷ்ணையை {திரௌபதியை} அந்த நிலையிலேயே கண்டனர்.

திருஷ்டத்யும்னன்
காலை வந்ததும், இளவரசன் திருஷ்டத்யும்னன் தனது மறைவிடத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு, குயவனின் வசிப்பிடத்தில் நடந்தது குறித்தும், இரவில் அந்த வீரர்கள் பேசிக் கொண்டதைக் குறித்தும் துருபதனிடம் விரிவாகத் தெரிவிக்க மிக விரைவாக சென்றான். பாண்டவர்கள்தான் தனது மகளைத் தூக்கிச் சென்றார்கள் என்பதை அறியாத பாஞ்சால மன்னன் மிகவும் துயருற்று இருந்தான். திருஷ்டத்யும்னன் திரும்பியதும் அந்த சிறப்புமிகுந்த ஏகாதிபதி {துருபதன்}, "எனது கிருஷ்ணை எங்கே சென்றாள்? யார் அவளைத் தூக்கிச் சென்றது. ஒரு சூத்திரனோ அல்லது இடைநிலை வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவனோ அல்லது கப்பம் கட்டும் வைசியனோ எனது மகளைத் தூக்கிச் சென்று, தனது அழுக்கான பாதத்தை எனது தலையில் வைக்கவில்லை அல்லவா? ஓ மகனே, சுடுகாட்டில் பூக்குவியல் இறைக்கப்படவில்லை அல்லவா? உயர்ந்த குல க்ஷத்திரியனோ அல்லது அதனினும் உயர்ந்த குலத்தானோ {அந்தணனோ} எனது மகளை அடைந்தானா? சாதாரண வம்சத்தைச் சேர்ந்த எவனும் கிருஷ்ணையை {திரௌபதியை} வென்று அவனது இடது காலை எனது தலையில் வைக்கவில்லை அல்லவா? ஓ மகனே, எனது மகள் மனிதர்களில் முதன்மையான பார்த்தனிடம் சேர்ந்திருந்தாள் என்றாள் நான் நிச்சயம் மகிழ்வேன், துயருற மாட்டேன். ஓ உயர்ந்தவனே, உண்மையைச் சொல், இன்று எனது மகளை வென்றவன் எவன்? குருக்களில் முதன்மையான விசித்திரவீரியனின் மகனின் {பாண்டுவின்} மகன்கள் உயிருடன் தான் இருக்கிறார்களா? வில்லை எடுத்து குறியை அடித்தவன் பார்த்தனா {அர்ஜுனனா?}" என்று கேட்டான்.

சனி, ஆகஸ்ட் 17, 2013

அம்மா பிச்சை கொண்டு வந்தோம் - ஆதிபர்வம் பகுதி 193

Ma! We have brought alms | Adi Parva - Section 193 | Mahabharata In Tamil

(சுயம்வர பர்வத் தொடர்ச்சி)
'பிச்சை கொண்டு வந்தோம்' என்று சொல்லிய பீமன் மற்றும் அர்ஜுனனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட குந்தி 'அனைவரும் சேர்ந்து அனுபவியுங்கள்' என்று சொன்னதும்; யுதிஷ்டிரனும் அர்ஜுனனும் திரௌபதியைக் குறித்து பேசிக் கொண்டதும்; வியாசர் சொன்னதை நினைவு கூர்ந்து, சகோதரர்கள் அனைவருக்கும் திரௌபதி பொது மனைவி என்று யுதிஷ்டிரன் தீர்மானித்ததும்; கிருஷ்ணன் குயவன் வீட்டிற்கு வந்ததும்

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "பிருதையின் {குந்தியின்} அந்தச் சிறப்புவாய்ந்த மகன்கள், குயவனின் வசிப்பிடத்திற்குத் திரும்பியதும், தங்கள் தாயை அணுகினர். மனிதர்களில் முதன்மையான அவர்கள், தங்கள் தாயிடம் யக்ஞசேனியை {திரௌபதியை} அன்று தாங்கள் அடைந்த பிச்சை என்று கூறினர். அறையின் உள்ளே இருந்த குந்தி, தனது மகன்களைப் பாராமல், "(நீங்கள் அடைந்ததை) அனைவரும் சேர்ந்து அனுபவியுங்கள்' {enjoy ye all (what ye have obtained)} என்றாள். சிறிது நேரம் கழித்து கிருஷ்ணையைக் {திரௌபதியைக்} கண்டு, "அய்யோ, நான் என்ன சொல்லிவிட்டேன்?" என்று பாவம் குறித்த அச்சத்தால் துயர்கொண்டாள் {குந்தி}. 

 அச்சூழ்நிலையில் இருந்து ஒவ்வொருவரையும் விடுவிப்பது எப்படி என்று நினைத்து, மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த யக்ஞசேனியின் {திரௌபதியின்} கரங்களைப் பற்றி, யுதிஷ்டிரனை அணுகி, "மன்னன் யக்ஞசேனனின் {துருபதனின்} மகளை {திரௌபதியை}  உனது தம்பிகள், அறியாமையால் பிச்சை கொண்டு வந்தோம் என்று என்னிடம் சொல்லினர். ஓ மன்னா {யுதிஷ்டிரா}, நான் அதற்குச் சரியாக, 'நீங்கள் கொண்டு வந்ததை அனைவரும் சேர்ந்து அனுபவியுங்கள்' என்றும் சொல்லிவிட்டேன். ஓ குருகுலத்தின் காளையே {யுதிஷ்டிரனே}, எனது பேச்சு எதனாலும் பொய்யாகாது என்பதையும், {எனது சொல் பொய்யாகக்கூடாது} பாஞ்சால மன்னனின் மகள் எதைச் செய்தால் அவளைப் பாவம் அணுகாது என்பதையும், அவள் எப்படி அசௌகரியம் அடையாமல் இருப்பாள் {and how also she may not become uneasy} என்பதையும் எனக்குச் சொல்" என்றாள் {குந்தி}.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், இப்படித் தனது தாயால் கேட்கப்பட்ட மனிதர்களில் வீரனும், குருகுலக் கொழுந்துகளில் முதன்மையானவனும், புத்திகூர்மை உடையவனுமான மன்னன் (யுதிஷ்டிரன்), சிறிது நேரம் சிந்தித்த பிறகு, குந்தியைத் தேற்றி, தனஞ்செயனிடம் {அர்ஜுனனிடம்}, "ஓ பல்குனா {அர்ஜுனா}, உன்னால் யக்ஞசேனி {திரௌபதி} வெல்லப்பட்டாள். ஆகையால், நீ அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்வதே முறையாகும். ஓ எதிரிகளை நிலைத்து எதிர்ப்பவனே, புனித நெருப்பை மூட்டி, முறையான சடங்குகளுடன் அவளது கரத்தைப் பற்று" என்றான் {யுதிஷ்டிரன்}.


இதைக் கேட்ட அர்ஜுனன், "ஓ மன்னா, பாவத்தில் என்னைப் பங்குகொள்ள வைக்காதே. உனது விருப்பம் அறத்திற்கு ஆறுதலாக இல்லை. அது பாவிகள் பின்பற்றும் வழியாகும். முதலில் நீயும், அதன்பிறகு செயற்கரிய சாதனைகள் செய்யும் பலம் வாய்ந்த கரங்கள் கொண்ட பீமனும் திருமணம் செய்ய வேண்டும். அதன்பிறகே நான் செய்து கொள்ள வேண்டும். அதன்பிறகு, நகுலனும், கடைசியாக பெரும் செயல் புரியும் சகாதேவனும் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும். ஓ ஏகாதிபதியே {யுதிஷ்டிரனே}, விருகோதரனும் {பீமனும்} நானும், இரட்டையர்களும், ஏன் இந்த மங்கையும் கூட உனது கட்டளைக்காகக் என்றும் காத்திருப்போம். நிலைமை இப்படி இருக்கும் போது, எதையும் சிந்தித்த பிறகு செய்தல் நலம். நாங்கள் அனைவரும் உனக்குக் கீழ்ப்படிபவர்களே. நீ விரும்பியவாறு எங்களுக்குக் கட்டளையிடு" என்றான் {அர்ஜுனன்}.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "மரியாதையும் பாசமும் நிறைந்த ஜிஷ்ணுவின் {அர்ஜுனனின்} இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட பாண்டவர்கள் அனைவரும், பாஞ்சால இளவரசியை நோக்கித் தங்கள் பார்வையைச் செலுத்தினர். அந்தப் பாஞ்சால இளவரசியும் அவர்கள் அனைவரையும் கண்டாள். அந்த இளவரசர்க்ள அனைவரும் அந்தச் சிறப்பு மிகுந்த கிருஷ்ணையை {திரௌபதியை} பார்த்த பிறகு, தங்கள் ஒவ்வொருவரையும் பார்த்துக் கொண்டனர். பிறகு அனைவரும் அமர்ந்து திரௌபதியை மட்டுமே நினைத்தனர். உண்மையில், அளவில்லா சக்தி கொண்ட அந்த இளவரசர்கள் அனைவரும் திரௌபதியைப் பார்த்த போது, காமதேவன் அவர்களது இதயத்தின் மேல் படையெடுத்து, அவர்களது உணர்வுகளை நொறுக்கினான். பகட்டான அழகு கொண்ட அந்தப் பாஞ்சாலியை, பூமியில் உள்ள அனைத்து பெண்களுக்கும்  மேலாக படைப்புக் கடவுள் வடித்திருந்தான். அவளது அழகு அனைத்து உயிர்களையும் கொள்ளையடிக்கும். குந்தியின் மகனான யுதிஷ்டிரன், தனது தம்பிகளைக் கண்டு, அவர்களின் மனதில் என்ன ஓடுகிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். உடனே அந்த மனிதக் காளை கிருஷ்ண துவைபாயனரின் {வியாசரின்} வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்தான். பிறகு அந்த மன்னன், தம்பிகளுக்கு மத்தியில் ஏற்படும் பிரிவை எண்ணி அஞ்சி, அவர்களிடம், "இந்த அதிர்ஷ்டம் கொண்ட திரௌபதி, நம் அனைவருக்கும் பொது மனைவியாக இருப்பாள்" என்றான் {யுதிஷ்டிரன்}.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "பாண்டுவின் மகன்கள், தங்களில் மூத்த சகோதரன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னதைக் கேட்டு, பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் அவ்வார்த்தைகளை மனதில் போட்டு சுழற்றிக் கொண்டனர். விருஷ்ணி குல நாயகன் (கிருஷ்ணன், தான் சுயம்வரத்தில் கண்ட ஐவரும் குரு குல நாயகர்களாக இல்லாமல் இருக்க முடியாது என சந்தேகம் கொண்டு), ரோகிணியின் மகனுடன் (பலதேவனுடன்) {பலராமனுடன்} அந்தமனிதர்களில் முதன்மையானவர்கள் தங்கியிருக்கும் குயவனின் இல்லத்திற்கு வந்தான். கிருஷ்ணனும், பலதேவனும் அங்கே வந்ததும், அந்தக் குயவனின் இல்லத்தில் நல்ல உடற்கட்டும், நீண்ட கரங்களும் கொண்ட அஜாதசத்ரு (யுதிஷ்டிரன்) அமர்ந்திருக்க, அவனைச் சுற்றி அவனது தம்பிகள் நெருப்பின் பிராகசத்தோடு அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டனர். பிறகு வாசுதேவன் அறம் சார்ந்த மனிதர்களில் முதன்மையான, அஜமீட குலத்தில் வந்த குந்தி மைந்தனின் {யுதிஷ்டிரனின்} பாதங்களைத் தொட்டு, "நான் கிருஷ்ணன்" என்றான். யுதிஷ்டிரனை அணுகிய ரோகிணியின் மகனும் அதையே செய்தான் {பாதம் பணிந்தான்}. கிருஷ்ணனையும், பலதேவனையும் கண்ட பாண்டவர்கள் பெரும் மகிழ்ச்சியை வெளிக்காட்டினர். ஓ பாரத குலத்தில் முதன்மையானவனே {ஜனமேஜயா}, அதன்பிறகு, அந்த யது குல நாயகர்கள் தங்கள் தந்தையின் சகோதரியான குந்தியின் பாதத்தையும் தொட்டனர். குருகுலத்தின் முதன்மையான அஜாதசத்ரு {யுதிஷ்டிரன்}, கிருஷ்ணனைக் கண்டு நலம் விசாரித்த பிறகு, "ஓ வாசுதேவா, மாற்றுருவில் வாழ்ந்து வரும் எங்களை எப்படி நீ கண்டுபிடித்தாய்?" என்று கேட்டான். அதற்கு வாசுதவேன் சிரித்துக் கொண்டே, "ஓ மன்னா, நெருப்பை மறைத்தாலும், அதை அறிய முடியும். பாண்டவர்களைத் தவிர இப்படிப்பட்ட பலத்தை யாரால் பயன்படுத்த முடியும்? எதிரிகளைத் தடுப்பவர்களே, பாண்டுவின் மகன்களே, உங்களது நற்பேறால் மட்டுமே நீங்கள் அந்த கடும் நெருப்பிலிருந்து தப்பினீர்கள். உங்களது நற்பேறால் மட்டுமே திருதராஷ்டிரனின் தீய மகனும், அவனது ஆலோசகர்களும், அக்காரியத்தில் வெற்றியடைய முடியவில்லை. அருளப்பட்டிரு! குகையில் இருக்கும் நெருப்பு படிப்படியாக வளர்ந்து, சுற்றிலும் பரவுவது போல வளமையை பெருக்கிக்கொள். எந்த ஏகாதிபதியும் உன்னை அடையாளம் காணாதபடி, நாங்கள் எங்கள் குடிலுக்குச் செல்கிறோம்," என்று சொல்லி, யுதிஷ்டிரனிடம் விடைபெற்று, குன்றாத வளமையுள்ள கிருஷ்ணன், தன்னுடன் பலதேவனையும் அழைத்துக் கொண்டு, அந்தக் குயவனின் வசிப்பிடத்தில் இருந்து விரைவாக வெளியேறினான்.

அர்ஜுனனுடன் போர் புரிவதிலிருந்து விலகினான் கர்ணன் - ஆதிபர்வம் பகுதி 192

Karna desisted the fight from Arjuna | Adi Parva - Section 192 | Mahabharata In Tamil

(சுயம்வர பர்வத் தொடர்ச்சி)

அர்ஜுனன் கர்ணனைப் பின்வாங்கச் செய்ததும்; பீமன் சல்லியனை வென்றதும்; துரியோதனாதிகளை தோற்றதும்; மீண்டும் யுத்தத்துக்குத் தயாரான ஏகாதிபதிகள் கிருஷ்ணனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு அவரவர் இருப்பிடம் திரும்பியதும், திரௌபதியுடன் பீமனும் அர்ஜுனனும் தாங்கள் தங்கியிருந்த குயவனின் வீட்டுக்குச் சென்றதும்.

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "பிறகு அந்தணக் காளையரில் சிலர் தங்கள் மான் தோலையும், தேங்காய் ஓட்டினால் ஆனா நீர் கமண்டலங்களையும் {Water pot} ஆட்டிக் கொண்டு, "அஞ்சாதீர், எதிரிகளிடம் நாங்கள் சண்டையிடுவோம்" என்றனர். இதைக் கேட்ட அர்ஜுனன், அப்படிச் சொன்ன அந்த அந்தணர்களைப் பார்த்துப் புன்னகைத்து, "சற்று ஓரமாக நின்று (இச்சண்டையை) பார்வையாளர்களாக இருந்து பாருங்கள். நேரான கூர்முனை கொண்ட எனது நூற்றுக்கணக்கானக் கணைகளை மழையெனப் பொழிந்து, சீறும் பாம்புகளை அடக்கும் மந்திரம் போல அந்தக் கோபக்கார ஏகாதிபதிகளை நான் தடுப்பேன்" என்றான். இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, அந்தப் பெரும் பலம்வாய்ந்த அர்ஜுனன் தான் மணக்கொடையாகப் {சீதனமாகப்} பெற்ற வில்லைத் தனது கரத்தில் ஏந்தி, தனது அண்ணன் பீமன் அருகினில் நிற்க, மலையென அசையாது இருந்தான். கர்ணனின் தலைமையில் அந்த வெறிமிக்க ஏகாதிபதிகள் போருக்காகக் கூடி நிற்பதைக் கண்ட அந்த வீரச் சகோதரர்கள், இரு யானைகள், பெண் யானைக்காக எதிரி யானையை நோக்கி விரைவாக முன்னேறுவது போல அவர்களை நோக்கி முன்னேறினர்.


போரிட விரும்பிய அந்த ஏகாதிபதிகள், "போரிட விரும்புவனைக் கொல்வது அனுமதிக்கப்பட்டதே" என்று கடுமையாகக் கூவினார்கள். இதைச் சொன்ன அந்த ஏகாதிபதிகள் திடீரென அந்தணர்களை நோக்கி முன்னேறினார்கள். பெரும் சக்தி வாய்ந்த கர்ணன் ஜிஷ்ணுவிடம் {அர்ஜுனனிடம்} போரிட விரைந்தான். பெரும் பலம் வாய்ந்த மத்ர மன்னன் சல்யன், சூடாக இருக்கும் பெண் யானைக்காக மற்றொரு யானையுடன் மோத விரையும் பெரும் யானை போல பீமனை நோக்கி விரைந்தான். துரியோதனனும் மற்றவர்களும் அந்தணர்களுடன் மெல்ல ஆரம்பித்து அதிக சிரமமின்றியும், அசட்டையாகவும் போரில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்தனர். விகர்தனனின் {சூரியனின்} மகன் கர்ணன் தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்ட சிறப்புமிக்க அர்ஜுனன், வில்லை எடுத்து, தனது கூரிய கணைகளால் அவனைத் துளைத்தான். வேகமதிகமுள்ள அந்தக் கூரிய கணைகளின் கடும் சக்தியால் ராதேயன் {கர்ணன்} மயக்கமடைந்தான். பிறகு சுயநினைவு திரும்பிய கர்ணன், இன்னும் அதிக பாதுகாப்புடன் அர்ஜுனனைத் தாக்கினான். பிறகு, வெற்றிகரமான வீரர்களில் முதன்மையான கர்ணனும் அர்ஜுனனும் ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக் கொள்ள நினைத்து, வெறித்தனமாகச் சண்டையிட்டார்கள். அவர்கள் இருவரின் கை லாவகத்தால் இருவரும் தாங்கள் விடுத்த கணைகளாலேயே மறைந்து போனார்கள் {விரைவாக கணைகளை அடித்துக் கொண்டிருந்ததால் பார்வையாளர்கள் கண்களுக்கு மறைந்து போனார்கள்}. "எனது கரங்களின் பலத்தைப் பார்", "உனது அருஞ்செயலுக்கு எதிரான எனது எதிர்வினையைக் குறித்துக் கொள்." வீரர்களுக்கு மட்டும் தெரிந்த அவர்கள் பரிமாறிக் கொண்ட வார்த்தைகள் இவைதான். அர்ஜுனனின் ஆயுத வலிமையும், சக்தியும் உலகத்தில் நிகரற்று இருப்பதை சூரியனின் மகனான கர்ணன் உணர்ந்து, மிகவும் சுறுசுறுப்பாகப் போரிட்டான். தன்மீது அர்ஜுனனால் வேகமாக ஏவப்பட்டக் கணைகளைத் தடுத்து, உரக்க கத்தினான். அவனது இந்த அருஞ்செயலைக் கண்ட பல வீரர்கள் பெரும் ஆரவாரம் செய்தனர். பிறகு கர்ணன் தனது எதிர்ப்பாளனிடம், "ஓ அந்தணர்களில் முதன்மையானவனே, போரில் ஓய்வறியாத உனது கரங்களின் சக்தியை மெச்சுகிறேன். நீ கொண்டிருக்கும் ஆயுதங்களே உன்னை வெற்றியடைய வைக்கும். நீ உருவம் கொண்டு வந்த ஆயுத அறிவியலா? அல்லது அந்தணர்களில் சிறந்த ராமனா {பரசுராமனா}? அல்லது இந்திரனா? அல்லது இந்திரனின் தம்பியான அச்சுதன் என்றும் அழைக்கப்படும் விஷ்ணுவா? அந்தணனாக மாற்றுருவம் கொண்டு உனது ஆயுத சக்தி அனைத்தையும் தொகுத்து என்னிடம் போர் புரியும் நீ யார்? நான் போர்க்களத்தில் கோபமாக இருக்கும்போது, சச்சியின் கணவனையோ {இந்திரனையோ}, பாண்டுவின் மகன் கிரீடியையோ {அர்ஜுனனையோ} தவிர என்னுடன் போர் செய்யத் தகுதி வாய்ந்தவர்கள் யாரும் கிடையாது." என்றான்.

இதைக்கேட்ட பல்குனன் {அர்ஜுனன்}, "ஓ கர்ணா, நான் ஆயுத அறிவியலும் இல்லை, ஆதீத மனித சக்தி கொண்ட ராமனும் {பரசுராமனும்} இல்லை. நான், ஆயுதம் தாங்கிய வீரர்களில் முதன்மையான சாதாரண அந்தணன் மட்டுமே. எனது குருவின் அருளால், நான் பிரம்ம மற்றும் பௌரந்தர ஆயுதங்களைப் பெற்றிருக்கிறேன். உன்னைப் போரில் வெல்லவே நான் இங்கு இருக்கிறேன். அகையால், வீரனே சற்று பொறு!" என்றான்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "(அர்ஜுனனால்)இப்படிச்சொல்லப்பட்டதை கேட்ட ராதையால் சுவீகரிக்கப்பட்ட மகன் கர்ணன், பிரம்ம சக்தி வெல்ல முடியாதது என்று கருதினான். ஆகையால் அந்தபெரும் பலம் வாய்ந்த ரத வீரன் போரிலிருந்து விலகினான்.

அதே நேரத்தில், களத்தின் வேறு பகுதியில், போரில் நிபுணத்துவமும், பெரும் பலமும், திறமையும் பெற்ற பெரும் பலம் வாய்ந்த வீரர்களான சல்யனும் விருகோதரனும் {பீமனும்} ஒருவருக்கு ஒருவர் சவால் விட்டு, மதம் பிடித்த இரு பெரும் யானைகள் போல மோதிக் கொண்டனர். இறுகப் பற்றிய கை மற்றும் கால் முட்டிகளுடன் ஒருவரை ஒருவர் பலமாக அடித்துக் கொண்டனர். ஒருசமயம் ஒருவரை ஒருவர் தள்ளிக்கொண்டும், ஒரு சமயம் அருகில் இழுத்துக் கொண்டும் இருந்தனர். அவர்களுக்குள் அடித்துக் கொள்ளும் போது கற்கள் விழும் ஒலி கேட்டது. சில நொடிகளுக்கு அப்படியே சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். பிறகு குரு குல வீரனான பீமன் சல்லியனைத் தனது கரங்களில் உயரத் தூக்கி சுற்றி தூரமாக ஏறிந்தான். அந்த மனிதக் காளையான பீமசேனன், அதிக அடி படாதவாறு அப்படி சல்லியனைத் தூக்கியெறிந்து  (தனது கைலாவகத்தின் சாதனையால்) அனைவரையும் ஆச்சரியப்படுத்தினான்.

இப்படி சல்லியன் தூக்கி வீசப்பட்டும், கர்ணன் பயத்தால் பீடிக்கப்பட்டதும், மற்ற ஏகாதிபதிகள் அனைவரும் அச்சத்திற்குள்ளாகினர். அவர்கள் விரைவாக பீமனைச் சூழ்ந்து கொண்டு, "நிச்சயமாக இந்த அந்தணர்கள் அபாரமானவர்கள் {வீரர்கள்}. இவர்கள் என்ன குலத்தவர் என்பதையும் எங்கு வசிக்கிறார்கள் என்பதையும் கண்டறிய வேண்டும். ராமன் {பரசுராமன்}, துரோணர், பாண்டுவின் மகன் கிரீடி ஆகியோரைத் தவிர, யாரால் ராதையின் மகனான கர்ணனை எதிர்கொள்ள முடியும்? தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணன், சரத்வனின் மகன் கிருபரைத் தவிர, போரில் யாரால் துரியோதனனை எதிர்கொள்ள முடியும். வீரர்களான பலதேவன் {பலராமன்} அல்லது பாண்டுவின் மகனான விருகோதரனைத் {பீமனைத்} தவிர யாரால் பெரும் பலம் கொண்ட சல்லியனைத் தூக்கியெறிய முடியும்? ஆகையால் இந்த அந்தணர்களுடனான போரிலிருந்து நாம் விலகுவோம். நிச்சயமாக அந்தணர்கள் குற்றம் புரிந்தவர்களாக இருப்பினும், அவர்கள் எக்காலத்திலும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். முதலில் இவர்கள் யார் என்பதை அறிவோம்; அதைக் கண்டறிந்துவிட்டால் நாம் உற்சாகமாகப் போர் புரியலாம்" என்றனர்.

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "பீமனின் இந்த அருஞ்செயலைக் கண்ட கிருஷ்ணன், இவர்கள் இருவரும் குந்தியின் மகன்களே என்று நினைத்தான். பிறகு அங்கு கூடியிருந்த ஏகாதிபதிகளிடம், "இந்த மங்கை நியாயமான முறையிலேயே (இந்த அந்தணனால்) பெறப்பட்டிருக்கிறாள்" என்று சொல்லி, அந்த ஏகாதிபதிகளிடம் சண்டையைக் கைவிடுமாறுத் தூண்டினார். அந்த ஏகாதிபதிகள் சண்டையிலிருந்து விலகியதால் போர் நிறைவு பெற்றது. பிறகு அந்த ஏகாதிபதிகளில் சிறந்தவர்கள், மிகவும் அதிசயித்து, தங்கள் தங்கள் நாடுகளுக்குத் திரும்பினர். அங்கே வந்திருந்தவர்கள், "விழாவின் முடிவு அந்தணர்களுக்கு வெற்றியைத் தந்தது. பாஞ்சால இளவரசி ஒரு பிரமாணனுக்கு மணமகளானாள்" என்று சொல்லிச் சென்றனர். மான் மற்றும் மற்ற மிருகங்களின் தோலாடைகளை உடுத்தியிருந்த அந்தணர்களால் சூழப்பட்ட பீமனும், தனஞ்செயனும் {அர்ஜுனனும்} அந்தக்கூட்டத்திலிருந்து மிகவும் சிரமப்பட்டு வெளியே வந்தனர். எதிரிகளால் சின்னாபின்னமாக சிதைக்கப்பட்ட {And those heroes among men, mangled by the enemy என்கிறார் கங்குலி} அந்த வீர மனிதர்கள், அக்கூட்டத்திலிருந்து மேகத்தின் மறைவியிலிருந்து வெளிப்படும் நிலவும் சூரியனும் போல வெளியே வந்து, கிருஷ்ணனால் தொடரப்பட்டார்கள்.

அதே வேளையில் குந்தி, பிச்சையெடுத்து திரும்ப வேண்டிய நேரம் கடந்தும் தனது பிள்ளைகள் வராததால் மிகவும் மனக்கலக்கம் அடைந்து இருந்தாள். தனது மகன்களுக்கு ஏதும் தீமை நேர்ந்திருக்குமோ என எண்ணத் தொடங்கினாள். ஒரு நேரம், அவள் தனது பிள்ளைகளை திருதராஷ்டிரனின் மகன்கள் அடையாளம் கண்டு கொண்டு, அவர்களைக் கொன்று போட்டனரோ என்று நினைத்தாள். அடுத்து, ஏதேனும் தீய ராட்சசர்கள் தங்கள் மாய சக்திகளைப் பயன்படுத்தி ஏமாற்றி அவர்களைக் கொன்றுவிட்டனரோ என்று நினைத்தாள். பிறகு தன் பிள்ளைகள் மீதிருந்த பாசத்தால், அவள் தனக்குத் தானே, "இப்படி வழிகாட்டிய (பாஞ்சாலத்திற்கு தனது மகன்களை வழிநடத்திய) சிறப்பு மிகுந்த வியாசர் குறைந்த புத்தியுடையவரா?" என்றெல்லாம் நினைத்துப் பார்த்தாள். பின்னர் தாமதமாக, பிற்பகலின் அமைதியான வேளையில், அந்தணர்கள் சூழ வந்த ஜிஷ்ணு {அர்ஜுனன்}, மேகமூட்டமான நாளில், மேக மறைவில் இருந்து வெளிவரும் சூரியனைப் போல அந்தக் குயவனின் வசிப்பிடத்தில் நுழைந்தான்.

பாண்டவர்களை அடையாளம் காட்டிய கிருஷ்ணன் - ஆதிபர்வம் பகுதி 191

Krishna traced Pandavas | Adi Parva - Section 191 | Mahabharata In Tamil

(சுயம்வர பர்வத் தொடர்ச்சி)

மன்னர்கள் கோபம் கொண்டு துருபதனைக் கொல்லத் துணிவதும்; பீமனும், அர்ஜுனனும் போருக்குத் துணிந்து நிற்பதை அறிந்து, கிருஷ்ணனும் பலராமனும் பேசிக் கொள்வதும்.....

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "(குறியை அடித்த) அந்தணனுக்குத் தனது மகளை அளிப்பதற்கு மன்னன் (துருபதன்) தனது விருப்பத்தை வெளியிட்ட போது, அந்தச் சுயம்வரத்திற்கு அழைக்கப்பட்ட ஏகாதிபதிகள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டு, திடீரெனப் பெரும் கோபம் கொண்டனர். அவர்கள், "நம்மைக் கடந்து, நம் கூட்டத்தைப் புல்லென மதித்து, பெண்களின் முதன்மையான அவனது மகளை {திரௌபதியை} இந்த அந்தணனுக்கு அளிக்க விரும்புகிறான் இந்தத் துருபதன்! ஒரு மரத்தை நட்டு வைத்து, அது கனி கொடுக்கும் சமயத்தில் அதை வெட்டுகிறான். அந்தப் பாவி நம்மை மதிக்கவில்லை; ஆகையால் அவனை நாம் கொன்று விடுவோம். அவனது வயதின் காரணமாக நாம் கொடுக்கும் பெரு மதிப்பையோ, வணக்கத்தையோ பெறும் தகுதி அவனுக்கில்லை. இப்படிப்பட்ட தீய குணங்களுக்காக, அனைத்து மன்னர்களையும் அவமதித்த அந்தப் பாவியை, அவனுடைய மகனுடன் சேர்த்துக் கொல்வோம்.
அனைத்து ஏகாதிபதிகளையும் அழைத்து, அவர்களுக்கு அற்புதமான உணவு கொடுத்து உபசரித்து, கடைசியில் நம்மை மதிக்கமாட்டேன் என்கிறான். தேவ சபை போன்ற இந்த மன்னர்கள் கூட்டத்தில், தனக்கு இணையான ஒரு ஏகாதிபதியைக் கூடவா அவன் காணவில்லை? சுயம்வரம் க்ஷத்திரியர்களுக்கானது என்ற வேதத்தின் முடிவு நன்கு அறியப்பட்டது. ஒரு க்ஷத்திரியப் பெண்ணால் கணவனாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட ஒரு அந்தணனுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை. மன்னர்களே, நம்மில் ஒருவரைக் கணவனாக இந்த மாது தேர்ந்தெடுக்க விரும்பவில்லை எனில், இவளை நெருப்பில் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு நமது தேசங்களுக்கு நாம் திரும்பலாம். இந்த அந்தணனைப் பொறுத்தவரை, அவன் விரும்பப்படாமலோ, பேராசையாலோ {விரும்பியோ விரும்பாமலோ} ஏகாதிபதிகளான நமக்கு காயத்தை ஏற்படுத்திவிட்டான். இருப்பினும் அவனைக் கொல்லக்கூடாது. நமது நாட்டின் உயிர்கள், செல்வங்கள், மகன்கள், பேரன்கள் இன்னும் என்னென்ன செல்வமெல்லாம் உண்டோ அவை எல்லாம் இந்த அந்தணர்களுக்காகவே. இருப்பினும் (இவனுக்கு) ஏதாவது செய்தாக வேண்டும். பழிக்கு அஞ்சியோ, ஒவ்வொரு வர்ணத்திற்கும் சொந்தமானதை சரியாகப் பராமரிக்க எண்ணியோ, இனி நடக்கப் போகும் சுயம்வரங்களில் இது போன்ற முடிவு ஏற்பட கூடாது" என்றனர்.

ஒருவருக்கு ஒருவர் இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டு, அந்த ஏகாதிபதிகளில் புலிகள் போன்றவர்கள், இரும்பு கதைகள், போன்ற பெரும் ஆயுதங்களுடன் துருபதனைக் கொல்ல அவனை நோக்கி அங்கும் இங்குமாக விரைந்தனர். அனைத்து ஏகாதிபதிகளும் வில்லம்புகளுடன் தன்னை நோக்கிக் கோபத்துடன் வருவதைக் கண்ட துருபதன், பயம் கொண்டு அந்தணர்களிடம் பாதுகாப்பு வேண்டினான். ஆனால், எதிரிகளைத் தண்டிக்கும் தகுதி கொண்ட அந்தப் பெரும் பலம் வாய்ந்த வில்லாளிகளான பாண்டவர்கள் (பீமனும் அர்ஜுனனும்), மதம் பிடித்த மூர்க்கமான யானைகளைப் போல அந்த விரைந்து வரும் ஏகாதிபதிகளை நோக்கி முன்னேறினர். விரல்களுக்குக் கையுறை அணிந்த அந்த ஏகாதிபதிகள், அந்த குரு வம்ச இளவரசர்களிடம் பெரும் கோபம் கொண்டு, பீமனையும், அர்ஜுனனையும் கொல்ல தங்கள் ஆயுதங்களை உயர்த்தினர்.

செயற்கரிய சாதனைகள் புரிந்த பலம் வாய்ந்த பீமன், இடியைப் போன்ற பலத்துடன், பெரும் யானையைப் போல அருகிலிருந்த ஒரு மரத்தைப் பிடுங்கி, அதன் இலைகளை உதிர்த்தான். பிறகு பிருதையின் {குந்தியின்} மகனான அந்த பலம் வாய்ந்த கரங்களைக் கொண்ட பீமன், அந்த எதிரிகளை அழிப்பவன், கதையுடன் நிற்கும் யமதேவன் போல அங்கே மனிதக் காளையான அர்ஜுனன் அருகில் கையில் மரத்தைக் கொண்டு நின்றான். தானே பெரும் சாதனைகளைச் செய்தவனாக இருந்தாலும் பெரும் புத்திசாலியான ஜிஷ்ணு {அர்ஜுனன்}, தனது அண்ணனின் {பீமனின்} சாதனையைக் கண்டு பெரிதும் வியந்தான். சாதனைகளில் இந்திரனுக்கு நிகரான அவன், அச்சங்களை உதறித் தள்ளி, தாக்குபவர்களை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து கையில் வில்லுடன் தயாராக நின்றான்.

ஜிஷ்ணு {அர்ஜுனன்} மற்றும் அவனது அண்ணன் {பீமன்} ஆகியோரின் அருஞ்செயலைக் கண்ட தெய்வீக புத்திகூர்மையும், புத்திக்கெட்டாத அருஞ்செயல்களையும் செய்த தாமோதரன் (கிருஷ்ணன்}, தனது அண்ணனான பெரும் சக்தி கொண்ட ஹலாயுதனிடம் (Halayudha = Valadeva = பலதேவனிடம்) {பலராமனிடம்}, "பெரும்பலம் வாய்ந்த சிங்கத்தின் நடையைக் கொண்டு, கையில் நான்கு முழு முழ {four full Cubit} நீளத்திற்கு பெரும் வில்லை வைத்திருக்கும்  அந்த வீரனே அர்ஜுனன்! ஓ சங்கர்ஷணா {பலராமா} நான் வாசுதேவனாக இருந்தால் இந்த எனது கணிப்பில் சந்தேகமேமில்லை, வேகமாக மரத்தைப் பிடுங்கி ஏகாதிபதிகளைத் துரத்தத் தயாராயிருக்கும் மற்றொரு வீரனே விருகோதரன் {பீமன்}! இன்று, இவ்வுலகில் விருகோதரனைத் தவிர வேறு யாரும் போரில் இது போன்ற அருஞ்செயலைச் செய்ய முடியாது.

முழு நான்கு முழ உயரமும், சிங்க நடையும், அடக்கமான நடத்தையும், அழகான நிறமும், பளபளக்கும் நீண்ட மூக்கும் கொண்டு, தாமரை இதழ்களைப் போன்ற கண்களை உடைய அந்த மற்றொரு இளைஞன், சற்று நேரத்திற்கு முன் அரங்கத்தை விட்டுச் சென்றானே, அவன் தான் தர்மனின் மகன் {தர்ம்புத்திரன் = அறமைந்தன் = யுதிஷ்டிரன்}. கார்த்திகேயனைப் {முருகனைப்} போன்று இருந்த மற்ற இரு இளைஞர்களும் அஸ்வினி இரட்டையர்களின் மகன்கள் என்று நினைக்கிறேன். பாண்டுவின் மகன்கள் தங்கள் தாய் பிருதையுடன் {குந்தியுடன்}, அந்த அரக்கு மாளிகையில் இருந்து தப்பி விட்டார்கள் என்று நான் கேள்விப்பட்டேன்," என்றான். பின்பு, நீரில்லா மேகம் போன்ற நிறம் கொண்ட ஹலாயுதன் {பலராமன்}, தனது தம்பியிடம் {கிருஷ்ணனிடம்}, "இதைக் கேட்டு நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். எனக்குக் கிட்டிய நற்பேறினாலேயே, நமது தந்தையின்* {வசுதேவரின்} தங்கையான பிருதை {குந்தி}, கௌரவ இளவரசர்களில் முதன்மையானவர்களுடன் (மரணத்திலிருந்து) தப்பினாள்," என்றான்.

*****************************************************************

*பிறந்தான் கர்ணன் - ஆதிபர்வம் பகுதி 111
யாதவர்களுக்குள் அவர்களது தலைவனாக சூரன் என்று ஒருவன் இருந்தான். அவன் வசுதேவரின் (கிருஷ்ணனின் தந்தை) தந்தையாவான். அவனுக்கு பிருதை என்று அழைக்கப்பட்ட மகள் ஒருத்தியும் இருந்தாள். அவள் இந்த பூமியில் உள்ளவர்களுடன் ஒப்பிடமுடியாத அளவு அழகுடையவளாக இருந்தாள். ஓ பரதகுலத்தில் வந்தவனே, சூரன் எப்போதும் உண்மை பேசுபவனாக இருந்தான். அவன், தான் முன்பே வாக்கு கொடுத்திருந்தபடி, பிள்ளையற்றிருந்த தனது நண்பனும் மைத்துனனுமான (தந்தையின் சகோதரி பெற்ற மகன் = அத்தை மகன்) குந்திபோஜனுக்குத் தனது மகளை சுவீகாரமாகக் கொடுத்தான்......

வெள்ளி, ஆகஸ்ட் 16, 2013

குறியை அடித்த அர்ஜுனன் - ஆதிபர்வம் பகுதி 190

Arjuna it the mark | Adi Parva - Section 190 | Mahabharata In Tamil

(சுயம்வர பர்வத் தொடர்ச்சி)

வில்லில் நாண் பொருத்த அர்ஜுனன் எழுந்தது பற்றி அந்தணர்கள் விவாதித்ததும்; அர்ஜுனன் வில்லில் நாணேற்றி குறியை அடித்ததும்; திரௌபதி அர்ஜுனனுக்கு மாலையிட்டதும்.....

வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார், "எல்லா ஏகாதிபதிகளும் நாணேற்றுவதைக் கைவிட்டதும், அந்தச் சபையில் அந்தணர்கள் கூட்டமாக அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து உயர் ஆன்ம ஜிஷ்ணு {அர்ஜுனன்} எழுந்தான். இந்திரனின் பதாகை போன்ற நிறத்தைக் கொண்ட பார்த்தன் {அர்ஜுனன்} வில்லை நோக்கி முன்னேறுவதைக் கண்ட முக்கியமான அந்தணர்கள், தங்கள் மான் தோல்களை உயர்த்தி ஆட்டியபடி, சத்தமாக ஆர்ப்பரித்தனர். சிலர் இதை விரும்பவில்லை எனினும், மற்றும் சிலர் இதை மிகவும் விரும்பினார்கள். 

புத்திசாலித்தனமும், முன்யோசனையும் கொண்ட இன்னும் சிலர், ஒருவருக்கொருவர், "அந்தணர்களே, பெரும் பலசாலியும், ஆயுதங்களின் அறிவியலையும் அதில் நிபுணத்துவம் அடைந்தவனுமான, கொண்டாடப்படும் க்ஷத்திரியன், சல்யனாலேயே முடியாத போது, ஆயுதங்களில் பயிற்சியில்லாத, பலவீனமான அந்தண வாலிபன் ஒருவனால் எப்படி அந்த வில்லில் நாண் ஏற்ற முடியும்? குழந்தைத்தனமாக அவன் மேற்கொண்டிருக்கும் முடிக்கப்படாத இப்பணியில் அவன் வெற்றியடையவில்லை என்றால், இந்த ஏகாதிபதிகளின் கண்களுக்கு மொத்த அந்தணர்களும் ஏளனமாக நகைப்பிற்கிடமாகக் காட்சியளிப்பார்கள். அவன் உறுதியற்று, குழந்தைத்தனமாக, வறட்டுப் பெருமையால் {கர்வத்தால்} இக்காரியத்தைச் செய்ய விரும்புகிறான். ஆகையால், இந்த அந்தணன் அந்த வில்லின் நாணை ஏற்ற முயற்சிக்காதவாறு அவனைத் தடை செய்யுங்கள்" என்றனர்.

அதற்கு மற்றவர்கள், "நாம் கேலிப் பொருளாக்கப்பட மாட்டோம். அல்லது நமக்கு எந்த  மரியாதை குறைவும் ஏற்பட்டுவிடாது. அல்லது ஆட்சியுரிமையில் உள்ளவர்களின் அதிருப்திக்கும் நாம் ஆளாக மாட்டோம்" என்றனர்.

சிலர், "யானையின் பெரும் துதிக்கையைப் போல இந்த அழகான வாலிபன் இருக்கிறான். அவனது தோள்களும், கரங்களும், தொடைகளும் நல்ல கட்டுமஸ்துடன் இருக்கின்றன. ஆனால், அவன் அமைதியில் இமயத்தைப் போல இருக்கிறான். இருப்பினும் சிம்மத்தைப் போன்ற நடை பயில்கிறான். அவனது வீரம், மதம் பிடித்த யானைக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது. அவன் உறுதியுடனேயே இருக்கிறான். ஆகையால், அவன் இக்காரியத்தை நிறைவேற்றக் கூடும். அவனிடம் பலமும் உறுதியும் இருக்கின்றன. அவனுக்கு இவை இல்லை என்றால், அவன் தானாக இக்காரியத்தைச் செய்யத் துணிந்திருக்க மாட்டான். அது ஒரு புறம் இருக்க, அந்தணர்களால் முடியாதது இந்த உலகத்தில் எதுவும் கிடையாது. உணவைத் துறந்து, வெறும் காற்றையோ அல்லது வெறும் பழங்களையோ உண்டு, தங்கள் தவத்தைச் செய்து, இளைத்துப் போய் பலவீனமாக இருக்கும் அந்தணர்கள், தங்கள் சக்தியைப் பொருத்தமட்டில் மிக பலவான்களே ஆவர். ஒரு அந்தணன் செய்யும் செயலை இது சரி, இது தவறு என்றும், இந்தப் பெரும் காரியத்தை இவனால் செய்ய முடியாது என்றும், இது அருளுடையது, இது அருளற்றது என்றும் ஒருவன் குறைத்து மதிக்கக் கூடாது. ஜமதக்னி முனிவரின் மகன் ராமன் {பரசுராமன்}, போரில் அனைத்து க்ஷத்திரியர்களையும் தோல்வியுறச் செய்திருக்கிறார். அகத்தியர் தனது பிரம்மசக்தியின் மூலம் அளவற்ற கடலை முழுவதுமாகக் குடித்திருக்கிறார். ஆகையால், 'இந்த இளைஞன் அந்த வில்லில் சுலபமாக நாண் ஏற்றட்டும்' என்று சொல்லுங்கள்" என்றனர். அதற்கு பலர், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்றனர். பிறகும் அந்த அந்தணர்கள் தொடர்ந்து ஒருவருக்கொருவர் பேசிக் கொண்டே இருந்தனர்.

பிறகு, அர்ஜுனன் அந்த வில்லை அணுகி, அந்த இடத்தில் மலையைப் போல நின்றான். அந்த வில்லை வலம் வந்து {சுற்றி நடந்து}, வரம் அருளும் ஈசானனை {the lord Isana} வணங்கி, மனதில் கிருஷ்ணனையும் நினைத்துக் கொண்டு வில்லைக் கையிலெடுத்தான். ருக்மன், சுனிதன், வக்ரன், ராதையின் மகன், துரியோதனன், சல்யன் மற்றும் ஆயுதப் பயிற்சியிலும், அதன் அறிவியலிலும் நிபுணத்துவம் வாய்ந்த மன்னர்கள் நாணேற்ற முடியாத வில்லில், இந்திரனின் மகனான அனைத்து மனிதர்களிலும் முதன்மை கொண்ட அர்ஜுனன், பெரும் சக்தி கொண்டு இந்திரனின் இளைய தம்பி போல (விஷ்ணு போல), கண் இமைப்பதற்குள் நாணேற்றினான். அங்கே இருந்த ஐந்து கணைகளையும் எடுத்து, குறியை அடித்து, அக்குறியை இயந்திரத்தின் துளை வழியாகத் தரையில் விழ வைத்தான்.

பிறகு அங்கே பெரும் கூச்சலும் ஆர்ப்பரிப்பும் வானை நிறைத்து, அந்த அரங்கத்தில் பெரும் இரைச்சலை ஏற்படுத்தியது. அந்த எதிரிகளை அழிப்பவனான பார்த்தனின் {அர்ஜுனனின்} தலையில் தேவர்கள் பூமாரி பொழிந்தனர். ஆயிரக்கணக்கான அந்தணர்கள் தங்கள் மேலாடையை எடுத்து மகிழ்ச்சியுடன் ஆட்டத் தொடங்கினர். வெற்றி அடையாத ஏகாதிபதிகள் துன்பத்தாலும் மனத்தளர்ச்சியாலும் சோகமான வார்த்தைகளை உச்சரித்தனர். வானிலிருந்து மலர்கள் அந்த அரைவட்ட அரங்கம் முழுவதும் மழையெனப் பொழிந்தது. இசை வல்லுனர்கள் இசைக்க ஆரம்பித்தார்கள், பாடகர்களும் அறிவிப்பாளர்களும் இனிய குரலில் (சாதனை செய்த வீரனை) வாழ்த்தினார்கள். எதிரிகளை அழிப்பவனான துருபதன், அர்ஜுனனைக் கண்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான். அச்சந்தர்ப்பத்தில் அந்த ஏகாதிபதி தனது படையைக் கொண்டு அந்த வீரனுக்கு உதவ நினைத்தான். ஆரவாரம் உச்சத்தையெட்டிய போது, அறம் சார்ந்த மனிதர்களில் {தர்மவான்களில்} முதன்மையான யுதிஷ்டிரன், மனிதர்களில் முதன்மையான அந்த இரட்டையர்களுடன், விரைவாக அந்த அரங்கத்தைவிட்டு அகன்று தங்கள் தற்காலிக இல்லத்திற்குத் திரும்பினான். இந்திரனைப் போல இருந்த பார்த்தன் {அர்ஜுனன்} குறியை அடித்ததைக் கண்ட கிருஷ்ணை {திரௌபதி} மிகவும் மகிழ்ச்சியுற்று, வெள்ளுடை அணிந்து, மலர் மாலையுடன் அந்தக் குந்தியின் மகனை அணுகினாள். செயற்கரிய சாதனை புரிந்து திரௌபதியை வென்று, அரங்கத்தினுள் வெற்றியுடன் இருந்த அர்ஜுனனை அனைத்து அந்தணர்களும் வாழ்த்தி வணங்கினார்கள். தனக்கு மனைவியானவள் மிக நெருக்கமாகத் தொடர, அவன் {அர்ஜுனன்} வேகமாக அந்த இடத்தைவிட்டுச் சென்றான்.


காட்சியில் வந்த நாயகன் {கிருஷ்ணன்}! - ஆதிபர்வம் பகுதி 189

The Entry scene of the hero (Krishna) | Adi Parva - Section 189 | Mahabharata In Tamil

(சுயம்வர பர்வத் தொடர்ச்சி)

பாண்டவர்கள், அந்தணர்களுக்கு மத்தியில் இருப்பதை அறிந்த கிருஷ்ணன், பலராமருக்கு அதைச் சுட்டிக் காட்டியதும்; வில்லைப் பார்த்து சில அரசர்களின் ஆசை ஒழிந்ததும்; பல அரசர்கள் வில்லில் நாணேற்ற முடியாமல் பங்கமடைந்ததும்; அர்ஜுனன் வில்லில் நாணேற்ற எழுந்ததும்.....

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "பிறகு காதுகளில் வளையங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த இளமையான இளவரசர்கள், ஒருவருக்கொருவர் மேலோங்கும் வகையில் தங்களை, ஆயுத சாதனை செய்தவர்களாகவும், பெரும் பலத்தைக் கொடையாகக் கொண்டிருப்பதாகவும் நினைத்துக் கொண்டு, தங்கள் ஆயுதங்களைச் சுழற்றிக் கொண்டு எழுந்தனர். அவர்கள் தங்கள் அழகிலும், வீரத்திலும், குலவழியிலும், அறிவிலும், செல்வத்திலும், இளமையிலும் கர்வம் கொண்டு, இமயத்தின் மதம் பிடித்த யானைகளைப் போல இருந்தனர். ஒருவரை ஒருவர் பொறாமையுடன் பார்த்து, காமதேவனின் வசப்பட்டு, "கிருஷ்ணை {திரௌபதி} எனதே" என்று சொல்லிக்கொண்டு தங்கள் அரச ஆசனங்களில் இருந்து திடீரென எழுந்தனர். க்ஷத்திரியர்கள் ஒவ்வொருவரும் துருபதனின் மகளை {திரௌபதியை} வெல்லும் விருப்பத்தோடு, மலைகளின் அரசன் மகள் உமாவைச் சூழ்ந்து நிற்கும் தேவர்கள் போல அந்த அரங்கத்தில் கூடியிருந்தனர். மலர்களால் ஆன வில்லைக் கொண்டிருக்கும் தேவனின் {மன்மதனின்} கணைகளால் தாக்கப்பட்டு, கிருஷ்ணையின் நினைவால் இதயத்தைத் தொலைத்த அந்த அரங்கத்திலிருந்த இளவரசர்கள், அந்தப் பாஞ்சால மங்கையை {திரௌபதியை} வெல்வதற்காகத் தங்கள் சிறந்த நண்பர்களைக் கூட பொறாமையுடன் கண்டனர். ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், அசுவினி இரட்டையர்கள், ஸ்வதர்கள், மருதர்கள் கூடி வர, குபேரனும் யமனும் முன்னணியில் நடக்க, தேவர்கள் தங்கள் ரதங்களில் அந்த இடத்திற்கு வந்தனர். அங்கே தைத்தியர்கள், சுபர்ணர்கள், நாகர்கள், தெய்வீக முனிவர்கள், குஹ்யர்கள், சாரணர்கள், விஸ்வவசுக்கள், நாரதர், பர்வதர், அப்சரஸ்களுடன் கூடிய முக்கிய கந்தர்வர்களும் அங்கே வந்தனர். 

ஹலாயுதன் (Valadeva_பலதேவன்) {பலராமன்}, ஜனார்த்தனன் {கிருஷ்ணன்} மற்றும் மற்ற விருஷ்ணி குல {யாதவ குல} தலைவர்கள், அந்தகர்கள் மற்றும் கிருஷ்ணனின் தலைமையை ஏற்ற மற்ற யாதவ குடிகளும் அந்தக் காட்சியைக் கண்டு அங்கே இருந்தனர். திரௌபதியால் ஈர்க்கப்பட்ட ஐந்து பாண்டவர்களும் மதம் பிடித்த யானைகளைப் போல அமர்ந்திருந்தனர். தாமரைகளால் நிறைந்த தடாகம் போலவும், சாம்பலால் மூடப்பட்ட நெருப்பு போலவும் இருந்த அந்தப் பாண்டவர்களைக் கண்ட யது குல வீரர்களில் முதன்மையான கிருஷ்ணன் சிறிது நேரம் சிந்தித்தான். பிறகு ராமனிடம் (Valadeva_பலதேவனிடம்) {பலராமன்}, "அது யுதிஷ்டிரன், அது பீமன், அது ஜிஷ்ணு (அர்ஜுனன்); அது அந்த இரட்டையர்கள்," என்று கிருஷ்ணன் சொன்னான். ராமன் {பலராமன்} மெதுவாக அவர்கள் அனைவரையும் ஆய்ந்து, திருப்தியான கண்ணோட்டத்துடன் கிருஷ்ணனைக் கண்டான். மற்ற மன்னர்களின் மகன்களும், பேரன்களும், கோபத்தில் தங்கள் உதடுகளைக் கடித்துக் கொண்டு, கண்களும், இதயங்களும், நினைவுகளும் கிருஷ்ணையின் {திரௌபதியின்} மேல் நிலைத்திருக்க, அங்கிருந்த பாண்டவர்களைக் கவனியாமல், தங்கள் கண்களை அகல விரித்து திரௌபதியை மட்டும் கண்டனர். பலம் பொருந்திய கரங்களுடைய பிருதையின் மகன்களும் {யுதிஷ்டிரன், பீமன், அர்ஜுனன்}, அந்த சிறப்பு மிகுந்த இரட்டை வீரர்களும் {நகுலன், சகாதேவன்}, திரௌபதியைக் கண்டு, காமனின் கணையால் அடிக்கப்பட்டிருந்தனர். தெய்வீக முனிவர்கள், கந்தர்வர்கள், சுபர்ணர்கள், நாகர்கள், அசுரர்கள், சித்தர்கள் கூடியிருக்க, தெய்வீக மலர்கள் தூவி, தெய்வீக நறுமணம் வீச, மேளத்தின் ஓசையும், கணக்கற்ற மனிதக் குலர்களும் ஒலிக்க, புல்லாங்குழலின் அமைதியான இசை எதிரொலிக்க, வீணை மற்றும் சிறு முரசின் இசை அந்த சுற்றுவட்டாரத்தையே நிரப்ப தேவர்களின் ரதம் உள்ளே நுழைவதற்கு இடமில்லாமல் இருந்தது. பிறகு, கர்ணன், துரியோதனன், சால்வன், சல்யன், அஸ்வத்தாமன், கிரதன், சுனிதன், வக்ரன், கலிங்க மன்னன், பங்கன், பாண்டியன் {பாண்டிய மன்னன்}, பௌந்தரன், விதேக மன்னன், யவனர்கள் தலைவன், மற்றும் மற்ற மன்னர்களின் மகன்களும் பேரன்களுமான தாமரைக் கண் கொண்ட அந்த அரசுரிமை பெற்ற இளவரசர்கள், ஒருவர் பின் ஒருவராக, அந்த ஒப்பற்ற அழகுடைய மங்கையை அடைய தங்கள் வீரத்தைக் காண்பிக்கத் துவங்கினர். கிரீடங்களாலும், மாலைகளாலும், கை வளையங்களாலும், மற்ற ஆபரணங்களாலும், அலங்கரிக்கப்பட்டு, பெரும் பலத்துடனும், பெரும் வீரத்துடனும் இருந்த அந்த இளவரசர்கள், தங்கள் பலமும் சக்தியும் வெடித்துச் சிதற முயற்சித்தாலும், கற்பனையில் கூட அந்த இயல்புக்கு மிக்க உறுதியுடைய வில்லுக்கு நாணேற்ற முடியவில்லை. "அந்த மன்னர்களில் சிலர், தங்கள் பலம், கல்வி, நிபுணத்துவம், சக்தி ஆகியவற்றை உபயோகப்படுத்தி தங்கள் உதடுகள் வீங்க அந்த வில்லுக்கு நாணேற்ற முயன்றனர். ஆனால், அப்படிச் செய்த அவர்கள் தரையில் தூக்கி வீசப்பட்டு, சிறிது நேரம் அசைவற்றுக் கிடந்தனர். தங்கள் சக்தி விரையமாகியதால், தங்கள் கிரீடங்களும் மாலைகளும் நழுவ, பெரு மூச்சு வாங்கி, இனி தங்களால் அந்த அழகான மங்கையை வெல்ல முடியாது என்று சாந்தமடைந்தனர். அந்த கடினமான வில்லால் தூக்கி விசப்பட்டு, மாலைகளும், கை வளையங்களும் கலைந்து அவர்கள் பெரும் துயர் கொண்டனர். அங்கே கூடியிருந்த ஏகாதிபதிகள் கிருஷ்ணையை {திரௌபதியை} அடையும் நம்பிக்கை இல்லாமல், துக்கத்துடன் இருந்தனர். அந்த ஏகாதிபதிகளின் துயரைக் கண்ட வில்லைச் சுமப்பவர்களில் முதன்மையான கர்ணன், அந்த வில்லிருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றான். அவ்வில்லை விரைவாகத் தூக்கி, நாணேற்றி, அந்த நாணில் கணைகளைப் பொருத்தினான். சூரியனின் மகனும், சூத குலத்தைச் சேர்ந்தவனுமான கர்ணன் நெருப்பைப் போல அல்லது சோமனைப் போல அல்லது சூரியனே வந்தது போல, அந்தக் குறியை அடிக்கத் தீர்மானித்ததைக் கண்ட வில்லாளிகளில் முதன்மையானவர்களான பாண்டுவின் மகன்கள், அந்தக் குறி அடிக்கப்பட்டு, தரையில் விழுந்ததாகவே நினைத்தனர். ஆனால், கர்ணனைக் கண்ட திரௌபதி சத்தமாக, "நான் ஒரு சூதனை எனது தலைவனாகக் கொள்ள மாட்டேன்." என்றாள். இதைக்கேட்ட கர்ணன், எரிச்சலுடன் சிரித்து, மேல்நோக்கிச் சூரியனைப் பார்த்து, வட்டமாக வளைக்கப்பட்ட வில்லை ஒருபுறமாகத் தூக்கி ஏறிந்தான். பிறகு பல க்ஷத்திரியர்களும் அந்த சாதனையைக் கைவிட்ட பிறகு, தமகோசனின் மகனான, யமனுக்கு ஒப்பான அந்த சிறப்பு மிகுந்த சேதி நாட்டு மன்னன் சிசுபாலன், வீரத்துடன் உறுதி பூண்டு, அந்த வில்லுக்கு நாணேற்றும் பெருமுயற்சியில், முழங்கால் மடிந்து பூமியில் விழுந்தான். பெரும் பலமும் சக்தியும் கொண்ட மன்னன் ஜராசந்தன், அந்த வில்லை அணுகி அங்கே சிறிது நேரம் அசைவற்ற மலைபோல நின்றான். அவனும் அந்த வில்லால் தூக்கியெறியப்பட்டு, முழங்கால் மடிந்து தரையில் விழுந்தான். அப்படி விழுந்த அவன், விரைவாக எழுந்து அந்த அரங்கத்தை விட்டு வெளியேறி தனது நாட்டுக்கு சென்றுவிட்டான். பிறகு மத்ர மன்னனான பெரும் வீரன் சல்யன், பெரும் பலத்தைக் கொண்டு, அந்த வில்லின் நாணையேற்ற பெரும் முயற்சி செய்து முழங்கால் மடிந்து தரையில் விழுந்தான். கடைசியாக, உயர்ந்த மதிப்பிற்குரிய பலர் கூடியிருந்த அந்த சபையில், வீரர்களில் முதன்மையான அனைத்து மன்னர்களும் ஏளனப் பேச்சுக்கு உள்ளான போது, குந்தியின் மகனான ஜிஷ்ணு {அர்ஜுனன்}, அந்த வில்லில் நாணேற்ற விரும்பி, நாணேற்றி, கணைகளை அந்த வில்லின் நாணில் பொருத்தினான்.

வியாழன், ஆகஸ்ட் 15, 2013

சுயம்வரத்திற்கு வந்த மன்னர்கள் யார்? - ஆதிபர்வம் பகுதி 188

Who are the Kings that attended the Swayamvara | Adi Parva - Section 188 | Mahabharata In Tamil

(சுயம்வர பர்வத் தொடர்ச்சி)

சுயம்வரத்திற்கு வந்த மன்னர்களின் பெயர்களை திரௌபதிக்கு திருஷ்டத்யும்னன் விளக்குவது!

திருஷ்டத்யும்னன் சொன்னான், "துரியோதனன், துர்விசகன், துர்முகன், துஷ்பிரதர்ஷனன், விவின்சதி, விகர்ணன், ஸஹன், துட்சாசனன், யுயுத்சு, வாயுவேகன், பீமவேகரவன், உக்ராயுதன், பலாகி, கனகாயு, விரோசனன், சுகுந்தலன், சித்ரசேனன், சுவர்சன், கனகத்வஜன், நந்தகன், வாஹுசலி, துஹுந்தன், விகடன் ஆகிய இவர்களும், ஓ தங்கையே, மேலும் கர்ணனுடன் கூடிய திருதராஷ்டிரனின் பல பலம்பொருந்திய மகன்களும் உனது கரங்களுக்காக இங்கே வந்திருக்கின்றனர்.

க்ஷத்திரியர்களில் காளையான கணக்கிலடங்கா மற்ற சிறப்பு மிகுந்த ஏகாதிபதிகளும் உனக்காக வந்திருக்கின்றனர். சகுனி, சுபலன், விரிசகன், பிரிகஹத்பலன் ஆகிய காந்தார மன்னரின் மகன்களும் வந்திருக்கிறார்கள். ஆயுதம் தாங்கியவர்களில் முதன்மையான சிறப்பு மிகுந்த அஸ்வத்தாமன், போஜன், ஆகியோர் தங்களை நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு இங்கு வந்திருக்கின்றனர். பிருஹந்தன், மணிமானன், தண்டதாரன், சகதேவன், ஜெயத்சேனன், மேகசந்தி, சங்கன் மற்றும் உத்தரன் ஆகிய தனது இரு மகன்களுடன் விராடன், வர்தட்சேமி, சுசர்மன், சேனவிந்து, சுனாமா மற்றும் சுவர்சா ஆகிய தனது இரு மகன்களுடன் சுகேது, சுசித்ரன், சுகுமாரன், விரிகன், சத்யதிரிதி, சூர்யத்வஜன், ரோசமானன், நீலன், சித்ராயுதன், அங்சுமான், சேகிதனன், பெரும் பலம் வாய்ந்த ஸ்ரேனிமான், சமுத்ரசேனனின் பெரும் பலம் பொருந்திய மகன் சந்திரசேனன், ஜராசந்தன், தந்தையும் மகனுமான விதண்டனும் தண்டனும், பௌந்தரகன், வாசுதேவன், பெரும் சக்தி வாய்ந்த பகதத்தன், காளிங்கன், தம்ரலிப்தன், பட்னாவின் மன்னன், வீரனான ருக்மாங்கதன் என்ற தனது மகனுடன் வந்திருக்கும் மத்ர மன்னனான பெரும் ரத வீரன் சல்லியன், ருக்மரதன், பெரும் ரத வீரர்களான பூரி, பூரிஸ்ரவஸ் மற்றும் சாலன் என்ற தனது மகன்களுடன் குரு வம்சத்தில் வந்த சோமதத்தன், சுதக்ஷேனன், புரு குலத்தைச் சேர்ந்த கம்போஜன், பிரிகத்வலன், சுஷேனன், உசீநராவின் மகனான சிபி, கருஷ மன்னன் பத்சரனிஹந்தன், சங்கர்ஷணன் (பலதேவன்) {பலராமன்}, வாசுதேவன் (கிருஷ்ணன்), ருக்மியின் பலம் பொருந்திய மகன், சம்பன், பிரத்யும்னனின் மகன் சருதேஷ்ணன்,  கதன், அக்ரூரன், சாத்யகி, உயர் ஆன்ம உத்தவ, ஹிரிதிகனின் மகன் கிருதவர்மன், பிரிது, விப்ரிது, விதுரதன், கங்கன், சங்குவும் கவேஷனன், அசவாஹன், அனிருதன், அமிகன், சரிமேஜயன், வீரனான் வாதாபி ஜில்லி பிண்டரகன், பலம்வாய்ந்த உசீநரன், ஆகிய விரிஷ்ணி குலத்தைச் சேர்ந்தோர், பகீரதன், பிரிஹத்க்ஷத்ரன், சிந்துவின் மகனான ஜெயத்ரதன், பிரிஹத்ரதன், பால்ஹிகன், பலம்பொருந்திய ரத வீரன் ஸ்ரூதயு, உலூகன் {சகுனியின் மகன்} [1], கைதவன், சித்ராங்கதன், சுவாங்கதன், மிக புத்திசாலியான வத்சராஜன், கோசல மன்னன், சிசுபாலன் மற்றும் பலம்பொருந்திய ஜராசந்தன் ஆகியோரும், மேலும் பல பெரும் மன்னர்களும், உலகம் முழுவதும் கொண்டாடப்படும் க்ஷத்திரியர்களும், ஓ அருளப்பட்டவளே, உனக்காக வந்திருக்கிறார்கள். பெரும் வீரம் கொண்ட இவர்கள் அந்தக் குறியை அடிப்பார்கள். இவர்களில் யாரெல்லாம் அக்குறியை அடிக்கிறார்களோ, அவர்களில் ஒருவரை நீ உனது கணவராகத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்."

[1] இவன் சகுனியின் மகன் என்ற குறிப்பு பீஷ்ம பர்வம் பகுதி 72ல் வருகிறது.

சுயம்வர அரங்கிற்கு வந்தாள் திரௌபதி! - ஆதிபர்வம் பகுதி 187

Draupadi entered the amphitheatre  | Adi Parva - Section 187 | Mahabharata In Tamil

(சுயம்வர பர்வ தொடர்ச்சி)

பாண்டவர்கள் பாஞ்சாலம் செல்கையில் நடுவில் வியாசரைச்சந்திப்பதும், பாஞ்சாலம் சென்று இரந்துண்டு வாழ்ந்து ஒரு குயவன் வீட்டில்வசித்தலும், திரௌபதியின் சுயம்வரத்தை துருபதன் அறிவிப்பதும், திரௌபதி மங்கள நீராடிசுயம்வர மண்டபத்திற்கு வருவதும், குறியை அடிப்பவர்கள் திரௌபதியின் கரம் பற்றலாம்என்று திருஷ்டத்யும்னன் அறிவிப்பதும்.

வைசம்பாயனர் சொன்னார், "ஓ ஜனமேஜயா, அந்தணர்களால் இப்படிச் சொல்லப்பட்ட பாண்டவர்கள், மன்னன் துருபதனால் ஆளப்படும் தென்பாஞ்சாலத்தைநோக்கி முன்னேறினர். அப்படி அவர்கள் {பாண்டவர்கள்} செல்லும் வழியில் பாவங்களற்ற, சுத்தமானஆன்மாவைக் கொண்ட சிறப்பு மிகுந்த துவைபாயன முனிவரைக் {வியாசரைக்} கண்டனர்.
முனிவரை {வியாசரை}  முறையாக வணங்கி, அவரால் {வியாசரால்} கவுரவிக்கப்பட்டு, அவரது உத்தரவின் பேரில் துருபதனின் வசிப்பிடத்திற்கு முன்னேறினர். அந்தப் பலம் வாய்ந்த ரத வீரர்கள் வழியில் அழகான வனங்களையும், தடாகங்களையும் கண்டு அங்கே சிறிது காலம் தங்கி மெது மெதுவாக முன்னேறினர்.கல்விக்குத் தங்களை அர்ப்பணித்து, செயல்களில் சுத்தமாக, இனிமையாக, இன்சொல் பேசுகிறவர்களான பாண்டவர்கள், கடைசியாக பாஞ்சாலர்களின் நாட்டில் நுழைந்தனர்.தலைநகரையும் {தலைநகர் காம்பில்யத்தையும்} கோட்டையையும் கண்டு, ஒரு குயவனின்{பானை செய்பவர்}வீட்டில் வசித்தனர். இரந்துண்டு வாழும் வாழ்க்கை முறையை அனுசரித்து அந்தணத் தொழிலைக் கைக்கொண்டனர். அந்த துருபதனின் தலைநகரில் {காம்பில்யத்தில்} யாரும் அந்த வீரர்களை அடையாளம் காணவில்லை.
யக்ஞசேனன் {துருபதன்}, தனது மகளை {திரௌபதியை}பாண்டுவின் மகனான கிரீடிக்குக் {அர்ஜுனனுக்கு}கொடுப்பதென்ற ஆசையை மனதில் வைத்திருந்தான். ஆனால் இதுகுறித்து அவன் {துருபதன்} யாரிடமும் பேசவில்லை.
ஓ ஜனமேஜயா, பாஞ்சால மன்னன்{துருபதன்}, அர்ஜுனனை மனதில் கொண்டு, அர்ஜுனனைத்தவிர வேறு யாராலும் நாணேற்ற முடியாத ஒரு உறுதியான வில்லைத் தயாரித்தான். அந்தமன்னன் {துருபதன்} வானத்தில் ஒருஇயந்திரத்தைச் செய்து, அதில் ஒரு குறியையும் அந்த இயந்திரத்தில் இணைத்தான் . பிறகு துருபதன், "இந்த வில்லில் நாணேற்றி, நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்தக் கணைகளைக் கொண்டு மேலே இந்த இயந்திரத்தில் இருக்கும் குறியை அடிப்பவன் எனது மகளை {திரௌபதியைப்} பெறுவான்" என்று சொன்னான் {துருபதன்}.
வைசம்பாயனர், "இவ்வார்த்தைகளைச் சொல்லி, துருபதன் சுயம்வரத்தை அறிவித்தான். ஓ பாரதா{ஜனமேஜயா}, இதைக்கேட்ட மற்ற நாடுகளின் மன்னர்கள் அவனது {துருபதனது} தலைநகரத்திற்கு {காம்பில்யத்திற்கு} வந்தனர். அங்கே பல சிறப்பு மிகுந்த முனிவர்களும் அந்த சுயம்வரத்தைக் காண வந்தனர். ஓ மன்னா{ஜனமேஜயா}, அங்கே, துரியோதனனும், கௌரவர்களும் கர்ணனை அழைத்துக் கொண்டு வந்தனர். அங்கே பல மேன்மைமிகு அந்தணர்கள் பலநாடுகளில் இருந்தும் வந்திருந்தனர். அங்கு வந்திருந்த ஏகாதிபதிகள் அனைவரும் சிறப்பு மிகுந்த துருபதனால் நன்கு மதித்து வரவேற்கப்பட்டனர். சுயம்வரத்தைக் காண விரும்பிய குடிமக்கள், கடல் என ஆர்ப்பரித்து, அந்த அரைவட்ட அரங்கத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த மேடைகளில் அமர்ந்தனர். அந்த ஏகாதிபதி{துருபதன்}அந்தப் பெரிய அரங்கினுள் வடகிழக்கு வாயில் வழியாக வந்தான். பல அழகிய அறைகளுடன் இருந்த அந்த அரங்கமே துருபதன் தலைநகரத்திற்கு {காம்பில்யத்திற்கு}வடகிழக்கில் சமதளமான தரை கொண்ட ஒரு அதிர்ஷ்டமான இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து அதில்அமைக்கப்பட்டது. அந்த அரங்கம் எல்லா புறமும் உயர்ந்த சுவர்களுடன், சுற்றிலும் அகழியுடன், ஆங்காங்கே அலங்கார வளைவுகள் கொண்ட வாயில்களுடனும் இருந்தது. பலநிற துணிகள் ஆங்காங்கே அலங்காரமாக சுவர்களில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. எக்காளத்தின் {ஊதுகுழல், trumpet}ஓசையும், கருப்பு கற்றாழையின் (black aloes) நறுமணமும், அந்த அரங்கத்தை நிரப்பியது. ஆங்காங்கே சந்தனம்தெளிக்கப்பட்டு, மலர் அலங்காரங்கள் செய்யப்பட்டிருந்தன. அந்த அரங்கம் உயர்ந்த அறைகள் சூழ்ந்து முழுதும் வெண்மையாக கைலாச மலையை முட்டி நிற்கும் மேகத்தின் நிறம் கொண்டிருந்தது. அந்த அரங்கத்தின் ஜன்னல்கள் தங்க இழைகள் கொண்டு வலை பிண்ணப்பட்டிருந்தன; சுவர்களில் வைரமும், விலை மதிப்பில்லா கம்பளங்களும், துணிகளும் பதிக்கப்பட்டிருந்தன. அதிலிருந்த அனைத்து அறைகளும் மலர் வளையங்களுடனும், மலர் மாலைகளுடனும், அற்புதமான கற்றாழைகளின் நறுமணத்துடன் முழுதும் வெண்ணிறமாக ஒருகறையும் இல்லாமல் அன்னத்தின் கழுத்தைப் போல இருந்தன. அங்கே வீசிய நறுமணம் ஒரு யோஜனை (எட்டு மைல்கள்) தூரத்திற்கு நுகர முடிந்தது. அந்த அறைகள் ஒவ்வொன்றும் நூறு {100} கதவுகளுடன் பெரும் கூட்டத்தை உள்ளே அனுமதிக்கும் வகையில் இருந்தது. அவை விலைமதிப்பில்லா படுக்கைகளுடனும், கம்பளங்களுடனும், பல உலோகங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, இமயத்தின் முகடுகளைப் போல இருந்தன. அங்கே இருந்த ஏழு அடுக்கு வீடுகளில் துருபதனால் அழைக்கப்பட்டிருந்த பல ஏகாதிபதிகள் தங்கள் மேனியில் பலதரப்பட்ட ஆபரணங்களை அணிந்து கொண்டு ஒருவரை ஒருவர் அழகில் விஞ்சி அங்கே தங்கினர். "கிருஷ்ணை"யை {"திரௌபதி"யைக்}காண அந்த அரங்கத்தில் இருந்த மேடையில் அமர்ந்த அந்த நகரத்திலும் நாட்டிலும் வசிக்கும் குடிமக்கள், அங்கே குழுமிய மன்னர்கள் சிங்கங்கள் போன்று பெரும் சக்தி கொண்டு பெரும் ஆன்மாவாக அந்த அறைகளில் இருப்பதைக் கண்டனர். அந்த ஆட்சி உரிமை பெற்ற உயர்ந்தவர்கள் அனைவரும் கருங்கற்றாழையின் நறுமணக் குழம்பைப் பூசி மணத்துடன் இருந்தனர். பெரும் சுதந்திரத்துடன் அவர்கள் அனைவரும் பிரம்மனை வழிபட்டு, தங்கள் நாடுகளை அனைத்து எதிரிகளிடம் இருந்தும் காத்தனர். தங்கள் தங்கள் நற்செயல்களின் மூலம் அவர்கள் முழு உலகத்தாலும் விரும்பப்பட்டார்கள்.
அந்த அரைவட்ட அரங்கினுள் பாண்டவர்களும் நுழைந்தனர். அவர்கள் அந்தணர்களுடன் அமர்ந்து பாஞ்சால மன்னனின் {துருபதனின்} ஒப்பற்ற செழுமையைக் கண்டனர். அங்கே கூடியிருந்த இளவரசர்கள், அந்தணர்கள் மற்றும் மற்ற மனிதர்களின் கூட்டம் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன், நாடக நடிகர்கள் மற்றும் ஆடல் கலைஞர்களின் திறமைகளைக் காட்டும் நிகழ்ச்சிகளைக் கண்டு (தொடர்ச்சியாக அனைத்துவகை செல்வங்களையும் பெரும் பரிசாகப் பெற்றதால்) நாளுக்கு நாள் குண்டாகத் தொடங்கினர். ஓ மன்னா {ஜனமேஜயா}, அது பல நாட்களுக்குத் தொடர்ந்தது. பதினாறாவது {16} நாளில் அது நிறைந்தது. ஓ பாரதகுலத்தின் காளையே {ஜனமேஜயா}, துருபதனின் மகள் {திரௌபதி}, தன்னை சுத்திகரித்துக் கொண்டு, அந்தஅரைவட்ட அரங்கினுள் நுழைந்தாள். அவள் விலைமதிப்பற்ற ஆடைகளும், அனைத்து ஆபரணங்களும்பூண்டிருந்தாள். தனது கரங்களில் ஒரு தங்கத் தட்டையும் மலர் மாலையையும் வைத்திருந்தாள். பிறகு அந்த சந்திர குலத்தின் புரோகிதரான மந்திரங்கள் அறிந்த ஒரு புனிதமான அந்தணர், வேள்வி நெருப்பை மூட்டி, சுத்திகரிக்கப்பட்ட நெய்யை ஊற்றினார். அப்படி நெய்யை ஊற்றி அக்னியைத் திருப்திப்படுத்தி, மற்ற அந்தணர்களை அதிர்ஷ்ட சூத்திரங்களை உச்சரிக்க வைத்து, சுற்றிலும் இசைக்கப்பட்ட இசை வாத்தியங்களை நிறுத்தினார். ஓ ஏகாதிபதியே {ஜனமேஜயனே}, அந்த அரங்கமே அசைவற்று அமைதியானது. மேகத்தைப் போன்ற ஆழ்ந்த குரலுடைய திருஷ்டத்யும்னன் தனது தங்கையின் {திரௌபதியின்} கரம் பற்றி அந்தக் கூட்டத்திற்கு நடுவில் நின்றான். அப்படி நின்று சத்தமான குரலில், மேகத்தின் கர்ஜனைப் போல, அழகானவார்த்தைகளில் சிறந்த முறையில் பேசினான். அவன்{திருஷ்டத்யும்னன்}, "கூடியிருக்கும் மன்னர்களே கேளுங்கள். இதுதான் வில், இதுதான் குறி, இவைதான் கணைகள். இந்த ஐந்து கணைகளால், அதோஅந்த இயந்திரத்தில் இருக்கும் துளையின் வழியாக, அதற்கு அப்பால் இருக்கும் குறியை அடிக்க வேண்டும். உண்மையாகச் சொல்கிறேன் நல்ல குலத்தில் பிறந்து, அழகுடன் கூடி பலம் கொண்ட எவரும், இன்று இந்த அருஞ்செயலைச் சாதித்து, எனது தங்கை கிருஷ்ணையை {திரௌபதியை}தனது மனைவியாக அடையலாம்," என்றான்.கூடியிருந்த ஏகாதிபதிகளிடம் இப்படிச் சொன்ன துருபதனின் மகன் {திருஷ்டத்யும்னன்}, தனது தங்கையிடம் {திரௌபதியிடம்}, அங்கே கூடியிருந்த பூமியின் {நாடுகளின்} தலைவர்களின் பெயர், குலம் மற்றும் சாதனைகளைச் சொன்னான்" {திருஷ்டத்யும்னன்}.

பாஞ்சாலம் செல்கையில் - ஆதிபர்வம் பகுதி 186

On the way to Panchala | Adi Parva - Section 186 | Mahabharata In Tamil

(சுயம்வர பர்வம்)

பாஞ்சால நாட்டிற்குச் செல்லும் வழியில் பாண்டவர்கள் அந்தணர்களைச் சந்திப்பதும், அவர்களுடன் சேர்ந்த செல்ல உடன்படுவதும்.....

பாஞ்சாலம் செல்கையில் பாண்டவர்களும்
அந்தணர்களும்
வைசம்பாயனர் சொன்னார், "அந்த ஐந்து சகோதரர்கள், அந்த மனிதப் புலிகளான ஐந்து பாண்டவர்கள், பாஞ்சால நாட்டையும், திரௌபதியையும், (அவளது திருமணத்தை ஒட்டி) அங்கு நடக்கப் போகும் விழாக்களையும் காண அந்நாட்டுக்குக் கிளம்பினர். அந்த மனிதப்புலிகள், அந்த எதிரிகளை ஒடுக்குபவர்கள் தங்கள் தாயுடன் செல்லும்போது, வழியில் எண்ணற்ற அந்தணர்கள் சேர்ந்து முன்னேறுவதைக் கண்டனர். ஓ மன்னா {ஜனமேஜயா}, பிரம்மச்சாரிகளான அந்த அந்தணர்கள் பாண்டவர்களைக் கண்டு, "நீங்கள் எங்கே செல்கிறீர்கள்? எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?" என்று கேட்டனர். அதற்கு யுதிஷ்டிரன், "அந்தணக் காளைகளே, நாங்கள் எங்கள் தாயுடன் செல்லும் ஒருவயிற்றில் பிறந்த பிள்ளைகள் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். நாங்கள் ஏகசக்கர நகரத்தில் இருந்து வருகிறோம்." என்றான். 

அதற்கு அந்த அந்தணர்கள், "துருபதனின் வசிப்பிடமான பாஞ்சால நாட்டுக்குச் செல்லுங்கள். அங்கே பெரும் சுயம்வரம் நடக்கிறது. அச்சுயம்வரத்திற்காகப் பெரும் செல்வம் செலவழிக்கப்படுகிறது. நாங்கள் அங்குதான் செல்கிறோம். நாமனைவரும் ஒன்றாகச் செல்லலாம். இயல்புக்குமிக்க விழாக்கள் அங்கு (துருபதனின் வசிப்பிடத்தில்) நடைபெறும். துருபதன் என்று அழைக்கப்படும் அந்த சிறப்புமிகுந்த யக்ஞசேனன், வேள்வி நெருப்பில் இருந்து ஒரு மகளை எழுப்பினான். {திரௌபதி} உங்களைக் கண்டு, உங்களில் மேன்மையான ஒருவரை வரிக்கலாம். பல போர்களில் ஈடுபட்டு, பெரும்பலம் வாய்ந்த கரங்களுடன் அழகாக இருக்கும் இந்த உனது தம்பிக்கு ஒருவேளை பெருஞ்செல்வம் கிடைக்கலாம்," என்றனர்.
திரௌபதி
தாமரை இதழ்களைப் போன்றக் கண்களும், குறையற்ற குணங்களும் கொண்ட அந்த இளமையும், புத்திசாலித்தனமும் கொண்ட மங்கை மிகுந்த அழகுடையவள் ஆவாள். களங்கமற்ற அந்தக் கொடியிடை திரௌபதியின் மேனியில் எழும் நீலத்தாமரையின் நறுமணம் இரண்டு மைல்களுக்கு வீசும். அவள், துரோணரை அழிக்கப் பிறந்தவனும், பலம்பொருந்திய கரங்களுக்குச் சொந்தக்காரனும், பெரும் வீரமும் கொண்ட திருஷ்டத்யும்னனின் தங்கையாவாள். திருஷ்டத்யும்னன் இயற்கைக் கவசத்துடனும், மற்றும் வாள், வில் அம்புகளுடன் நெருப்பிலிருந்து இரண்டாவது நெருப்பாகப் பிறந்தவனாவான். யக்ஞசேனனின் மகள், அங்கு அழைக்கப்பட்ட இளவரசர்களிலிருந்து தனது கணவனைத் தேர்ந்தெடுப்பாள். அவளைக் காணவும், அங்கு நடக்கும் வானுலகில் நடக்கும் திருவிழாவைப் போன்ற விழாக்களைக் காணவும் நாங்கள் அங்கு செல்கிறோம். அச்சுயம்வரத்திற்கு பல நிலங்களிலிருந்து மன்னர்களும், இளவரசர்களும் வருவார்கள். அவர்களனைவரும் பெரும் வேள்விகளை நடத்தி அந்தணர்களுக்கு பெரும் செல்வத்தைப் பரிசாக அளித்தவர்களாக, கல்விக்குத் தங்களை அர்ப்பணித்தவர்களாக, சிறப்பு வாய்ந்தவர்களாக, கடும் தவம் கொண்டவர்களாக, இளமையும் அழகும் கொண்டவர்களாக, பெரும் ரத வீரர்களாக, கரங்களின் சாதனைக்குச் சொந்தக்காரர்களாகவும் இருப்பார்கள். அந்த மங்கையை வெல்ல விரும்பி வந்திருக்கும் அந்த ஏகாதிபதிகள், அங்கே பெரும் செல்வத்தையும், பசுக்களையும், உணவையும் பல மகிழ்ச்சியூட்டும் பொருட்களையும் தானமாகத் தருவார்கள். அவர்கள் கொடுப்பதைப் பெற்றுக் கொண்டும், சுயம்வரத்திற்கு சாட்சியாக இருந்தும், விழாக்களைக் கண்டு மகிழ்ந்து, அதன்பிறகு நாம் எங்கு செல்ல நினைக்கிறோமோ அங்கு செல்லலாம். அந்தச் சுயம்வரத்திற்குப் பல நடிகர்களும், பாடகர்களும், ஆடற்கலைஞர்களும், புராணங்களையும் பழங்கதைகளையும் உரைப்பவர்களும், பெரும் விளையாட்டு வீரர்களும் பல நாடுகளிலிருந்து வருவார்கள். இவை அனைத்தையும் கண்டு, அங்கு நமக்குத் தரப்படும் பொருட்களைப் பெற்று, எங்களுடனே நீங்களும் திரும்பி வாருங்கள். நீங்கள் அனைவரும் தேவர்களைப் போல அழகாக இருக்கிறீர்கள். ஒருவேளை, கிருஷ்ணை {திரௌபதி} உங்களைக் கண்டு, உங்களில் மேன்மையான ஒருவரை வரிக்கலாம். பல போர்களில் ஈடுபட்டு, பெரும்பலம் வாய்ந்த கரங்களுடன் அழகாக இருக்கும் இந்த உனது தம்பிக்கு ஒருவேளை பெருஞ்செல்வம் கிடைக்கலாம்." என்றனர்.

"அந்தணர்களின் இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட யுதிஷ்டிரர், "அந்தணர்களே, நாங்களும் உங்களுடன் வருகிறோம். நாம் அனைவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து அம்மங்கையின் சுயம்வரத்தையும், அந்த அற்புதமான விழாவையும் காணலாம்" என்றான்.


மஹாபாரதத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வரும் பகுதிகள்

அக்ருதவ்ரணர் அக்னி அகம்பனன் அகஸ்தியர் அகிருதவரணர் அங்கதன் அங்காரபர்ணன் அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அசலன் அசுவினிகள் அத்புதன் அத்ரி அத்ரிசியந்தி அதிரதன் அபிமன்யு அம்பரீஷன் அம்பா அம்பாலிகை அம்பை அயோதா தௌம்யா அர்வாவசு அர்ஜுனன் அரிஷ்டநேமி அருணன் அருணி அருந்ததி அலம்புசன் அலாயுதன் அவிந்தியன் அவுர்வா அன்சுமான் அனுவிந்தன் அஷ்டகன் அஷ்டவக்கிரர் அஸ்வத்தாமன் அஸ்வபதி ஆணிமாண்டவ்யர் ஆத்ரேயர் ஆதிசேஷன் ஆர்யகன் ஆர்ஷ்டிஷேணர் ஆஸ்தீகர் இந்திரசேனன் இந்திரசேனை இந்திரத்யும்னன் இந்திரன் இந்திரஜித் இராவான் {அரவான்} இல்வலன் உக்கிரசேனன் உக்தன் உச்சைஸ்ரவஸ் உசீநரன் உத்தமௌஜஸ் உத்தரன் உத்தரை உத்தவர் உத்தாலகர் உதங்கர் உதங்கா உபமன்யு உபரிசரன் உபஸ்ருதி உலூகன் உலூபி ஊர்வசி எலபத்திரன் ஏகலவ்யன் ஐராவதன் கங்கன் கங்கை கசன் கடோத்கசன் கண்வர் கணிகர் கத்ரு கந்தன் கபோதரோமன் கயன் கர்ணன் கருடன் கல்கி கல்மாஷபாதன் கலி கவந்தன் கனகன் கஹோடர் காகமா காசியபர் காதி காந்தாரி காமதேனு காயத்ரி கார்க்கோடகன் கார்த்திகை காலகேயர் காலவர் காளி காக்ஷிவத் கிந்தமா கிர்மீரன் கிரது கிரந்திகன் கிராதன் கிரிசன் கிரிடச்சி கிருதவர்மன் கிருதவீர்யன் கிருதாசி கிருபர் கிருஷ்ணன் கீசகர்கள் கீசகன் குணகேசி குந்தி குந்திபோஜன் குபேரன் கும்பகர்ணன் குரோதவாசர்கள் குவலாஸ்வன் கேசின் கேசினி கைகேயி கோடிகன் கோமுகன் கௌசிகர் கௌசிகி கௌதமர் சக்திரி சக்ரதேவன் சகரன் சகாதேவன் சகுந்தலை சகுனி சங்கன் சச்சி சசபிந்து சஞ்சயன் சஞ்சயன் 1 சத்தியபாமா சத்தியவதி சத்தியஜித் சத்யபாமா சத்யவான் சதானீகன் சந்தனு சந்திரன் சம்சப்தகர்கள் சம்பா சம்பை சம்வர்ணன் சமீகர் சர்மிஷ்டை சர்யாதி சரஸ்வதி சல்லியன் சலன் சனத்சுஜாதர் சஹஸ்ரபத் சாகரன் சாண்டிலி சாத்யகி சாத்யர்கள் சாந்தை சாம்பன் சாம்யமணி சாரங்கத்வஜன் சாரிசிரிகன் சாருதேஷ்ணன் சால்வன் சாவித்ரி சிகண்டி சிங்கசேனன் சிசுபாலன் சித்திரசேனன் சித்திராங்கதை சித்ரவாஹனன் சிபி சியவணன் சியவனர் சிரிங்கின் சிருஞ்சயன் சிவன் சீதை சுக்ரன் சுக்ரீவன் சுகன்யா சுசர்மன் சுசோபனை சுதர்சனன் சுதர்மை சுதன்வான் சுதக்ஷிணன் சுதாமன் சுதேவன் சுதேஷ்ணை சுந்தன் உபசுந்தன் சுநந்தை சுப்ரதீகா சுபத்திரை சுமுகன் சுரதை சுருதசேனன் சுருதர்வான் சுருதாயுதன் சுருதாயுஸ் சுவாகா சுவேதகேது சுனந்தை சுஹோத்திரன் சூதன்வான் சூர்ப்பனகை சூரன் சூரியதத்தன் சூரியன் சேகிதானன் சேதுகன் சைகாவத்யர் சைப்யை சைரந்திரி சோமகன் சோமதத்தன் சௌதியும்னி சௌனகர் ததீசர் தபதி தபஸ் தம்போத்பவன் தமயந்தி தமனர் தர்மதேவன் தர்மவியாதர் தளன் தக்ஷகன் தாத்ரேயிகை தார்க்ஷ்யர் தாருகன் தாலப்யர் தியுமத்சேனன் திரஸதஸ்யு திரிசிரன் திரிஜடை திருதராஷ்டிரன் திருஷ்டத்யும்னன் திரௌபதி திலீபன் திலோத்தமை திவோதாசன் துச்சலை துச்சாசனன் துந்து துர்க்கை துர்மதன் துர்மர்ஷணன் துர்முகன் துர்வாசர் துர்ஜயன் துரியோதனன் துருபதன் துருபதன் புரோகிதர் துரோணர் துவஷ்டிரி துவாபரன் துஷ்கர்ணன் துஷ்யந்தன் தேவ தேவசேனை தேவயானி தேவாபி தௌமியர் நகுலன் நகுஷன் நரகாசுரன் நரன் நளன் நளன்2 நாரதர் நாராயணர்கள் நாராயணன் நிவாதகவசர்கள் நீலன் நைருதர்கள் பகதத்தன் பகர் பகன் பகீரதன் பத்ரசாகன் பத்ரா பப்ருவாஹனன் பர்ணாதன் பர்வதர் பரசுராமர் பரத்வாஜர் பரதன் பராசரர் பராவசு பரீக்ஷித் பரீக்ஷித்1 பலராமன் பலன் பலி பாகுகன் பாண்டியன் பாண்டு பானுமான் பாஹ்லீகர் பிங்களன் பிரகலாதன் பிரத்யும்னன் பிரத்னஸ்வன் பிரதர்த்தனன் பிரதிவிந்தியன் பிரதீபன் பிரம்மத்வாரா பிரம்மா பிரம்மாதி பிரமாதின் பிராதிகாமின் பிருகத்யும்னன் பிருகதஸ்வர் பிருகு பிருது பிருந்தாரகன் பிருஹத்சேனை பிருஹத்பலன் பிருஹத்ரதன் பிருஹந்நளை பிருஹஸ்பதி பீமன் பீமன்1 பீஷ்மர் புரு புருரவஸ் புரோசனன் புலஸ்தியர் புலஹர் புலோமா புஷ்கரன் பூமாதேவி பூரி பூரிஸ்ரவஸ் பௌரவன் பௌலோமர் மங்கணகர் மடன் மணிமான் மதிராக்ஷன் மதுகைடபர் மந்தபாலர் மந்தரை மயன் மருத்தன் மஹாபிஷன் மஹிஷன் மாத்ரி மாதலி மாதவி மாந்தாதா மார்க்கண்டேயர் மாரீசன் மாலினி மிருத்யு முகுந்தன் முசுகுந்தன் முத்கலர் முனிவர்பகன் மூகன் மேதாவி மேனகை மைத்ரேயர் யது யமன் யயவரர் யயாதி யவக்கிரீ யுதாமன்யு யுதிஷ்டிரன் யுயுத்சு யுவனாஸ்வன் ரந்திதேவன் ராகு ராதை ராமன் ராவணன் ரிசீகர் ரிதுபர்ணன் ரிஷ்யசிருங்கர் ரிஷபர் ருக்மரதன் ருக்மி ருத்திரன் ருரு ரேணுகை ரைப்பியர் ரோமபாதன் லட்சுமணன் லட்சுமி லபிதை லக்ஷ்மணன் லோகபாலர்கள் லோபாமுத்திரை லோமசர் லோமபாதன் லோமஹர்ஷனர் வசாதீயன் வசிஷ்டர் வசு வசுதேவர் வசுமனஸ் வந்தின் வர்கா வருணன் வஜ்ரவேகன் வாசுகி வாதாபி வாமதேவர் வாயு வார்ஷ்ணேயன் வாலகில்யர் வாலி விகர்ணன் விசாகன் விசித்திரவீரியன் விதுரன் விதுலை விந்தன் விபாண்டகர் விபாவசு விபீஷணன் வியாக்ரதத்தன் வியாசர் வியுஷிதஸ்வா விராடன் விருத்திரன் விருஷகன் விருஷசேனன் விருஷதர்பன் விருஷபர்வன் விரோசனன் விவிங்சதி வினதை விஷ்ணு விஸ்வகர்மா விஸ்வாமித்ரர் வேதா வைகர்த்தனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு வைனியன் ஜடாசுரன் ஜடாயு ஜந்து ஜமதக்னி ஜரத்காரு ஜராசந்தன் ஜரிதை ஜரை ஜலசந்தன் ஜனகன் ஜனபதி ஜனமேஜயன் ஜாரிதரி ஜிமூதன் ஜீவலன் ஜெயத்சேனன் ஜெயத்ரதன் ஜோதஸ்நாகாலி ஷாமந்தர் ஸ்தூணாகர்ணன் ஸ்வேதகி ஸ்வேதகேது ஸ்வேதன் ஹயக்ரீவன் ஹர்யஸ்வன் ஹரிச்சந்திரன் ஹனுமான் ஹிடிம்பன் ஹிடிம்பை ஹோத்திரவாஹனர்
 

காப்புரிமை

© 2012-2018, செ.அருட்செல்வப்பேரரசன்
இவ்வலைப்பூவின் பதிவுகளை உரிய சுட்டிகளுடன் இணையத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளத் தடையில்லை.
வேறு எவ்வகையிலோ, விதத்திலோ இணையத்திலும், பிற ஊடகங்களிலும் பகிரவும், வெளியிடவும் முன்னனுமதி பெற வேண்டும்.
Blogger இயக்குவது.
Back To Top